Τετάρτη, Ιουνίου 30, 2010

..σε μικρές δόσεις


από το blog http://apotypoma.blogspot.com/

"Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν άλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλάει σε όποιον γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο -ϊ- αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν τα μάτια να λάμπουν, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να χτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του, να αποφύγει τις εχέθρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μιαν ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας."

Pablo Neruda


από το blog http://apotypoma.blogspot.com/

Τρίτη, Ιουνίου 29, 2010

Συγκαταβατικότητα


Με γνωρίζει τόσο καλά,αρχίζω και υποψιάζομαι ότι χρονομετρεί πάντα πόσο κρατάει ο θυμός μου,το κλάμα μου,ο πόνος μου και ξέρει πάντα την ακριβή ώρα που θα τελειώσει. Χρόνια διατριβής πάνω μου,βλέπετε ήμουνα πάντα κάτι σαν πειραματόζωο σε γυάλα, απαγορεύεται η πιο στενή επαφή.

Χθες ήταν μια δύσκολη μέρα,φρίκαρα άσχημα,είναι τότε που πέφτει ένα μαύρο πανί μπρος τα μάτια μου,συνήθως είμαι αφόρητα μόνη και ψελλίζω «Τι να την κάνεις τόση μοναξιά;».Είναι κάτι ώρες σαν κι αυτές που θες να πας απεγνωσμένα έστω για έναν καφέ,να ξεφύγει το μυαλό σου από τη σκέψη, μα έλα που δεν γίνεται,γιατί κανένας δεν μπορεί.

Είχα συνηθίσει να είμαι μόνη μου,φρίκαρα στην ακριβώς αντίθετη περίπτωση,όταν δεν μπορούσα να έχω ώρες μόνο για μένα.Εδώ και δυο χρόνια δεν μένω μόνη πια και ενώ στην αρχή είχα φρικάρει,τώρα κατάλαβα ότι δεν αντέχω την μοναξιά μου ή μάλλον τον εαυτό μου,είναι αφόρητα πληκτικός πια,δεν θέλω να μένω μόνη μου μαζί του ούτε λεπτό.Με στήνει στη γωνία και με πυροβολεί και εγώ περιφέρομαι στο διάδρομο και στα άδεια δωμάτια μυξοκλαίγοντας.

Αυτό ήταν πάει πέρασε,έριξα τις κατάρες μου στον ανικανοποίητο εαυτό μου,φώναξα, έβρισα στους άδειους τοίχους και κάποια στιγμή κουράστηκα και έκλεισα τα υγρά μου μάτια..

Σήμερα ξημέρωσε μια καινούργια ημέρα,δεν άλλαξαν και πολλά από χθες,εγώ ήρθα στη δουλειά, ηρέμισα. Σήμερα θα δω αρκετό κόσμο και υποψιάζομαι ότι θα τρέχω και δεν θα φτάνω.Σήμερα δεν θα προλάβω να τα πω με τον εαυτό μου και θα είναι καλύτερα,δεν θα προλάβω να ζηλέψω ζωές άλλων που τα κατάφεραν,που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να πραγματοποιήσουν αυτό που ονειρεύτηκαν και όχι αυτό που τους έφερε η ζωή (το δικό μου πρόβλημα είναι ότι όταν ξύπνησα δεν θυμόμουν τι είχα ονειρευτεί το βράδυ,μπορεί να ήτανε και εφιάλτης).

Δεν θα προλάβω να με κρίνω αυστηρά για ακόμα μια φορά. Ποτέ δεν πίστεψα σε μένα, αισθάνομαι πως αν έστω και λίγο πίστευα περισσότερο στον εαυτό μου,θα είχα καταφέρει πολύ περισσότερα πράγματα στη ζωή μου,η χαμηλή αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση είναι ίσως τα μεγαλύτερα ελαττώματα μου.Όταν δεν πιστεύεις εσύ στον εαυτό σου για ποιο λόγο να πιστέψουν οι άλλοι σε σένα;

Σήμερα ξημέρωσε μια μέρα που θα πατήσω πόδι στις ανασφάλειες μου και θα κάνω ντου στα θέλω μου,θα οργανώσω ταξίδια και αποδράσεις,χωρίς να σκέφτομαι τα όχι και τα μη, τουλάχιστον για σήμερα δεν θα κάνω ούτε ένα βήμα πίσω στα θέλω μου,το δεύτερο μεγαλύτερο ελάττωμα μου είναι η συγκαταβατικότητα μου.

Σας χαιρετώ και σας καλημερίζω .

Με λένε Σοφία και είμαι καλά! Και η Σοφία είναι καλά! :P

Δευτέρα, Ιουνίου 28, 2010

Ημιτελής, φυγόπονη και βαθιά ανικανοποίητη

Να ένα κείμενο που γράφτηκε πριν πέντε χρόνια, όχι από εμένα αλλά με εκφράζει απόλυτα τούτη την ώρα...Κοίμισα τα θέλω μου και τον ίδιο μου τον εαυτό, εκτός από εσένα και την αγάπη σου, τελικά δεν έχω σχεδόν τίποτα από όσα θέλω, γιατί δεν ξέρω τι θέλω, αλλά ακόμα και όταν μαθαίνω δεν κάνω τίποτα γι αυτό.... Η συνέχεια στο παρακάτω κείμενο από το blog http://unknownevent.blogspot.com

Δευτέρα, Ιούλιος 04, 2005

Ημιτελής, φυγόπονος και βαθιά ανικανοποίητος


Κάθε φορά που ανοίγω ένα καινούργιο έγγραφο doc και δεν ξέρω τι ακριβώς θέλω να πω είμαι σίγουρος εκ των προτέρων πως θα γκρινιάξω. Ομολογώ πως τελικά μάλλον δεν ξέρω τι θέλω. Το μόνο που είμαι σε θέση να γνωρίζω με σιγουριά είναι πως είμαι μόνιμα βαθιά ανικανοποίητος.


Το γεγονός αυτό, εκτός από τη θλίψη που μου προξενεί -επειδή ακριβώς μπορώ να μυρίσω τη ματαιότητα των πραγμάτων- με θυμώνει επιπλέον, γιατί συνειδητοποιώντας το, παίρνω γι άλλη μια φορά απόφαση πόσο κοινότυπος είμαι. Ολοι είμαστε ανικανοποίητοι.


Απλώς κάποιοι έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν την αίσθηση τους του ανικανοποίητου σε κάτι θετικό, να την τοποθετούν σε μια δημιουργική περιοχή και να εισπράττουν δίκαια εν τέλει όσα ζηλεύουν κάποιοι άλλοι. Αυτοί που δεν έχουν αυτή την ικανότητα και ξοδεύονται σε σκέψεις αντί να επιδοθούν σε πράξεις. Εγώ ανήκω σ αυτούς.


