Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2016

Κυριακή είναι θα περάσει...


Προσπαθούσε μανιωδώς να με ψυχολογήσει πριν το ρίξει στα σεμινάρια και την επαγγελματική ψυχολογία. Απορώ που έβρισκε το ενδιαφέρον. Αν ήξερε κάτι για μένα; Κουράδες ήξερε και δε λέω ότι φταίει αλλά αγνοούσε ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου και καλά έκανε. 


Έζησα όλη μου τη ζωή προσπαθώντας πάντα να μην τραβήξω τα βλέμματα, οπότε ήταν φυσικό να με εκνευρίζει που είχα γίνει αντικείμενο παρατηρήσεις χωρίς να ρωτηθώ. Τώρα που το σκέφτομαι χωρίς καν να προκαλέσω, τώρα αν έθιξα τον εγωισμό οποιουδήποτε δικό του πρόβλημα σκέφτηκα. 

Έπαψα να παρατηρώ και να αναλύω τους ανθρώπους , μου το απαγορεύει η καθημερινότητα μου πια, μου το απαγορεύει και η καθημερινή ανελέητη τριβή μαζί τους, οι περισσότεροι είναι τόσο μπάσταρδοι που όχι απλά δεν αξίζει να τους παρατηρήσεις και να γράψεις κάτι γι αυτούς, οι περισσότεροι αξίζουν και πρέπει να μείνουν στην προσωπική τους μιζέρια και  αφάνεια.

Με έχουν απογοητεύσει τόσο οι άνθρωποι , όχι ότι ποτέ τους είχα και σε μεγάλη εκτίμηση, φαντάσου και να τους είχα δηλαδή αλλά ότι θα ήταν τόσο τιποτένιοι ούτε αυτό το περίμενα. Αθώα γαρ, ναι ακόμα. 

Τώρα με τις γάτες είναι αλλιώς η κατάσταση κι αν οι μπάσταρδοι τις λένε μπάσταρδες είναι γιατί ποτέ δεν τους συγχώρεσαν ότι μπορούν και μόνες τους, ότι είναι ανεξάρτητες.

Ο γάτος γουργουρίζει, ζεσταίνει, κατανοεί , ψυχολογεί και θεραπεύει. Μα δε θέλω τίποτα τώρα πια από να τον πάρω αγκαλιά ...




Ραψ

  

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2016

Survivor...




Είχα ξεχάσει πως είναι να βαριέσαι και τώρα που το νιώθω ξανά μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα από ευχαρίστηση. Βαριέμαι και το απολαμβάνω. Έπαθα για ακόμα μια φορά τενοντίτιδα, αυτή η δουλειά θα με αφήσει σίγουρα με πολλά κουσούρια. Τι σαν πήρα άδεια, το τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπά, το inbox γέμισε από γνωστούς, αγνώστους και φίλους που θέλουν όλοι μια εξυπηρέτηση , μια ερώτηση ή ακόμα και τον ουρανό με τ' άστρα. Δε βλέπω την ώρα που θα βγάλω μια ωραιότατη ανακοίνωση στο facebook που θα λέει: "Παιδιά παραιτήθηκα, πάρτε τα αρχίδια μου τώρα και παρατήστε με! "

Όταν δε δουλεύεις το εικοσιτετράωρο μπορεί και να είναι μεγάλο μπορεί και όχι βέβαια. Μαθημένη τα τελευταία χρόνια να ζω για να δουλεύω και σε ότι περισσεύματα χρόνου προκύπτουν να ζω, ήρθαν αυτά τα free εικοσιτετράωρα και δεν ήξερα τι να τα κάνω! Μέσα στον πόνο μου, τα χάπια και το δεμένο χέρι, έκανα ένα σωρό δουλειές που στην καθημερινότητα φαινόντουσαν ακατόρθωτες αλλά μέσα σε ένα ελεύθερο εικοσιτετράωρο είχαν κιόλας συμβεί!  

