Εκπαιδευμένοι στο οίδημα

Είναι αμαρτία από το Θεό να μην είμαι στη φύση τούτες τις ώρες,  να μην κυλιέμαι με τα παιδιά μου στο γρασίδι, στην άμμο, στα βότσαλα να μην τους δαγκώνω τις πατούσες, να μην ξεκαρδιζόμαστε από τα γέλια κάτω από κάποιο πλάτανο, να μην τρώμε παγωμένα κεράσια, να μην κάνουμε ροζ μουστάκια απ' τα καρπούζια, να μην νιώθουμε την αλμύρα στα σώματα μας να μας καίει. Είναι αμαρτία να μου λείπεις και τα βράδια να κοιμάμαι μόνη, είναι αμαρτία να μην έχω εδώ το πρόσωπο σου να χαϊδέψω τις ρυτίδες σου, είναι αμαρτία που δεν είσαι εδώ να μου σπας ως συνήθως τα νεύρα.  Είναι αμαρτία που τους τελευταίους μήνες ζω σαν μονογονεϊκή οικογένεια αφού εσένα σε πήρε η δουλειά στο μουσείο μακριά και τα βράδια σε ονειρεύομαι σαν τον κριοφόρο κούρο που αντικρίζεις κάθε μέρα. Η καθημερινότητα μου θα έλεγε κανείς πως είναι απάνθρωπη αλλά είναι το γέλιο του μικρού και τα χάδια του που με ανασταίνουν και τα παιχνίδια μας στον καναπέ με το ινβέρτερ. Απομείναμε τα δύο μας πια, μιας και η αδερφή το...

Που να έβαζα και όλα τα λαχανικά! 😄

Φον Καραγιαν! 

  Επειδή σε τρία χρόνια θα κλείσω 20 χρόνια που έχω αυτό εδώ το ιστολόγιο ουαου θεέ μου πως περνάει έτσι η ζωή πολλές φορές έχω την αίσθηση πως ότι είχα να το πω το είπα και γαμώ του όζοντος την τρύπα που λέει και ο Μανώλης, ο Πάνος και ο Χάρης και από την άλλη πάλι νιώθω σαν νεογέννητο που τώρα ανοίγει τα μάτια του και ανακαλύπτει τον κόσμο, πόσο διαφορετική είναι η ζωή και η θέα από εδώ πόσο βαθιά αγαπώ κι αυτό το εικοσάχρονο που δημοσίευσε πρώτη φορά το 2005 που τότε είκοσι χρόνια πριν ήταν αγέννητο ενώ τώρα έχει 20 χρόνια ζωής επιπλέον στην πλάτη ! Γαμώ του όζοντος την τρύπα όπως και να'χει κι έχω πολλά να πω ακόμα...