Neanderthal Blogger

Δεν είμαι κουκουβάγια αν και είναι το πουλί της Σοφίας, δεν ξέρω καν αν σου αξίζουμε, ούτε καν αν σου προσφέρουμε όσα αξίζεις, γιατί έπρεπε να σου χαρίσουμε τα πάντα. Είσαι έτη φωτός πιο μπροστά από εμάς, πανέξυπνη, πανέμορφη, εμείς απλά σε υπεραγαπάμε και κάνουμε ότι μπορούμε, όλα τα άλλα τα κάνεις μόνη σου και τα κάνεις πέρα από εξαιρετικά, φάνηκες από τα πρώτα δευτερόλεπτα της ζωής σου τι άνθρωπος θα γίνεις και μας το επιβεβαιώνεις κάθε μέρα.....  Το Σάββατο στο πάρτυ σου θα γίνει ο χαμός!Aloha!

«Δεν φοβάμαι τον θάνατο.   Φοβάμαι να μην με θυμηθεί κανείς».   — Post , χωρίς likes .   Ο Μάνος Ο Μάνος δεν είχε πια ούτε πρόσωπα ούτε φωνές γύρω του. Το δωμάτιο μύριζε φάρμακο και παλιό καπνό. Η ανάσα του κόμπιαζε. Κάθε βράδυ άνοιγε την οθόνη σαν να ήταν παράθυρο. Δεν του μιλούσε κανείς. Έγραφε μικρά κομμάτια, κι έπειτα έσβηνε. Τις ώρες που δεν άντεχε άλλο, πατούσε «δημοσίευση».   «Σήμερα η σκιά μου μου φάνηκε ξένη. Περπατούσε πιο γρήγορα από μένα».   Κανείς δεν απάντησε. Ένα τυχαίο emoji από έναν παλιό συμφοιτητή, που μάλλον δεν ήξερε ότι ο Μάνος σάπιζε στο ίδιο του το σώμα.   Το κρεβάτι του μιλούσε πιο πολύ απ’ τους ανθρώπους. Τα σεντόνια κρατούσαν το αποτύπωμα της αρρώστιας. Η πόρτα δεν χτυπούσε. Ούτε τηλέφωνο, ούτε μήνυμα. Σκέφτηκε να καλέσει βοήθεια, μα ύστερα κατάλαβε: δεν ήθελε βοήθεια. Ήθελε να υπάρχει.   Καμιά φορά σήκωνε το κινητό και έβγαζε φωτογραφία το χέρι του. Ραβδωτό από τις φλέβες.   «Έτσι μοιάζει η ζωή όταν αποχωρεί. Σαν...

Το ταξίδι στην Αθήνα ανήμερα της ονομαστικής μου εορτής ήταν κάτι παραπάνω από αστραπή, θύμιζε κάτι από διαδρομή  του Flash! Επέλεξα το ΚΤΕΛ, γιατί όπως λέει και ο φίλος μου ο Αδαμαντίδης, "Από τον Πύργο της Βαβέλ έφυγα νύχτα με το ΚΤΕΛ για να γλυτώσω"  κι αν και κατέβηκα με τον Γιάννη που όποτε κατεβαίναμε μαζί Αθήνα έπαιρνε χωρίς δεύτερη κουβέντα το αμάξι αυτή τη φορά νομίζω τον έπεισα να μην και καλά έκανα! Μου έπεσε το σαγόνι, όταν κάναμε την διαδρομή σε τρεισήμισι ώρες ενώ μας προσέφεραν δωρεάν καφέ, νερό, αναψυκτικά και μικρά κουλουράκια και υπήρχε και τουαλέτα εντός του λεωφορείου που όντως λειτουργούσε, άσε που στα Mikel όταν δείξαμε το εισιτήριο της αναχώρησης στον έναν καφέ ο άλλος ήταν δώρο, όλα αυτά στο πήγαινε, γιατί στο έλα από τον σταθμό Λιοσίων, η εμπειρία θύμιζέ κάτι απ' τα παλιά, στριμωξίδι, ξεραΐλα, άρπαγμα covid στα σίγουρα και τέσσερις γεμάτες ώρες μέχρι να φτάσουμε να φιλήσουμε και πάλι θεσσαλική γη και είπα και εγώ τόση αναβά...

Σήμερα έζησα μια μέρα απο αυτές που αξίζει να ζεις και να θυμάσαι για ολη σου τη ζωή να απο κάτι τέτοιες μέρες φτιάχνονται τα καλά βιβλία.