Εκπαιδευμένοι στο οίδημα

 

Με ιδιαίτερη χαρά σας ανακοινώνω ότι το βιβλίο μου «Neanderthal Blogger» θα βρίσκεται στην 22η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης 2026! Θα το βρείτε στο Περίπτερο 13 Stand 35A & 117 7 – 10 Μαΐου 2026 Θα χαρώ πολύ να περάσετε, να το αναζητήσετε στα stands και φυσικά να μην διστάσετε να το ξεφυλλίσετε ή να το αποκτήσετε Σας περιμένω! #ThessalonikiBookFair #BookLovers #NeanderthalBlogger #FylatosPublishing #GeneReaders_BookGenerators

    Έτσι σαν φόρος τιμής στον Πανουσόπουλο, στα φοιτητικά μου χρόνια, στον Γείτων που την είδαμε μαζί. Φυσικά και είδα την ταινία αιώνες αφότου κυκλοφόρησε, αφού στις 2 Νοεμβρίου 1981 που βγήκε η ταινία εγώ ήμουν αγέννητη αλλά άλλοι τόσοι αιώνες μου φαίνεται ότι πέρασαν και από εκείνη την προβολή στη Θεσσαλονίκη στις αρχές των 00'ς...

 

 

 

Φεύγει το φώς κι αυτής της μέρας...

 

  By  William Ernest Henley Out of the night that covers me,       Black as the pit from pole to pole, I thank whatever gods may be       For my unconquerable soul. In the fell clutch of circumstance       I have not winced nor cried aloud. Under the bludgeonings of chance       My head is bloody, but unbowed. Beyond this place of wrath and tears       Looms but the Horror of the shade, And yet the menace of the years       Finds and shall find me unafraid. It matters not how strait the gate,       How charged with punishments the scroll, I am the master of my fate,       I am the captain of my soul.

Μην δούνε φαγανό άνθρωπο αμέσως να αποθανατίσουν 🤣

Χθες άνθρωποι σκοτώθηκαν στις θάλασσες, αλλά όχι από πνιγμό. Η ζωή κύλησε — για όσους συνεχίζει να κυλά — όπως πάντα. Άνθρωποι κάθε μέρα πεθαίνουν ή βρίσκονται σε κίνδυνο, και νιώθω τυχερή όσο συνεχίζω να αναπνέω. Σαν χθες όμως, πριν από 29 χρόνια, πέθανε και το αγαπημένο μου, πανέμορφο αγόρι: ο Αντώνης Παραράς. Ο τηλεοπτικός — και όχι μόνο — καθαρός άνθρωπος. Δεν είχε κλείσει καν τα 30, καθώς πέθανε στις 4-2-1997, ενώ τριάντα θα γινόταν στις 4-6-1997. Δεν πρόλαβε. Δεν έγινε ποτέ. Έφυγε σχεδόν μέσα σε έξι μήνες από λευχαιμία. Σε έναν χρόνο θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τον θάνατό του — όσα έζησε, αλλά τόσα και όσα θα μας λείπει. Όταν πέθανε ήμουν μαθήτρια δημοτικού και, στη μεγάλη και αθώα καρδιά μου, του έδωσα ένα τεράστιο κομμάτι. Μέσα μου πάντα τον φιλάω και τιμώ τη μνήμη του, ακόμα και τώρα που έγινα σαράντα χρονών — σαράντα που δεν έγινε ποτέ ο Αντώνης.

φόρος τιμής στο… συκώτι μας

Ήταν επηρμένη δηλαδή ολίγον τι ψώνιο, αλλά εδώ που τα λέμε όχι και χωρίς λόγο. Γιατί, πώς να το κάνουμε δηλαδή, όλα αυτά που έλεγε τα είχε ζήσει — τι κι αν τα τραβούσε λίγο, βάζοντας μπεσαμέλ. Καθώς γαλλοθρεμμένη και γαλλοσπουδαγμένη, με γαλλικά κρασιά και σκι στις Άλπεις, και με αξιοθαύμαστο σκορ Γάλλων εραστών —ανάμεσά τους και καθηγητών πανεπιστημίου—, δεν είχε καμία σχέση που τελικά γύρισε στην Ελλάδα και παντρεύτηκε τον Νίκο, που ήταν διευθυντής αλυσίδας σούπερ μάρκετ. Εκείνη την εποχή την ενδιέφερε μόνο η μητρότητα, και οι καθηγητάδες δεν της έδιναν το σπέρμα τους. Έκανε από νωρίς λαμπρή καριέρα στη δημόσια διοίκηση — όσο μπορείς δηλαδή να λες ότι κάνεις καριέρα στο Δημόσιο στην Ελλάδα. Ήταν εργασιομανής, τυπολάτρισσα και σχεδόν ολίγον τι σπασικλάκι, αλλά δεν ήταν διεφθαρμένη· δεν ήταν κακιά και, κυρίως, δεν ήταν κάποια μίζερη βολεμένη στη θεσούλα της. Κι όσο κι αν οι υφιστάμενοί της τής βγάζανε τα μεγάλα φτιάρια και τη θάβανε, το μεγαλείο της φάνηκε στη χοντρή μαλακία που «έτυχε...

