Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2018

Κουλ






Σήμερα έλαβα ένα μήνυμα στο messenger:
 "Παραιτήθηκες κι έφυγες Τζαμάικα;"
Απάντησα:
  "Όχι ακόμα, Τζαμάικα πήγα ήδη!"


Είναι Ιούνιος έξω βρέχει ασταμάτητα και έχει ψύχρα, πίνω πρωινό ζεστό καφεδάκι, έχω δυο πράσινα ματάκια να με κοιτάζουν και να λιώνω και τις σταγόνες της βροχής να πέφτουν στην απέναντι μονωμένη ταράτσα και να σχηματίζουν κύκλους.Αναρωτιέμαι αν γενικά ήμουν κουλ άνθρωπος και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές κουλ είμαι αλλά δεν ήμουν πάντα και ούτε για πόσο ακόμα θα μπορώ να είμαι ξέρω. Τι να είναι άραγε κουλ; Να βγάλεις βιβλίο; Να ταξιδέψεις σε όλο τον κόσμο;Στο διάστημα; Να ζήσεις το όνειρο σου; Να βρεις το χάπι που γιατρεύει τη βλακεία; Σίγουρα για τον καθένα μας ίσως να'ναι κάτι διαφορετικό.

Ας τα πάρουμε από την αρχή,  ήμουν κουλ καταρχάς γιατί μπορούσα, ήταν οι συνθήκες τέτοιες, λόγω ηλικίας, οικονομικής άνεσης, έλλειψης υποχρεώσεων, ωραίων εποχών προ κρίσης και άλλα πολλά και μετά μια ωραία πρωία που δεν ήταν μια δηλαδή αλλά πολλές πολλές μαζεμένες τα διέλυσα όλα και έγινα το πιο αντικουλ  άτομο που ήξερα, κι αυτό από μια άποψη κουλ είναι!Σε όλο αυτό βοήθησε και η κοινωνική κατάσταση τριγύρω μου, βοήθησε το ότι έμεινα Ελλάδα, το ότι μεγάλωνα, το ότι φοβόμουν, το ότι μου κατέρριψαν τα όνειρα, το ότι άρχισα να δουλεύω σε ένα απάνθρωπο περιβάλλον με γελοίους ανθρώπους, το ότι προσπάθησα να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Πάντως το παν είναι να επαναστατήσει κανείς ενάντια στο προσωπικό του κατεστημένο κι εμένα το γαμημένο είναι τεράστιο και πολύπλοκο αλλά εγώ το έφτιαξα κάπως θα ξέρω και να το ρίξω, αν τελικά τα καταφέρω μπορώ να σπάσω όλα τα κοντέρ γαματοσύνης αλλά κάπου εδώ κατουράω και λίγο και χαλαρώνω.

Μια μέρα θα παραιτηθώ, έχω σκεφτεί άπειρες στιγμές τα λόγια, τις κινήσεις που θα κάνω ξέρεις κάτι σαν ταινία. Φαντάζομαι αυτή την ηρωική έξοδο ως ένα από τα πιο κουλ πράγματα που θα έχω κάνει και μετά να αρχίσω να ζω ξανά κυριολεκτικά στα βουνά, και η Ραψάνη μου κάνει μια χαρά. Εντάξει σκέφτομαι κι άλλες πιο ανώδυνες λύσεις αλλά εκεί μέσα δεν την παλεύω το μόνο σίγουρο. Δεν αμφιβάλλω ότι σε μεγάλο βαθμό αυτό με κατέστρεψε . Η ζωή γενικά δεν είναι κουλ, ούτε οι άνθρωποι. Πάντως αν  θέλω να τα βάλω στη ζυγαριά τα περισσότερα πράγματα που έκανα στη ζωή μου ήταν κουλ εξού και το sophie_jamaica και τώρα περνώ μια φάση που νιώθω, είμαι και περνάω σούπερ κουλ,  γιατί η μητρότητα δεν είναι τόσο αντικουλ όσο φαντάζει, είναι το πιο  φυσικό, κουραστικό, συναρπαστικό, μεγαλειώδες πράγμα το να'σαι μάνα. Κουλ λοιπόν για όσο θα μπορώ, κουλ για όσο θα με παίρνει...

Από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα...

Παρασκευή, Ιουνίου 08, 2018

driver

Σημειώστε μέρα, ώρα και τα σχετικά, οδήγησα πρώτη φορά ολομόναχη το αμάξι,το δικό μου αμάξι,με ανοιχτό παράθυρο, στο πλάι τη θάλασσα και το ραδιόφωνο ανοιχτό,ουαούυυυυυυυ! Μπορεί να έχω το δίπλωμα καμιά δεκαριά χρόνια και το αυτοκίνητο  ενάμιση μήνα, μπορεί να έχω οδηγήσει με τη μπέμπα,τον άνδρα μου μέχρι και τη προγιαγιά της αλλά μόνη μου ποτέ, μεγάλη ελευθερία.

