Εκπαιδευμένοι στο οίδημα

Ήταν επηρμένη δηλαδή ολίγον τι ψώνιο, αλλά εδώ που τα λέμε όχι και χωρίς λόγο. Γιατί, πώς να το κάνουμε δηλαδή, όλα αυτά που έλεγε τα είχε ζήσει — τι κι αν τα τραβούσε λίγο, βάζοντας μπεσαμέλ. Καθώς γαλλοθρεμμένη και γαλλοσπουδαγμένη, με γαλλικά κρασιά και σκι στις Άλπεις, και με αξιοθαύμαστο σκορ Γάλλων εραστών —ανάμεσά τους και καθηγητών πανεπιστημίου—, δεν είχε καμία σχέση που τελικά γύρισε στην Ελλάδα και παντρεύτηκε τον Νίκο, που ήταν διευθυντής αλυσίδας σούπερ μάρκετ. Εκείνη την εποχή την ενδιέφερε μόνο η μητρότητα, και οι καθηγητάδες δεν της έδιναν το σπέρμα τους. Έκανε από νωρίς λαμπρή καριέρα στη δημόσια διοίκηση — όσο μπορείς δηλαδή να λες ότι κάνεις καριέρα στο Δημόσιο στην Ελλάδα. Ήταν εργασιομανής, τυπολάτρισσα και σχεδόν ολίγον τι σπασικλάκι, αλλά δεν ήταν διεφθαρμένη· δεν ήταν κακιά και, κυρίως, δεν ήταν κάποια μίζερη βολεμένη στη θεσούλα της. Κι όσο κι αν οι υφιστάμενοί της τής βγάζανε τα μεγάλα φτιάρια και τη θάβανε, το μεγαλείο της φάνηκε στη χοντρή μαλακία που «έτυχε...

Σε όλο τον κόσμο να φτάσεις αγάπη μου! Της αρέσει να το ξεφυλίζει συνέχεια και ανυπομονεί να γνωρίσει τον κόσμο όχι μόνο μέσα από χάρτες αλλά και από κοντά!

Ο θάνατος πέντε γυναικών σε εργατικό ατύχημα στη μπισκοτοβιομηχανία Βιολάντα σήμερα τα ξημερώματα δεν είναι απλώς μια τραγωδία της στιγμής. Δεν είναι μια «κακιά ώρα» που χωρά σε λίγες σειρές δελτίων ειδήσεων. Είναι ένας ακόμη κρίκος σε μια αλυσίδα παραλείψεων, σιωπών και μιας επικίνδυνης κανονικότητας: να θεωρούμε ότι κάποιοι άνθρωποι θα πληρώνουν με τη ζωή τους τον τρόπο που λειτουργεί η παραγωγή. Πέντε γυναίκες πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ. Πέντε οικογένειες έμαθαν μέσα σε λίγα λεπτά ότι η καθημερινότητα που γνώριζαν τελείωσε. Και εμείς, ως κοινωνία, πόσο συχνά στεκόμαστε πραγματικά μπροστά σε τέτοιες ειδήσεις; Πόσο συχνά αναρωτιόμαστε τι σημαίνουν — και τι λένε για όλους μας; Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, ακούμε τις ίδιες φράσεις: «διερευνώνται τα αίτια», «θα αποδοθούν ευθύνες», «ήταν ατυχής συγκυρία». Όμως τα εργατικά δυστυχήματα δεν είναι φυσικά φαινόμενα. Δεν πέφτουν από τον ουρανό. Συνδέονται με μέτρα ασφαλείας που δεν εφαρμόστηκαν, με πιέσεις για ταχύτητα...

Πού πας μωρέ Θανάση με πατέρα δημόσιο υπάλληλο, ξεχνάς που ήσουνα παιδί θαύμα και έγραφες “έχω μια κούκλα στο κουτί και άλλη στο καλάθι”; Έγνοια σου, αύριο όλοι θα γίνετε μεγάλοι ποιητές κι η ποίηση μια χαμένη υπόθεση, όμως εκεί που πια θα λέω πως σώ- πασες, θα ξεφουρνίζεις το καινούργιο σου βιβλίο, με ι- στορίες  γι’ αγρίους και ψυχοψαχτικά και τέτοια και θα  θολώνει το πανελλήνιο. Εμένα πάντως δεν μπορείς να  μου το βγάλεις απ’ το νου, πως όταν μου μιλάς για  Μαρξ είναι που θέλεις να με βάλεις στο κρεβάτι, και  τέλος πάντων κρίμας που φορείς και κόκκινο πουκάμισο.  Διαβάστε περισσότερα: https://poets.gr/el/poihtes/mastoraki-tzeni/809-to-soi/2106-o-thanasis

Ερωτεύτηκα μια ψιλόλιγνή φιγούρα, ένα γέλιο σαρκαστικό, σαν ρωγμή στο μάρμαρο της σοβαρότητας. Μια παλάμη που δεν χαϊδεύει το δέρμα αλλά κατεβαίνει βαθιά, εκεί που δεν φτάνουν τα χέρια παρά μόνο οι εξομολογήσεις. Ερωτεύτηκα τις παύσεις μας. Τις σιωπές που δεν ήταν άδειες αλλά γεμάτες από όσα δεν τολμήσαμε. Λέξεις ακίνητες, σαν αναπνοές που κρατήθηκαν για να μη γκρεμίσουν τον κόσμο. Ήταν ένας έρωτας πλατωνικός, σχεδόν παιδικός, με την αθωότητα να φοράει μάσκα και την επιθυμία να δαγκώνει από μέσα. Αντί για έρωτα κάναμε στατικό ποδήλατο, ιδρώτας χωρίς αγκαλιά, κίνηση χωρίς προορισμό, να ξεγελάσουμε το σώμα πως προχώρησε. Και τα βράδια, σε καναπέδες ουδέτερους, αυνανίζαμε την απουσία, όχι από χυδαιότητα αλλά από ανάγκη. Να καταπραΰνουμε τον πόθο που έκαιγε σαν πυρετός χωρίς γιατρό. Μα τι να το κάνεις. Δεν θα μου το έδινες. Όσο κι αν χτυπιόμουν, όσο κι αν έγραφα το όνομά σου με το σώμα μου στον αέρα. «Δεν γίνεται, κυρία μου», θα έλεγες ευγενικά, και η ευγένεια αυτή θα ήταν η πιο σκληρή από...

 

 Επειδή σήμερα ήταν μια τέλεια μέρα ...