Παρασκευή, Φεβρουαρίου 01, 2019

Στα τριάντα και βγάλε....


Μεσιάζοντας τα τριάντα, το κοντέρ τα έχει γράψει τα χιλιομετράκια του και εντάξει στα τριάντα κάτι και βγάλε δεν είσαι ακόμα για απόσυρση αλλά δεν είσαι κι εκείνο το χαζοχαρούμενο δεκαεννιάχρονο που μερικές φορές θα σκότωνες για να ξαναγίνεις. Είσαι πια μια μεστή μιλφάρα όσο κι αν δεν το παραδέχεσαι, όσο ξένη κι αν ακούγεται στα δικά σου αφτιά τούτη η αργκό λέξη. Ο μόνος συνειρμός σου με το μίλφ, είναι αυτός με τον Κωνσταντινίδη, τίποτα περισσότερο κι αν στη μετεφηβεία σου ήσουν ένα άγριο νιάτο και θηλυκό τώρα σίγουρα είσαι κάτι άλλο. 

Η ανάγκη για άγρια περιπέτεια στα νιάτα σε έφερε πολλές φορές στα άκρα, σε έκανε να τεντώσεις  τα  όρια σου, τελικά ήταν πολύ πιο στενά και μικροαστικά από ότι φανταζόσουνα ή από ότι ήθελες να λες ή από ότι ποτέ σου παραδέχτηκες, όσο μποέμ και αν προσπάθησες να ζήσεις, τόση όση ήταν τελικά η περιπέτεια που μπόρεσες και γεύτηκες, μετά απλά δεν ήθελες άλλο, δεν μπορούσες, ξερνούσες κοντά σε μουσάτους ποιητάδες, μυαλά ξουράφια, σου γαμούσαν το μυαλό αλλά μέχρι εκεί από το άλλο δεν ξέρανε, μη λέμε τα ίδια.

Θα καταλάβαινες πολύ αργότερα πόσο κακογαμημένη ήσουν μεταφορικά και κυριολεκτικά, σωματικά και συναισθηματικά, κάποιοι από αυτούς μάθανε μέσα σου και οι άλλοι μισοί αποδείχτηκαν γκέι και το ποσοστό όσο περνάει ο καιρός μεγαλώνει τόσο επικίνδυνα που αρχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί πάντα διάλεγες τέτοιους άντρες, ίσως άγγιζαν καλύτερα από τον καθένα την θηλυκή σου πλευρά, ίσως όλοι να ήταν εν δυνάμει γκέι μέχρι που οι κοινωνικές συνθήκες τους επέτρεψαν να το παραδεχτούν πρώτα στον εαυτό τους και μετά σε όλους τους άλλους, ειλικρινά δεν ξέρω.  

Κάηκες,τσουρουφλίστηκες,μπούχτισες από κακογαμιάδες κουλτουριάρηδες, από απόρριψη, από μια δήθεν προοδευτικότητα και έτρεξες τρομαγμένη όσο μπορούσες προς τα πίσω, το μόνο που έψαχνες απεγνωσμένα πια, ήταν κάποιον να μην πάει στην όπερα και σε ποιητικές βραδιές, να βλέπει ποδόσφαιρο, να τρώει μπριζόλες, να  πετάει τα σκουπίδια και να σε γαμάει καλά, και επιτέλους τα κατάφερες.  Αυτό είναι που λένε πως η πραγματική ευτυχία κρύβεται στα απλά πράγματα και κοίτα να δεις που είναι η μοναδική φορά που μου το ορκίζεσαι πως δεν ειρωνεύεσαι. Πάντως κυνική δεν σε έκαναν τα χρόνια, πάντα έτσι ήσουνα.

Από την άλλη πάλι έτσι το βλέπεις εσύ ή έτσι θέλεις να παρουσιάζεσαι προς τα έξω, εμένα μου το σφύριξε ένα αγοράκι, πως οι "νορμάλ" σε γουστάρισαν μα δεινοπάθησαν στα χέρια σου και ότι μαλακία τράβηξες από κάθε ψυχανώμαλο τα ξέσπασες πάνω τους, δεν ήταν πως δεν σε θέλανε οι νορμάλ ήσουν εσύ που στο νορμάλ είχες αλλεργία, που την κανονικότητα την έδιωχνες με τις κλωτσιές, ήσουν εσύ που τρόμαξες απ' το ένα άκρο και πήδηξες στο άλλο.

Στα τριάντα βγάλε και κάτι είναι πολλοί οι απολογισμοί που μπορείς να κάνεις, πάντως μπράβο Σοφάκι τα κατάφερες, έκανες τα πάντα, ότι περνούσε από το χέρι σου για να καταστρέψεις αυτό το διαφορετικό που πίστεψες πως ήσουν, αυτό το διαφορετικό που σε πλήγωσε τόσες φορές και σε έβαλε σε τόσους μπελάδες και το έβαλες αμέτι  μουχαμέτι να το καταστρέψεις, να το αφανίσεις. Τώρα πια αυτοσαρκάζεσαι και γελάς με το χάλι σου, λες σιγά το διαφορετικό που ήμουνα,ήμουν και είμαι μια από τα ίδια και μ' αρέσει, μα έλα που ούτε και τώρα πείθεις κανέναν, μα έλα που πάλι δε χωράς πουθενά. Έλα παραδέξου το είναι που λαχταράς όσο τίποτα την κανονικότητα, μονάχα που δεν ξέρεις πως είναι.



"Στις τουαλέτες τα όνειρα σου θα ξεράσεις, θα χαλαρώσεις και θα μπεις στη σειρά..."



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Στα τριάντα και βγάλε....

Μεσιάζοντας τα τριάντα, το κοντέρ τα έχει γράψει τα χιλιομετράκια του και εντάξει στα τριάντα κάτι και βγάλε δεν είσαι ακόμα για απόσυ...