Τετάρτη, Δεκεμβρίου 30, 2009

Ρεβεγιόν 2010


Πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά και του χωρισμού ο πόνος ας κοιμάται στην καρδιά!

Κι όμως είμαι ακόμα στη δουλειά κι όμως μέχρι τελευταία στιγμή δουλεύω!

Λαρισαϊκή αγορά σου έρχομαι και θα σου κάνω άσχημη επιδρομή για δώρα, όσο για το που θα κάνω ρεβεγιόν;
Άγνωστο.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα είμαι σίγουρα με τον Τζόναρο που λέει και ο Χρυσόστομος…



Υ.Σ Ξάδερφε για σένα,σηκώστε όλοι τα χέρια ψηλά… Άντε γεια

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 28, 2009

Καραβάκι


Λίγες ώρες πριν βάψω το μαλλί μου ακόμα πιο σκούρο,ακόμα πιο βαθύ μαύρο,σκέφτομαι ότι δεν υπάρχουν επιτυχημένες και αποτυχημένες ζωές,μόνο σωστές και λάθος επιλογές.

Η ζωή είναι σαν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο που από μικρός το στολίζεις,άλλοτε με πολύχρωμες μπάλες,άλλοτε με μονόχρωμες ή δίχρωμες,άλλοτε με μπάλες διαφορετικού μεγέθους και άλλες φορές όχι.Υπάρχουν στιγμές που κάνεις πιο ριζικές αλλαγές, αλλάζεις δέντρο, το καις,μια χρονιά δεν στολίζεις βρε αδερφέ,βάζεις φωτάκια με μουσική.

Συνήθως κάθε χρόνο λες πως το καινούργιο σου δέντρο είναι καλύτερο από το περσινό, άδικη σύγκριση αλλά έτσι γίνεται,άλλες φορές πάλι βρίσκεις ένα στολισμό δέντρου και λες ωπα εδώ είμαστε,έτσι θα στολίζω το δέντρο μου για πάντα και όντως μπορείς να το κρατήσεις για πάντα μπορεί και να αλλάζεις που και που. Έτσι είναι και οι επιλογές , από το τι χρώμα μπλούζας θα φοράς, μέχρι το τι θα φας,τι δουλειά θα κάνεις και με ποιον άνθρωπο θα επιλέξεις ή όχι να ζήσεις τη ζωή σου,όλες οι μικρές-μικρές επιλογές και αποφάσεις δημιουργούν τον τρόπο που διαλέγεις να ζήσεις και δημιουργούν «δημιουργικές» ή «χαμένες» ζωές.

Δεν γεννήθηκε κανείς να ξέρει τη ζωή,ούτε βγήκε κανένα manual ευτυχισμένης ζωής, εξάλλου για τον καθένας μας θα χρειαζότανε ένα διαφορετικό. Νομίζω ότι το μονοπάτι που σε οδηγεί στην ευτυχισμένη ζωή,είναι αυτό των λάθος δρόμων και των αποτυχημένων επιλογών, συντρόφου, σπουδών, επαγγελματικής ιδιότητας.Μην γκρινιάζετε επειδή εσάς η μοίρα σας χτυπάει αλύπητα,κάτι ξέρει,και στο κάτω –κάτω είπαμε, δεν ξέρατε, δεν ρωτήσατε , δεν σας άρεσε. Τότε γιατί δεν φεύγετε; Βάλτε φωτιά στο δέντρο, αλλάξτε μπάλες , με απλά λόγια γυρίστε σελίδα , κάντε άλλη επιλογή. Μετά από πολλές κιτς και άχαρες μπλούζες που φόρεσες στη ζωή σου, επιτέλους βρήκες μια να σου αρέσει, όχι επειδή έτυχε, έκατσε και είσαι αναγκασμένος να την φοράς γιατί κάποιοι στο επέβαλαν σαν στολή, αλλά γιατί γουστάρεις την φοράς και χαίρεσαι , την προσέχεις, την φροντίζεις και την πλένεις στους 30 βαθμούς να μην γαριάσει .

Δεν γουστάρω να βλέπω ανθρώπους να λένε δεν γουστάρω και να μένουν (το έχω κάνει κι εγώ στο παρελθόν) δεν μπορείς να λες έχουν δει εμένα τα μάτια μου, ουυυυυυ, σκατά και σκατά και να μένεις στα σκατά ή σου αρέσουν τα σκατά και είναι ο τρόπος που διάλεξες να ζήσεις και είσαι και ευτυχισμένος αλλιώς μη λες παπαρίες σε εμένα, δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να ζήσεις κοίτα γύρω σου.

Γίνε μοναχή, μπαλαρίνα, θεούσα ή τραγουδίστρια , μείνε ανύπαντρη , γίνε μεγιστάνας, παντρέψου κάποιον που αγαπάς ή κάποιον από συμφέρον, μείνε μόνος σου ή κάνε φίλους, μπες σε μια γυάλα να μην σε φτάνει και να μην σε πληγώνει τίποτα , κάνε παιδιά , κάνε στείρωση , κυνήγα το νόμπελ , γίνε εθνικός σταρ ή Ελένη Μενεγάκη(όταν ήταν στα πάνω της) , αν θες πάρτα και ένα –ένα με τη σειρά και διάλεγε ποιο σου ταιριάζει καλύτερα , μείνε όπου νιώθεις καλά , μπορεί να νομίζεις πως αυτός είναι ο δρόμος σου και να μείνεις και για πολύ καιρό, για χρόνια, αλλά αν κάποτε πάψεις να νιώθεις καλά ίσως να είχες την ψευδαίσθηση ότι ήταν αυτός ο δρόμος σου, τότε άλλαξε δρόμο και ψάξου, ποτέ δεν τελειώνει ,εξάλλου η ζωή δεν είναι μονόδρομος, μην αναθεματίζεις που γέρασες και δεν βρήκες το λιμάνι σου, ίσως να έζησες καλύτερη ζωή από αυτόν που το βρήκε νωρίς, θυμήσου τις αποτυχημένες σου προσπάθειες πάντα με χαμόγελο, θυμήσου πόσα δέντρα άλλαξες , φαντάζεσαι να είχες για πάντα το ίδιο, ίσως τελικά να ήταν και μονότονο, εγώ πάντως άλλαξα προορισμό, έβαλα μπουρλότο στο δέντρο , γύρισα στην παράδοση μπήκα στο καραβάκι μου και φεύγω με το Γιάννη για Τζαμάικα και μην την είδατε τη sophie_jamaica

