Αλήθεια

Τι είμαστε άραγε; Τι κουβαλάμε; Από τι είμαστε φτιαγμένοι; Από όνειρα και μνήμες,από αστερόσκονη, από γεύσεις και μυρωδιές, από τα γονίδια μας, από το πρώτο άγγιγμα της μάνας μας, από το γάλα της, τη μυρωδιά της. Από όλη τη χημεία στο κεφάλι μας, από τα κλειδωμένα και ξεκλείδωτα κουτάκια μας, που ξεκλειδώνουν ένα ένα με τον χρόνο.Από ότι δεν μας χώρεσε, δεν μας συμπεριέλαβε, δεν μας κατάλαβε, ό,τι μας αρνήθηκε, ό,τι μας χλεύασε ό,τι βαθιά μας πλήγωσε και αναγκαστήκαμε να το κουβαλήσουμε αλλά μήπως αυτό δεν ήταν που μας έκανε να ξεχωρίσουμε, αυτή η ρωγμή που λέει και ο Leonard, που από εκεί μέσα μπαίνει το φως κι αν δεν είμαστε ξεχωριστοί τουλάχιστον αυτή είναι μια καλή παρηγοριά στον πόνο μας και τέλος πάντων αφήστε μας να την πιστεύουμε.

Τι να είμαστε άραγε, οι γονείς μας, τα παιδιά μας, οι γάτες μας, οι σύντροφοι μας, οι πράξεις μας, τα επιτεύγματα μας, οι αναζητήσεις μας, οι γνώσεις μας, οι βαθιές άγνοιες μας,τα βραβεία μας, οι αγώνες μας, τα αριστεία μας, οι αποτυχίες μας, τα τραγούδια που δειλά γρατζουνίσαμε σε μια κιθάρα ή σε ένα μπαγλαμά; Είμαι σίγουρη ότι είμαστε όλα αυτά, είμαστε η τρυφεράδα με την οποία φερόμαστε στους γύρω μας, η μανία με την οποία υπερασπιζόμαστε το δίκαιο όχι τόσο το δικό μας όσο των άλλων, ο τρόπος που σκεφτόμαστε και αφήνουμε τους άλλους να υπάρχουν όπως είναι κι όχι αυτό που κατασκευάζει ο εγκέφαλος μας για αυτούς και είμαστε ευτυχισμένοι όταν μπορούμε να ζούμε την αλήθεια μας, να ζούμε στην αλήθεια γενικά και διάφανα και για να ζήσεις στην αλήθεια θέλει πόνο όμως η λύτρωση και η ελευθέρια που σου προσφέρει αυτή η αλήθεια αυτή είναι που σε κάνει να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια. Τελικά πως μετράς τον άνθρωπο; Από τον τρόπο που αγαπάει...