Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 13, 2018

Βασιλική

Είμαι μια Βασιλική που δε με λένε Βάσω. Είμαι ένα μοναδικό κορίτσι σε ένα σόι αγοριών.  Νονός μου είναι ο Ματούλης, ούτε εκείνον τον λένε έτσι είναι το συνωμοτικό. Χαϊδευτικά με φωνάζουνε Σίλια. Αν ζούσα στη Ραψάνη θα με φωνάζανε Τσικούλα ή Τσικιά. Γεννήθηκα πρωτότοκη αργά το βράδυ μιας Δευτέρας. Το όνομα το πήρα απ' τη γιαγιά μα έχω και παππού Βασίλη κι είναι κι εκείνος ένας Βασίλης που δεν έγινε ποτέ του Βασιλάκης. Βασιλάκη έχω τον πρώτο μου ξάδερφο, ένας και μοναδικός και ζουρζουβίλης που λέει και η γιαγιά.

 Όλοι λένε πως είμαι όμορφη επειδή γεννήθηκα Οκτώβρη, τότε γεννιούνται οι όμορφες, μη βλέπεις τη μαμά, αυτή είναι μια αυγουστιάτικη εξαίρεση. Έχω ένα τρίγωνο elfικό αυτί και ένα στρογγυλό, το τρίγωνο το πήρα απ'τη μαμά, έχω δυνατά χέρια, γαλλική μύτη, ζουμερά χείλη και μάτια σε όλες τις αποχρώσεις του μελί και του πράσινου ανάλογα με τη διάθεση και το φως. Είμαι πεισματάρα και σχεδόν πάντα γίνεται το δικό μου. Τώρα τελευταία άρχισα να περπατώ με την περπατούρα του Μπακόλα, πέφτω κι όταν πέφτω κλαίω μα ξέρω πως θα είναι πάντα κάπου εκεί κοντά η μαμά για να με σηκώσει ξανά.

 Τα πυρόξανθα μαλλιά τα πήρα απ'το μπαμπά που κι αυτός τώρα τελευταία κουρεύεται σαν τους Peaky  Blinders. Αν και ζω στον κάμπο μου αρέσει η θάλασσα και το βουνό, αγαπημένο μου τραγούδι είναι το "Ήταν ένας γάιδαρος" και το "Μεταμορφώσεις" του Μπονάτσου σε διασκευή Matina Sous Peau, μου αρέσει ο ύπνος, το relax, το μπάνιο και οι αγκαλιές. Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι η Σκουτερίνα της Clementoni. Έχω ήδη ένα μεγάλο ξύλινο κουκλόσπιτο και απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ γι αυτό και για το φουσκωτό μου κάστρο. Αγαπημένα μου βιβλία είναι όλα αυτά που μπορώ να δαγκώσω , στον ελεύθερο χρόνο μου , μου αρέσει να ρίχνω κουτουλιές και να γρατσουνάω. Τα πρώτα μου γενέθλια δεν τα έχω ζήσει ακόμα, τα φαντάζομαι με μεγάλη τούρτα και δώρα από αυτά που παίρνουν μόνο τα πρωτότοκά παιδιά ή τα μοναχοπαίδια. Για την ηλικία μου ξέρω πολλά πράγματα, όπως να κάνω παλαμάκια και να τρώω μόνη μου ένα μπισκότο. Έχω ήδη έξι δόντια, δεκαπέντε ζευγάρια παπούτσια αν και δεν περπατάω ακόμα και μεγάλη συλλογή από θαυμαστές με μεγαλύτερο θαυμαστή μου από όλους τον Μάριο. Η μεγαλύτερη μου ανησυχία για το μέλλον είναι μην αλλάξει η μαμά δωμάτιο και δεν μπορώ να την δω. Ζω σε έναν κόσμο που ακόμα εύχεται στους γονείς μου και με έναν γιο. Δεν ξέρω τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω μονάχα θέλω να παραμείνω μια Βασιλική σε έναν κόσμο γεμάτο Βασούλες.