Και ενώ ξέρω πως μια ζωή που περνά βυθισμένη σε μια μόνιμη αίσθηση του φόβου, σίγουρα δεν έχει πλάκα, ενώ έχω επανειλημμένα βιώσει πόσο ανόητο είναι να υπερεκτιμά κανείς τη δύναμη της αβεβαιότητας και να μην παίρνει τα πράγματα στα χέρια του, παρόλα αυτά εγώ αφήνομαι. Αφήνομαι στην ευκολία της κατήφειας μου.


Είναι εύκολο να είναι κανεις κατηφής. Ανώδυνο τελικά, καθώς κατ' ουσίαν έτσι αποφεύγει τις δοκιμασίες. Αρα φυγόπονος.


Σε αντίθεση με όσα έχω διδαχτεί η φαντασία μου δεν καταφέρνει να είναι ανεμπόδιστη. Ισως γιατί τα όσα με τόλμη υποστηρίζω σε θεωρητικό επίπεδο λίγες φορές καταφέρνω να τα κάνω και πράξη. Κι έτσι λέω ψέματα.


Νιώθω πως είμαι ημιτελής. Αυτό το παγιωμένο αίσθημα ημιτέλειας έχει ριζώσει τόσο βαθιά μέσα μου που μου είναι αδύνατο να αντισταθώ στη δύναμη του. Ετσι, ακόμη κι όταν απροσδόκητες στιγμές έμπνευσης ταράζουν την πλαστή ηρεμία μου, γρήγορα, αυτόματα σχεδόν τις αποκωδικοποιώ με τόσο ανούσιο τρόπο που άμεσα χάνουν την ένταση τους. Μαζί μ αυτές χάνομαι κι εγώ.


Γι αυτό δεν τελειώνω ποτέ αυτά που ξεκινώ. Οταν επιστρέφω πρόσκαιρα σ αυτά, όταν τα ξανασυναντώ, καταλαβαίνω πάντα πόσο ή τί μου κοστίζει αυτή η έλλειψη αφοσίωσης. Ομως τίποτα δεν αλλάζει.


Παραμένω ημιτελής, φυγόπονος και βαθιά ανικανοποίητος.

Androulakis Vaggelis Online Portfolio

http://blacksheepdesign.110mb.com/

Αλήθεια


Αλήθεια είναι η μη λήθη γι αυτό μερικές φορές η αλήθεια δεν είναι και τόσο καλό πράγμα.Μόνο αν δεν ξεχάσεις,μόνο τότε θα ξέρεις την πραγματική αλήθεια και όχι αυτή που σου είπανε,που διάβασες,που κάποιος στην διηγήθηκε έτσι και κάποιος άλλος κάπως αλλιώς.

Ποια ιστορία,ποιες συνομωσίες,ποιο μέλλον; Μερικές φορές η ίδια η όραση μας,όλες οι αισθήσεις δηλαδή και το ένστικτο είναι πολύ πιο δυνατά,από τις φήμες,τις ειδήσεις και την πλύση εγκεφάλου,αρκεί να έχεις το μυαλό σου σε εγρήγορση,η ζωή δεν είναι μαθηματικά,ένα κι ένα δυο.

Για να πας μπροστά πρέπει να ξεχάσεις,να γυρίσεις σελίδα,να επουλώσεις παλιές πληγές,να λησμονήσεις,αν το κρατάς αμανάτι δεν γίνεται τίποτα,μόνο που μερικές φορές εκνευρίζεσαι που πρέπει εσύ να είσαι πάντα αυτός που πρέπει να ξεχάσεις αυτός που πρέπει να συγχωρέσεις.Πόσο να ξεχάσεις τελικά;Όποιος ξεχνάει τα λάθη του είναι αναγκασμένος να τα ξαναζήσει.

Θέλω πάντα να ξέρω την αλήθεια,ακόμα κι όταν κάνω ότι δεν την βλέπω,ακόμα κι όταν επίτηδες την ξεχνώ…

Στην Ελλάδα το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν μάθαμε ποτέ την αλήθεια και ούτε θα τη μάθουμε ποτέ,γιατί η αλήθεια είναι πικρή,αλλά όπως αποδεικνύεται το μακροχρόνιο ψέμα έχει πολύ πιο καταστροφικές συνέπειες από αυτές της αλήθειας.

Στην Ελλάδα δεν μάθαμε και να λέμε αλήθεια, κοιτάξτε μέσα στις οικογένειες σας, στις σχέσεις, στις δουλειές σας και κυρίως κοιτάξτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη, τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας είναι τα χειρότερα από όλα. Καλά δε μιλάω για τους πολιτικούς μας,μια κοινωνία βασισμένη στη λήθη και στο ψέμα είναι καταδικασμένη να αποτύχει.

Υ.Σ γιατί η αλήθεια του καθένα μας…ό,τι έχουμε να δώσουμε είναι ό,τι έχουμε ζήσει κι ό,τι θα επιλέξουμε να ζήσουμε…

Κυριακή, Ιουνίου 27, 2010

Rol με δράση ξύδι-Επιλογή που δεν μετανιώνεις 2


Τις τελευταίες μέρες έχουν πέσει όλες οι δουλειές του σπιτιού του εξοχικού και πάει λέγοντας στα όμορφα μαλακά μου χεράκια…

Δεν μπορώ να πω, τα κάνω όλα και συμφέρω.Μαγειρεύω,πλένω,απλώνω,σφουγγαρίζω, σκουπίζω,πετάω τα σκουπίδια(δεν σιδερώνω),βάζω πλυντήρια ρούχων και πιάτων αν και συνήθως τα έπλενα στο χέρι!Να τώρα,λίγο πριν ανοίξω αυτό εδώ το word,έβαλα το βραδινό μου πλυντήριο πιάτων…

Πάντα λέω ότι είμαι άσχετη με τα οικοκυρικά,η αλήθεια είναι βέβαια ότι όποτε καταπιάστηκα έστω και για λίγο μια χαρά τα πήγα(λέμε τώρα),με συμφέρει βέβαια να με θεωρούνε οι άλλοι ακαμάτα γι αυτό και το συντηρώ με κάθε τρόπο.Για δουλειές του σπιτιού κλπ, όποτε μπορώ και με όποιον τρόπο μπορώ τις αφήνω να τις αναλάβουν άλλοι, σχεδόν πάντα!

Μπάνια,δουλειές στο σπίτι,τρελά ξενύχτια,ποτά,μεθύσια,μπάνια στη θάλασσα,ατελείωτες ώρες ηλιοθεραπείας,βαφτίσια,γάμοι,φίλοι,πλυντήρια,κίνηση στο δρόμο και άντε αύριο το πρωί να ξυπνήσεις πάλι από τις εφτά.Ευτυχώς που υπάρχει και το μουντιάλ και το μωρό μου απασχολείται περισσότερο με την μπάλα!

