Χθες άνθρωποι σκοτώθηκαν στις θάλασσες, αλλά όχι από πνιγμό. Η ζωή κύλησε — για όσους συνεχίζει να κυλά — όπως πάντα. Άνθρωποι κάθε μέρα πεθαίνουν ή βρίσκονται σε κίνδυνο, και νιώθω τυχερή όσο συνεχίζω να αναπνέω. Σαν χθες όμως, πριν από 29 χρόνια, πέθανε και το αγαπημένο μου, πανέμορφο αγόρι: ο Αντώνης Παραράς. Ο τηλεοπτικός — και όχι μόνο — καθαρός άνθρωπος. Δεν είχε κλείσει καν τα 30, καθώς πέθανε στις 4-2-1997, ενώ τριάντα θα γινόταν στις 4-6-1997. Δεν πρόλαβε. Δεν έγινε ποτέ. Έφυγε σχεδόν μέσα σε έξι μήνες από λευχαιμία. Σε έναν χρόνο θα συμπληρωθούν τριάντα χρόνια από τον θάνατό του — όσα έζησε, αλλά τόσα και όσα θα μας λείπει. Όταν πέθανε ήμουν μαθήτρια δημοτικού και, στη μεγάλη και αθώα καρδιά μου, του έδωσα ένα τεράστιο κομμάτι. Μέσα μου πάντα τον φιλάω και τιμώ τη μνήμη του, ακόμα και τώρα που έγινα σαράντα χρονών — σαράντα που δεν έγινε ποτέ ο Αντώνης.