Τρίτη, Δεκεμβρίου 22, 2009

ευ ζην


Καλά το 2009 πριν φύγει τα έφερε όλα μαζί, στην δουλειά γίνεται της πουτάνας κοινοποιήσεις, μαλακίες σε λίγο με βλέπω να κινούμαι νομικά αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, τουλάχιστον ξέρω και τι πρέπει να κάνω, να κάπου που μου χρειάστηκε η πτυχιακή μου, με τόσα νομικά έγινα ξεφτέρι! .
Καλές οι σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ε.Α.Π αλλά και εκεί κλασσική γραφειοκρατία θέλουν και φρέσκα ευρώπουλα να αποστείλω μέχρι τις 15 Ιανουαρίου, ενώ 30 και 31/01/10 θα κάτσω στα έδρανα στην Πανεπιστημιούπολη Αθηνών (Ζωγράφου), ω ναι εξετάσεις ΑΣΕΠ, γιατί οι εξετάσεις ποτέ δεν τελειώνουν και ξανά προς την δόξα τραβούν!!!!

Προς το παρόν μου βγαίνουν τα μάτια για να διαβάζω Μαρξ, Σαιν Σιμόν , Κοντ και τις διάφορες παπαρίτσες που είπανε για αυτή την άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα … Εμένα αυτό που μου άρεσε είναι μια ατάκα του Ρουσσώ «Ο πρώτος που έφραξε ένα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει ‘αυτό εδώ είναι δικό μου’ και βρήκε ορισμένα πρόσωπα, αρκετά ηλίθια να τον πιστέψουν, είναι αυτός που υπήρξε ο θεμελιωτής της ιδιοκτησίας»

Κουράγιο λοιπόν, θα μου χρειαστεί μπόλικο!

Το χρυσάφι του καημένου


Τασούλη τον φωνάζαμε όλοι,μιας και ήταν ο βενιαμίν της πολυκατοικίας.Όχι Αναστάσιος, Τάσος ή κάτι άλλο,Τασούλης για μια ζωή,ακόμα κι όταν μεγάλωσε και άρχισε να φέρνει γκόμενες και να τις γαμάει στην ταράτσα,ακόμα κι όταν έσερνε το καροτσάκι της κόρης του.

Όλα ταίριαζαν σωστά,οι γονείς του ήταν οι μοναδικοί νοικάρηδες στην πολυκατοικία, όλα τα άλλα διαμερίσματα ήταν ιδιόκτητα και μεγάλα,ενώ ο Τασούλης με την οικογένεια του έμενε σε ένα στριμωχτό δυάρι στο ισόγειο.

Σπούδασε και για να σπουδάσει δούλεψε στις χειρότερες δουλειές , πάρκαρε τη σακαράκα του δίπλα στο σπορ αυτοκίνητο του βουτυρομπεμπέ κανακάρη του πέμπτου, παρόλα αυτά κάνανε παρέα και ήταν πραγματικοί φίλοι.

Ο Τασούλης έτυχε μεγαλώνοντας να κάνει παρέα με πλούσια και ευκατάστατα παιδιά,ίσως λίγο κακομαθημένα από τα λεφτά του μπαμπά αλλά με αγνή ψυχή.Ήταν πραγματικά άρχοντες,που φορούσαν διαφημιστικά t-shirt από τα σουβλατζίδικα της γειτονιάς τους,δεν είχανε εξάλλου κανένα μα κανένα λόγο να δείξουν τα λεφτά τους προς τα έξω, φαινόταν από μόνα τους.

Παρόλα αυτά ποτέ δεν θεώρησαν τον Τάσούλη Τάσο,ήταν για μια ζωή ο Τασούλης,το καλό, τίμιο και φτωχό παιδί σαν τον Ξανθόπουλο,αλλά ποτέ ισάξιος τους.Ο Τασούλης ήταν το παιδί για όλες τις δουλειές,ο πραγματικός φίλος που ήταν πάντα εκεί,εκείνος που τους πλήρωνε σχεδόν πάντα γιατί αν και είχανε λεφτά,ο μπαμπάς τους δεν τους έδινε ποτέ αρκετά για να χαλάνε στα μπουζούκια και ο Τασούλης που δούλευε από μικρός είχε πάντα γεμάτη τσέπη,αλλά δεν πήδηξε ποτέ τις γκόμενες που είχαν πάρει εκείνοι μέσα στα σπορ αμάξια τους,δεν σπούδαζε σε κάποια σχολή του εξωτερικού,δεν φορούσε Armani και δεν είχε μάθει ποτέ τι εξουσία δίνουν σε έναν άνθρωπο τα λεφτά.

Ο Τασούλης όμως μέσα του γελούσε και ήξερα καλά ότι ήταν πολύ πιο πλούσιος από εκείνους και ευτυχισμένος.

Σοφούλα!!!!!Δεν επιτρέπω σε κανέναν άλλο να με λέει έτσι,έκτος από τη θεία μου τη Βάσω. Tο Σοφάκι πάει κι έρχεται,το Σοφούλα δεν μου άρεσε ποτέ. Η αλήθεια είναι ότι στην πραγματικότητα είμαι ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος από ότι πλασάρομαι εδώ μέσα. Στην καθημερινή μου ζωή, δεν μιλάω πολύ, δεν περιαυτολογώ, δεν ανοίγομαι κι ας ξεβράζω εδώ κάθε σκέψη μου, είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι γύρω μου αγνοούν σχεδόν τα πάντα για μένα είτε γιατί δεν τους τα έχω πει ποτέ είτε γιατί όταν με ρώτησαν απάντησα στα πεταχτά (Ο μοναδικός άνθρωπος που ξέρει τα πάντα για μένα από μένα είναι ο Γιώργος που είναι φίλος μου από το 1998).