Ωραίες μέρες δε λέω,τρελές,ξέγνοιαστές,με χρώμα και πολύχρωμες εικόνες,αλλά σκέφτομαι και τα λόγια του ψηλού σήμερα στην παραλία…

Αράξαμε σε μια και καλά ερημική παραλία που τώρα τελευταία την έχουνε μάθει όλοι. Τεσπά,αφού βαρεθήκαμε τα μπιτσόμπαρα και τις τρεντιές,την αράξαμε Ρακοπόταμο, πετσέτα και άμμο και να προσπαθείς να ρίξεις κανέναν ύπνο μπας και ισιώσεις,δίπλα όμως μια οικογένεια με μωρά …

Δεν μπορώ να πω ότι μας ενόχλησαν ιδιαιτέρα αλλά όταν ήρθε η ώρα να φύγουνε εκεί ήταν σκέτη τρέλα,με τόσα συμπράγκαλα που κουβαλούσανε για τα μωρά,μπορεί να μαζεύανε και κανένα μισάωρο,τότε ο ψηλός είπε τη φοβερή ατάκα στον Γιάννη «Γιατί δεν κάνετε κι εσείς έναν τέτοιο ρε;» Ακολούθησε διάλογος του στιλ "ε θα κάνουμε κι εμείς αργότερα κλπ κλπ κλπ."

Τότε είναι που χάθηκα στον δικό μου κόσμο…Μια βδομάδα τώρα έχει πέσει το μπαλάκι των οικοκυρικών πάνω μου και μην φανταστείτε τίποτα τρελό,τα βασικά,μόνο για δυο άτομα όχι καμιά φαμίλια τεράστια και στη δουλειά κάθε μέρα να δίνω το "παρών".Δεν μπορώ να πω ότι κουράστηκα,το έκανα και με ευχαρίστηση,ίσως γιατί το κάνω σπάνια.

Σκέφτηκα όμως το ενδεχόμενο όλο αυτό να γίνει καθημερινότητα μου και τότε τέρμα τα ταξίδια ότι κάτσει και όπου μας βγάλει,τέρμα το αραλίκι και η φιλοσοφία στο μπλόγκ, τέρμα τα μπαράκια και οι ατελείωτες φραπεδοώρες.Που να αραδιάσεις και δυο τρία κούτσικα;

Φρίκη…

Ήδη εδώ και ένα χρόνο που δουλεύω σε πρωινή δουλειά(τι ωραίες ήταν οι εποχές της εφημερίδας ),τα βράδια είμαι συνήθως ζόμπι ενώ τις καθημερινές κοιμάμαι με τις κότες και οι αντοχές μου έχουν μειωθεί τρελά,και μετά σου λένε ότι αν κοιμάσαι νωρίς και ξυπνάς νωρίς είναι καλύτερα.

Σκατά είναι,σας το λέω εγώ,ειδικά αν είσαι σκοτεινός τύπος της νύχτας σαν κι εμένα τότε είναι γάματα! Θες και δουλειά στο σπίτι όταν γυρίζεις από την δουλειά και παιδιά και σύζυγο και μετά παντόφλα και ρόμπα,τα φαντάζομαι και έπαθα αναφυλαξία!

Εντάξει το δέχομαι,οι άνθρωποι μεγαλώνουν και αλλάζουν οι προτεραιότητες τους. Σίγουρα δεν είμαι όπως ήμουνα στα δεκαεννιά,που μια χαρά ήμουνα δηλαδή απλά σε άλλη φάση,σίγουρα έχω βαρεθεί και τα μεθύσια και το κάθε βράδυ έξω και τα ξενύχτια με ξύδια γενικώς και τα ταξίδια ότι να’ναι όπου κάτσει και ούτε με ενοχλεί τόσο που ξυπνάω πρωί το συνήθισα,όπως συνήθισα να έχω και έμπνευση για γράψιμο το πρωί. Αυτό είναι που με τρομάζει,«το συνήθισα» και έτσι ένα πρωί θα ξυπνήσω και θα έχω συνηθίσει και να ξεσκατώνω τα παιδιά μου!

Ουφ δεν ξέρω μια κρίση ήταν και πάει πέρασε.Δεν γεννηθήκαμε όλοι οι άνθρωποι να γίνουμε γονείς,άσχετα αν αυτό μπορεί να στεναχωρεί τον μπαμπά μου που θα ήθελε εγγονάκι,εγώ τη ζωή μου την φαντάζομαι κάπως αλλιώς …


Ένα μεγάλο σπίτι,παραιτημένο,μια φορά την εβδομάδα έρχεται η «γυναίκα» και το καθαρίζει.Ένα τεράστιο γραφείο,βιβλία,σημειώσεις και για διάβασμα και για ντεκόρ, χεχε μια κουνιστή καρέκλα κι εγώ πάνω.Ο Γιάννης μέσα στην κουζίνα με το μπαστούνι να ψήνει ελληνικό καφέ,εγώ πάνω στην κουνιστή καρέκλα να προσπαθώ να στρίψω κανένα τσιγάρο αλλά με δυσκολία λόγω πάρκινσον.Μπακούρια,δίχως παιδιά σκυλιά,μόνο γατιά θα έχει το σπίτι μας,να καθόμαστε δίπλα δίπλα,να λέω εγώ ιστορίες στο Γιάννη,ο οποίος δεν θα με ακούει,γιατί θα παίζει στοίχημα και θα διαβάζει αθλητική εφημερίδα.Εγώ θα του φωνάζω ότι δεν ντρέπεται που με γράφει στα παπάρια του,ενώ εκείνος πια θα έχει δικαιολογία ότι δεν φοράει το ακουστικό βαρηκοόιας !

Ξέρω αυτή είναι μια εγωιστική ζωή,μια ζωή μόνο για την πάρτη μας,μοναχική,χωρίς πολλή δόσιμο.Πειράζει που εμένα αυτή μ’αρέσει;Πειράζει που εγώ θέλω να δώσω αλλιώς;

Κοντός ψαλμός αλληλούια,αν γεννήσω ποτέ παιδιά θα τα στείλω εσώκλειστα στην Ελβετία και ας λέει ο Γιάννης ότι θα τα μεγαλώσουμε μαζί,χαχαχαχα!

Σας καληνυχτώ και σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε ακόμα ένα παραλήρημα μου!

Υ.Σ Να ζήσεις αδερφούλη και χρόνια πολλά μεγάλος να γίνεις με βυσσινί μαλλιά παντού να σκορπίζεις χαπάκια,depon και όλοι να λένε πώς θα μοιάσουμε σ’αυτόν!