Τρίτη, Αυγούστου 07, 2018

Άκου μάνα...

Λοιπόν αυτό που κυρίως κάνω αυτό τον καιρό είναι τη μάνα και δεν εννοώ στα χαρτιά. Είναι απασχόληση όχι πλήρους ωραρίου αλλά εικοσιτετράωρου, εφταήμερου και βάλε χωρίς ρεπό,  άντε με κανένα ρεπό αν και όποτε μπορέσουν οι γιαγιοπαππούδες. Οι άτεκνες φίλες μου με ρωτάνε αν είναι δύσκολο, δε θα πω ψέματα, φυσικά και είναι δύσκολο, σχεδόν παύεις να υπάρχεις αλλά το βρίσκω παιχνιδάκι μπροστά στο γκισέ του ΟΑΕΔ. Σίγουρα η μαμαδοσύνη θέλει υπομονή, αγάπη, χρόνο και μαμάδες που να έχουν χορτάσει το εγώ τους. 

Ο καιρός που πρέπει να γυρίσω στη δουλειά πλησιάζει, αναρωτιέμαι τι θα κάνω με το παιδί μου και με πιάνει φρίκη. Ξέρω ότι στη θέση μου και σε χειρότερη βρίσκονται πάρα πολλές γυναίκες. Σκέφτομαι τις εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα. Ποιον ιδιωτικό τομέα; Στην Ελλάδα βρισκόμαστε, ας είμαστε ρεαλιστές όλες πάνε στο σπίτι τους, αναγκαστικά.  Εκείνες που μένουν να παλεύουν είναι οι  μητέρες που βρίσκονται στο ελεύθερο επάγγελμα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμα γυναίκες καριέρας, δεν το περιορίζω στο φύλο, θα πω γενικά άνθρωποι καριέρας σε μια χώρα που  η δουλειά είναι είδος υπό εξαφάνιση . 

Σας γράφει μια μάνα του δημοσίου που βρίσκεται στην καλή τη μοίρα αλλά δεν παίρνει και πολύ συχνά ρεπό από τα μαμαδοκαθήκοντα γιατί η μια γιαγιά εργάζεται και η άλλη είναι μονότερμα καπαρωμένη από το άλλο το εγγόνι που ανήκει στη μάνα ελεύθερο επαγγελματία. Μια μάνα που έκανε συνειδητά παιδί και που δεν έχει απαίτηση να το παρατάει από εδώ κι από εκεί και να κάνει τη ζωή της όπως θα πει και η παλιοκοινωνία αλλά αυτή η παλιοκοινωνία έχει πολλές απαιτήσεις από αυτή τη ρημαδομάνα ρε γαμώτο και εργαζόμενη να είναι και καλή μανά και νοικοκυρά και χαμογελαστή και γκόμενα. Ε απλά δεν γίνεται και συνήθως την πατάνε τα παιδιά εκεί είναι η μαλακία. Τα παιδιά που γυρίζουν σπίτι και δεν είναι κανείς, που φεύγουν από το σπίτι και δεν είναι κανείς και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πάνε όλα κατά διαόλου.

Τι θα κάνω με το παιδί μου, θα το αφήνω στους γιαγιοπαππούδες που δεν μπορούν κι αν στην τελική δεν θέλω να το αφήνω; Δεν έχω άλλη επιλογή από το να αφήσω τη δουλειά μου και μετά όλοι οικογενειακώς να τρώμε κάνγκες.Έγινε και η μητρότητα σπορ για λίγους. Καλά μου έλεγε η μάνα μου, γίνε youtuber και  insta influencer παιδί μου να τα κονομάς απ'το σπίτι και δεν την άκουσα, έμεινα μια αγνή και άφραγκη blogger.  Αλάνια εις το επανιδείν...


Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2018

Κουλ






Σήμερα έλαβα ένα μήνυμα στο messenger:
 "Παραιτήθηκες κι έφυγες Τζαμάικα;"
Απάντησα:
  "Όχι ακόμα, Τζαμάικα πήγα ήδη!"


Είναι Ιούνιος έξω βρέχει ασταμάτητα και έχει ψύχρα, πίνω πρωινό ζεστό καφεδάκι, έχω δυο πράσινα ματάκια να με κοιτάζουν και να λιώνω και τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν στην απέναντι μονωμένη ταράτσα και να σχηματίζουν κύκλους.Αναρωτιέμαι αν γενικά ήμουν κουλ άνθρωπος και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές κουλ είμαι αλλά δεν ήμουν πάντα και ούτε για πόσο ακόμα θα μπορώ να είμαι ξέρω. Τι να είναι άραγε κουλ; Να βγάλεις βιβλίο; Να ταξιδέψεις σε όλο τον κόσμο;Στο διάστημα; Να ζήσεις το όνειρο σου; Να βρεις το χάπι που γιατρεύει τη βλακεία; Σίγουρα για τον καθένα μας ίσως να'ναι κάτι διαφορετικό.

Ας τα πάρουμε από την αρχή,  ήμουν κουλ καταρχάς γιατί μπορούσα, ήταν οι συνθήκες τέτοιες, λόγω ηλικίας, οικονομικής άνεσης, έλλειψης υποχρεώσεων, ωραίων εποχών προ κρίσης και άλλα πολλά και μετά μια ωραία πρωία που δεν ήταν μια δηλαδή αλλά πολλές πολλές μαζεμένες τα διέλυσα όλα και έγινα το πιο αντικουλ  άτομο που ήξερα, κι αυτό από μια άποψη κουλ είναι!Σε όλο αυτό βοήθησε και η κοινωνική κατάσταση τριγύρω μου, βοήθησε το ότι έμεινα Ελλάδα, το ότι μεγάλωνα, το ότι φοβόμουν, το ότι μου κατέρριψαν τα όνειρα, το ότι άρχισα να δουλεύω σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον με γελοίους ανθρώπους, το ότι προσπάθησα να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Πάντως το παν είναι να επαναστατήσει κανείς ενάντια στο προσωπικό του κατεστημένο κι εμένα το γαμημένο είναι τεράστιο και πολύπλοκο αλλά εγώ το έφτιαξα κάπως θα ξέρω και να το ρίξω, αν τελικά τα καταφέρω μπορώ να σπάσω όλα τα κοντέρ γαματοσύνης αλλά κάπου εδώ κατουράω και λίγο και χαλαρώνω.

Μια μέρα θα παραιτηθώ, έχω σκεφτεί άπειρες στιγμές τα λόγια, τις κινήσεις που θα κάνω ξέρεις κάτι σαν ταινία. Φαντάζομαι αυτή την ηρωική έξοδο ως ένα από τα πιο κουλ πράγματα που θα έχω κάνει και μετά να αρχίσω να ζω ξανά κυριολεκτικά στα βουνά, και η Ραψάνη μου κάνει μια χαρά. Εντάξει σκέφτομαι κι άλλες πιο ανώδυνες λύσεις αλλά εκεί μέσα δεν την παλεύω το μόνο σίγουρο. Δεν αμφιβάλλω ότι σε μεγάλο βαθμό αυτό με κατέστρεψε . Η ζωή γενικά δεν είναι κουλ, ούτε οι άνθρωποι. Πάντως αν  θέλω να τα βάλω στη ζυγαριά τα περισσότερα πράγματα που έκανα στη ζωή μου ήταν κουλ εξού και το sophie_jamaica και τώρα περνώ μια φάση που νιώθω, είμαι και περνάω σούπερ κουλ,  γιατί η μητρότητα δεν είναι τόσο αντικουλ όσο φαντάζει, είναι το πιο  φυσικό, κουραστικό, συναρπαστικό, μεγαλειώδες πράγμα το να'σαι μάνα. Κουλ λοιπόν για όσο θα μπορώ, κουλ για όσο θα με παίρνει...

