Στατικό ποδήλατο

Ερωτεύτηκα μια ψιλόλιγνή φιγούρα,

ένα γέλιο σαρκαστικό,

σαν ρωγμή στο μάρμαρο της σοβαρότητας.

Μια παλάμη που δεν χαϊδεύει το δέρμα
αλλά κατεβαίνει βαθιά,
εκεί που δεν φτάνουν τα χέρια
παρά μόνο οι εξομολογήσεις.

Ερωτεύτηκα τις παύσεις μας.
Τις σιωπές που δεν ήταν άδειες
αλλά γεμάτες από όσα δεν τολμήσαμε.
Λέξεις ακίνητες,
σαν αναπνοές που κρατήθηκαν
για να μη γκρεμίσουν τον κόσμο.

Ήταν ένας έρωτας πλατωνικός,
σχεδόν παιδικός,
με την αθωότητα να φοράει μάσκα
και την επιθυμία να δαγκώνει από μέσα.
Αντί για έρωτα
κάναμε στατικό ποδήλατο,
ιδρώτας χωρίς αγκαλιά,
κίνηση χωρίς προορισμό,
να ξεγελάσουμε το σώμα
πως προχώρησε.

Και τα βράδια,
σε καναπέδες ουδέτερους,
αυνανίζαμε την απουσία,
όχι από χυδαιότητα
αλλά από ανάγκη.
Να καταπραΰνουμε τον πόθο
που έκαιγε σαν πυρετός
χωρίς γιατρό.

Μα τι να το κάνεις.
Δεν θα μου το έδινες.
Όσο κι αν χτυπιόμουν,
όσο κι αν έγραφα το όνομά σου
με το σώμα μου στον αέρα.
«Δεν γίνεται, κυρία μου»,
θα έλεγες ευγενικά,
και η ευγένεια αυτή
θα ήταν η πιο σκληρή απόρριψη.

Κι έτσι έμεινα
με έναν έρωτα που δεν consummated,
μόνο γράφτηκε.
Γιατί κάποιοι έρωτες
δεν είναι για να ζουν.
Είναι για να γίνονται ποίηση,
να πονάνε όμορφα
και να μην τελειώνουν ποτέ.