Συναισθηματικά μπλαζέ...

Έχτισα χρυσούς τοίχους.
Ψηλούς. Αδιάφορους.
Όσο πιο ψηλά, τόσο πιο ήσυχα.

Οι άνθρωποι περνούν.
Γελάνε. Μιλάνε.
Δεν με αγγίζει πια τίποτα.

Το φως μπαίνει μετρημένο.
Τα συναισθήματα, σαν σκόνη.
Τα παίρνω, τα βλέπω, τα αφήνω.
Δεν καίνε. Δεν ζεσταίνουν.

Μπλαζέ.
Δεν είμαι περήφανη.
Είμαι απλώς άδεια,
ανάμεσα σε χρυσό και σιωπή.