Neanderthal Blogger

On Valentine’s Day, I’m posting a man who understood that love is not merely a matter of the heart — it’s a matter of depth. Leonard Cohen was never romantic in the easy sense. He was romantic in the dangerous way. He saw love not as a promise of happiness, but as a revelation of truth. Because real love is not the one that finds us. It is the one that undresses us. And ultimately, the one that happens within us. And he knew this well: whatever cannot survive our silence is not love.

  By  William Ernest Henley Out of the night that covers me,       Black as the pit from pole to pole, I thank whatever gods may be       For my unconquerable soul. In the fell clutch of circumstance       I have not winced nor cried aloud. Under the bludgeonings of chance       My head is bloody, but unbowed. Beyond this place of wrath and tears       Looms but the Horror of the shade, And yet the menace of the years       Finds and shall find me unafraid. It matters not how strait the gate,       How charged with punishments the scroll, I am the master of my fate,       I am the captain of my soul.

Μην δούνε φαγανό άνθρωπο αμέσως να αποθανατίσουν 🤣

 

Χθες άνθρωποι σκοτώθηκαν στις θάλασσες, αλλά όχι από πνιγμό. Η ζωή κύλησε — για όσους συνεχίζει να κυλά — όπως πάντα. Άνθρωποι κάθε μέρα πεθαίνουν ή βρίσκονται σε κίνδυνο, και νιώθω τυχερή όσο συνεχίζω να αναπνέω. Σαν χθες όμως, πριν από 29 χρόνια, πέθανε και το αγαπημένο μου, πανέμορφο αγόρι: ο Αντώνης Παραράς. Ο τηλεοπτικός — και όχι μόνο — καθαρός άνθρωπος. Δεν είχε κλείσει καν τα 30, καθώς πέθανε στις 4-2-1997, ενώ τριάντα θα γινόταν στις 4-6-1997. Δεν πρόλαβε. Δεν έγινε ποτέ. Έφυγε σχεδόν μέσα σε έξι μήνες από λευχαιμία. Σε έναν χρόνο θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τον θάνατό του — όσα έζησε, αλλά τόσα και όσα θα μας λείπει. Όταν πέθανε ήμουν μαθήτρια δημοτικού και, στη μεγάλη και αθώα καρδιά μου, του έδωσα ένα τεράστιο κομμάτι. Μέσα μου πάντα τον φιλάω και τιμώ τη μνήμη του, ακόμα και τώρα που έγινα σαράντα χρονών — σαράντα που δεν έγινε ποτέ ο Αντώνης.

φόρος τιμής στο… συκώτι μας

 

Ήταν επηρμένη δηλαδή ολίγον τι ψώνιο, αλλά εδώ που τα λέμε όχι και χωρίς λόγο. Γιατί, πώς να το κάνουμε δηλαδή, όλα αυτά που έλεγε τα είχε ζήσει — τι κι αν τα τραβούσε λίγο, βάζοντας μπεσαμέλ. Καθώς γαλλοθρεμμένη και γαλλοσπουδαγμένη, με γαλλικά κρασιά και σκι στις Άλπεις, και με αξιοθαύμαστο σκορ Γάλλων εραστών —ανάμεσά τους και καθηγητών πανεπιστημίου—, δεν είχε καμία σχέση που τελικά γύρισε στην Ελλάδα και παντρεύτηκε τον Νίκο, που ήταν διευθυντής αλυσίδας σούπερ μάρκετ. Εκείνη την εποχή την ενδιέφερε μόνο η μητρότητα, και οι καθηγητάδες δεν της έδιναν το σπέρμα τους. Έκανε από νωρίς λαμπρή καριέρα στη δημόσια διοίκηση — όσο μπορείς δηλαδή να λες ότι κάνεις καριέρα στο Δημόσιο στην Ελλάδα. Ήταν εργασιομανής, τυπολάτρισσα και σχεδόν ολίγον τι σπασικλάκι, αλλά δεν ήταν διεφθαρμένη· δεν ήταν κακιά και, κυρίως, δεν ήταν κάποια μίζερη βολεμένη στη θεσούλα της. Κι όσο κι αν οι υφιστάμενοί της τής βγάζανε τα μεγάλα φτιάρια και τη θάβανε, το μεγαλείο της φάνηκε στη χοντρή μαλακία που «έτυχε...

Σε όλο τον κόσμο να φτάσεις αγάπη μου! Της αρέσει να το ξεφυλίζει συνέχεια και ανυπομονεί να γνωρίσει τον κόσμο όχι μόνο μέσα από χάρτες αλλά και από κοντά!