Κανείς δεν ξέρει,πόσα λεφτά έχω,πόσα δηλώνω στην εφορία,τι δουλειά κάνει ο πατέρας μου ή ο γκόμενος μου,τις γνώσεις μου,τις σπουδές μου,τις πολιτικές απόψεις μου,όλοι έχουν μια θολή εικόνα. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που μου έμαθε ίσως κακώς τελικά να μην προκαλώ και έτσι πορεύτηκα μέχρι τώρα.

Πόσες φορές δεν έχω βρεθεί σε παρέες με γκόμενες του κώλου, που φοράνε φιρμάτα πανάκριβα ρούχα, που αν ανοίξεις την ντουλάπα τους έχουν μόνο αυτά να φορέσουν και στο παίζουν Αθηνά Ωνάση μόνο και μόνο για να «τυλίξουν» κάποιο πλούσιο γκόμενο και με κοιτάνε με λύπηση γιατί εγώ είμαι ντυμένη όπως πάντα κάζουαλ και δεν έχω στρωμένο καλά το μανό μου.

Πόσο ντεκαπάζ σκεπάζει την ρίζα τους,που όταν ανοίγουν το στόμα δεν έχουν τι να πουν,το πιο θλιβερό είναι όταν συναντάς κοριτσάκια που είναι πανέξυπνα και όμως για να είναι αποδεκτές πνίγουν την εξυπνάδα τους στο ντεκαπάζ για να μπορούν να ανήκουν σε ένα σύνολο. Πόσο μαλακισμένη κοινωνία έχουμε; Εγώ και ο Τασούλης γελάμε όταν τους κοιτάμε στα μάτια να μας μιλούν με έπαρση,ότι εκείνοι ξέρουν πιο πολλά,ότι είναι πιο έξυπνοι και πλούσιοι από μας,ότι έχουν τα πάντα σε αυτή τη ζωή κι εμείς τίποτα, κλάιν Τασούλη μην μασάς,εμείς έχουμε τα πάντα κι αυτοί τίποτα,φελλοί του κώλου σου λέω, που αν τους γυρίσεις ανάποδα δεν έχουν τίποτα…

Πάμε διακοπές …

Υ.Σ Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ακριβά ρούχα , αυτοκίνητα και ακίνητα μ’ αρέσουν τα χρησιμοποιώ και τα απολαμβάνω . Πάντα παίρνω στη ζωή μου κάτι που να ταιριάζει στις ανάγκες μου και όχι για να δείξω κάτι άλλο, μια χαρά είναι τα λούσα και μαγκιά σε όσους μπορούν να τα έχουν, αλλά δεν είναι εκεί η ουσία…

Κυριακή, Δεκεμβρίου 20, 2009

Ε.Α.Π ΣΟΥ'ΡΧΟΜΑΙ


Μπορεί να μην κέρδισα στο διαγωνισμό του Jacobs στα flocafe, αλλά με
κατηγορία κατάταξης Α και σούπερ ντούπερ σειρά κατάταξης, με χαρά κάνω την εγγραφή μου στο ανοιχτό Πανεπιστήμιο, ουυυυ κερνάωωωωωωω!
http://www.eap.gr/

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 17, 2009

351 days


Κάθε χρόνο από τότε που διατηρώ αυτό το blog κάνω έναν απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε,σκέφτηκα πως είναι νωρίς να το κάνω από τώρα,γιατί η ζωή μου έμαθε πως όλα μπορούν να ανατραπούν μέσα σε μια μέρα,πόσο μάλλον σε δεκατέσσερις που απομένουν. Όποτε σήμερα θα σας γράψω για τις 351 που πέρασαν…

Το 2009,χωρίζεται ακριβώς στη μέση,το πρώτο του εξάμηνο ξεκίνησε με εμένα να έχω μείνει χωρίς δουλειά και όλα τα κακά πλάκωσαν σιγά-σιγά. Tι ξύλο έπαιξα με «φίλους»(μπουνιές,κλοτσιές σκισμένα ρούχα και τέτοια,όχι αστεία), τι ταξίδια απελπισίας έκανα,τι αποτυχημένες μετακομίσεις,πόσο χαμηλά άφησα να πέσει η αυτοπεποίθηση και ο εγωισμός μου,τι άκυρες γνωριμίες,τι ανθρώπους κορόιδεψα, τι αλκοόλ κατανάλωσα,τι βρισίδια,τι σπίτια άλλαξα,τι ρούχα και πράγματα πέταξα και απειλές δέχτηκα,τι κλάμα και κακό,τι μαυρίλα και κατάθλιψη, διέξοδες καταστάσεις που ενώ ήθελα να ξεφύγω δεν μπορούσα και ουσιαστικά να μην έχω τη δύναμη για να ξεφύγω,φόβος και πολύ κρυφτό.

Έκλεισα πολλές εκκρεμότητες που τις κουβαλούσα από παλιά και όσο δύσκολο και επώδυνο κι αν ήτανε τα κατάφερα,σε όλα. Κάποια στιγμή ο διευθυντής της εφημερίδας που δούλευα μου ζήτησε να γυρίσω πίσω και όλοι μου έλεγαν να πάω,αφού δεν είχα και τίποτα καλύτερο να κάνω,δεν γύρισα ποτέ και μεταξύ μας δεν το μετάνιωσα καθόλου.Από την άλλη το θέμα δουλειά με έκαιγε τόσο,όσο και η ξινίλα από τα ποτά στο στομάχι μου,με τα ατελείωτα τσιγάρα ενώ εγώ διερωτόμουν σε εφήμερες παρέες,γιατί εγώ ΔΕΝ έχω βρει την αποδοχή και την προσωπική ευτυχία.