Παρασκευή, Ιουνίου 25, 2010

Τρίτος Παγκόσμιος


Ποιο να είναι αυτό το αόρατο χέρι που ρίχνει μια γροθιά σε όλα όσα χρόνια πάλεψαν οι άνθρωποι να κατακτήσουν;Ποια δικαιώματα; Ποια ποιότητα ζωής;

Γιατί δεν κάνουμε τίποτα;Κι αν δεν είναι αόρατο χέρι;Φαίνεται καθαρά;Μας δέσανε τα χέρια δίχως καν να το καταλάβουμε… Ποιος έκλεψε το μέλλον μας,ποιος έκλεψε τη ζωή μας, μέχρι και τα γεράματα μας ;Ποιος;

Δεν είναι μόνο ετούτη η χώρα που βογκάει.Παντού με προσχήματα ή χωρίς δίνει γροθιές το αόρατο χέρι,γροθιές στο πρόσωπο και στην κοιλιά,μια γενιά που θα ζήσει τον τρίτο παγκόσμιο και θα πρέπει να καλωσορίσει τη νέα τάξη πραγμάτων.

Τέλος σεζόν,τέλος εποχής,τέλος πάντων,σε λίγο το περίφημο New Age θα είναι η καινούργια πραγματικότητα και είναι κι αυτές οι περίεργες διαθέσεις του Ισραήλ και το πρόσφατο γκανγκστερικό έγκλημα του εναντίον του πλοίου της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα και είναι κι αυτοί οι Αμερικάνοι με αυτή την θερμή και ακατανόητη υποστήριξη στις συνεχείς καταπατήσεις των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων και των Αράβων…

Ο τρίτος παγκόσμιος είναι εδώ.

Τρίτη, Ιουνίου 22, 2010

μπρίκι

video

Κατακρεούργηση

video

eBook


Κάθε πρωί οι ίδιες κινήσεις και κάθε μέρα εκείνος ο τοίχος λίγο πριν από τη στάση του λεωφορείου, που γράφει… «Ότι δεν πρόλαβα να ζήσω είναι όλη μου η ζωή»Μανώλης… σαν καμπανάκι που μου υπενθυμίζει ότι πρέπει να ζήσω, χωρίς απωθημένα και κυρίως χωρίς να εγκλωβιστώ στα "πρέπει".

Είμαι στη δουλειά και ο νους μου ταξιδεύει στην πρώτη συλλογή κειμένων μου.Ναι θέλω να κάνω ένα e-Book στο lulu.com.Ζήτησα από τον Marianno Fabregnes,να αναλάβει το εξώφυλλο και την εικονογράφηση,δέχτηκε αμέσως και είμαι τόσο χαρούμενη γι αυτό!

Δε είναι κάτι που θα γίνει αύριο,αλλά έχει γίνει η αρχή,ακόμα είμαι στη διαδικασία συλλογής κειμένων,ήδη έχουν μαζευτεί κάμποσα,κάποια βγαίνουν,κάποια μπαίνουν έτσι πάει.Ποιο θα μπει πρώτο, αν τα χωρίσω σε ενότητες κλπ.

Τα περισσότερα είναι μέσα από αυτό εδώ το blog άλλα δεν τα έχω δημοσιεύσει ποτέ, είναι κείμενα και σκέψεις που μαζεύτηκαν με τα χρόνια,ήθελα να το κάνω αυτό κάποτε, να τα μαζέψω,να τα κατηγοριοποιήσω.

Είναι μια δύσκολη και επίπονη προσπάθεια ειδικά για μένα που ποτέ δεν ήμουνα άνθρωπος της τάξης κι όμως μέσα στην πλήρη αφασία μου, ξέρω που βρίσκεται το κάθε τι. Θα μπορούσα να το κάνω και σε χαρτί σου δίνει αυτή τη δυνατότητα το lulu.com και να το αγοράσουν όσοι θέλουν , φίλοι και συγγενείς δηλαδή, χαχαχα.
Όχι όμως , θα ήθελα όσο τίποτα το πρώτο μου βιβλίο να είναι e-Book!

Σας αφήνω τώρα για να προλάβω να ζήσω…

Άρε Κάθαρμαααααααα


When you were here before,
Couldn't look you in the eye
You're just like an angel,
Your skin makes me cry

You float like a feather
In a beautiful world
I wish I was special
You're so fuckin' special

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here

I don't care if it hurts,
I wanna have control
I want a perfect body
I want a perfect soul

I want you to notice
when I'm not around
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here, ohhhh, ohhhh

She's running out again
She's running out
She run run run run...
run... run...

Whatever makes you happy
Whatever you want
You're so fuckin' special
I wish I was special

But I'm a creep,
I'm a weirdo
What the hell am I doin' here?
I don't belong here

I don't belong here...


Ίσως ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, το έχω ξαναπεί ε; Ε μάλλον!

Δευτέρα, Ιουνίου 21, 2010

ΚΡΙΣΗ

Κράτα καθαρή την κρίση σου,
Η κρίση ήρθε και δεν έχει ούτε
δεύτερη παρουσία,
ούτε καν δεύτερη ευκαιρία.
σ.χ

Κορίτσι


Ψεύτικα νύχια,πλαστικά κολλημένα με σχέδια… Ψεύτικες τρίχες κολλημένες στα μαλλιά, ψεύτικο χρώμα σκεπάζει τα μαλλιά σου, ψεύτικο ύψος σου χαρίζουν τα τριαξονικά, δωδεκάποντα σου.Βαμμένη φάτσα,στρασάκια και γκλός,σιλικονάτα βυζιά,χρυσά ακριβά ρολόγια και βραχιόλια στους καρπούς σου , πράσινα μάτια σου χαρίζουν οι φακοί επαφής σου..

Στο μικρό τσαντάκι κριμένη η χημική δίαιτα κι όταν κάτι φας πας στο wc και το ξερνάς. Να χαρείς την πλαστική ομορφιά σου,ένα φτιασιδωμένο σάβανο.Περιφέρεις τη σαπίλα σου από εδώ και από εκεί κι όσο κι αν φορέσεις από το ακριβό άρωμα σου, μυρίζεις από μακριά …Μην στενοχωριέσαι δεν είσαι μόνη, ανήκεις στην πλειοψηφία και όσες δεν σου μοιάζουν σε ζηλεύουν κιόλας είσαι το πρότυπο κοκέτας,θα’θέλαν να σου μοιάσουν.

Προσπάθησα τόσες φορές να σου μοιάσω,δεν τα κατάφερα ποτέ,τώρα που καθόμαστε δίπλα-δίπλα και κάνουμε αυτό το τσιγάρο, σε κοιτώ και νιώθω το κενό σου,είναι αφόρητο κα πληκτικό, αβάσταχτο κενό.Δεν έχουμε τίποτα να συζητήσουμε,εγώ σου λέω δήθεν τι ωραία νύχια έχεις και μ’ αρέσουν ενώ εσύ με κοιτάς γεμάτη έκπληξη και μου λες:Ε καλοκαίρι είναι τώρα μπορείς να έχεις το μαλλί σου όπως θες,ξέρεις αυτή η δήθεν υποκριτική ευγένεια …

Εεεε κορίτσι σου αδειάσαν το μυαλό και σου γέρασαν τη σάρκα …

Κυριακή, Ιουνίου 20, 2010




Με το μαλλί κάτω όπως υποσχέθηκα, φυσικότατο,μετά από πολλές βουτιές στον Ρακοπόταμο!

photo 20/06/2010 21:45

Παρασκευή, Ιουνίου 18, 2010

Me



18/06/2010 15:49

Χρόνος


Μερικές φορές ο χρόνος δεν κάνει τη δουλειά του.Τι σόι γιατρός είναι αυτός που δεν γιατρεύει τις πληγές;
σ.χ

Mονολογοδιάλογος


Πολλές γλυκές-γλυκές καλημέρες,τώρα που είπα γλυκές θέλω μια μπουγάτσαααα,μόλις γύρισα από το κυλικείο και την καταβροχθίζω αλλά μόλις είδα και μια φωτογραφία φίλης μου στο fb με μαγιό,μάλλον αυτή δεν έχει φάει ποτέ μπουγάτσα στη ζωή της.Mου κόπηκε η όρεξη!