Από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα...

Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2018

driver

Σημειώστε μέρα, ώρα και τα σχετικά, οδήγησα πρώτη φορά ολομόναχη το αμάξι,το δικό μου αμάξι,με ανοιχτό παράθυρο, στο πλάι τη θάλασσα και το ραδιόφωνο ανοιχτό,ουαούυυυυυυυ! Μπορεί να έχω το δίπλωμα καμιά δεκαριά χρόνια και το αυτοκίνητο  ενάμιση μήνα, μπορεί να έχω οδηγήσει με τη μπέμπα,τον άνδρα μου μέχρι και τη προγιαγιά της αλλά μόνη μου ποτέ, μεγάλη ελευθερία.

Αντε τώρα πρέπει να πάω στο φίλο μου το Γιώργο επιτελους και τους γονείς μου για καφέ και μετά νομίζω έκλεισα. Είμαι μεγάλη driver με το αυτόματο ;)

Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2018

Τranquila



Ανεβαίνω στη σκαλίτσα όπως στη βιβλιοθήκη για να φτάσω τα ψηλά ράφια, αυτή τη φορά δεν ψάχνω για κάποιο μυθιστόρημα που θα με συναρπάσει, κατεβάζω τις κουρτίνες, βγάζω ένα, ένα τα τσιγκελάκια και σκέφτομαι το βράδυ, το βαθούλωμα στον καναπέ, το netflix , το la casa de papel που θα δω και για ακόμη μια φορά θα επιβεβαιώσω πως βρήκα τη γλώσσα που έχω την τέλεια προφορά, όσο για τις κουρτίνες θα τις αναλάβει το καθαριστήριο.

Πάντως τώρα που το σκέφτομαι άχρηστες είναι, το σπίτι δείχνει πολύ καλύτερο χωρίς αυτές κι από τους απέναντι δεν έχουμε να κρύψουμε τίποτα , ούτε καν τους άντυτους κώλους μας τους δείχνουμε  έτσι κι αλλιώς στο instagram. Όμως να πως μια κουρτίνα μπορεί να σου χαλάσει επιτέλους την ρουτίνα και να διακόψει  τις συνεχείς επαναλαμβανόμενες  κινήσεις, να κάνει τις παρεμβολές της, με εποχικότητα κι αυτή, του χρόνου πάλι, χωρίς υπαρξιακά ζούμε πεθαίνουμε...

Γράφω για να ξεμουδιάσω τα δάχτυλα, να μην ξεχάσω τον ήχο από το πληκτρολόγιο, να μην ξεχάσω πως είναι, να με κρατάω σε εγρήγορση έστω κι αν γράφω σαχλαμάρες  κι άσε τις δουλειές να περιμένουν , κανείς δεν έπαθε τίποτα από υπερβολική αραλίκα


Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2018

Βραδινή πλάνη



Η τέλεια ώρα για απομόνωση είναι αργά το βράδυ Κυριακής μετά από καλοκαιρινή μπόρα. Το παράθυρο ανοιχτό και τόσα πράγματα να σε κάνουν να ανατριχιάσεις, η νύχτα, το δροσερό αεράκι, τα ακουστικά στ'αφτιά,η φωνή του Leonard, οι μουσικάρες, η απόλυτη σιωπή έξω από αυτά. Τζίζας τι απόλαυση! Πόσο μου έχει λείψει αυτό το βραδινό, κρυφό ραντεβού με την πάρτη μου, κανένας και τίποτα πάνω από το κεφάλι μου, κανείς και τίποτα στις σκέψεις μου, μόνο εγώ κι η μουσική, μόνο εγώ και οι λέξεις. Τόσο αυτονόητο παλιότερα, τόσο σπάνιο πια γιατί αν έμαθα κάτι από αυτή την αγάπη που ανέτειλε απ΄τα σπλάχνα μου είναι  ότι το να γίνεις γονιός είναι αυτή η υπέρτατη χαρά που σε συνδέει με την ανθρωπότητα και καταφέρνει σοβαρά να πλήξει το εγώ σου. Σιγά τα λάχανα θα μου πεις,  το εγώ μου το είχα πλήξει τόσο ανεπανόρθωτα πολύ πριν γίνω μάνα οπότε δεν ήταν αυτό που με ζόρισε, μόνο αυτό δε με ζόρισε.


