Φεύγει το φώς κι αυτής της μέρας...
Αναρτήσεις
Invictus
By William Ernest Henley Out of the night that covers me, Black as the pit from pole to pole, I thank whatever gods may be For my unconquerable soul. In the fell clutch of circumstance I have not winced nor cried aloud. Under the bludgeonings of chance My head is bloody, but unbowed. Beyond this place of wrath and tears Looms but the Horror of the shade, And yet the menace of the years Finds and shall find me unafraid. It matters not how strait the gate, How charged with punishments the scroll, I am the master of my fate, I am the captain of my soul.
Το κοπή το πίτα πάει σύννεφο αυτή απ'τον Γενάρη που προλάβαμε και κόψαμε!
Μην δούνε φαγανό άνθρωπο αμέσως να αποθανατίσουν 🤣
29 χρόνια χωρίς τον Αντώνη Παραρά
Χθες άνθρωποι σκοτώθηκαν στις θάλασσες, αλλά όχι από πνιγμό. Η ζωή κύλησε — για όσους συνεχίζει να κυλά — όπως πάντα. Άνθρωποι κάθε μέρα πεθαίνουν ή βρίσκονται σε κίνδυνο, και νιώθω τυχερή όσο συνεχίζω να αναπνέω. Σαν χθες όμως, πριν από 29 χρόνια, πέθανε και το αγαπημένο μου, πανέμορφο αγόρι: ο Αντώνης Παραράς. Ο τηλεοπτικός — και όχι μόνο — καθαρός άνθρωπος. Δεν είχε κλείσει καν τα 30, καθώς πέθανε στις 4-2-1997, ενώ τριάντα θα γινόταν στις 4-6-1997. Δεν πρόλαβε. Δεν έγινε ποτέ. Έφυγε σχεδόν μέσα σε έξι μήνες από λευχαιμία. Σε έναν χρόνο θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τον θάνατό του — όσα έζησε, αλλά τόσα και όσα θα μας λείπει. Όταν πέθανε ήμουν μαθήτρια δημοτικού και, στη μεγάλη και αθώα καρδιά μου, του έδωσα ένα τεράστιο κομμάτι. Μέσα μου πάντα τον φιλάω και τιμώ τη μνήμη του, ακόμα και τώρα που έγινα σαράντα χρονών — σαράντα που δεν έγινε ποτέ ο Αντώνης.