Ήρθα στη δουλειά σήμερα που λέτε,κατευθείαν από το εξοχικό με την άμμο στα πόδια, τρόπος του λέγειν δηλαδή μη με πείτε και βρωμιάρα.Μ’ αρέσουν οι καλοκαιρινές μέρες στη δουλειά,μ’ αρέσουν και δε μ’ αρέσουν δηλαδή.Με το που τελειώσω θα κάνω ένα πέρασμα από το σπίτι και βουρ πάλι για το εξοχικό.

Μ ’αρέσουν γιατί οι περισσότεροι παίρνουν άδειες και δεν μας ζαλίζουν με τηλέφωνα. Γενικά η δουλειά είναι πιο χαλαρή έως εντελώς χαλαρή και για τους κακεντρεχείς που θα πούνε και πότε δουλεύατε,έχω να απαντήσω πως δουλεύαμε και παραδουλεύαμε , λέμε τώρα! Από την άλλη δε μ’ αρέσει καθόλου γιατί και αυτή η απραξία στο γραφείο χωρίς νόημα και σκοπό που πρέπει να τηρήσεις το ωράριο σου αλλά χωρίς ουσιαστικό λόγο και χωρίς να είσαι και παραγωγικός είναι μαλακία. Χίλιες φορές να ήμουνα στην παραλία και να έπινα fredoccino.

Στη δουλειά λοιπόν εν αναμονή κάποιου τηλεφωνήματος και κάποιας βλάβης που με χαρά θα λύσω,βάλτε μου δύσκολα σας παρακαλώ,μη μου λέτε χάλασε η θήκη του φραπέ και εννοείτε το cd-recorder,είπαμε έχω φαντασία αλλά όχι και τόση!

Ένα πόστ με το ζόρι από ότι καταλάβατε, γράφετε μόνο και μόνο για να παρηγορήσει την αφόρητη πλήξη μου, ένας εσωτερικός μονολογοδιάλογος!
Πάντως δεν μπορώ να πω μορφώθηκα δεόντως για το φετινό μουντιάλ,αφού είδα ότι δεν μπορώ να το αποφύγω με τίποτα, είπα να μάθω γι αυτό.Διάβασα,έψαξα,έμαθα και πλέον ξέρετε,την κατάλληλη ώρα πετάω και την κατάλληλη ατάκα και τους αφήνω όλους άφωνους !

Μπορεί να μου πείτε με αυτά ασχολείσαι ;Όταν η γενιά των 700 ευρώ μετατρέπεται σε γενιά των 500 και η κυβέρνηση με το έξυπνο νομοσχέδιο της που θέλει να μας πείσει πως οι μειωμένες αποζημιώσεις απόλυσης θα αυξήσουν τα κρατικά έσοδα.Από πού;Όχι δεν θα ασχοληθώ μου φτάνει που σήμερα το πρωί όταν ξύπνησα σκέφτηκα ότι δεν θα βγω ποτέ στη σύνταξη.Γιατί δουλειά θα έχω;Καλημέρεςς

P.S Kouvala ton projectora, mpas kai se kanw lektora!

Τετάρτη, Ιουνίου 16, 2010

Ιδού



Ιδού το νέο μου κούρεμα,ξέρω ότι δεν φαίνεται τρομερή αλλαγή λόγω του ότι τα έχω μαζεμένα πάνω, αλλά έχει κοπεί πολύ πράγμα σας λέω, δεν φτάνει τον ώμο το μπροστά μαλλί,το πίσω ίσως να φτάνει! Υπόσχομαι και νέες φωτό με τα μαλλιά κάτω,όταν περάσει ο καύσωνας!

Μαλλιά



Ναι θα ασχοληθώ με τρίχες μπας και ξεχάσω τη ζέστη που εδώ και δυο εικοσιτετράωρα μας έχει τσακίσει τα νεύρα και προβλέπεται να συνεχίσει να το κάνει τουλάχιστον για τα επόμενα δύο.

Βρίσκομαι σε μεγάλο δίλλημα,πως να κόψω τα μαλλιά μου.Έτσι για αλλιώς;Α la garcon, φιλαριστά,μύτες,με φράντζα ή χωρίς;Αν και έχω πει μεγάλες κουβέντες ότι,να τώρα πάω και τα κόβω γουλί,εννιά στις δέκα φορές,ακολουθώ την πεπατημένη,τα αραιώνω λίγο, γιατί αυτά δεν είναι μαλλιά αλλά θάμνος,τα κόβω αρκετά,γιατί έτσι κι αλλιώς τα μαλλιά μου είναι σχεδόν πάντα μακριά,άντε να κόψω και φράντζα,άντε να τα φιλάρω κιόλας αλλά ποτέ δεν θα είναι πολύ πάνω από το ώμο..

Δεν είναι ότι δεν το έχω κάνει και a la garcon μου τα είχαν κόψει στο νηπιαγωγείο, μάλλον ψείρες θα είχα,από ότι θυμάμαι δεν μου πήγαιναν...Στα εφηβικά μου χρόνια,τα είχα κόψει σχεδόν καρέ και με κορόιδευαν ozzy osbourne,αλλά εντάξει ακόμα δεν είχα ανακαλύψει το πιστολάκι.Όντως ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζω είναι, ότι τα μαλλιά μου είναι αρκετά πυκνά και κατσαρά προς το σπαστά με όγκοοοοοοοοοο!Μαζί με εμένα ξυπνάει και η ζούγκλα…

Μετά από όλες αυτές τις τρομακτικές εμπειρίες του παρελθόντος,α να τώρα θυμήθηκα μια άλλη,μέχρι και στο λύκειο ο συμμαθητής μου ο Μάριος ο Σταγιάννης έλεγε τα μαλλιά μου σφουγγαρόπανο!Τι προσβολή!Έτσι λοιπόν δεν είναι μόνο μια δύσκολη απόφαση το κούρεμα γιατί πες άντε τα κουρεύεις και a la garcon.Πως τα μακραίνεις μετά;Η περίοδος με το μαλλί μανιτάρι είναι αηδία κι εγώ με τα κομμωτήριο μεγάλη σχέση δεν έχω και τα extension δεν τα έχω ανακαλύψει ακόμα!