Αφού τακτοποιήθηκαν όλες οι εκκρεμότητες, έμεινα μόνη μου με το χρόνο και αναρωτήθηκα αν όντως ήθελα να παραιτηθώ και να αράζω στο σπίτι. Όχι ούτε κι αυτό θα ήταν λύση. Θυμήθηκα τις καταθλιπτικές μέρες που περνούσαν και δεν έβγαζα από πάνω μου τις πιτζάμες. Ζω κάθε μέρα τις καταθλιπτικές μέρες που τo ξυπνητήρι χτυπάει απ'τις έξι κι εγώ πηγαίνω στο προσωπικό μου κολαστήριο, σκέφτηκα πως σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα πράγματα πέρα από αυτές τις δυο καταδικασμένες επιλογές. 

Ναι, το να δουλεύεις πάνω σε αυτό που σ'αρέσει, σε καυλώνει κι άντε αν αυτό θεωρείται στις μέρες μας πολυτέλεια που για μένα δεν είναι, τότε κάτι πιο απλό, να δουλεύεις σε ανθρώπινες συνθήκες, σε ένα ευχάριστο εργασιακό περιβάλλον με ανθρώπους που μπορείς να συνεννοηθείς και να συνεργαστείς και που δεν θα προσπαθούν μονίμως να φορτώσουν σε εσένα  τη δουλειά! Δυστυχώς δεν έχω τίποτα απ' τα δυο!

Όλοι έχουμε τα σαράκια μας, όλους μας κάτι μας τρώει , εμένα τα τελευταία χρόνια έχουν εξαφανιστεί δια μαγείας όλα τα άλλα μου προβλήματα και πέρα από την πλάκα δόξα τον Jah  όντως όλα πάνε καλά και το μόνο μου σαράκι είναι αυτή η απαίσια δουλειά, καταντάω πολλές φορές μονότονη κυρίως απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό και στους φίλους τους μετρημένους στα δάχτυλα γιατί δεν έχω και πουθενά αλλού να πω τον πόνο μου.  Στην αρχή ίσως να έκανα υπομονή, ίσως να ήλπιζα πως κάποια στιγμή θα άλλαζαν τα πράγματα, πως θα πήγαιναν προς το καλύτερο με λύπη μου όμως διαπιστώνω ότι αυτά τα τελευταία τρία χρόνια που είμαι εκεί τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και ο κλοιός όλο στενεύει. 

Αρχίζω πλέον να βλέπω σοβαρά την πιθανότητα μιας παραίτησης στο άμεσο μέλλον, αφού εξαντλήσω πρώτα όλες μου τις πιθανότητες για κάτι καλύτερο ή μια αλλαγή και προτού εξαντληθώ η ίδια είμαι πλέον έτοιμη για την μεγάλη φυγή γιατί όπως λέει και η Maya Mendoza " Κανένα ποσοστό ασφάλειας δεν αξίζει για να υποφέρεις την μετριότητα μιας αλυσοδεμένης ζωής σε μια ρουτίνα που σκοτώνει τα όνειρα σου. 

Αφού μαγείρεψα, ασχολήθηκα με δουλειές του σπιτιού και ψώνια, τώρα ήρθε η ώρα για ένα ωραιότατο καφέ με φίλους το βράδυ έχει λιώσιμο με Narcos και αύριο είναι μια ελεύθερη μέρα με τόσο προγραμματισμένα και απρογραμμάτιστα πράγματα να κάνω. Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να μην θεωρούν σοβαρό το πρόβλημα μου γιατί εύκολα ή δύσκολα λύνεται, πολλοί μπορεί ούτε καν να συμμερίζονται τον πόνο μου γιατί θα με λένε αχάριστη που έχω μια σταθερή δουλειά με ένα σταθερό μισθό, μόνο που έχω και μια σταθερή θηλιά δεμένη στο λαιμό που όλο στενεύει κι αυτό είναι που κάνει τη διαφορά...

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2016

8th Street Mode Festival

8th Street Mode Festival .... μια κάποια γεύση 

2/9/2016





Χθες στη Σαλονίκη δε θυμήθηκα τα νιάτα μου, είδα κάτι νιάτα που δεν είχα. Ήταν κάτι πιο εξελιγμένο, ακόμα πιο δημιουργικό που όχι μόνο δε μου χαλούσε την αισθητική, μου την έφτιαχνε ακόμα περισσότερο. Εκεί είναι που καταλαβαίνεις πια ότι αρχίζεις να ανήκεις σε μια ξεπερασμένη γενιά που αναπόφευκτα μεγάλωσε με "Μπράβο Ρούλα"! 