Είναι που μεγαλώνοντας είσαι αναγκασμένος να χάσεις πολλές φορές το μυαλό σου κι αν καταφέρεις να μη λυγίσεις  από τον κομφορμισμό ή την καθαρή τρέλα που υπάρχει γύρω σου και μπορέσεις τελικά να λειτουργήσεις, τότε περνάς σε μια πολύ εσωτερική έκσταση αλλά θέλει πολύ δουλειά και βαθιά εμπειρία και ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος  να μην τα καταφέρεις και στο τέλος  να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα. Το θέμα λοιπόν είναι να βρεις τρόπους σε αυτή τη ζωή για να καείς όμορφα, να αφήσεις χρόνο για αδέσποτες βραδινές συναντήσεις με τον εαυτό σου, σίγουρα κάνει καλό.


Όταν είσαι νέος δεν συγχωρείς εύκολα, είσαι παντοδύναμος και άτρωτος, είσαι επικριτικός, ανταγωνιστικός, αήττητος και αυθάδης. Δε σε αφήνει να δεις καθαρά η άγνοια, ο μακρύς δρόμος που έχεις μπροστά σου, η ματαιοδοξία. Μεγαλώνοντας μαθαίνεις να συγχωρείς, τα παιδιά σου, τους γύρω σου, τους γονείς σου. Μεγαλώνοντας δεν είναι μόνο που αρχίζει να τελειώνει όλο και πιο πολύ ο χρόνος είναι που κι αυτός που έχεις δε σου φτάνει και αναλώνεσαι έτσι κι αλλιώς αναλώνεσαι θα μου πείς είτε στο να δημιουργείς είτε στο να καταστρέφεσαι κι αυτά τα δυο σαν να πάνε μαζί. Μα δεν ανησυχώ μου το'χαν  πει οι τσιγγάνες που καπνίζαν με τ'αφτί πως η μοίρα θα'ναι καλή το μόνο που θέλανε για αντάλλαγμα ήταν φωτιά.Ήρθε η ώρα να να βουλιάξω στη μουσική έτσι κι αλλιώς όπου να'ναι θα χαράξει...   

Κυριακή, Φεβρουαρίου 11, 2018

Κωλοselfie

2004
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που έκλεισα την πόρτα πίσω μου και έμεινα για πρώτη φορά μόνη στο φοιτητικό μου ρετιρέ, η αλήθεια είναι πως με πήραν τα κλάματα πριν ακόμα οι γονείς μου μπουν στο ασανσέρ, έβαλα στα τέρματα Natural Mystic για να μην ακουστούν τα μυξοκλάματα μου και μέσα σε λίγη ώρα χόρευα και γελούσα μόνη μου για την ενήλικη και ελεύθερη ζωή που ήταν μπροστά μου και έπρεπε να ζήσω. Τα πρώτα βράδια μου κακοφαινόταν που δεν άκουγα το ροχαλητό του πατέρα μου από το δίπλα δωμάτιο ή έστω μια ανάσα, με τον καιρό το συνήθισα και άρχισα να κοιμάμαι με την τηλεόραση ανοιχτή έπειτα μου ήταν εξίσου δύσκολο να συνυπάρξω έστω και μια μέρα με κάποιον στο ίδιο σπίτι και να που έφτασα σήμερα να ξυπνώ μέσα στο άγριο χάραμα από το κλάμα του παιδιού μου αδιαμαρτύρητα, πληκτρολογώντας με το δεξί και κουνώντας την κουδουνίστρα με το αριστερό. Επειδή πια όπως θα έχετε διαπιστώσει γράφω σπάνια είναι εύκολο να συμπεράνετε πως πια δουλεύω πιο πολύ το αριστερό!