Το ταξίδι στο Amsterdam τον Μάιο,είναι από μόνο του ένα ξεχωριστό κεφάλαιο,ίσως να ήταν και το πρώτο μεγάλο βήμα που έκανα για να ξεχάσω,να θρηνήσω τις χαμένες μέρες και να προετοιμαστώ για την αλλαγή,που τότε ούτε που γνώριζα πως θα έρθει και μάλιστα τόσο γρήγορα. Πέταξα στην κυριολεξία ότι με βάραινε από παλιά,δάμασα όλα εκείνα που μου θύμιζαν συνεχώς τις αποτυχημένες μου προσπάθειες,δεν τα είχα με την μοίρα ή την γκαντεμιά μου,ήξερα καλά ότι λουζόμουνα τις λάθος επιλογές μου και σε αυτό δεν έφταιγε κανείς άλλος έκτος από εμένα,απλά είχα αφήσει τη ζωή να με πάει κάπου που δεν γούσταρα μια, και αντέδρασα.

Το κακό ήταν ότι αντέδρασα με μεγάλη χρονική καθυστέρηση αλλά τουλάχιστον το έκανα. Είχα καταντήσει μια κινούμενη πιτζάμα μέσα σε τέσσερεις τοίχους, αφού από ένα σημείο και μετά σπάνια έβγαινα από το σπίτι μου, τις περισσότερες ώρες κοιμόμουνα , θυμάμαι που στεκόμουνα πίσω από το παράθυρο για να δω λίγο φως αλλά ποτέ δεν άνοιγα την μπαλκονόπορτα .



Στην αρχή έδειχνα να μην βάζω μυαλό,γιατί στο παραπέντε γλύτωσα και πάλι από μια ακόμα μεγάλη γκάφα και ξαφνικά όλα άλλαξαν μέσα σε μια μέρα,στις 4 Ιουνίου 2009,ένα μήνυμα για μια βραδινή δροσερή μπύρα στο Jukebox που τελικά κατέληξε σε τεκίλες και με αφορμή τη συναυλία των Israel Vibration στη Θεσσαλονίκη,όλα άλλαξαν,σε ευχαριστώ Selassie μου.

Δυο μέρες μετά,αντάλλαξα τα πραγματικά αλμυρά φιλιά μου,όχι με μια ίντσα φοινικιάς,(όχι άλλες φοινικιές),αλλά με μια ολόκληρη ζωή,το μόνο που χρειάστηκε ήταν ένα φιλί μέσα στη θάλασσα ενώ κολυμπούσαμε με οδηγό τα τζαμαϊκανά χρώματα στον καρπό σου,κι έτσι άνθισε η ζίνια της ζωής μας και έριξα όλα τα δάκρυα μου στη θάλασσα για να ξορκίσω το χθες που μπορεί να με παίδεψε αλλά μου έμαθε τόσα πολλά και που τελικά με οδήγησε σε σένα…

Κι εκεί που τεμπέλιαζα ανέμελα στην αγκαλιά σου και που τσιμπιόμουν μήπως και δεν ήταν αλήθεια,τότε που με τίποτα δεν ήθελα να βρω δουλειά και που δεν με ένοιαζε κιόλας,το επόμενο πρωί 3 Ιουλίου και μετά από την συναυλία των Israel στο σπίτι του Ανδρόνικου στη Θεσσαλονίκη το τηλέφωνο χτύπησε μόλις κλείναμε την πόρτα και όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να πάμε να βρούμε τους άλλους στην άνω πόλη σου ανακοίνωσα «6 του μηνός πιάνω δουλειά,με πήρανε!!!»

Από τότε μου έχουν κάνει πρόταση να γράψω σε τρία site,α ξέχασα ότι είχα φτιάξει κι εγώ ένα με τον φίλο μου το Θανάση που πήγε άπατο και το παρατήσαμε,και να κάνω δυο εκπομπές, μια σε αναλογικό και μια σε ψηφιακό ραδιόφωνο,τους έγραψα όλους και όσο έγραφα αυτό το ποστ δέχτηκα και άλλη πρόταση μόλις πριν από 5 λεπτά να γράφω στο www.getloud.gr.Το χαβά μου,συνεχίζω να κάνω ταξίδια και να μην αφήνω σαββατοκύριακο να πάει χαμένο(χα, χα,χα μόλις τώρα μας έφεραν και καινούργιες καρέκλες στη δουλειά, sato όχι αστεία και όπως λέει και η διαφήμιση ή κάτω ή sato,αλλά πολύ χλίδα βρε παιδί μου προεδρικές και έτσι χαχαχα,τώρα τις δοκιμάζουν όλοι στο γραφείο,πολύ γέλιο!)

Έχουν απομείνει δυο εβδομάδες για να φύγει το 2009,είμαι ευτυχισμένη,υγιής, ερωτευμένη,το 2009 τα πήρε και τα έδωσε όλα,κυρίως ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, έχω πολλά όνειρα και σχέδια για το μέλλον, δεν σας τα λέω για να μην με ματιάξετε, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου έχω κοινά όνειρα και κοινά σχέδια και κοινές πορείες,πρώτη φορά συμβαδίζουμε με έναν άνθρωπο για πρώτη φορά, μοιράζομαι το μέλλον μου και είναι υπέροχο ….

Σ’αγαπάω

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 16, 2009

Eυφυΐα

Είμαι απαισιόδοξος
λόγω ευφυΐας
και αισιόδοξος λόγω θέλησης.

Antonio Gramsi

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 14, 2009

car accident-hospital



Στο νοσοκομείο, κρατάω παρέα στον φίλο Αχιλλέα!!!!! Νομίζω ότι σε έκανα και πέρασες καλά δεν μπορείς να πεις εεεε;;;; Εντάξει μπορεί να πονούσες λίγο από τα γέλια , αλλά τον άλλο πόνο σου τον ξέχασες!

