Neanderthal Blogger

Τελευταία μέρα και για φέτος , επιβάλλεται το happy end! Μια τέτοια χρονιά σαν το 2005 θα έπρεπε να έχει ένα συγκλονιστικό ανεπανάληπτο τέλος , κι όμως όσο συγκλονιστικό κι αν ήταν το 2005 βλέπω να ρίχνει αυλαία ήσυχα και απλά ! Αυτή η χρονιά ξεκίνησε με εμένα πάνω σε ένα τρένο με προορισμό του την Αθήνα , και μετά από λίγες ώρες ολομόναχη έπαιρνα από τους Αμπελόκηπους το μετρό για Δουκίσσης Πλακεντίας –Αεροδρόμιο κι έτσι βρέθηκα στο Ελ. Βενιζέλος . Όχι Άννα. Δεν ήμουνα εγώ για αεροπλάνα. Δεν θα έφευγα εγώ , όπως και δεν έφυγα και ποτέ , ήμουν εκεί και περίμενα τον Υιό του Θεού το μονογενή!! Τολμώ να πω ότι μέσα στο 2005 έφαγα τρομερή αναβάθμιση , μέχρι και τη στάχτη από τα τσιγάρα μου στα τασάκια του Φουαγιέ της Λυρικής έριξα ! Αυτή η χρονιά με ερωτεύτηκε και την ερωτεύτηκα κι εγώ! Με απογείωσε , με κολάκεψε, με ταπείνωσε , με πρόδωσε, με απογοήτευσέ , με προσγείωσε και με έκανε να απογειωθώ ξανά ! Ήταν μια χρονιά του υπερθετικού . Μεγάλη αγάπη, μεγάλες στιγμές , μαζί με μεγάλους α...

Άκουγα για κρίσεις πανικού ,για ανθρώπους που σιγά-σιγά τα χάνουν , για άλλους που δεν τα είχανε καλά με τον εαυτό τους και άλλα πολλά κι αλήθεια δεν μπορούσα να τα καταλάβω, γιατί δεν τα είχα νιώσει ποτέ μου, με το χέρι στην καρδιά .. Αλλά σιγά-σίγα άρχισαν να εμφανίζονται όλο και περισσότερες μέρες σαν τη σημερινή στη ζωή μου, που όλα μου πάνε στραβά κι από ότι θέλω γίνεται συνεχώς το αντίθετο λες και κάποιος βάλθηκε να με εξοντώσει! Σήμερα ξύπνησα με την χειρότερη διάθεση όχι ότι κοιμήθηκα και καλά , από το άγχος ξεφυσούσα όλο το βράδυ και γυρνούσα σαν το αρνί στο κρεβάτι. Από τη μία η μηχανή που χάλασε, να τρέχω στο Γερμανό με τους ηλίθιους υπαλλήλους του, που σου χαμογελάνε πάντα, και σου μιλάνε λες και σε ξέρανε και από χθες , δεν έχω κέφια για γέλια κύριε μου, μπα σε καλό. Να ψάχνω σαν την τρελή card reader, για να μου στρίψει τελείως να κάνω κι ένα format στη μηχανή να σβηστούν όλες οι φωτογραφίες και από sophie_jamaica να γίνω sophie_serajevo, και να νιώθω πως όλοι σήμερα θέλο...

Είχα πιει μονάχα μια γουλιά και ξάφνου βρέθηκα στην αγκαλιά του! Το χαμόγελο του ζεστό έφτανε μέχρι τα αυτιά ,είχα τόσα χρόνια να τον δω αλήθεια.. Ο άντρας που με φιλούσε σταυρωτά ήταν ο Γιώργος απ’τα καλύτερα παιδιά , γι’αυτό και παρεξηγημένος ! Μετά από τόσο καιρό απουσίας δεν υπήρχε τίποτα κοινό στον ορίζοντα προς συζήτηση κι όμως υπήρχε μια γλυκιά αγάπη και έκπληξη στα μάτια μας . Έσπασε την αμηχανία και άρχισε να σχολιάζει το Room’s , το καινούργιο μπαράκι στη Βενιζέλου στο οποίο και βρισκόμασταν, το έθαβε κανονικά όπως κάνει συνήθως με όλους και με όλα, το ότι μου είπε ότι έλαμπα εκείνο το βράδυ με έκανε όντως να λάμπω γιατί καλή κουβέντα από το στόμα του ακούς μια φορά στα 30 χρόνια !Δεν περίμενα να τον δω είναι αλήθεια από τότε που πέθανε και η μητέρα του έγινε πλέον μόνιμος κάτοικός Αθηνών και δεν πατούσε το πόδι του στη Λάρισα! Όταν τον ρώτησα τι κάνει, χωρίς σκέψη μου απάντησε! Ζω τη ζωή μου στην Αθήνα Σοφάκι ! Πάει κι αυτός είπα από μέσα μου, άλλος ένας ημιτανσίον βέρος Αθη...

