Neanderthal Blogger

Υπάρχουν ειδήσεις που δεν χωράει ο νους. Από χθες προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι έφυγε τόσο ξαφνικά, ένας άνθρωπος που γνώριζα μια ζωή – συμμαθητής μου από το δημοτικό, ένας άνθρωπος που έβλεπα μέχρι πρόσφατα στις παιδικές χαρές, καθώς πηγαίναμε τα παιδιά μας να παίξουν, ο μεγάλος του γιος ήταν συνομήλικος με τον δικό μου... Δεν ήμασταν ποτέ στενοί φίλοι, εξάλλου μετά το δημοτικό αν δε με απατάει η μνήμη μου ο Χρήστος συνέχισε τα σχολικά του χρόνια στο 5ο Γυμνάσιο και Λύκειο Λάρισας ενώ εγώ στο 2ο και μετά χαθήκαμε, όταν φύγαμε από την πόλη για σπουδές και άλλες τέτοιες περιπλανήσεις της ζωής. Εκείνο που θυμάμαι από εκείνον ήταν πως ήταν πάντα ένα χαμογελαστό παιδί και ένας από τους δύο καλύτερους μαθητές στο δημοτικό μαζί με τον Αποστόλη τον Τσιμπλούλη που τώρα είναι γιατρός στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Georgetown των ΗΠΑ.  Τα τελευταία χρόνια λέγαμε ένα «γεια», ένα χαμόγελο στον δρόμο, κι όμως… το νέο του χαμού του με χτύπησε δυνατά. Ίσως γιατί ήταν συνομήλικος. Ίσως γιατί η ...

Καλά τα έλεγε ο Τριαντάφυλλος!

Τρένο φεύγει — μια αγκαλιά κρατάει ολόκληρη εποχή. Αγαπήθηκαν αληθινά, χωρίς φόβο, χωρίς εγγυήσεις. Εκείνος έφυγε — άλλος κόσμος, άλλος εαυτός, αλήθεια. Εκείνη έμεινε, κρατώντας τη ζωή της σαν τετράδιο. Δυο παιδιά κοιμούνται, κι εκείνη γράφει μόνη να μην ξεχαστεί. Εκείνη δεν ακολουθεί. Στο μόνο που αυτός τα κατάφερε πιο πολύ — ήταν στα χρήματα. Καθαρή ψυχή, μα στις ρωγμές της λάμπει λίγη φωτιά. Εκείνη γελά — όσοι πέρασαν καλά δεν έμαθαν τίποτα.

Σαμόλης και ξερό ψωμί!  

Δεν προλάβαμε να βάλουμε καν μια καμπαρντίνα άντε μια φορά κι άμα και από το τιραντέ στο χειμωνιάτικο μπουφάν κι έτσι και η ζωή μας τρέχει με ταχύτητες ασύλληπτες, έλεγα σε μια φίλη ότι ο γιος μου θα γίνει έξι τον Φεβρουάριο και ούτε καν το πίστευε! Εδώ έγινα εγώ σαράντα καλέ και η κόρη το μεγάλο μας αστέρι αισίως οκτώ και κάναμε ένα πάρτυ από αυτά που πιστεύω ότι θα θυμάται για καιρό ίσως και για όλη της τη ζωή γιατί εγώ εκείνα τα χρόνια τα θυμάμαι καλύτερα από όλα! Στο γραφείο η ζωή κυλά ήρεμα αν και σκάβουν για τον κυκλικό κόμβο και η πολυκατοικία σχεδόν χοροπηδάει χορεύοντας σάμπα χειρότερα και από σεισμό ενώ ο συνάδελφος ακούει "Sodade" καθώς είναι ακόμα πρωί και όλοι πίνουν τους ζεστούς καφέδες τους εγώ πήρα καπουτσίνο και τον πασπάλισα με κανέλα Κεϊλάνης που έκανε όλο το χώρο να μυρίσει υπέροχα.  Δεν είναι εύκολα, απλά ρίχνω λίγο κανέλα σε όλα για να αντέξω! Πουθενά τίποτα δεν είναι εύκολο στο αστικό τοπίο, με δουλειά που έρχεσαι αχάραγα που έχει απαιτήσεις και με δυο ...