Bulgaria



Το ξενοδοχείο που μέναμε
http://www.mountain-paradise.org/


Βουλγαρία ακόμα ένα μεγάλο κεφάλαιο…

Ένα ταξίδι που έπρεπε να γίνει,για να σπάσει τη ρουτίνα,«δουλειά-υποχρεώσεις-ψώνια-λογιαριασμοί-σπίτι-έξω,τα ίδια και τα ίδια» Όλα πήγαιναν απίστευτα γκαντέμικα,όταν μια μέρα πριν την εκδρομή,με το που σχόλασα από την δουλειά,δέχτηκα ένα τηλεφώνημα.Η εκδρομή ακυρώνεται,χειρότερα δεν γίνεται...

Στην αρχή ένοιωσα σαν να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου, προσπάθησα να στεναχωρηθώ δεν γινότανε,είχα κάνει μια συμφωνία με τον εαυτό μου,ποτέ πια στεναχώρια για μαλακίες.

Κι αν δεν πάμε αυτό το Σαββατοκύριακο και τι έγινε,θα πάμε το άλλο.Ο φίλος μου ο Αχιλλέας,βγήκε ζωντανός από απίστευτη τράκα κι εγώ θα μιζεριάζω για μαλακίες;

Ο Γιάννης κατάλαβε την κατάσταση μου και χωρίς να μου πει τίποτα τα κανόνισε όλα εκείνος και τελικά πήγαμε. Αυτό που χάσαμε,ήταν ένα αστέρι από το ξενοδοχείο,αφού το προηγούμενο που είχαμε κλείσει ήταν πεντάστερο ενώ αυτό τετράστερο,αλλά κερδίσαμε 10 ευρώ και πρωινό (όλα τα λεφτά το πρωίνο)!!!!(απορώ πως θα ήτανε το πεντάστερο γιατί τέτοια χλίδα δεν ξαναχάρηκε ο κώλος μου)

Πρώτη φορά λοιπόν που πέρασα τα σύνορα οδικώς.Αν με κούρασε το ταξίδι με το λεωφορείο;Χα-χα-χα,καθόλου,αφού για να φανταστείτε πως τέσσερα χρόνια που έκανα το Πύργος-Λάρισα ήταν περισσότερα χιλιόμετρα από ότι Λάρισα-Bansko.

Η πρώτη εικόνα από Βουλγαρία είναι η ίδια χαρακτηριστική εικόνα που συναντά κάποιος στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ,χωράφια ακαλλιέργητα,σπίτια ετοιμόρροπα που όμως κατοικούνται,εξαθλίωση,Ελλάδα σε ταινίες αρχές του 70,σου δημιουργεί το ακριβώς αντίθετο συναίσθημα,από ότι ένα ταξίδι στις δυτικές χώρες της Ευρώπης.Τελικά εμείς είμαστε σε καλύτερη μοίρα ή αλλιώς υπάρχουν και χειρότερα…

Όταν φτάσαμε στο Bansko είδα την μεγάλη αντίφαση,παντού τριγύρω μου πολυτελή ξενοδοχεία,μαγαζιά με σουβενίρ,όλα γραμμένα σε 3 γλώσσες,Βουλγάρικα-Ελληνικά-Αγγλικά. Μαγαζιά που έπαιζαν ελληνική μουσική,όλα τίγκα στους έλληνες.Ελληνικά κτηματομεσιτικά που πουλούσαν 440 ευρώ/τ.μ,Θεσσαλονικείς με πολυτελείς εξοχικές κατοικίες στο Βansko,ελληνικές επιχειρήσεις που κυρίως νοικιάζανε εξοπλισμό για σκι .Άφθονο αλκοόλ με 4 λέβα δηλαδή 2 ευρώ( κι αυτές ήταν οι τσιμπημένες τιμές για τους τουρίστες.)

Χωρίς να το γνωρίζουμε πέσαμε πάνω και στο επίσημο opening του χιονοδρομικού με αποτέλεσμα να μην χάσουμε τα διάφορα happenings που έγιναν,αλλά και να περιμένουμε μια ώρα στα 2500 μέτρα,κι ενώ είχε σκοτεινιάσει και χιόνιζε ακατάπαυστα.Τελικά κάποια στιγμή μπήκαμε στο τελεφερίκ και γυρίσαμε,κι από εκεί κατευθείαν πήγαμε στο δωμάτιο βάλαμε τα μαγιό μας και πέσαμε στην εσωτερική πισίνα και μετά στο τζακούζι (!!!και μετά και μετά!!!!) ακολούθησε ένα απίστευτο μασάζ με αιθέρια έλαια.

Πραγματικά εκείνες τις ώρες καθώς και όταν είχαμε ανεβεί με το τελεφερίκ από τα 900 μέτρα που είναι το χωριό στα 2500 που ήταν το χιονοδρομικό (περίπου μισή ώρα διαδρομή),ήταν από τις ομορφότερες στιγμές που έχω ζήσει ever.

Χιονοδρομικό, καφές, σκιέρ από όλη την Ευρώπη,αλλά πέντε η ώρα έκλεινε και όταν λέμε έκλεινε,σε έδιωχναν κλοτσηδόν.Τώρα αν ήμουνα η Τζένιφερ Λόπεζ δεν ξέρω τι θα κάνανε, αλλά πέντε κλείνανε,πέντε έπαιρνες τον πούλο από το σαλέ αν δεν ήσουνα Τζένιφερ!

Όταν μπήκαμε οι δυο μας στο τζακούζι και παντού γύρω-γύρω είχε τζαμαρία και έβλεπα έξω τα χιονισμένα δέντρα ενώ το καυτό νερό έπεφτε πάνω στο κουρασμένο μου κορμί και στα ποδαράκια μου που είχαν ξεπαγιάσει από το κρύο και γνωρίζοντας πως όλα αυτά τα πλήρωσα με δικά μου λεφτά και όχι του μπαμπά μου,της πιστωτικής κάρτας,του γκόμενου ή από την περιουσία της μαμάς μου,η απόλαυση ήταν τριπλάσια και καθόλου δεδομένη.