Όταν παστώθηκα πάνω στα κάγκελα δίπλα στο Θερμαϊκό, με τα πόδια να τρέμουν κι εγώ να χάνω τις αισθήσεις μου, πέρασαν αμέτρητα, γαμώτο και γιατί, αμέτρητες θολωμένες σκέψεις, όπως να παραιτηθώ, να γράψω βιβλίο, να γίνω μάνα, να αλλάξω ζωή. Ένιωθα το απέραντο πλήθος έτοιμο να με ποδοπατήσει έτσι όπως μου ποδοπατάει κάθε μέρα την ψυχή στην γαμημένη δουλειά αλλά ευτυχώς ο Γιάννης την πήρε γραμμή πως κάτι  δεν πήγαινε καλά με την πάρτη μου, με έπιασε από το χέρι και κατάφερε να με βγάλει , απορώ κι εγώ ακόμα πως, από τη λαοθάλασσα. 

Η Θεσσαλονίκη τα βράδια είναι ένα τρομερό κλισέ,είναι μαγική, ακόμα και τώρα αντιστέκεται με κορίτσια και αγόρια αραγμένα δίπλα στη θάλασσα, να σκαρώνουν στίχους, να ραπάρουν, να δημιουργούν. Πήρα τον κατάλληλο αέρα και ένα βρώμικο και ξαναγυρίσαμε μέχρι να βγει ο Aplha Blondy  στη σκηνή. Είχαμε χάσει τις προνομιακές μας θέσεις αλλά ευτυχώς είχαμε ανεμπόδιστη θέα στον Bob Marley της Αφρικής και ενδυματολογικά σε κάτι από Φλωρινιώτη θα πρόσθετα εγώ!

Η βραδιά είχε αρχίσει να αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον, η μυρωδιά της φούντας ερχότανε από παντού, το λιμάνι είχε πάρει όντως φωτιά, όλοι το γύριζαν, ο περίγυρος άρχισε να απαρτίζεται  με μεγαλύτερους ηλικιακά από μένα, ο Blondy έλεγε να μην σκοτώνουμε στο όνομα καμιάς θρησκείας κι εγώ σκεφτόμουνα πόσο χιλιοειπωμένο αλλά και πόσο επίκαιρο δυστυχώς ήταν αυτό που έλεγε, άρχισε να τραγουδά κι όλοι χορεύαμε reggae, ναι ήμουν εκεί το ζούσα και η sophie_jamaica ήταν ολοζώντανη. 

Ήταν η ίδια μέρα που έμαθα για τον χαμό του Ανεστόπουλου και είχα μια θλίψη, για το θάνατο του Θάνου, της εφηβείας μου, της δεκαετίας των είκοσι, των ονείρων που θάφτηκαν, της άθλιας καθημερινότητας, της τρομακτικής ΑΕΛ με Κούγια, τις μάντρες που έπρεπε να πηδήξουμε και τούτον το χειμώνα, το σανδάλι με βροχή στη δουλειά και αναρωτήθηκα πολλές φορές αν όντως υπάρχει ανώδυνη αλλαγή , μα δεν υπάρχει....

Μπήκε ο πρώτος γαλλικός φουντούκι στην κούπα, ο Σεπτέμβριος ήρθε απειλητικός με νεροποντές και η φωνή του γέμισε το δωμάτιο...μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας....



Παρασκευή, Μαΐου 20, 2016

Dreamers they never learn...


Ζω την ταφόπλακα του οκτάωρου, που με εξαϋλώνει. Κάθε πρωί σχεδόν λιπόθυμη με τσιμεντάρω και πάω.Καλουπώνω την ψυχή μου και πάω, στον βρόμικο καθημερινό μου τάφο. Πολλά μοιρολόγια μου έχω κάνει για ζωντανή. Άραγε να 'μαι; Να, με τσιμπάω και δεν αντιδρώ. Δεν το περίμενα ποτέ πως ένα οκτάωρο θα μπορούσε να με στείλει κυριολεκτικά στον διάολο.