Τότε ήταν αθώες εποχές, είχαμε προσδοκίες από την τεχνολογία, η τεχνολογία ήταν στα χέρια μας, οι περισσότεροι από εμάς απλά αναλωθήκαμε ψάχνοντας κανένα γκομενάκι από το ίντερνετ για μένα ήταν και άλλα πράγματα, μετά ήρθε και το blog. Το facebook ήταν στα σπάργανα του, εδώ ακόμα άγνωστο. Την ώρα που ο Zuckerberg στο δικό του φοιτητικό δωμάτιο έφτιαχνε το facebook εγώ θα βρισκόμουνα μάλλον σε κάποιο ΚΤΕΛ για να πάω να βρω κανέναν αγαπητικό ανά την επικράτεια, τότε θυμάμαι πάντα τους ήθελα μακριά,μου έδινε μια άλλη ανεξαρτησία. Εμένα μου έμειναν τα ταξίδια, αυτουνού μια ντουλάπα με ίδια ρούχα, κάτι δις, τρις έχω χάσει το μέτρημα και στην ανθρωπότητα μια τεράστια μαλακία προπαγάνδας, παραπληροφόρησης, πόλωσης και κωλοselfie αηδίας. Γίναμε κοινωνοί του κάθε σαπιοκώλη, μας έκανε να κάνουμε δημόσιο το χειρότερο εαυτό μας, μα κι αυτό δεν ήταν παρά μονάχα μια κουράδα στον ωκεανό.

Η τεχνολογία μας έδινε φωνή την αντιστρέψαμε σε λογοτεχνία, μπορούσαμε και επηρεάζαμε κόσμο με τη φωνή μας, είχε δύναμη, νιώθαμε δημιουργικοί, δυνατοί, εμπνεόμασταν και εμπνέαμε, ήμασταν ερωτεύσιμοι, γνωρίζαμε ενδιαφέροντες ανθρώπους μέχρι που αρχίσαμε να σωπαίνουμε, όσοι τουλάχιστον λυγίσαμε μπροστά στους τόνους ναρκισσισμού, αυτοπροβολής, ματαιοδοξίας, προπαγάνδας, γονεικών συμβουλών,μαγειρικής, μακιγιάζ, σχέσεων,  μέχρι που ζήσαμε την αποδόμηση της, τη δικιά της, τη δικιά μας, των φίλων μας, της σαπίλας αυτού του κόσμου, μερικοί κάνανε καριέρα και άλλοι πάλι σαν του λόγου μου πιάσαμε τη γωνία μας κάνοντας εκκωφαντική σιωπή. Θυμάμαι εκείνη την μέρα που σε φέραμε από το μαιευτήριο στο σπίτι κι εσύ έβαλες τα κλάματα, τότε έβαλα στα τέρματα Natural Mystic ,σε πήρα και χορεύαμε και γελούσα μόνη μου μόνο και μόνο που σ'είχα αγκαλιά....