Βέβαια τώρα που γράφω αυτό το post,θυμάμαι και τι περνάω κάθε μέρα για να βγάλω αυτά τα λεφτά,αλλά καταβάθος μ’αρέσει,εξάλλου πάντα ήμουνα μαζόχα,για κάποιο λόγο ποτέ η περήφανη μου φύση δεν άντεχε το να με ζούνε άλλοι(ζώο κανονικό!!!)


Επαναστάτρια χωρίς αιτία( μάλλον με αιτία την ανεξαρτησία μου) γύρισα στην μικρή μας σουίτα,άλλη πλάκα από εκεί,όταν μπήκαμε στο δωμάτιο και είδα,το σαλόνι, την κουζίνα, άλλο ξεχωριστό δωμάτιο,απίστευτη θέα και ζέστη, και ένα μπάνιο,που μέχρι να καταλάβω πως έβγαζε το χλιαρό ή το κρύο νερό είχα καεί σχεδόν ολόκληρη!

Ήπιαμε ένα απίστευτό κρασί που είχε μέσα στο δωμάτιο με φρούτα και μετά μέσα στο ψωλόκρυο βγήκαμε για φθηνό αλκοόλ …Έχω γράψει τόσες λέξεις κι ακόμα τίποτα για να περιγράψω το πόσο υπέροχα πέρασα,το πόση δύναμη μου έδωσε αυτό το ταξίδι,το πόσο ευτυχισμένη με κάνει ο teacher …

Ο γυρισμός δεν άργησε να έρθει,σουβενίρ δώρα για φίλους και μια μικρή στάση στο Σαντάνσκι,στην επιστροφή σκεφτόμουνα την επόμενη εξόρμηση στην Κωνσταντινούπολη,το πόσο δύσκολο είναι να την βγάλει πέρα η γενιά μου,το πόσο πολύ αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο που κοιμάται στο δίπλα κάθισμα από εμένα,την επόμενη μέρα στη δουλειά,το πόσο πολύ διψάω να δημιουργήσω δικά μου και όχι να τρώω από τα έτοιμα,το πόσο διψάω να γυρίσω όλον τον κόσμο…

Υ.Σ Ο πατέρας μου αποφάσισε να μου κάνει δώρο για φέτος τα Χριστούγεννα ένα αυτοκίνητο, πειράζει που δέχτηκα και είπα το ναι;;;;; Ανεξαρτησία, ανεξαρτησία, αλλά και τα δωράκια ευπρόσδεκτα, χαχαχαχα! Εμα! Με έχουν φάει τα μέσα μαζικής μεταφοράς!

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 10, 2009

Δωσ' μου λίγη ακόμα αγάπη


Κάθομαι στο γραφείο με το φόβο ότι η μαύρη δερμάτινη καρέκλα θα γίνει προέκταση του κώλου μου, κάτσε να πάω να βάλω καφέ και θα σας τα πω αναλυτικά. Τις τελευταίες μέρες πιέζομαι πολύ στον εργασιακό χώρο, μεταξύ μας κλάιν πίεση, έχω ζήσει πολύ χειρότερα.

Πολλές φορές τα βράδια βλέπω εφιάλτες, αυτή είναι η καλή εκδοχή γιατί για να βλέπω εφιάλτες σημαίνει ότι κοιμάμαι , η δεύτερη εκδοχή είναι να ζω ή να σκέφτομαι εφιάλτες που αυτό σημαίνει ότι δεν κοιμάμαι και ούτε θα καταφέρω να κοιμηθώ.

Χρειάζομαι επειγόντως διακοπές, σκέφτηκα πως είμαι τυχερή , που μπορώ να ικανοποιώ τις ανάγκες μου άμεσα, ας μην είμαστε και πλεονέκτες , από αύριο χιόνια, τζακούζια(χα-χα-χα) και άραγμα!

Ναι , ναι! Χιόνια, κρύο, παγωνιά τέτοια θέλω , γιατί όταν κλείνω τα μάτια με πιάνει ένας φόβος, ότι θα σαπίσω ζωντανή πάνω στην δερμάτινη καρέκλα, ότι τα νύχια μου θα κολλήσουν πάνω σε ένα keyboard , όσο για σύνταξη δεν το συζητώ, η εικόνα με τα γεροντάκια που βγάζει ο Αυτιάς με την σύνταξη της πείνας και την μισοάδεια σακούλα από τη λαϊκή , θα αλλάξει, η γενιά μου μάλλον θα δουλεύει με έναν καθετήρα στο πουλί .

Ω έλατο, ω έλατο θα τραγουδώ και κέρατα ταράνδου θα φορώ , θέλω να ζήσω, να με αφήσουν να ζήσω, να με αφήσουν να μπορώ να νοσταλγώ όμορφες μέρες, να ονειρεύομαι ακόμα καλύτερες που θα έρθουν , αλλά όλα γύρω μου με επιβεβαιώνουν για το αντίθετο, πόσο αποθέματα αισιοδοξίας να σπαταλήσω ;

Πόσο να προσποιηθώ για να μη φανώ γκρινιάρα και απαισιόδοξη; Πόσο να απομακρυνθώ από αυτό που βιώνω; Κι αν δεν με αγγίζει όσο τους συνανθρώπους μου, σίγουρα με πλησιάζει μου γεμίζει τα ρουθούνια με αυτή την απαίσια μυρωδιά της σαπίλας, από τα σάπια σκουπίδια στους δρόμους, από τα σάπια μυαλά και τις δήθεν καινούργιες, χιλιοειπωμένες ιδέες και να ήταν μόνο αυτά ;

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάπου σε αυτόν τον πλανήτη ένα μέρος με καθαρό αέρα και με χώρο για αισιόδοξο μέλλον, κι αν υπάρχει τυχεροί όσοι τον ανακάλυψαν κι ακόμα πιο τυχεροί όσοι μπόρεσαν να μεταναστεύσουν.