Το άλλο με τα face shapes το ξέρατε; Έχω βρει απίστευτα πράγματα γύρω από αυτό το θέμα στο ίντερνετ,μιλάμε αναλύσεις ολόκληρες,έρευνες ετών,όχι αστεία.Εμένα μάλλον σε round με κατατάσσω… Ουφφφφφ...Θυμάμαι ότι όσες φορές έκοψα λίγο παραπάνω τις τρίχες μου από το συνηθισμένο έφευγα από το κομμωτήριο κλαίγοντας αλλά από την άλλη θέλω και μια αλλαγή.

Είναι σαν να πρέπει να πάρεις απόφαση ανάμεσα σε δυο πράγματα και ενώ για το ένα γνωρίζεις τα πάντα και έχεις μια πλήρη εικόνα(συνηθισμένο κούρεμα,μακριά μαλλιά)για το διαφορετικό και το καινούργιο έχεις πλήρη άγνοια (κοντό).Δεν ξέρεις πως θα είναι, δεν ξέρεις αν σου πηγαίνει,δεν το έχεις ξανακάνει,οκ έχεις πάρει μια ιδέα και μια γεύση,σου έχουν πει και πέντε πράγματα,το πρόσωπο σου έχει αλλάξει και από το νηπιαγωγείο που στο είχαν κόψει για τις ψείρες κι έτσι η προηγούμενη εμπειρία αν και υπάρχει είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ,μια καινούργια αρχή!

Μεγάλο δίλλημα,ίσως αν μπορούσα να είχα μια εικόνα για το πώς θα ήταν,ίσως αν ήξερα πως θα είναι οι καινούργιες συνθήκες,η καθημερινότητα μου μαζί με το καινούργιο μου κούρεμα.Το παλιό το ξέρω,το αγαπάω και με αγαπάει και αυτό,έχουμε πορευτεί τόσα χρόνια μαζί,με έχει βγάλει ασπροπρόσωπη,δεν μπορώ να πω. Μήπως να το έκανα σταδιακά; Να άρχιζα να αποχωρίζομαι το παλιό μου κούρεμα με το να κόβω λίγο-λίγο και να παίρνω μια γεύση από το καινούργιο;

Δεν ξέρω, δεν ξέρω αλλά η ώρα πλησιάζει,κάπου εκεί γύρω στις έξι,ενώ οι περισσότεροι θα λιάζονται σε κάποια παραλία ή θα παθαίνουν θερμοπληξία στην post square που έλεγε και ένας φίλος μου,εγώ θα πρέπει να πάρω τη μεγάλη απόφαση κι εδώ που τα λέμε, μάλλον την πεπατημένη θα ακολουθήσω και πάλι μόνο και μόνο γιατί μου δίνει ασφάλεια και σιγουριά.Μακάρι να μπορούσα να δω πως θα ήταν αν επέλεγα ένα διαφορετικό κούρεμα ,μάλλον δεν θα μάθω,τουλάχιστον όχι σήμερα το απόγευμα.

Δευτέρα, Ιουνίου 14, 2010

Ελπίδα

«Εγώ η ίδια συνήθως δε/ζητώ ούτε και παίρνω τίποτα/ απ' όσα φορτικά επιμένει / να δίνει η ελπίδα/ εκτός αν μου δώσει κανένα κλειδί/ τότε ναι, ταπεινώνομαι/ χωρίς ντροπή το αρπάζω/ ό, τι κλειδί και να' ναι αυτό/ και άλλης πόρτας, ξένης να 'ναι/ το αρπάζω/ παρά να μείνω έξω». («Από την ελπίδα ΙΙΙ», Κ.Δημουλά)

Kαύσωνας


Εντάξει έχει ζέστη,ναι από τις 8 που βγήκα από το σπίτι άρχισα να νιώθω τι θα επακολουθήσει,θα καούμε… Εντάξει στη δουλειά έχουμε το κλιματιστικό πάντα σε θερμοκρασίες κατάψυξης,τι κι αν πάω και μονίμος το ανεβάζω,άσε που με χτυπάει και κατακούτελα,και να πάω σε άλλο γραφείο δεν μπορώ,όλα πιασμένα είναι …

Πφφφφ

Φεύγω από τη δουλειά και μετά με πιάνει αυτός ο τρομερός πονοκέφαλος,από την αλλαγή θερμοκρασίας και μετά το μυαλό μου χάνεται στο πσκ που πέρασε,στα ατελείωτα φαγοπότια,στο κρησφύγετο μας,στο ξύσιμο,στο ότι μέσα στη ζέστα είπαμε το νερό νεράκι.

Έλεγα πάντα ότι είμαι καλοκαιρινός τύπος αλλά με την προϋπόθεση ότι βρίσκομαι σε μια παραλία κάτω από σκιά και πίνω χυμούς ανανά και κάνω βουτιές στη θάλασσα,αν είναι να είμαι μέσα στην καρακαμπίλα,μέρα μεσημέρι όταν σχολάω από τη δουλειά με άπνοια,τότε μισώ το καλοκαίρι!

Σχέδια για το μέλλον(τελικά μερικές φορές είναι τρομακτικά τα επόμενα βήματα ειδικά αν δεν τα έχεις ξανακάνει… Δεν πρέπει να είναι δύσκολα,μια βαθιά ανάσα και μακροβούτι στα βαθιά),σχέδια για τις καλοκαιρινές διακοπές,σχέδια για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές,σχέδια για το σκ που έρχεται και θα’μαι μόνη σαν το λεμόνι,άντε Γιώργο ετοιμάσου,και τίποτα να μη γίνει και κανένα από τα σχέδια να μην πραγματοποιηθεί,θα κάνουμε άλλα…

Υπομονή καύσωνας είναι θα περάσει…

Υ.Σ Ααααα εδώ και καιρό με παίρνει κάποιος με απόκρυψη,δεν σηκώνω τηλέφωνα με απόκρυψη ποτέ.Σε τράπεζες δεν χρωστάω και γενικά σε κανέναν για να με κυνηγάνε, οπότε δεν ξέρω ποιος είναι και ούτε με ενδιαφέρει,αν καίγονται ας πάρουνε με αριθμό

Κυριακή, Ιουνίου 13, 2010

Λάκκος

Σκαλίζεις και σκαλίζεις και σκαλίζεις …

Μετά με τσεκουρώνεις και με ρίχνεις μέσα..