Επιλογές από φόβο, όχι για τ' όνειρο και καμιά φορά αναρωτιέμαι που και να ήταν ζήτημα σκληρής επιβίωσης. Πραγματικά αναρωτιέμαι ακόμα γιατί συνεχίζω να το κάνω αυτό στον εαυτό μου. Ο μαζοχισμός του καλού παιδιού, της ανασφάλειας, του ότι πρέπει να κάνεις κάτι στη ζωή σου, για το χαρτζιλίκι, γιατί  περί χαρτζιλικίου πρόκειται.

Αφήστε με εκτός οκταώρου και θα δείτε πόσα πράγματα μπορώ να κάνω ή στην τελική και να μην κάνω.Καλύτερα δημιουργική τεμπελιά παρά αυτός ο καρκίνος κάθε μέρα. Πως έπεσα στην λούμπα τούτη;Καθημερινές αθλιότητες με ανθρωπάκια.Μήπως όμως πραγματικά το έχω ανάγκη, γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, όχι αποκλείεται να έχω αυτή τη μαλακία ανάγκη.Κανείς δεν την έχει ανάγκη κι όμως όλοι έτσι νομίζουμε και συνεχίζουμε για την επιβίωση άλλοι με περισσότερη και άλλοι με λιγότερη ανάγκη να πηγαίνουμε καθημερινά προς τη δυστυχία μας.

Να φταίει τελικά μόνο το γαμημένο οκτάωρο ή απλά κρύβουμε όλοι μας  πίσω από τα άθλια οκτάωρα μας τους δισταγμούς και τους ίσκιους μας γιατί βαθιά μέσα μας ακόμα πιστεύουμε πως θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει και καλύτερα. Έλα μου ντε; Θα μπορούσαμε να είχαμε επαναστατήσει για κάτι λιγότερο σίγουρο αλλά εκτός από τον ανθρώπινο φόβο είναι κι αυτοί οι γαμημένοι καιροί άκρως ακατάλληλοι για ρίσκα ή μήπως είναι άκρως κατάλληλοι γι αυτά;

Γιατί πόσο πιο κάτω να έχει από τον πάτο; Μωρέ έχει και παρά έχει, αυτό επιβεβαιώνεται τα τελευταία χρόνια. Από τον πάτο πρέπει να ξαναθυμηθούμε τα θέλω μας και να προσπαθήσουμε να παλέψουμε γι αυτά, να παλέψουμε στις οκτώ ώρες της ημέρας που μας απομένουν έστω και στραπατσαρισμένοι και μέσα από αυτά να ξαναζωντανέψουμε, να ξαναλαχταρίσουμε, να νιώσουμε πάλι ζωντανοί και ίσως αν ζωντανέψουμε να τα καταφέρουμε. Παλεύουμε μαζί του κάθε μέρα κι ακόμα δεν κατάφερε να μας αποτελειώσει,αντιδρούμε και δεν αποδεχόμαστε πως θα αφήσουμε  αυτή την ασχήμια εντός και εκτός οκταώρου να μας καταπιεί.



 Dreamers
      They never learn 
      They never learn
      Beyond the point
of no return
of no return

And it's too late
The damage is done
The damage is done ...

Υ.Σ  Βάλε ακουστικά, κλείσε τα μάτια και άκου...


Παρασκευή, Μαΐου 06, 2016

Αυτοαναφορικό

Με πλησίασαν διάφοροι και αρκετοί άνθρωποι λόγω του blog, λόγω του γραψίματος σε αυτό δηλαδή.Μου έδωσαν αγάπη, αποδοχή, αγκαλιά, συναισθήματα, θαυμασμό.Κάποιοι δίνουν ακόμα. Έχω την εντύπωση όμως ότι μερικούς από αυτούς τους απογοήτευσε η φυσική μου απουσία από τα πράγματα, με την έννοια ότι περίμεναν περισσότερα από εμένα κι εγώ δεν υπήρχα σχεδόν πουθενά.Δεν ήταν όμως μόνο η φυσική απουσία ήταν σίγουρα και η συγγραφική. Δεν γράφεις άρα δεν υπάρχεις.