Εγώ βρήκα ένα τέτοιο μέρος , τόσο μικρό που χωράει μόνο εμένα, δυστυχώς δεν μπορώ να το μοιραστώ με κανέναν σας , δεν χρειάζεται να πάτε μακριά, μπορεί να υπάρχει και για σας , μπορεί να παιδευτείτε μέχρι να βρείτε το σωστό μέρος, μπορεί και να μην το βρείτε ποτέ , μπορεί για τον καθένα από μας να υπάρχουν πολλά σωστά μέρη και να είναι η τύχη και οι καιροί που θα μας ορίσουν τον τόπο διαμονής , και ένα τέτοιο μέρος δεν είναι παρά οι αγκαλιές των ανθρώπων που μας αγαπούνε και τους αγαπάμε.

Σε δύσκολους καιρούς μόνο η αγάπη μπορεί να μας σώσει, όσο δύσκολο κι αν μας είναι να εμπιστευτούμε, λίγη ακόμη αγάπη, λίγη ακόμη αγάπη….



Υ.Σ
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Οδήγησε με στο φρικτό της τοπίο
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Θέλω να γίνω βασιλιάς των γελοίων
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη…

Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Μη μ’ αφήσεις σαν σκυλί πεινασμένο
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Θέλω να μπω στη τροχιά των χαμένων
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη…

Τρίτη, Δεκεμβρίου 08, 2009

Σκοπιά



Ο ασηπτικός εγκέφαλος μου, δεν καταλαβαίνει μια από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της βαριοπούλας. Τι είναι δικαιο ; Τι είναι ισο; Το δίκαιο είναι ισο;

Πιο κάτω, πιο χαμηλά
Πιο βαθιά από τον πάτο.

Έχω τα πάντα και κάποιοι μου τα παίρνουν και τα δίνουν αλλού όταν κοιμάμαι. Ξυπναω γυμνή

Πιο κάτω, πιο χαμηλά
Πιο βαθιά από τον πάτο.

Από αύριο σκοπιά

σ.χ

Καθημερινότητα


Ξύπνα,φάε,τρέχα,ανέβα,φτιάξε,στείλε,διαμαρτυρήσου.Συμπαραστάσου,βοήθα,άπλωσε το χέρι, φρόντισε, χάιδεψε, κοιμήσου, χαμογέλα…
Άλλη μια μέρα στο γραφείο,ο εγκέφαλος σήμερα δεν θα ξυπνήσει,αντιστέκεται σθεναρά,η πρώτη γουλιά καφέ που πίνω με λαχτάρα μου καίει τη γλώσσα και τα σωθικά,αλλά εκείνος αμετανόητος,αρνείται να δουλέψει.

Βρες νέες ιδέες,γίνε παραγωγικός και άρες,μάρες,κουκουνάρες κι εγώ σκέφτομαι γέλια και αγκαλιές μαζί σου,τα αντίδοτα μου στην καθημερινότητα …

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 04, 2009

Μια κορφή χρυσή κι αγκαλιά μου εσύ.


Πρωινό ξύπνημα,από αυτά που δεν θες με τίποτα να αποχωριστείς το μαξιλάρι σου,έξω σκοτάδι,κινήσεις μηχανικές που κάνω αισίως εδώ και έξι μήνες,βάζω ότι βρω,φτιάχνω ένα χλιαρό ness,(αφού δεν προλαβαίνει να ζεσταθεί το νερό),κλείνω την πόρτα,στάση, λεωφορείο,δουλειά,γραφείο,άνοιγμα pc,μέσα σε όλες μου τις αρμοδιότητες είναι κι αυτή του να βάζω καφέ στην καφετιέρα,αφού οι περισσότεροι έρχονται μετά από μένα (γαλλικός φουντούκι που λέει και η γιαγιά στη διαφήμιση).

Και ω ναι σήμερα ήρθα μισή ώρα αργότερα γιατί με πλάκωσε το πάπλωμα και πάλι ήρθα πρώτη,κάτι γίνεται εδώ,μάλλον με παρακολουθούν για να τους φτιάχνω τον καφέ τους. Μέσα στην απαισιοδοξία και τη βία των καιρών και μέσα στα φωτάκια και τους άγιους Βασίληδες των δρόμων,στα μάτια μου αναβοσβήνουν καμπάνες,στολίζω το δέντρο στη δουλειά,έρχονται γιορτές και για μένα προσωπικά σημαίνει λίγο περισσότερο χώσιμο στη δουλειά,αποχή από τα μελομακάρονα,συναντήσεις με φίλους,μελαγχολία και ταξίδια στα χιόνια μαζί με την πιο όμορφη φάτσα του κόσμου,που μ’ αγαπάει και με αντέχει ακόμα(Βουλγαρία σου ερχόμαστε(Банско дойдеш,με τόσο λίγες μέρες άδεια δεν είμαστε και για πιο μακριά,από το νέο έτος όμως,ε μωρό;)!

21 μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι εγώ είμαι στη δουλειά ακούω μελωδία και Σαββόπουλο «Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε» τρώω στη ζούλα κάτι θεσπέσια μπισκότα,σκέφτομαι το βράδυ που θα σε βρω και θα αράζουμε δίπλα στο τζάκι,εγώ και εσύ πτώματα από τη δουλειά,να με φιλάς να με κοιτάς στα μάτια και να μου τραγουδάς:
«Μια κορφή χρυσή κι αγκαλιά μου εσύ.
Κόψε τους μαλάκες κι έλα δως μου
Πάλι το φιλί στην Ανατολή
Και στην άκρη του καινούργιου κόσμου»


Χώνω τα ακουστικά πιο βαθειά στα αυτιά,με τους χαζούς που έμπλεξα,δεν μπορώ να ακούω τις υστερίες τους,θυμάμαι που κάποτε με είχανε πει χαζή και ίσως να είχανε και δίκαιο αλλά που να είχανε να κάνουνε με αυτούς που έχω να κάνω εγώ κάθε μέρα,τότε αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους φωστήρες θα έπρεπε να είχανε αυτοκτονήσει από την ηλιθιότητα του κόσμου,τους συμπονώ και τους καταλαβαίνω,η καλύτερη παρέα της εξυπνάδας μετά τη γνώση είναι η μοναξιά…
Περιμένω το απόγευμα…


Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε!
Και τι σου χρωστώ και τι μου χρωστάς.
Μια τύφλα εν τέλει μοιραζόμαστε.
Κάντο ν'αλλάξει αν μ'αγαπάς.