Που να φανταζόμουνα ότι ετοίμαζες τον λάκκο μου;

Δεν πειράζει ξεκουράστηκα,

Είναι ωραία να κάνεις παρέα στα σκουλήκια

Και τώρα πάλι εδώ …

Φτυαρίζεις-φτυαρίζεις-φτυαρίζεις,

Θες να με ξεθάψεις να δεις αν έλιωσα,

Άντε τράβα παραπέρα να παίξεις με τα κουβαδάκια σου αγόρι μου

σ.χ

waiting in vain



Don't talk to me as if you think I'm dumb

In this great futureyou can't forget your past

Παρασκευή, Ιουνίου 11, 2010

Άσε με να έχω έναν ήρεμο θάνατο


Δεν ήθελε να φύγει από εκείνο το μέρος,ήταν ο παράδεισος της ψυχής της,με την χρυσορόζ αμμουδιά,τον λαμπερό ήλιο,τη σκιά των δέντρων και τα γαλαζοπράσινα νερά … Όταν το πρωτοαντίκρισε,θυμάται ότι καθότανε κι εκείνος εκεί.Κάνανε συμφωνία ότι θα μπορούσαν να ζήσουν αρμονικά μαζί και έτσι κι έγινε,ώσπου μια μέρα εκείνος άρχισε να τη διώχνει κλωτσηδόν,και εκείνη πήρε των ομματιών της και έφυγε…

Πέρασαν μήνες,μέρες και εκείνος έψαξε να τη βρει και να της ζητήσει να επιστρέψει. Είπε πως ήταν καλύτερα να είναι μαζί της,γιατί αλλιώς ένιωθε μοναξιά.Εκείνη ξαναγύρισε γιατί πουθενά δεν βρήκε καλύτερο μέρος και γιατί είχε συνηθίσει να μοιράζεται τη ζωή μαζί του και δεν της άρεσε να παίρνει τα βουνά και να ζει μόνη …

Έτσι και έγινε,ζήσανε και πάλι αρμονικά και χαιρόντουσαν μαζί την χρυσορόζ αμμουδιά, τον λαμπερό ήλιο,τη σκιά των δέντρων και τα γαλαζοπράσινα νερά,αλλά εκείνος για κάποιο λόγο που ποτέ εκείνη δεν κατάλαβε,την έδιωχνε συνεχώς και μετά τη ζητούσε ξανά πίσω,κι αυτό έγινε πολλές-πολλές φορές …

Ένα βράδυ έφυγε,δεν άντεχε άλλο,ξέχασε για πάντα εκείνον τον άντρα και τον παράδεισο της ψυχής της.Έκανε τα πάντα για να ξεχάσει πως κάποτε υπήρξε εκείνο το μέρος, πολλές φορές έκλαιγε,το μοναδικό πράγμα που ήθελε στη ζωή της ήταν να ξαναγυρίσει πίσω εκεί,αλλά όσο κι αν το ήθελε ήξερε ότι πάλι θα την έδιωχνε,ένιωθε τόσο αδικημένη που ήξερε ότι κάπου υπάρχει ο παράδεισος της και κάποιος της τον στερούσε…

Πέρασαν μήνες και πολλά-πολλά χρόνια,γέρος πια και ανήμπορος,ρωτούσε συνέχεια για εκείνη και τη συνάντησε τυχαία σε ένα από τα τελευταία του ταξίδια και της ζήτησε να γυρίσει στην δικιά τους αμμουδιά για να πεθάνουνε μαζί,κι εκείνη του απάντησε : Άσε με τουλάχιστον να έχω έναν ήρεμο θάνατο,αφού ποτέ δεν με άφησες να έχω μια ήρεμη ζωή…

Τετάρτη, Ιουνίου 09, 2010

Έχουν χοντρύνει και τα χαρτομάντιλα

Μονόλογος ενός πρωτοετή φοιτητή ιατρικής πάνω στο αστικό 4 ,στη διαδρομή(Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο-Τέρμα Καραγάτση)ενόψει εξεταστικής,ενώ κάθεται δίπλα μου….

"Το στυλό είναι χοντρό,χαλάει η βιβλιοδεσία, ακόμα και οι σελιδοδείκτες είναι χοντροί, γι αυτό βάζω χαρτομάντιλο,αν και τώρα τελευταία έχουν χοντρύνει και τα χαρτομάντιλα…"

What kind of hell?



-Imagine...If you have suddenly learned that the people and the moments most important to you were not gone,not dead, but worse....Had never been...What kind of hell would that be?
-Please don't do this to me. Please don't...
-I can't do this to you, your memory does...

Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010

εντομοπαγίδα


Νιώθω σαν τη μύγα πάνω στην εντομοπαγίδα.Το ίδιο που με τραβάει σε αυτήν το ίδιο και με σκοτώνει…

σ.χ

Ο Λύκος σαν εγέρασε....


Ανοίγω αυτό το post με ένα γνωστό στίχο που τραγούδησε ο Παπάζογλου,«Όλα τριγύρω αλλάζουνε κιόλα τα ίδια μένουν».Έτσι και το βλέμμα του,όσος καιρός κι αν πέρασε μένει ίδιο σαν χθες,μπορεί να υπάρχει κάποια υποψία ρυτίδας αλλά κατά τα αλλά είναι ολόιδιο,σχήμα,χρώμα,και ως γνωστόν «χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, μόνο τρόπο να κοιτάνε…» από άλλο άσμα αυτό.

Είμαι οπαδός της άποψης,δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.Μπορεί να αλλάζουν ρούχα,να σταματούνε να τρώνε τζατζίκι και να το ρίχνουνε στο σούσι,αλλά όταν έρθει η ώρα να στην φέρουν θα στην φέρουν με τον ίδιο και απαράλλακτο τρόπο που το έκαναν και πριν δέκα και είκοσι χρόνια…Ναι συμφωνώ αλλάζουν οι συνθήκες,ο τρόπος ζωής,κυρίως οι προτεραιότητες και οι ανάγκες ενός ανθρώπου καθώς μεγαλώνει,αλλά όχι η ουσία …

Παίρνω παράδειγμα τον εαυτό μου,έχουν αλλάξει πολλά πάνω μου τα τελευταία πέντε χρόνια,από τον τρόπο ζωής,την οικονομική ανεξαρτησία,την ιδιότητα(από αυτές άλλαξα πολλές κιόλας),τον σύντροφο,τους φίλους,τον τόπο διαμονής,το χρώμα στα μαλλιά κλπ. Μπορεί τώρα να σκέφτομαι λιγάκι πιο ώριμα και πιο σοφά,να απέκτησα καινούργιες εμπειρίες,μπορεί να έμαθα να αγαπώ τους ανθρώπους γι αυτό ακριβώς που είναι και να τους αποφεύγω παράλληλα για τον ίδιο ακριβώς λόγο,το αίσθημα της αυτοσυντήρησης όσο μεγαλώνεις γίνεται πιο έντονο,αλλά μέσα μου είμαι όπως όταν ήμουνα δεκαέξι!