Δε θα έβλεπες το όνομα μου να μοστράρει σε εκδηλώσεις, συναθροίσεις και λογοτεχνικές συνεστιάσεις και γενικά και πέρα από αυτά δε θα με έβλεπες πουθενά. Είχα παραιτηθεί εξαρχής από μια τέτοια προσπάθεια. Επίμονα και από επιλογή μια διαχρονική αποχή ίσως γιατί δεν μπορώ με τίποτα να καταπολεμήσω την εσωτερική μου ανάγκη να μην ανήκω πουθενά και σε κανέναν χώρο ακόμα κι εκεί που αισθάνομαι σχετικά άνετα και βολικά, μάλλον φταίει που δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι και η συναναστροφή μαζί τους.(τι ειρωνεία!) Μερικοί φτάσανε στο γελοίο σημείο να με κακολογούν γιατί τόλμησα να μην πραγματοποιήσω τις προσδοκίες που είχαν στο δικό τους κεφάλι για μένα!

Μπορεί να τους απογοήτευσαν φυσικά κι άλλα πράγματα αλλά ακόμα προσπαθώ να καταλάβω αν απομακρύνθηκα εγώ από αυτούς ή αυτοί από εμένα και με βεβαιότητα καταλήγω ότι τους άφησα τρέχοντας πρώτη εγώ, αρά δεν ξέρω τελικά ποιος απογοήτευσε ποιον. Ήταν ίσως μια αμοιβαία και καθαρή αλληλοαπογοήτευση, ήταν η διαφορά προοπτικής στα πράγματα, ήταν το ότι συνέχισα να αλληθωρίζω προς τα μέσα, ήταν η απουσία της ματαιοδοξίας.

Εξακολουθώ να πιστεύω πως ήταν σωστή επιλογή να απομακρυνθώ γιατί το "όλοι μαζί μπορούμε' έχω δει σε τι σκατά καταλήγει. Το γράψιμο εξάλλου είναι ένα μοναχικό σπορ όπως και το να χάνεσαι μέσα στις λέξεις. Μένω δίπλα μονάχα σε αυτούς που αποδέχονται και αγαπάνε τη Σοφία σε όλες τις καθημερινές τετριμμένες εκδοχές της. Δεν είμαι μονάχα οι λέξεις μου, υπάρχω και πέρα από αυτές, υπάρχω στις σιωπές μου, στις απουσίες μου, στα κενά μου. Νιώθω ελεύθερη και πλήρης, δίχως να έχω την ανάγκη επιβράβευσης ή εντυπωσιασμού για το οτιδήποτε. Νιώθω τόσο συμφιλιωμένη με την μονόχνωτη φύση μου,νομίζω ότι ο λόγος που δεν γράφω πια τόσο συχνά είναι η απουσία μοναξιάς και απόλυτης σιωπής έστω και για λίγες ώρες. Τι ειρωνεία να μην μπορείς τους ανθρώπους και κάθε μέρα λόγω δουλειάς να έχεις τόσους πολλούς μαλάκες μαζεμένους πάνω από το κεφάλι σου. Τι ειρωνεία!

Το συνοδευτικό τραγουδάκι ανασύρθηκε από τη μνήμη και μου κόλλησε από χθες!



Άλλο ένα απεργιακό... post

Υ.Σ ίσως και να φταίει που δεν τους έκατσα!

Τετάρτη, Απριλίου 13, 2016

Οι θεατές της ζωής

Όλα είναι θέμα θέασης αυτού του κόσμου. Σημασία έχει σε ποια θέση βρίσκεσαι όταν τραβιέται μια σκανδάλη. Την πατάς εσύ; Τρως τη σφαίρα;Την τρώει κάποιος άλλος; Το βλέπεις από τον καναπέ σου ή μπαίνεις ανάμεσα και την τρως πάλι εσύ; Είσαι από πάνω; Από κάτω; Από πίσω;Τα ψυχολογικά σου πως πάνε; Έχεις ανασφάλειες, παιδικά τραύματα; Τσαμπουκά; Είσαι στη θέση του διευθυντή ή του εργάτη; Είσαι μάνα, άτεκνη, πουτάνα; Είσαι άντρας; Πατέρας, φαντάρος, γκέι, εργοστασιάρχης, άνεργος , πρόσφυγας, με διδακτορικό ή όχι; Είσαι καλλιτέχνης, συγγραφέας, φτωχός ή πλούσιος;  Είσαι άνθρωπος; Ανάλογα τι παπούτσια από όλα αυτά φοράς , ανάλογα βαδίζεις. Δεν περπατάμε όλοι τους ίδιους δρόμους. 

