Εκπαιδευμένοι στο οίδημα

 

Με ιδιαίτερη χαρά σας ανακοινώνω ότι το βιβλίο μου «Neanderthal Blogger» θα βρίσκεται στην 22η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2026! Θα το βρείτε στο Περίπτερο 13 Stand 35A & 117 7 – 10 Μαΐου 2026 Θα χαρώ πολύ να περάσετε, να το αναζητήσετε στα stands και φυσικά να μην διστάσετε να το ξεφυλλίσετε ή να το αποκτήσετε Σας περιμένω! #ThessalonikiBookFair #BookLovers #NeanderthalBlogger #FylatosPublishing #GeneReaders_BookGenerators

    Έτσι σαν φόρος τιμής στον Πανουσόπουλο, στα φοιτητικά μου χρόνια, στον Γείτων που την είδαμε μαζί. Φυσικά και είδα την ταινία αιώνες αφότου κυκλοφόρησε, αφού στις 2 Νοεμβρίου 1981 που βγήκε η ταινία εγώ ήμουν αγέννητη αλλά άλλοι τόσοι αιώνες μου φαίνεται ότι πέρασαν και από εκείνη την προβολή στη Θεσσαλονίκη στις αρχές των 00'ς...

 

 

 

Φεύγει το φώς κι αυτής της μέρας...

 

  By  William Ernest Henley Out of the night that covers me,       Black as the pit from pole to pole, I thank whatever gods may be       For my unconquerable soul. In the fell clutch of circumstance       I have not winced nor cried aloud. Under the bludgeonings of chance       My head is bloody, but unbowed. Beyond this place of wrath and tears       Looms but the Horror of the shade, And yet the menace of the years       Finds and shall find me unafraid. It matters not how strait the gate,       How charged with punishments the scroll, I am the master of my fate,       I am the captain of my soul.

Μην δούνε φαγανό άνθρωπο αμέσως να αποθανατίσουν 🤣

Χθες άνθρωποι σκοτώθηκαν στις θάλασσες, αλλά όχι από πνιγμό. Η ζωή κύλησε — για όσους συνεχίζει να κυλά — όπως πάντα. Άνθρωποι κάθε μέρα πεθαίνουν ή βρίσκονται σε κίνδυνο, και νιώθω τυχερή όσο συνεχίζω να αναπνέω. Σαν χθες όμως, πριν από 29 χρόνια, πέθανε και το αγαπημένο μου, πανέμορφο αγόρι: ο Αντώνης Παραράς. Ο τηλεοπτικός — και όχι μόνο — καθαρός άνθρωπος. Δεν είχε κλείσει καν τα 30, καθώς πέθανε στις 4-2-1997, ενώ τριάντα θα γινόταν στις 4-6-1997. Δεν πρόλαβε. Δεν έγινε ποτέ. Έφυγε σχεδόν μέσα σε έξι μήνες από λευχαιμία. Σε έναν χρόνο θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τον θάνατό του — όσα έζησε, αλλά τόσα και όσα θα μας λείπει. Όταν πέθανε ήμουν μαθήτρια δημοτικού και, στη μεγάλη και αθώα καρδιά μου, του έδωσα ένα τεράστιο κομμάτι. Μέσα μου πάντα τον φιλάω και τιμώ τη μνήμη του, ακόμα και τώρα που έγινα σαράντα χρονών — σαράντα που δεν έγινε ποτέ ο Αντώνης.

φόρος τιμής στο… συκώτι μας

Ήταν επηρμένη δηλαδή ολίγον τι ψώνιο, αλλά εδώ που τα λέμε όχι και χωρίς λόγο. Γιατί, πώς να το κάνουμε δηλαδή, όλα αυτά που έλεγε τα είχε ζήσει — τι κι αν τα τραβούσε λίγο, βάζοντας μπεσαμέλ. Καθώς γαλλοθρεμμένη και γαλλοσπουδαγμένη, με γαλλικά κρασιά και σκι στις Άλπεις, και με αξιοθαύμαστο σκορ Γάλλων εραστών —ανάμεσά τους και καθηγητών πανεπιστημίου—, δεν είχε καμία σχέση που τελικά γύρισε στην Ελλάδα και παντρεύτηκε τον Νίκο, που ήταν διευθυντής αλυσίδας σούπερ μάρκετ. Εκείνη την εποχή την ενδιέφερε μόνο η μητρότητα, και οι καθηγητάδες δεν της έδιναν το σπέρμα τους. Έκανε από νωρίς λαμπρή καριέρα στη δημόσια διοίκηση — όσο μπορείς δηλαδή να λες ότι κάνεις καριέρα στο Δημόσιο στην Ελλάδα. Ήταν εργασιομανής, τυπολάτρισσα και σχεδόν ολίγον τι σπασικλάκι, αλλά δεν ήταν διεφθαρμένη· δεν ήταν κακιά και, κυρίως, δεν ήταν κάποια μίζερη βολεμένη στη θεσούλα της. Κι όσο κι αν οι υφιστάμενοί της τής βγάζανε τα μεγάλα φτιάρια και τη θάβανε, το μεγαλείο της φάνηκε στη χοντρή μαλακία που «έτυχε...