Σε όλο τον κόσμο να φτάσεις αγάπη μου! Της αρέσει να το ξεφυλίζει συνέχεια και ανυπομονεί να γνωρίσει τον κόσμο όχι μόνο μέσα από χάρτες αλλά και από κοντά!

Ο θάνατος πέντε γυναικών σε εργατικό ατύχημα στη μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα σήμερα τα ξημερώματα δεν είναι απλώς μια τραγωδία της στιγμής. Δεν είναι μια «κακιά ώρα» που χωρά σε λίγες σειρές δελτίων ειδήσεων. Είναι ένας ακόμη κρίκος σε μια αλυσίδα παραλείψεων, σιωπών και μιας επικίνδυνης κανονικότητας: να θεωρούμε ότι κάποιοι άνθρωποι θα πληρώνουν με τη ζωή τους τον τρόπο που λειτουργεί η παραγωγή. Πέντε γυναίκες πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ. Πέντε οικογένειες έμαθαν μέσα σε λίγα λεπτά ότι η καθημερινότητα που γνώριζαν τελείωσε. Και εμείς, ως κοινωνία, πόσο συχνά στεκόμαστε πραγματικά μπροστά σε τέτοιες ειδήσεις; Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε τι σημαίνουν — και τι λένε για όλους μας; Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, ακούμε τις ίδιες φράσεις: «διερευνώνται τα αίτια», «θα αποδοθούν ευθύνες», «ήταν ατυχής συγκυρία». Όμως τα εργατικά δυστυχήματα δεν είναι φυσικά φαινόμενα. Δεν πέφτουν από τον ουρανό. Συνδέονται με μέτρα ασφαλείας που δεν εφαρμόστηκαν, με πιέσεις για ταχύτητα...

Πού πας μωρέ Θανάση με πατέρα δημόσιο υπάλληλο, ξεχνάς που ήσουνα παιδί θαύμα και έγραφες “έχω μια κούκλα στο κουτί και άλλη στο καλάθι”; Έγνοια σου, αύριο όλοι θα γίνετε μεγάλοι ποιητές κι η ποίηση μια χαμένη υπόθεση, όμως εκεί που πια θα λέω πως σώ- πασες, θα ξεφουρνίζεις το καινούργιο σου βιβλίο, με ι- στορίες  γι’ αγρίους και ψυχοψαχτικά και τέτοια και θα  θολώνει το πανελλήνιο. Εμένα πάντως δεν μπορείς να  μου το βγάλεις απ’ το νου, πως όταν μου μιλάς για  Μαρξ είναι που θέλεις να με βάλεις στο κρεβάτι, και  τέλος πάντων κρίμας που φορείς και κόκκινο πουκάμισο.  Διαβάστε περισσότερα: https://poets.gr/el/poihtes/mastoraki-tzeni/809-to-soi/2106-o-thanasis

Ερωτεύτηκα μια ψιλόλιγνή φιγούρα, ένα γέλιο σαρκαστικό, σαν ρωγμή στο μάρμαρο της σοβαρότητας. Μια παλάμη που δεν χαϊδεύει το δέρμα αλλά κατεβαίνει βαθιά, εκεί που δεν φτάνουν τα χέρια παρά μόνο οι εξομολογήσεις. Ερωτεύτηκα τις παύσεις μας. Τις σιωπές που δεν ήταν άδειες αλλά γεμάτες από όσα δεν τολμήσαμε. Λέξεις ακίνητες, σαν αναπνοές που κρατήθηκαν για να μη γκρεμίσουν τον κόσμο. Ήταν ένας έρωτας πλατωνικός, σχεδόν παιδικός, με την αθωότητα να φοράει μάσκα και την επιθυμία να δαγκώνει από μέσα. Αντί για έρωτα κάναμε στατικό ποδήλατο, ιδρώτας χωρίς αγκαλιά, κίνηση χωρίς προορισμό, να ξεγελάσουμε το σώμα πως προχώρησε. Και τα βράδια, σε καναπέδες ουδέτερους, αυνανίζαμε την απουσία, όχι από χυδαιότητα αλλά από ανάγκη. Να καταπραΰνουμε τον πόθο που έκαιγε σαν πυρετός χωρίς γιατρό. Μα τι να το κάνεις. Δεν θα μου το έδινες. Όσο κι αν χτυπιόμουν, όσο κι αν έγραφα το όνομά σου με το σώμα μου στον αέρα. «Δεν γίνεται, κυρία μου», θα έλεγες ευγενικά, και η ευγένεια αυτή θα ήταν η πιο σκληρή από...