Θυμάμαι τη μάνα μου να λέει, "αυτοί είναι θεατές της ζωής" και ήξερα ότι σε όποιους αναφερότανε με αυτή τη φράση δεν τους είχε και σε μεγάλη εκτίμηση. Μεγαλώνοντας πια και γνωρίζοντας καλά ποιοι είναι αυτοί "οι θεατές της ζωής" και έχοντας περάσει κι εγώ από αυτή τη θέση, αναπολώ και λαχταρώ να γυρίσω και πάλι εκεί, να γίνω θεατής σε όλα τα επίπεδα εκεί που είχε μπανιστήρι και αραλίκι. 

Συνήθως "οι θεατές της ζωής" έχουν δυο πόδια και δυο χέρια απλά σε αντίθεση με όλους τους άλλους τα κουράζουν λιγότερο! Οι κοινοί θνητοί μπαίνουν άθελα ή ηθελημένα στο βρόμικο παιχνίδι που λέγεται ζωή ενώ οι θεατές είναι πιο χαβαλετζήδες. Συνήθως δεν έχουν καθόλου δουλειά ή για να το θέσω καλύτερα δεν έχουν καθόλου ανάγκη από δουλειά ή για δουλειά έχουν την καύλα τους- χόμπι τους, δεν δεσμεύονται με κοινωνικές συμβάσεις κάθε είδους και έτσι αμέσως-αμέσως δεν συσσωρεύουν προβλήματα στο κεφάλι τους. Ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά, ούτε συμβάσεις. Όσο είσαι πιο νέος είναι πιο εύκολο να είσαι θεατής και μεγαλώνοντας δηλαδή πάλι πιο εύκολο είναι να παραμείνεις έτσι παρά να  δεχτείς να "μεγαλώσεις"...

Τώρα δυστυχώς που την πάτησα χοντρά και έχω απομακρυνθεί για τα καλά από αυτή την ωραία θέση του θεατή, μερικές φορές όταν γυρίζω και τους παρατηρώ από τη δικιά μου θέση πια, μου φαίνονται μικροί και γελοίοι, μπορεί να είναι και απλά ο ενδόμυχος μου φθόνος γιατί εκείνοι εξακολουθούν να κατέχουν τη θέση των ονείρων μου.

Μου φαίνονται μπουρδολογίες όλα αυτά που κάποτε με συγκινούσαν, γιατί είναι πολύ διαφορετικό να μιλάς για την εργατιά από το να ανήκεις στην εργατιά, γιατί είναι πολύ πιο δύσκολο να είσαι πρόσφυγας από το να φωτογραφίζεις πρόσφυγες, είναι πολύ πιο εύκολο να παρατηρείς και να αναλύεις την ανεργία από το να είσαι άνεργος. Είναι πολύ πιο εύκολο να γράφεις ποίηση για το θάνατο, από το να πεθαίνεις. 


Κυριακή, Μαρτίου 13, 2016

Συγχωρεμένα


Ξέρω ότι είσαι μακριά. Δεν έχω χρόνο ούτε καν να αναρωτηθώ τι κάνεις, ούτε καν τι κάνω εγώ.Απόψε όμως τα πράγματα διαφέρουν θυμίζουν κάτι απ'τα παλιά,  από εκείνα τα βράδια που και τότε ήσουν μακριά και καιγόμουν κι έβαζα φωτιά στα άδεια μου δωμάτια. Τότε που όλα ήταν φορτωμένα συναισθήματα.  