Κι όμως χρονιάρες μέρες , νομίζω πως είμαστε ο λαός με την ασθενέστερη μνήμη! Πριν λίγο καιρό πανικός με τα πτηνά και σήμερα οι περισσότεροι τσακίσαμε από μια κότα ή γαλοπούλα γεμιστή ή όχι ! Κοίτα να δεις βρε παιδί μου.. Βέβαια αν θέλω να μιλήσω για την αφεντιά μου, ποτέ δεν ήμουν φαν του κοτόπουλου , αλλά και τότε που γινότανε ο χαμός εγώ εξακολουθούσα να τρώω και μου τι λέγανε. Να δω σήμερα τι φάγανε όλοι αυτοί ! Χρόνια πολλά και επίσημα και ανήμερα Χριστουγέννων, το κλίμα εδώ όπως το περίμενα ! Ξύπνησα φάγαμε οικογενειακά ξανακοιμήθηκα, βέβαια μέσα στον ύπνο μου με πήραν και καμία δεκαριά άτομα για χρόνια πολλά, ούτε γιορτή να είχα και σε λίγο θα ετοιμαστώ γιατί έχουν κλείσει τραπέζι στο «Καφωδείο» .. Για να εξηγηθώ το καφωδείο είναι και γαμώ τα ρεμπετάδικα, έχω υπέροχές αναμνήσεις και χαλάλι ότι χρήμα κι αν μου φύγει απόψε! Τύψεις νιώθω μόνο για χθες … Χθες γύρισα το πρωί γιατί ήμουν σε γνωστό μπουζουκερί της Λάρισας πρώτο τραπέζι πίστα ,έτοιμη να πεθάνω από τις αναθυμιάσεις λες...

Ζώ μια διαφορετική παραμονή Χριστουγέννων . Έχοντας γυρίσει λοιπόν, ύστερα από την λιγοήμερη απόδραση μου στη Θεσσαλονίκη έχω όρεξη να μπω πάλι στα βαθιά . Επέστρεψα στη πόλη μου, που τείνει να μετουσιωθεί σε μια τεράστια καφετέρια ,χαλαρωμένη ,ξεαγχωμένη και πάνω από όλα με την ελπίδα πως όλα όπως και αν έρθουν, τα έχω μάθει πια καλά και ξέρω να τα χειριστώ . Μεγάλες δηλώσεις κι όμως έτσι νιώθω. Σίγουρη. Μέχρι τώρα μάθαινα μέσα από τα λάθη,ίσως τώρα πια έγινα περισσότερο οπαδός της άποψης του προλαμβάνειν ! Δεν παρέλειψα ούτε σήμερα τους καθιερωμένους καφέδες , τις συζητήσεις άνευ σημασίας απλά έτσι να γίνονται για να σκοτώνουμε την ώρα μας , ούτε την επιστροφή μου με τοπικό δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα με βαγόνι που έχουν για τον προαστιακό στην πρωτεύουσα και εδώ το έβαλαν για 150 χιλιόμετρα απόσταση. Δεν πρέπει να παραπονιέμαι , έπρεπε να νιώθουμε και περηφάνια που μας έβαλαν τέτοιο τρένο, άσχετα βέβαια που γινόταν της κακομοίρας, καθότανε ο ένας πάνω στον άλλο. Εγώ ήμουν και από ...

Σας στέλνω την καλησπέρα μου και τις ευχές μου για να περάσετε υπέροχα αυτά τα Χριστούγεννα , μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάτε, από τη νύφη του βορά ! Το σκηνικό γνώριμο πια, όπου κι αν πάω όπου κι αν ταξιδέψω(με κίνδυνο της ζωής μου και τον συνεπιβατών μου….) δεν μπορώ να αντισταθώ στην πρόκληση ενός πληκτρολογίου, το ακούω πάντα να με καλεί, να με προστάζει να γράψω! Λοιπόν ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό… Τελικά πρέπει να μου απαγορεύσουνε την πρόσβαση στα μεταφορικά μέσα κάθε είδους, γιατί καλά εγώ πλέον το έχω πάρει πρέφα ότι η γκαντεμιά είναι συνώνυμο του ονόματος μου, και έχω μάθει και στην ταλαιπωρία και σε όλο τα κουλά απρόοπτα που μου συμβαίνουν στα ταξίδια μου , αλλά οι έρμοι οι συνεπιβάτες μου δεν φταίνε σε τίποτα. Ειλικρινά άμα κάτσω και γράψω όλες τις βλάβες τις οποίες έχω ζήσει σε μέσα μεταφοράς γράφω βιβλίο!(δεν είναι κακή ιδέα, θα γράψω ένα βιβλίο με τίτλο «Οι βλάβες της ζωής μου»!!! ). Ευτυχώς που δεν έχω ανέβει ακόμα σε αεροπλάνο, και έτσι που το βλέπω ούτε θα το επ...

Ταξιδεύω με εισιτήριο το χρόνο και συνεπιβάτη μου το φθόνο που έλεγε και ο Μιχάλης Λεάνης δια στόματος Μιχάλη Μούτα . Γράφω ταξιδεύοντας αν και συνήθως γράφοντας ταξιδεύω. Σας γράφω με τα παραδοσιακά μέσα στυλό και χαρτί διασχίζοντας την όμορφη Πάτρα , καθισμένη σε μια λάθος θέση και αγναντεύω τη γέφυρα , που σε λίγο θα περάσω και θα αφήσω πίσω μου την Πελοπόννησο . Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω πάνω σε ένα λεωφορείο, γιατί συνήθως τα ταξίδια μου ήταν μακρινά και ας ήταν τα περισσότερα εντός Ελλάδας . Τελευταία φορά που έγραφα πάνω σε ένα λεωφορείο , θυμάμαι πως αγνάντευά το κάστρο του Πλαταμώνα . Τότε άφηνα πίσω μου τη Θεσσαλονίκη με προορισμό μου την Αχαϊκή πρωτεύουσα . Τώρα όμως περνάω τα τούνελ που μου θυμίζουν Ιταλία και Angona ,λες και κάνεις την ίδια διαδρομή από το λιμάνι της Angona για Camerino και Urbino και από το λιμάνι της Πάτρας για Πύργο και Ολυμπία . Αυτή τη φορά όμως επιστρέφω και η διαδρομή γνωστή. Πάτρα- Ρίο- Αντίρριο – Ναύπακτος-Γαλαξίδι- Ιτέα- Άμφισσα- Γραβιά...