Λάμπουν τα Χριστούγεννα στον καθρέφτη
Μπάλες ασημένιες και χιόνι πέφτει
Για να 'ρθει ο χρόνος να γίνει
Άγραφο χαρτί.

Χριστούγεννα πάντα έχουμ' εμφύλιο / Κάτω στην αυλή βρέχει καθρεφτάκια
Δως μου ειρήνη εννιά μηνών / Γόμες και κιθάρες και μολυβάκια
Θα αναβοσβήνω σαν δεντρύλλιο / Για να φανταστεί ο χιονάνθρωπός της γειτονιάς
Κοντά σου ιδέες θα γεννώ
Τη νέα δουλειά θα εγκυμονώ / Τα στιχάκια της χρονιάς

Κι επί ένα χρόνο γιορτινό
Στο γλυκό βουνό
Με των μάγων το άστρο θ'ανεβαίνω
Χρόνια παιδικά και συντρόφους του έργου
Ό,τι άλλο πλάι μου να 'ναι ξένο.

Μια κορφή χρυσή κι αγκαλιά μου εσύ.
Κόψε τους μαλάκες κι έλα δως μου
Πάλι το φιλί στην Ανατολή
Και στην άκρη του καινούργιου κόσμου.

Και ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Θα έχω ανεβάσει τη δουλειά
Να μη γυρίσω στα παλιά στενά της αγοράς τους.

Καλά Χριστούγεννα!
Μες απ'το μάτι της δουλειάς να 'ρθουν χαρούμενα!

Κι ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Θα την έχω ανεβάσει τη δουλειά
Και στην άλλη απογραφή
Η δική μας μετοχή
Την καινούργια της να βρει αξία.

Και ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Με το μάτι της δουλειάς
Και το μάτι της καρδιάς
Να προλάβω τα τρεχούμενα.

Χριστούγεννα πάντα είν' επώδυνο / Ήρθαν τα Χριστούγεννα να μας ζήσει
Να ξαναδώ το φως γυμνό / Το μωρό αγορές να φωταγωγήσει
Να σπαρταρά το περιεχόμενο / Και ζαχαροπλάστης ο χρόνος πάλι να γενεί
Να ιδρώνω λες και ξεγεννώ / Από την παραμονή
Κράτα το χέρι μου ενώ....

Επί ένα χρόνο γιορτινό.......

Τρίτη, Δεκεμβρίου 01, 2009

Άρχοντας, φύλακας, αγρότης ή τεχνίτης ;


Στέκομαι μπροστά στο σπουδαίο, ανεβαίνω σε σκαμπό,τεντώνομαι,κάνω λωρίδα το μαλλί και δεν το πιάνω,είναι γελοίο να κάνεις το σπουδαίο και γελοιωδέστατο να νομίζεις ότι είσαι.

«Σημασία δεν έχει να καταλάβεις τον κόσμο, αλλά τη θέση σου μέσα σε αυτό» τάδε έφη Albert … και εμένα η θέση μου ποτέ δεν μου αρέσει.Πιάνω μπροστά , διάδρομο, παράθυρο , πάω και γαλαρία , τίποτα, πάντα πιστεύω-(η δυστυχία μου είναι ότι ξέρω) ότι υπάρχει πιο πάνω.

Χθες σε άκουγα και με έπιασαν τα γέλια
- sophie_jamaica και reggae και ρασταφάριαν και γράφεις εκεί ψαγμενιές στο blog και ροκ τραγουδάκια και κλάιν, κι αν το εστιατόριο δεν είναι gourmet δεν έχει!!!!

Όντως έτσι είναι,μ’ αρέσει να λιώνουν θεσπέσιες γεύσεις μέσα στο στόμα μου,να πίνω απίστευτα κρασιά ενώ φοράω φούτερ και οι δίπλα μου,ένα σακάκι,μια γραβάτα ή ζαρτιέρες να σηκώνουν τα κινητά τους και να λένε: Μισό λεπτό,να σας δώσω τη γραμματέα μου να τα σημειώσει!!!!!


Πεθαίνω για τέτοιες φάσεις και την ίδια ώρα προσπαθώ να μην πνιγώ,από το αλα κρεμ μανιτάρι που μου έχει κολλήσει στο λαιμό.Δεν ανήκω πουθενά,δεν είμαι trendy,δεν είμαι χάι,δεν είμαι χλίδα,δεν είμαι rock,pop,reggae,δεν είμαι ανάρχα,κουλτουριάρα, μορφωμένη ή αμόρφωτη, δεν είμαι πλούσια, ούτε φτωχή, δεν είμαι χοντρή ούτε αδύνατη, δεν είμαι ψηλή ούτε κοντή.Τι είμαι;Μέτρια;;;;;Τι ζω;Μια μέση ζωή;Έχω αλλεργία στα μέτρια,παθαίνω αμόκ στα μέτρια,εδώ και χρόνια πίνω τον καφέ μου σκέτο.

Κι αφού όσο τεντώνομαι δεν φτάνω πιο ψηλά,τότε τα παίρνω στο κρανίο,κατεβαίνω από το σκαμπό,χαλάω το μαλλί και πιάνω γωνία με τα χέρια σταυρωτά,με ύφος ξινισμένο,σαν του παιδιού που δεν του παίρνουν παγωτό.Μένω καιρό κάτω, ασφυκτιώ,πιάνω γωνία,εύκολη λύση,όταν δεν μπορείς να πας πιο πάνω,πιάνεις γωνία,κρίνεις,το παίζεις ψαγμένος και κάποιοι σε θεωρούν και σπουδαίο!Ουυυυ,τέλειο μέρος για την ματαιοδοξία μου η γωνία σκέφτηκα…

Μα δεν μ’αρέσει ούτε εδώ ρε γαμώτο…


Ιωαννίδης Κώστας