 

 Επειδή σήμερα ήταν μια τέλεια μέρα ...

Τι είμαστε άραγε; Τι κουβαλάμε; Από τι είμαστε φτιαγμένοι; Από όνειρα και μνήμες,από αστερόσκονη, από γεύσεις και μυρωδιές, από τα γονίδια μας, από το πρώτο άγγιγμα της μάνας μας, από το γάλα της, τη μυρωδιά της. Από όλη τη χημεία στο κεφάλι μας, από τα κλειδωμένα και ξεκλείδωτα κουτάκια μας, που ξεκλειδώνουν ένα ένα με τον χρόνο.Από ότι δεν μας χώρεσε, δεν μας συμπεριέλαβε, δεν μας κατάλαβε, ό,τι μας αρνήθηκε, ό,τι μας χλεύασε ό,τι βαθιά μας πλήγωσε και αναγκαστήκαμε να το κουβαλήσουμε αλλά μήπως αυτό δεν ήταν που μας έκανε να ξεχωρίσουμε, αυτή η ρωγμή που λέει και ο Leonard, που από εκεί μέσα μπαίνει το φως κι αν δεν είμαστε ξεχωριστοί τουλάχιστον αυτή είναι μια καλή παρηγοριά στον πόνο μας και τέλος πάντων αφήστε μας να την πιστεύουμε. Τι να είμαστε άραγε, οι γονείς μας, τα παιδιά μας, οι γάτες μας, οι σύντροφοι μας, οι πράξεις μας, τα επιτεύγματα μας, οι αναζητήσεις μας, οι γνώσεις μας, οι βαθιές άγνοιες μας,τα βραβεία μας, οι αγώνες μας, τα αριστεία μας, οι αποτυχίες μ...

Δεν είμαστε όλοι τόσο προβλέψιμοι, κάποιοι παραμένουμε ακατανόητοι στα μάτια αυτής της κοινωνίας, που δεν δινόμαστε από συμφέρον, που δεν γινόμαστε βιτρίνες για την καλοπέραση, που ζούμε τόσο τραχιά αληθινά, που μα το Χριστό δεν μπορεί να μας πιστέψει κανείς, δεν το χωράει ο νους τους, προσπαθούν να μας αναλύσουν, να μας καταλάβουν, να μας βάλουν σε κουτάκι, να μας εξηγήσουν μα πάλι πέφτουν σε αδιέξοδο και πάντα θα πέφτουν, γιατί το μυαλό τους δεν μπορεί να σκεφτεί αλλιώς, θα μείνουμε ανεξήγητοι ή στην καλύτεροι ανόητοι μαλακές, κορόιδα μέχρι και αποτυχημένοι αφού ο νους τους δεν μας χωράει ή στην καλύτερη σε μια σφαίρα εξιδανίκευσης  ως κάτι αλλόκοτα όντα... Πάντως ακόμα ψάχνει...

Σήμερα το πρωί αχάραγα στο Mikel επί της 28ης Οκτωβρίου και  Ηρώων Πολυτεχνείου, μπαίνει μέσα να παραγγείλει τον καφέ του, μεσόκοπος κύριος, μπάρμπας που λέω κι εγώ αρπάζει αμέσως την τοπική εφημερίδα που βρίσκεται  πάντα στο πρώτο τραπεζάκι με το που μπαίνεις δεξιά, με γρήγορες κινήσεις γυρίζει ανοίγει την εφημερίδα ακριβώς στη σελίδα με τα αγγελτήρια θανάτου και αμέσως αναφωνεί λες και το περιμένε να το επιβεβαιώσει με αγωνία "ΠΑΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ"!

Στης Δίκης το φως Αττίλας, Δνείπερος, Καράκας — ο Θουκυδίδης σιωπά. σ.χ  05-01-2026

“What does a lighthouse do? I ask myself. It never moves. It cannot hike up its rocky skirt and dash into the ocean to rescue the foundering ship. It cannot calm the waters or clear the shoals. It can only cast light into the darkness. It can only point the way. Yet, through one lighthouse, you guide many ships. Show this old lighthouse the way.”  ― Lisa Wingate, The Prayer Box (Picture from Unsplash)