Δεν ξέρω αν κάνουμε εμείς τις ζωές μας ή αυτές εμάς ξέρω μονάχα πως πιαστήκαμε στην παγίδα και μεγαλώνουμε, μεγαλώνουμε σε κάτι απαίσια χρόνια. Μαθαίνω αραιά και που νέα σου και χαίρομαι, είμαι εξάλλου σίγουρη, αδιάψευστα σίγουρη για το μέσα σου. Χαίρομαι που δώσαμε τότε στους εαυτούς μας αυτή την ανυπέρβλητη  δυνατότητα και ξεγυμνωθήκαμε έτσι απόλυτα ο ένας μπροστά στον άλλο. Σε διαβεβαιώ πως δεν το επιχείρησα ποτέ ξανά από τότε και είμαι σχεδόν σίγουρη πως δεν έχω πια αυτή την πολυτέλεια να το ξανακάνω. Θα σε ευγνωμονώ αιώνια για αυτή την ευκαιρία.

 Να αυτό θέλω να σου εξομολογηθώ απόψε, αυτό θέλω να ξέρεις, πως είμαι εγώ, παρόλο το χαμό που γίνεται εκεί έξω κι εδώ μέσα δηλαδή είμαι ακόμα εγώ. Κάθε μέρα, κάθε πρωί και κάθε βράδυ όπου κι αν βρίσκομαι κι όσο κι αν παλεύω με μια καθημερινότητα τόσο εχθρική που όλο τρέχει και με προσπερνά θέλω να ξέρεις πως έχω το ίδιο χαμόγελο με τότε, το ίδιο χαμόγελο που είχα πάντοτε όταν σε έβλεπα ή όταν άκουγα τη φωνή σου, σε κάθε εύκολη και δύσκολη περίσταση στέκομαι με αξιοπρέπεια, δεν πουλήθηκα σε τίποτα και σε κανέναν , δεν χαρίστηκα ούτε καν στην ίδια την σκληράδα του κάθε μέρα, στην ίδια την απώλεια, δεν αλλοτριώθηκα, δεν έπαψα να είμαι άνθρωπος, είμαι το κορίτσι που ήξερες και είμαι σίγουρη πως αν είχες τη δυνατότητα να με παρακολουθήσεις στο κάθε μέρα θα ήσουν πολύ περήφανος για μένα, θα εξακολουθώ να είμαι η εξαίρεση και ξέρεις ότι δεν το κάνω για σένα απλά γιατί δεν μπορώ αλλιώς.  

Δεν ξέρω γιατί στα λέω όλα αυτά, ίσως γιατί φοβάμαι, ίσως γιατί τα τελευταία χρόνια σιωπώ, θλίβομαι και δεν μπορώ να γράψω πια, δεν μπορώ να γράψω ούτε λέξη, νιώθω καθημερινά περικυκλωμένη από μια ασχήμια και όσο κι αν στέκομαι ψηλά με νύχια και με δόντια, κάθε μέρα η δυσωδία αγγίζει τα ρουθούνια μου. Δεν μπορούσα ποτέ να φανταστώ το ότι να μεγαλώνεις θα ήταν τόσο απάνθρωπο.

Τι κι αν δεν ήρθαν όλα όπως τα περίμενα, τι κι αν δεν έκανα σχεδόν τίποτα για τα θέλω μου χεσμένη απ'τον ίδιο μου το φόβο, θεωρώ πως το μεγαλύτερο μου επίτευγμα μέχρι σήμερα είναι ότι καταφέρνω να είμαι το ίδιο κορίτσι με εκείνο που γνώρισες τότε. Δεν ξέρω αν καταφέρω ποτέ να ξεμουδιάσω, αν θα έρθουν καλύτερες μέρες ή έστω καλύτεροι άνθρωποι για να τις φτιάξουν, μου φτάνει μόνο που απόψε είναι μια μαγική βραδιά που κατάφερα χάρη στη θύμηση σου να ανοίξω πάλι για λίγο την ψυχή μου, να απελευθερωθώ, να γράψω έστω αυτές μονάχα τις αράδες, να ανακουφιστώ από την τόση μακρόσυρτη σιωπή και δεν θα σου πω κι ότι είπαμε συγχωρεμένα, γιατί εμείς έχουμε από καιρό συγχωρεθεί...