Neanderthal Blogger

Έντεκα μικροί Νοέμβριοι εκπαιδευτηκαν στο οίδημα. Με δαυτον τον πιο σκληρό απ'ολους.Περυσι είχα γράψει την επετειακή ανάρτηση για τα δέκα χρόνια του blog.Απο τότε προστέθηκε ένας χρόνος κι αμέτρητες καθημερινές απώλειες.Δεν άλλαξα τίποτα από όσα ήθελα να αλλάξω και η ζωή συνέχισε να παίρνει ότι αυτή νομίζει ότι της αρκεί,αφηνοντας με να παλευω με εκείνη και με όλα αυτά τα θα'θελα.Αυριο κλείνουν έντεκα χρόνια "Εκπαυδεμενοι στο οίδημα", έντεκα χρόνια που δυστυχώς παλευω πλάι στη λογική των άλλων... Εκπαιδευμένοι στο οίδημα: Δέκα Χρόνια Εκπαιδευμένοι στο Οίδημα : Επετειακή ανάρτηση... 13 Νοεμβρίου 2005... Σαν σήμερα πριν ακριβώς δέκα χρόνια στο  φοιτητικό ρετιρέ της Τ.Πετροπούλου μαζί με ...

Don't matter if the road is long Don't matter if it's steep Don't matter if the moon is gone And the darkness is complete Don't matter if we lose our way It's written that we'll meet At least, that's what I heard you say A thousand kisses deep I loved you when you opened Like a lily to the heat You see, I'm just another snowman Standing in the rain and sleet Who loved you with his frozen love His second hand physique With all he is and all he was A thousand kisses deep I know you had to lie to me I know you had to cheat You learned it on your father's knee And at your mother's feet But did you have to fight your way Across the burning street When all our vital interests lay A thousand kisses deep I'm turning tricks I'm getting fixed I'm back on boogie street I'd like to quit the business But I'm in it, so to speak The thought of you is peaceful And the file on you complete Except what I forgot to do A thousand kis...

Έχεις αρχίσει επικίνδυνα να εξαπλώνεσαι. Επεκτείνεσαι και με κυριεύεις μα σ' αφήνω γιατί    μονάχα έτσι μου απαλύνεις την πραγματικότητα κι όλο μεγαλώνεις. Δεν ξέρω ακριβώς αν  λείπεις μα δεν μπορώ πια να απολαύσω ούτε καν τη μοναξιά μου γιατί όποτε κι αν μένω μόνη μου είσαι πάντα εκεί, είναι σαν να έχεις αντικαταστήσει την ψυχή μου, είναι σαν να είμαι εσύ. Αναρωτιέμαι συνεχώς αν στην άλλη άκρη του ουρανού, στην άλλη άκρη του ωκεανού στην άλλη άκρη του παραλογισμού η δικιά μου χαμένη ψυχή κυριεύει εσένα.  Εδώ ριζώνεις χωρίς καμιά ελπίδα για τίποτα, ριζώνεις και εγκαθιδρύεσαι μέχρις ότου με αντικαταστήσεις, μέχρις ότου πάρω τη μορφή σου και εξαϋλωθώ, μέχρις ότου πεθάνω και σταματήσω να σε κουβαλάω. Όταν κλαίω κάτι με συγκρατεί να μην πεθάνω από το κλάμα, να μην πνιγώ από τα αναφιλητά, όταν μου κόβεται η ανάσα, όταν πέφτω στη μαυρίλα μου, το μόνο που με σώζει είσαι εσύ που δεν υπάρχεις πουθενά και ενώ φαινομενικά είναι σαν να σώζομαι από το τίποτα, σώζομαι ...

Ήμουν πια κουρασμένη.Είχα ξαπλώσει πάνω σε μια ζωή που δεν άντεχα πια κι είχα κι εγώ μεγαλώσει για να μπαίνω σε τρένα κι όπου με βγάλει, άσε που δεν είναι καιροί να βασίζεσαι στον ΟΣΕ. Ποτέ δεν ήταν. Σας μιλάω εκ πείρας!Ψάχνοντας το νόημα της ζωής ή τουλάχιστον μια ζωή με νόημα, αφαιρέθηκα για λίγο από το πιάνο του πέμπτου ορόφου ενώ ισχυριζόμουν στον εαυτό μου πως όχι μόνο το είχα βρει, το είχα πιάσει κιόλας γερά απ'τα κέρατα. Το θέμα είναι πως ακόμα κι αν το είχα βρει δυσκολεύομουν να το κάνω πράξη, γιατί κάθε πρωί ξυπνούσα και συνειδητοποιούσα πως τα είχα κάνει θάλασσα.  Είναι αυτή η νοσταλγία που με πιάνει για το πάθος που είχα όταν ονειρεύτηκα τη ζωή που ήθελα να ζήσω στο εφηβικό μου δωμάτιο και ξυπνώ και τη βλέπω πως έχει καταντήσει. Θυμάμαι τη διαδρομή  και τους ανθρώπους που συνάντησα κι  ήταν όλα και όλοι τους τόσο εντάξει και αναρωτιέμαι που στον πούτσο τα σκάτωσα και τρώω στη μάπα πλεον τόσους αχρείους ; Να έφταιξαν οι καιροί, κάποιες επιλογές ή μήπως α...

Μήπως του μοιαζω;