Επτά χρόνια ενήλικης ζωής,ένα τίποτα δηλαδή μπροστά στην αιωνιότητα,ξέρω ότι θα ξεστομίσω μεγάλη κουβέντα αλλά θα το πω, τι έχω να χάσω το πολύ-πολύ στα επόμενα μου post να αυτοαναιρεθώ.Μετά από επτά χρόνια ενήλικής ζωής,ξέρω τι θέλω,ξέρω να ξεχωρίζω ανάμεσα στο τι μου αρέσει και στο τι με κάνει ευτυχισμένη(στους αυτοκαταστροφικούς αυτά τα δυο δεν πάνε πακέτο),έμαθα να χαίρομαι τη ζωή και να ξέρω τι πραγματικά αξίζει,αλλά είπαμε ο άνθρωπος δεν αλλάζει και φοβάμαι μήπως με πιάσουν πάλι τάσεις αυτοκτονίας και το αίσθημα της αυτοσυντήρησης που λέγαμε παραπάνω πάει περίπατο…

Κλείνω αυτό το post με τη σιγουριά που μου δίνουν όλα όσα έχω καταφέρει μόνη μου αυτά τα λίγα χρόνια που άρχισα να μπουσουλάω στη ζωή και μου απέδειξα ότι είμαι ικανή ανά πάσα στιγμή να πέσω στα σκατά αλλά και να βγω με την ίδια ευκολία από αυτά ,όσα ψυχικά αποθέματα κι αν χρειαστεί να σπαταλήσω,δεν στερεύω ποτέ από ψυχική δύναμη,απλά ξαναγεννιέμαι.Δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το άγνωστο μέλλον που κρύβεται στη γωνιά,αλλά ότι κι αν έρθει είμαι έτοιμη για όλααααα!!!

Υ.Σ Φιλιά σε όλους όσους κάνετε τον κόπο να με διαβάζετε,σας αγαπώ γιατί μοιράζομαι μαζί σας κάτι από μένα… Καλήμέρααααααααααα

Κυριακή, Ιουνίου 06, 2010

1 χρόνος νοιάξιμο


Η αλήθεια είναι πως έχω καιρό να γράψω,στέκομαι ακόμα μουδιασμένη σε όλα όσα μου συμβαίνουν,δεν αντιδράω,απλά βλέπω,τις περισσότερες φορές κοιτάζω τη ζωή μου και έχω την αίσθηση πως είμαι παρατηρητής της ζωής κάποιου άλλου…

Περνάνε μέρες,συνειδητοποιώ πως αυτό δεν είναι απλά μια εικόνα που είδα στο απέναντι πεζοδρόμιο,όπως αυτή που βλέπω τούτη την ώρα με το ζευγάρι που μαλώνει,ούτε σκηνή από αμερικάνικη ταινία,είναι η ζωή μου…

Για ακόμα μια φορά η ζωή μου κάνει πλάκα,για ακόμα μια φορά μου πετάνε το μπαλάκι, κάτι ήξεραν οι δικοί μου,όταν στα επτά μου, με έστελναν να μάθω τέννις και πινγκ πονγκ στον Καλύβα,αλλά εγώ ως συνήθως για ακόμα μια φορά δεν τους άκουσα,ίσως τώρα να ήξερα καλύτερα τους κανόνες να παίξω το παιχνίδι,τώρα έχω μείνει με ένα μπαλάκι στο χέρι σαστισμένη…

Ένας χρόνος ακριβώς πέρασε από τότε που πνιγόμουνα κάπου στο Αιγαίο και ήρθες εσύ και μου έδωσες το φιλί της ζωής,θα σου είμαι ευγνώμον για πάντα,θα είμαι η γυναίκα σου κι ας λες ότι πολλές φορές δεν στηρίζω τις επιλογές σου,ξέρω ότι είσαι αυτοδημιούργητος και πιστεύω αρκετά σε σένα ακόμα κι αν δεν στο δείχνω…

Νιώθω ευλογημένη που σε συνάντησα και κατάλαβα πως η αγάπη και ο έρωτας δεν είναι μόνο πόνος και απόσταση,θυσίες και κλάματα,εγωισμός και παιχνίδι εξυπνάδας και υπεροχής…Έρωτας είναι νοιάξιμο και φροντίδα και εσύ ήσουν ένα χρόνο τώρα δίπλα μου σε όλα τα καλά και τα κακά, που αντέχεις τη γκρίνια μου, που θαυμάζεις τα πάντα πάνω μου και λατρεύεις τα κουσούρια μου…

Το λένε και οι άλλοι ξέρεις, έχεις τέλειο άντρα,κρυφογελάω,κατά βάθος το ξέρω πολύ καλύτερα από αυτούς,γιατί ξέρω πως ηρέμισες την πληγωμένη μου ψυχούλα και ξέρεις είχε τόσες γρατσουνιές και ξέρεις ήμουν τόσο χαμένη και τόσο πληγωμένη από τα απανωτά λάθη που έκανα …

Δεν επιδίωξα ποτέ να ζήσω μια χολιγουντιανή ζωή και όμως η ζωή μου μέχρι να σε γνωρίσω ήταν κάπως έτσι…

Ξαφνικά ηρέμισα,σ’ αγάπησα για τα πολλά κοινά μας και τα πολλά παράξενα μας, το παρελθόν μου το είχα τακτοποιήσει μέσα μου καιρό πριν σε γνωρίσω,αλλά είναι μερικές πληγές που αφήνουν για πάντα σημάδια και ξέρω πως τα είδες πάνω μου και παρόλα αυτά με αγάπησες ακόμα πιο δυνατά.

Λες συνέχεια πως είσαι ο πιο τυχερός άνθρωπος, που με γνώρισες και είμαι ότι καλύτερο θα μπορούσε να σου είχε συμβεί στη ζωή σου,αλήθεια δεν ξέρω αν είναι έτσι όντως,εκείνο που ξέρω είναι ότι από τότε που σε γνώρισα ζω με μια μόνιμη ευτυχία γιατί βρήκα έναν άνθρωπο να μοιραστώ την καθημερινότητα μου…

Σ’ ευχαριστώ μωρό μου γι αυτόν τον υπέροχο χρόνο που μοιράσθηκες μαζί μου,είσαι ότι πιο ειλικρινές και τρυφερό είχα ποτέ στη ζωή μου, μακάρι να μπορούσα να σου εγγυηθώ ότι δεν θα σε στεναχωρήσω ποτέ αλλά σου υπόσχομαι πως ότι και να γίνει θα το περάσουμε μαζί.

Τρίτη, Ιουνίου 01, 2010

Έχω ακόμα πολλά να πω, θα είσαι εδώ για να με ακούσεις;

Δεν θα το αφήσω, δεν θα κλείσει ποτέ,οι λέξεις είναι ο αέρας που αναπνέω,δεν ξέρω γιατί δεν γράφω,ίσως δεν έχω χρόνο.

Θέλω χρόνο για να ζήσω,να σε αγαπώ,να σε φροντίζω,να βλέπω φίλους,να πάω ταξίδια, να αράζω και από την άλλη χαλάω τόσο δημιουργικό χρόνο στη δουλειά(!!!), όπου να ’ναι θα επανέλθω…

έχω τόσα πολλά να γράψω ακόμα …