Το βαλς των χαμένων ονείρων..
Στη μνήμη σου αγάπη μου 17/11/1980-20/4/2014
Αναρτήσεις
Μεγάλος Ντουβρουτζάς
Κόβω φλέβα για το 1.73... Βασικά δεν υπήρξα ποτέ Ρουβίτσα, κι αν εξαιρέσεις τον Παραρά που τον έβλεπα πιτσιρίκι στην τηλεόραση και έλιωνα, δεν μου είχε τύχει να πάθω κάτι ανάλογο με κανέναν της τηλεόρασης και του θεάματος γενικότερα.Άντε πες τότε ήμουν και έντεκα χρονών. Τώρα; Με τον Kit Harington έχω πάθει ντουβρουτζά μεγάλο, νιώθω σαν δεκαπεντάχρονο, αν είχα αφίσες του θα τις κρεμούσα δηλαδή !Ποιος εγώ; Σοβαρή κοπέλα και καλά τώρα στα γεράματα, χαχαχα! Δεν με χαλάει καθόλου αυτό το περίεργο συναίσθημα. Christopher Catesby Harington i love you kargaaaaaaa!!!! τον αγαπώ
Δέκα Χρόνια Εκπαιδευμένοι στο Οίδημα
Επετειακή ανάρτηση... 13 Νοεμβρίου 2005... Σαν σήμερα πριν ακριβώς δέκα χρόνια στο φοιτητικό ρετιρέ της Τ.Πετροπούλου μαζί με τον Μιχάλη απ'το Ρέθυμνο φτιάξαμε αυτό εδώ το blog που αν και πια γράφω σπάνια δεν το εγκατέλειψα ποτέ. Αν κάποιος μου έλεγε τότε, ότι δέκα χρόνια αργότερα θα είχα πάει ήδη μια φορά στη ζωή μου στη Τζαμάικα μάλλον θα γελούσα δυνατά και δεν είναι το μόνο που δεν μου είχε περάσει καν από το μυαλό πως θα ζούσα. Δέκα χρόνια μετά πολλά αποδομούνται τελικά, απ'τα είκοσι μέχρι τα τριάντα. Τα ταξίδια σε Ευρώπη, Αμερική, η Pina Colada στο Μεξικό,η αλμύρα πάνω μου απ'τις βουτιές στην Αϊτή, το δωμάτιο στο Άμστερνταμ μαζί με τον ξάδερφο Χρυσόστομο,τα καρναβαλικά μεθύσια στην Πάτρα,οι χαμένες βαλίτσες στο Μαϊάμι, το φούιτ έξω από τη Θεσσαλονίκη, το ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη,οι αφραγκίες μετά από αυτό, τα πράσινα νερά στους Παξούς, εκείνο το μεσημέρι στη Βαρκελώνη, τα ξενύχτια στα Χανιά,οι χοροί στον Άγιο,το λάστιχο στη Θάσο ...
Το τίποτα
Μην ξεσκεπάζεις τίποτα, γιατί μπορεί να μην υπάρχει τίποτα. Και το τίποτα δεν σκεπάζεται πάλι. Antonio Porchia