Many more will have to suffer
Many more will have to die
Don't ask me why
Things are not the way they used to be
I won't tell no lie
One and all got to face reality now

Σάββατο, Δεκεμβρίου 02, 2017

Next Level

Next Level

Μπορείς να δώσεις όποιο σχήμα και διαδρομή θέλεις στη ζωή. Μπορείς να την δεις σαν τρένο με ράγες και διάφορους σταθμούς ή σαν βιντεοπαιχνίδι με πίστες και αλλαγή level. Μπορεί πάλι να σου κάνει κέφι να την φανταστείς σαν ουρανοξύστη με πολλούς ορόφους και διαφορετική θέα ή σαν μια σκάλα που όλο ανεβαίνεις κι άλλες τόσες φορές κουτρουβαλιάζεσαι ή σαν ένα βιβλίο με διαφορετικά κεφάλαια ή σαν Jenga,  λάθος τουβλάκι κιόλα πάλι απ'την αρχή. 

Εγώ άλλαξα level, πήγα στην πίστα Σίλια και όπως κάθε σωστός gamer ξέρει για να γίνει αυτό απαιτεί κόπο, προσπάθεια, αλλαγή, επιμονή, γνώση. Αλλάζοντας level αλλάζουν και οι όροι του παιχνιδιού, οι όροι του παιχνιδιού που ήξερες μέχρι τώρα να παίζεις αλλά για να πας παραπέρα πρέπει να μάθεις, να προσαρμοστείς. Μπορεί να παίζεις και να ξαναπαίζεις συνέχεια στην ίδια πίστα, όλοι μας νομίζω το έχουμε κάνει αυτό είτε γιατί απλά δεν έχουμε βρει ακόμα τον τρόπο να πάμε παρακάτω, είτε από βαραμέαρα, είτε από παραίτηση, είτε από χίλια δυο είτε. 

Στην επόμενη πίστα τα πράγματα είναι πρωτόγνωρα, ξαναγίνεσαι πρωτάρης κάπου που πριν ήσουν ο παλιός, ψάχνεις τριγύρω σου να βρεις γνώριμα πρόσωπα αλλά συνήθως οι περισσότεροι φίλοι ή σε έχουν προσπεράσει ή έχουν μείνει πίστες ολόκληρες πίσω σου, όσο να'ναι είναι φορές που ψάχνεις για ένα παράλληλο παίξιμο σαν ένα MMORPG*, κάποιον να σου δείξει λίγο την πεπατημένη, μα μάταια πάλι μόνος θα τα καταφέρεις, γιατί στο κάτω κάτω δικό σου είναι το παιχνίδι και θα το παίξεις όπως μπορείς και σύμφωνα με τις δυνατότητες σου και πολλές φορές ίσως και καλύτερα από εκείνους που περίμενες συμβουλές και οδηγίες. Εδώ στο role playing game της ζωής, αναλαμβάνω το χτίσιμο και την εξέλιξη και άλλων χαρακτήρων και είναι ίσως το πιο πολυσύνθετο είδος παιχνιδιού.

Massive Multiplayer Online Role Playing Game 

  

Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2017

Κου πέ πέ κι αμάν αμάν

Μάνα με εμπειρία λίγων εικοσιτετραώρων αναλύει...



Είναι κλισέ του κερατά αλλά ισχύει όσο δεν πάει τουλάχιστον για μένα, πως αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς ούτε καν να πάρεις μυρωδιά περί τίνος πρόκειται, αλλάζει συθέμελα όλος σου ο κόσμος. Πριν το ζήσεις τα παιδιά είναι κάτι εκτός έξω από το κάδρο σου, στην καλύτερη είναι κάτι χαριτωμένες φατσούλες σε διαφημίσεις με pampers, στην χειρότερη κάτι κωλόκουτσκα που χαλάνε την ηρεμία σου στην παραλία. Όσο για τα παιδιά των άλλων κακά τα ψέματα πάντα ήταν και θα είναι τα παιδιά των άλλων...
  
