Neanderthal Blogger

Τα κείμενα που θα ακολουθήσουν έρχονται κυρίως από το έτος 2004 και θα σας τα δίνω λίγα-λίγα σε συνέχειες, μιας κι βρίσκομαι σε διακοπές θα σας δώσω κάτι από το χρονοντούλαπο μου. 2004 λοιπόν πρώτο έτος.. Είδα πολλά αστέρια να πέφτουν απόψε, προσπαθούσα να ψιθυρίσω στον εαυτό μου, μπας και προλάβει και κάνει καμία ευχή μα το στόμα πικρό δεν μπορούσε να φτάσει ως την άκρη του δεξιού αυτιού μου, που πάντα είχα την ψευδαίσθηση πως ακούω καλύτερα. Είχαν μαζευτεί βλέπεις όλες οι νοσταλγίες από εκεί, για να τις ακούω καθαρά, δεν ήξεραν οι ανόητες πως δεν είχαν φύγει ποτέ, το άλλο μου αυτί εξάλλου ήταν απασχολημένο με τις γάτες της γειτονίας που βάλθηκαν να με ξαγρυπνήσουν… Οι ανασφάλειες δεν θέλουν άλλοθι, ευχές, αστέρια που αυτοκτονούν , ούτε ζαχαρωμένες αϋπνίες ,μα αν τα έκανα όλα αυτά θα είχα καταργήσει εμένα. Αυτοεξόριστη, άυπνη και κουρασμένη βρήκα ένα κρυμμένο κουράγιο, παράτησα την τράπουλα όχι όμως και το τσιγάρο που τους τελευταίους μήνες έχει γίνει προέκταση του μεσαίου και του δε...

Μέσα στον ύπνο μου όλο βρέχει, γεμίζει λάσπη τ' ονειρό μου είναι ενα σκοτεινό τοπείο και περιμένω ένα τραίνο. Ο σταθμάρχης μαζεύει μαραγαρίτες που φύτρωσαν πάνω στις ράγιες γιατί έχει πολύν καιρό νάρθη τραίνο σ' ετούτον το σταθμό και ξάφνου πέρασαν τα χρόνια κάθομαι πίσω απ' ένα τζάμι μάκρυναν τα μαλλιά, τα γένεια σά νάμαι άρρωστος πολύ κι όμως με παίρνει πάλι ο ύπνος σιγά-σιγά έρχεται εκείνη κρατάει στο χέρι ένα μαχαίρι με προσοχή με πλησιάζει το μπήγει στο δεξί μου μάτι! μ.σ