Neanderthal Blogger

Δεν θα μπορούσα να ζητήσω περισσότερα από τη ζωή αν και η λέξη ανικανοποίητο είναι συνώνυμο της προσωπικότητας μου… Έχει ήλιο παντού, είμαι ευτυχισμένηηηηηηηηηη, πάω να φτιάξω ένα καπουτσίνο και που είστε θα τα ξαναπούμε

Με 2 χρόνια καθυστέρηση μας κάνουν και τελετή ορκωμοσίας, αυτά είναι,τουλάχιστον κάτι σαν πτυχίο μας είχανε δώσει, με κανά χρόνο καθυστέρηση και τώρα τελετή αυτά είναι !!!!!! Ηλειακή γη σου'ρχομαι... Το ξέρω πως ποτέ δεν θα περίμενα να το πω αυτό,αλλά μου έλειψε η παρακμή σου,μου έλειψαν οι φάτσες που είχα σιχαθεί να βλέπω,μου έλειψε εκείνος ο τόπος που κάθε μέρα καταριόμουνα και ευχόμουνα να είχα φύγει,μου έλειψαν όλα,γιατί εκεί πέρασα από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου … Οι 33 σπουδαστές οι οποίοι θα ορκιστούν την Παρασκευή 26 Μαρτίου (12 :00) στο Λάτσειο Δημοτικό Μέγαρο είναι οι εξής : * Αγγελική – Ελένη Κακαλή * Αλέξανδρος – Οδυσσεύς Τσακαλίδης * Αναστασία Παπαευσταθίου * Ανδρέας Τσέτσος * Ανδρέας Φραγκιουδάκης * Άννα Πασκάλη * Ανριάνα Γκουγκουλή. * Αρχόντισσα Κοκοτσάκη * Βασιλική Κουρούμπαλη * Βασιλική Χατζηαποστόλου * Γεώργιος Λουκανίκας * Δέσποινα Ντίο * Δημήτρης Βαλαβάνης * Δημήτρης Ρούβαλης * Δημήτρης Σούρας ...

Τους ανθρώπους της ζωής μου κάθησα να τους μετρήσω τους παρόντες,τους απόντες κανα δυό περαστικούς. Όσους ήρθαν για να μείνουν όσους έφυγαν πρίν γίνουν, τους κοινόχρηστους,τους ξένους, τους πολύ προσωπικούς. Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί, κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί. Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί, σ'ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή. Τους ανθρώπους της ζωής μου θα'θελα να τους κρατήσω, τα αγρίμια,τους αγγέλους, και τους πιο κανονικούς. Όσους άφησαν σημάδι, όσους πήρε το σκοτάδι, τους εκείνους,τους τυχαίους, τους πολύ προσωπικούς. Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί, κι είναι η μοναξιά που επείγει ό,τι με μελαγχολεί. Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί, σ'ένα μέτρημα που ανοίγει την παλιά μου την πληγή. Άνθρωποι μόνοι,που άφησαν σκόνη, φιλίες κι αγάπες που πήραν οι δρόμοι, κλεμμένοι,κρυμμένοι,κρυφά δανεισμένοι, τυχαίοι,γενναίοι,δειλοί,φοβισμένοι, δικοί μου και ξένο...

Περίληψη Μια φορά κι έναν καιρό μπορεί να είχαν και οι άνθρωποι ουρά, γιατί άκουγα πολλές φορές τους μεγάλους να λένε «Πονάει η ουρά μου», «Με χτύπησε στην ουρά», αλλά τη δική μου δεν την είδα ποτέ, όσο και να έψαχνα στον καθρέφτη. Το λέω αυτό γιατί μου φαίνεται παράξενο να έχουν ουρά τα πράγματα και να μην έχει ο ίδιος ο άνθρωπος που τα φτιάχνει. Μπορεί όμως να φοβάται πως, έτσι κι αποκτήσει κάτι τέτοιο, θα γίνει αυτός ζώο, τώρα που τα έχει εξοντώσει όλα κι έχει κρατήσει μερικά σε μάντρες για να ξεγελάει τα παιδάκια. Άλλωστε ποτέ δε συμπάθησε τις ουρές, εκτός κι αν επρόκειτο για «Λεφτά με ουρά», «Παράδες με ουρά», «Λίρες με ουρά». Κανείς δεν έδωσε σημασία στο άλλο, που έλεγε «Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά». Συνήθως κοιμάμαι νωρίς και συνήθως με ξυπνάει γύρω στις τέσσερις κάποιο όνειρο, που ώσπου να το εξηγήσω δε σηκώνομαι από το κρεβάτι. Σκάλιζα σήμερα το μυαλό μου απορημένος μ’ αυτό που πέρασε από πάνω μου. Τη λέξη «ουρά» είχα να τη δω ή να την ακούσω χρόνια κι έβλεπα για πρώτη φορά κά...

Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου Φτάσαμε στην Αλεξάνδρας ξημερώματα να γλιτώσεις τους αποχαιρετισμούς γύρω βρώμικα καφέ με ξένα ονόματα προσκαλούνε μέσα τους περαστικούς μήπως θες κάτι να φας να σε κρατήσει μουσική στ' ακουστικά σου σιγανή αποφεύγεις έτσι όποιον σου μιλήσει σε ρωτάω κι ανεβάζεις τη φωνή Και να κάνεις τη στιγμή συνηθισμένη το αντίο, πάντα αντίο θα σημαίνει Σ' ένα χάρτη με στυλό τραβάς το δρόμο σου και τσιγάρα στρίβεις για τη διαδρομή ένας τρόπος να σκοτώσεις, λες, το χρόνο σου ένας τρόπος να σκοτώσεις τη στιγμή Και να γύριζες να δεις, τι θα 'χε γίνει αφού τίποτα δε διαρκεί στη μνήμη Ένα τζιν μπουφάν φθαρμένο για το κρύο κι ένας σάκος που σε λίγο θα εκραγεί μ' ένα σάλτο μπαίνεις μες στο λεωφορείο δε μ' αφήνεις τελευταία επιλογή... Έφευγες από Αλεξάνδρας τα χαράματα μ' ένα αρχαίο πούλμαν μπλε-πορτοκαλί να μη δω το πρόσωπό σου μες στα κλάματα με το χνώτο είχες θαμπώσει το γυαλί. Και να σ...

Είναι πουλιά που πετάνε Κι αλλά που κάθονται Στη φωλιά, περιμένοντας το πρώτο και το τελευταίο τους σάλτο σ.χ