Έχουν προφανώς περάσει και κάτι χρονάκια από τότε που ήσουν εσύ παιδί και έχεις ξεχάσει πως είναι αλλά ακόμα κι αν θυμάσαι ή κουβαλάς ακόμα τα παιδικά σου τραύματα, ένα έχω να σου πω η μάνα, είναι εντελώς αλλιώς από τον απέναντι ρόλο, μα εντελώς όμως. Νομιζω πώς αναγκαστικά η ζωή ενός ανθρώπου με παιδιά και χωρίς παιδιά πρέπει να χωρίζεται σε π.Π και μ.Π χρόνων γιατί η διαφορά είναι τεράστια.

Τις προάλλες κάπου πήρε το μάτι μου μια έρευνα, που αν θυμάμαι καλά έλεγε πως αντιδρούσαν οι άνθρωποι αν  έβλεπαν να χτυπούν έναν ενήλικα, ένα μικρό ζωάκι κι ένα βρέφος. Οι περισσότεροι λυπήθηκαν για το ζωάκι, ίσως όχι  άδικα. Ζούμε σε μια κοινωνία που σίγουρα θέλει να λέει πως αγαπάει περισσότερο τα ζώα απ' τους ανθρώπους εξάλλου ένα μικρό μωρό κάποτε θα μεγαλώσει και παίζει να γίνει το ίδιο σκατά με όλους αυτούς τους μπάσταρδους που συναναστρέφεσαι κάθε μέρα, εκείνο δηλαδή που φοβάσαι περισσότερο είναι μήπως μεγαλώσει κάποτε και γίνει το ίδιο κουράδα σαν κι εσένα ενώ τουλάχιστον από το ζωάκι ξέρεις τι να περιμένεις. Εδώ που τα λέμε καλά κάνεις και δεν διαιωνίζεσαι, ξέρεις εσύ, κάτι σε κρατάει από μέσα σου, το θεωρώ πολύ έντιμη στάση, είμαι από εκείνους που πιστεύουν ακράδαντα πως σκοπός των ανθρώπων δεν είναι σώνει και ντε η αναπαραγωγή. Πόσο αλήθεια σε φοβίζει ο αντικατοπτρισμός σου αλλά ποιος σου είπε ρε μαλάκα πως το παιδάκι πρέπει να σου μοιάσει;

Παρόλα αυτά έχεις άποψη για όλους όσους μεγαλώνουν παιδιά και με μεγάλη χαρά και φυσικά άνεση τους κρίνεις αν το κάνουν ή όχι σωστά, με την ίδια άνεση που φτιάχνεις τις θεωρίες σου ενώ στρίβεις το τσιγαράκι σου. Σε φαντάζομαι γονιό γιατί τις περισσότερες φορές είτε από στραβή είτε από βαρεμάρα καταλήγεις κι εσύ γονιός και μετουσιώνεσαι εν μια νυκτί στον υπέρτατο μαλάκα γονιό που έβριζες κάποτε. Γιατί ένα είναι σίγουρο μαλάκας μπορείς να είσαι με και χωρίς παιδιά και στις π.Π εποχές σου και στις π.Μ και στους αιώνες των αιώνων αμήν! Μάζεψε λοιπόν τα υποκριτικά δάκρυα σου για τα παιδάκια που ξεβράζονται νεκρά στις ακτές, μάζεψε τα δάκρυα σου για όλα αυτά τα παιδιά που βιάστηκαν και βιάζονται κάθε μέρα για τα αποστεωμένα  παιδιά από την Αφρική που βλέπεις να μοστράρουν στην οθόνη σου, για όλα εκείνα τα άρρωστα μωρά που παίζουν από πάνω τους τρέιλερ με λογαριασμούς τραπεζών. Πάρε το χρόνο σου με την αγάμητη ζωή σου ανέλυσε το για όσο εσύ θες, για όσο θα σε παίρνει και άσε του άλλους να ζήσουν τη ζωή τους ...




   

Βασιλική

Είμαι μια Βασιλική που δε με λένε Βάσω. Είμαι ένα μοναδικό κορίτσι σε ένα σόι αγοριών.  Νονός μου είναι ο Ματούλης, ούτε εκείνον τον λέν...