 

Ο θάνατος πέντε γυναικών σε εργατικό ατύχημα στη μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα σήμερα τα ξημερώματα δεν είναι απλώς μια τραγωδία της στιγμής. Δεν είναι μια «κακιά ώρα» που χωρά σε λίγες σειρές δελτίων ειδήσεων. Είναι ένας ακόμη κρίκος σε μια αλυσίδα παραλείψεων, σιωπών και μιας επικίνδυνης κανονικότητας: να θεωρούμε ότι κάποιοι άνθρωποι θα πληρώνουν με τη ζωή τους τον τρόπο που λειτουργεί η παραγωγή. Πέντε γυναίκες πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ. Πέντε οικογένειες έμαθαν μέσα σε λίγα λεπτά ότι η καθημερινότητα που γνώριζαν τελείωσε. Και εμείς, ως κοινωνία, πόσο συχνά στεκόμαστε πραγματικά μπροστά σε τέτοιες ειδήσεις; Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε τι σημαίνουν — και τι λένε για όλους μας; Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, ακούμε τις ίδιες φράσεις: «διερευνώνται τα αίτια», «θα αποδοθούν ευθύνες», «ήταν ατυχής συγκυρία». Όμως τα εργατικά δυστυχήματα δεν είναι φυσικά φαινόμενα. Δεν πέφτουν από τον ουρανό. Συνδέονται με μέτρα ασφαλείας που δεν εφαρμόστηκαν, με πιέσεις για ταχύτητα...

Δεν καταγόταν από καμία νεόπλουτη οικογένεια. Η μάνα του ήταν πλούσια και αριστοκρατική από τις ρίζες του γενεαλογικού της δέντρου κι αν δεν ίσχυε κάτι αντίστοιχο για τον πατέρα του, εκείνος ήταν επιστήμονας, πολυταξιδεμένος και αυτοδημιούργητος, με ανησυχίες για την πολιτική όχι σαν κοινωνική ανέλιξη αλλά σαν βήμα προσφοράς, σε εποχές που όλα αυτά δεν ήταν καθόλου αυτονόητα — εδώ που τα λέμε ακόμα δεν είναι. Κι εκείνος έβγαλε τόσα χρήματα που θα μπορούσε σίγουρα να είχε βγάλει το πενταπλάσιο· του το επέτρεπαν οι γνώσεις του και οι εποχές, αλλά δεν τον ενδιέφερε, σχεδόν το σνόμπαρε. Όμως πάλι το έκανε πενταπλάσιο με τον τρόπο με τον οποίο έζησε και εκεί που το επένδυσε. Με αυτή την καταγωγή δεν ήξερε πώς στο καλό κατάντησε δημόσιος υπάλληλος με γυναίκα που δούλευε μια ζωή λάντζα ή σερβιτόρα. Είχε τελειώσει Πάντειο, το τμήμα επικοινωνίας, είχε βγει στο κλαρί των μίντια στα χρόνια που κατέρρεαν, ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του παντρεύτηκε τον επιτυχημένο κολλητό του και έφυγαν εδώ και ...

Πού πας μωρέ Θανάση με πατέρα δημόσιο υπάλληλο, ξεχνάς που ήσουνα παιδί θαύμα και έγραφες “έχω μια κούκλα στο κουτί και άλλη στο καλάθι”; Έγνοια σου, αύριο όλοι θα γίνετε μεγάλοι ποιητές κι η ποίηση μια χαμένη υπόθεση, όμως εκεί που πια θα λέω πως σώ- πασες, θα ξεφουρνίζεις το καινούργιο σου βιβλίο, με ι- στορίες  γι’ αγρίους και ψυχοψαχτικά και τέτοια και θα  θολώνει το πανελλήνιο. Εμένα πάντως δεν μπορείς να  μου το βγάλεις απ’ το νου, πως όταν μου μιλάς για  Μαρξ είναι που θέλεις να με βάλεις στο κρεβάτι, και  τέλος πάντων κρίμας που φορείς και κόκκινο πουκάμισο.  Διαβάστε περισσότερα: https://poets.gr/el/poihtes/mastoraki-tzeni/809-to-soi/2106-o-thanasis

 

Ερωτεύτηκα μια ψιλόλιγνή φιγούρα, ένα γέλιο σαρκαστικό, σαν ρωγμή στο μάρμαρο της σοβαρότητας. Μια παλάμη που δεν χαϊδεύει το δέρμα αλλά κατεβαίνει βαθιά, εκεί που δεν φτάνουν τα χέρια παρά μόνο οι εξομολογήσεις. Ερωτεύτηκα τις παύσεις μας. Τις σιωπές που δεν ήταν άδειες αλλά γεμάτες από όσα δεν τολμήσαμε. Λέξεις ακίνητες, σαν αναπνοές που κρατήθηκαν για να μη γκρεμίσουν τον κόσμο. Ήταν ένας έρωτας πλατωνικός, σχεδόν παιδικός, με την αθωότητα να φοράει μάσκα και την επιθυμία να δαγκώνει από μέσα. Αντί για έρωτα κάναμε στατικό ποδήλατο, ιδρώτας χωρίς αγκαλιά, κίνηση χωρίς προορισμό, να ξεγελάσουμε το σώμα πως προχώρησε. Και τα βράδια, σε καναπέδες ουδέτερους, αυνανίζαμε την απουσία, όχι από χυδαιότητα αλλά από ανάγκη. Να καταπραΰνουμε τον πόθο που έκαιγε σαν πυρετός χωρίς γιατρό. Μα τι να το κάνεις. Δεν θα μου το έδινες. Όσο κι αν χτυπιόμουν, όσο κι αν έγραφα το όνομά σου με το σώμα μου στον αέρα. «Δεν γίνεται, κυρία μου», θα έλεγες ευγενικά, και η ευγένεια αυτή θα ήταν η πιο σκληρή από...