Τετάρτη, Μαρτίου 14, 2007

Λασπόγουβα

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι !!!

Στα δεκαοχτώ σου, είσαι στον κόσμο σου , ακόμα πιστεύεις πως ο κόσμος είναι ροζ. Ακόμα και αν δεν είναι, εσύ θα τον κάνεις , και στην τελική ακόμα κι αν δεν τον κάνεις, σίγουρα σου δίνουν το περιθώριο μέχρι τα 22 σου ή έστω κάπου εκεί να μπορείς να ζεις μέσα στον ροζ κόσμο σου. Τότε ξαφνικά τα τρως όλα στη μάπα. Κάποιος έρχεται σε πιάνει από το χεράκι και σου λέει , μην φοβάσαι … Το ξέρει ότι έχεις υψοφοβία κι όμως επιμένει να σε κάνει να κοιτάξεις κάτω … Ε! κι εσύ παρά το φόβο σου κοιτάς… Ωραία είναι , κι ας επιπλέουν τα σκατά στην επιφάνεια κι ας μην είναι και τόσο ροζ όσο νόμιζες … Μετά από εκεί και πέρα , πρέπει να φτιαχτείς , να βρεις δουλειά , σύζυγο και ότι άλλο γουστάρεις και περνάνε τα χρόνια και τα κάνεις όλα αυτά , αλλά δεν αλλάζεις ουσιαστικά , στα 22 σου απλά ψυλλιάστηκες , πήρες μια μυρωδιά , μετά το έκανες βίωμα , συνήθεια, το έζησες στο πετσί σου … Περνούσαν τα χρόνια και ούτε που κατάλαβες πότε έφτασες στα 40 στα 50 και πάει λέγοντας …

Εγώ βρίσκομαι στην αρχή , μόλις που το γεύτηκα , μόλις που μύρισα τη ζωή. Καθόμουνα στην άκρη της βεράντας , με δέος στα μάτια , με τρόμο, κοιτούσα , έβλεπα πως είναι εκεί κάτω… Χίλια χέρια ήρθαν από πίσω, από τα πλάγια , φώναξαν όλοι μαζί ένα Ειιι—Οοοοπ και με έριξαν στα βαθιά ! Χειροκροτήματα , πανικός …

Όταν έσπασε ο κόσμος , εγώ ακόμα κρατιόμουνα από ένα κλαράκι , στα απέναντι δέντρα άλλοι τόσοι συνομήλικοι μου… Τα πόδια μου ακουμπούσαν μέσα στην λασπόγουβα της ζωής … Μπορούσα και κρατιόμουνα ακόμα … Κοίταξα τριγύρω μου λίγο πιο προσεκτικά . Τότε τρόμαξα . Σε άλλα δέντρα ήταν μωρά , παιδιά , γέροντες ,μεσόκοποί .Όλων τα πρόσωπα σκαμμένα όμως … Ποιος ξέρει πόσο καιρό να κρατιόντουσαν από τα κλαριά τους ; Ποιος ξέρει γιατί να βρέθηκαν σε αυτό το σημείο , τόσο νωρίς , τόσο αργά ; Ποιος ξέρει τι φοβούνται το κολύμπι ή τη δυσωδία ; Ποιος ξέρει γιατί αρνούνται να συμβιβαστούν με αυτή τη λασπόγουβα που τους έδωσαν για ζωή; Οι περισσότεροι όμως μου έμοιαζαν όλοι εκεί κάπου στα 22 … Το πότε θα πέσεις στη λασπόγουβα τελικά δεν είναι και τόσο απόλυτο . Να μόνο που φαίνεται πως γύρω στα 22 είσαι σαν το ώριμο φρούτο που πρέπει να πέσει … Σε τέσσερεις μήνες θα πέσω κι εγώ για τα καλά , πόσο ακόμα θα κρατιέμαι …

Υ.Σ Όλα είναι κύκλος σε αυτή τη ζωή … Τον τελευταίο καιρό δεν γράφω στo blog . Ίσως να είναι και αυτό που λέγαμε και με το Χρήστο , όσο περισσότερο ζούμε τόσο λιγότερο γράφουμε και όσο περισσότερο γράφουμε τόσο λιγότερο ζούμε… Για μένα ισχύει κατά κάποιο τρόπο αυτό , γιατί όταν ζω έντονα δεν γράφω … Αλλά αυτή τη φορά δεν είναι αυτό , ίσως να μην είναι μόνο αυτό. Νομίζω πως ότι είχα να δώσω σε αυτό το blog , το έδωσα , στέρεψα … Είναι και κουραστικά πάνω σε αυτό το κλαδί . Αλλά αυτό το blog και (όσοι πέρασαν μέσα από εδώ) , για μένα είναι κάτι περισσότερο από φίλος και γκόμενος , είναι συνήθεια και εθισμός … Έτσι κι αλλιώς κάτι μου λέει , πως μόλις πέσω από το κλαδάκι , τότε είναι που θα έχω να πω περισσότερα , κάτι μου λέει πως τώρα ανοίγονται ουσιαστικά νέοι δρόμοι , να την δούμε λίγο αλλιώς , να την ψάξουμε κάπως αλλιώς … Πάντα θα γράφω , αλλά λίγη μουσική , λίγα βιντεάκια , λίγη τέχνη , ίσως να ήρθε και η ώρα τους να πάρουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σε αυτό το blog . Ακόμα κι αν δεν γίνουν όλα αυτά , θα είμαι πάντα εδώ για να σπρώχνω όσο περισσότερο καινούργιο αίμα μπορώ στην μπλογκόγουβα ! Φιλιά στις γλάστρες, χαιρετισμούς στο πιάνο !


Δημοσίευση σχολίου