Αντε τώρα πρέπει να πάω στο φίλο μου το Γιώργο επιτελους και τους γονείς μου για καφέ και μετά νομίζω έκλεισα. Είμαι μεγάλη driver με το αυτόματο ;)

Πέμπτη, Ιουνίου 07, 2018

Τranquila



Ανεβαίνω στη σκαλίτσα όπως στη βιβλιοθήκη για να φτάσω τα ψηλά ράφια, αυτή τη φορά δεν ψάχνω για κάποιο μυθιστόρημα που θα με συναρπάσει, κατεβάζω τις κουρτίνες, βγάζω ένα, ένα τα τσιγκελάκια και σκέφτομαι το βράδυ, το βαθούλωμα στον καναπέ, το netflix , το la casa de papel που θα δω και για ακόμη μια φορά θα επιβεβαιώσω πως βρήκα τη γλώσσα που έχω την τέλεια προφορά, όσο για τις κουρτίνες θα τις αναλάβει το καθαριστήριο.

Πάντως τώρα που το σκέφτομαι άχρηστες είναι, το σπίτι δείχνει πολύ καλύτερο χωρίς αυτές κι από τους απέναντι δεν έχουμε να κρύψουμε τίποτα , ούτε καν τους άντυτους κώλους μας τους δείχνουμε  έτσι κι αλλιώς στο instagram. Όμως να πως μια κουρτίνα μπορεί να σου χαλάσει επιτέλους την ρουτίνα και να διακόψει  τις συνεχείς επαναλαμβανόμενες  κινήσεις, να κάνει τις παρεμβολές της, με εποχικότητα κι αυτή, του χρόνου πάλι, χωρίς υπαρξιακά ζούμε πεθαίνουμε...

Γράφω για να ξεμουδιάσω τα δάχτυλα, να μην ξεχάσω τον ήχο από το πληκτρολόγιο, να μην ξεχάσω πως είναι, να με κρατάω σε εγρήγορση έστω κι αν γράφω σαχλαμάρες  κι άσε τις δουλειές να περιμένουν , κανείς δεν έπαθε τίποτα από υπερβολική αραλίκα


Δευτέρα, Ιουνίου 04, 2018

Βραδινή πλάνη



Η τέλεια ώρα για απομόνωση είναι αργά το βράδυ Κυριακής μετά από καλοκαιρινή μπόρα. Το παράθυρο ανοιχτό και τόσα πράγματα να σε κάνουν να ανατριχιάσεις, η νύχτα, το δροσερό αεράκι, τα ακουστικά στ'αφτιά,η φωνή του Leonard, οι μουσικάρες, η απόλυτη σιωπή έξω από αυτά. Τζίζας τι απόλαυση! Πόσο μου έχει λείψει αυτό το βραδινό, κρυφό ραντεβού με την πάρτη μου, κανένας και τίποτα πάνω από το κεφάλι μου, κανείς και τίποτα στις σκέψεις μου, μόνο εγώ κι η μουσική, μόνο εγώ και οι λέξεις. Τόσο αυτονόητο παλιότερα, τόσο σπάνιο πια γιατί αν έμαθα κάτι από αυτή την αγάπη που ανέτειλε απ΄τα σπλάχνα μου είναι  ότι το να γίνεις γονιός είναι αυτή η υπέρτατη χαρά που σε συνδέει με την ανθρωπότητα και καταφέρνει σοβαρά να πλήξει το εγώ σου. Σιγά τα λάχανα θα μου πεις,  το εγώ μου το είχα πλήξει τόσο ανεπανόρθωτα πολύ πριν γίνω μάνα οπότε δεν ήταν αυτό που με ζόρισε, μόνο αυτό δε με ζόρισε.


Είναι που μεγαλώνοντας είσαι αναγκασμένος να χάσεις πολλές φορές το μυαλό σου κι αν καταφέρεις να μη λυγίσεις  από τον κομφορμισμό ή την καθαρή τρέλα που υπάρχει γύρω σου και μπορέσεις τελικά να λειτουργήσεις, τότε περνάς σε μια πολύ εσωτερική έκσταση αλλά θέλει πολύ δουλειά και βαθιά εμπειρία και ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος  να μην τα καταφέρεις και στο τέλος  να τινάξεις τα μυαλά σου στον αέρα. Το θέμα λοιπόν είναι να βρεις τρόπους σε αυτή τη ζωή για να καείς όμορφα, να αφήσεις χρόνο για αδέσποτες βραδινές συναντήσεις με τον εαυτό σου, σίγουρα κάνει καλό.


Όταν είσαι νέος δεν συγχωρείς εύκολα, είσαι παντοδύναμος και άτρωτος, είσαι επικριτικός, ανταγωνιστικός, αήττητος και αυθάδης. Δε σε αφήνει να δεις καθαρά η άγνοια, ο μακρύς δρόμος που έχεις μπροστά σου, η ματαιοδοξία. Μεγαλώνοντας μαθαίνεις να συγχωρείς, τα παιδιά σου, τους γύρω σου, τους γονείς σου. Μεγαλώνοντας δεν είναι μόνο που αρχίζει να τελειώνει όλο και πιο πολύ ο χρόνος είναι που κι αυτός που έχεις δε σου φτάνει και αναλώνεσαι έτσι κι αλλιώς αναλώνεσαι θα μου πείς είτε στο να δημιουργείς είτε στο να καταστρέφεσαι κι αυτά τα δυο σαν να πάνε μαζί. Μα δεν ανησυχώ μου το'χαν  πει οι τσιγγάνες που καπνίζαν με τ'αφτί πως η μοίρα θα'ναι καλή το μόνο που θέλανε για αντάλλαγμα ήταν φωτιά.Ήρθε η ώρα να να βουλιάξω στη μουσική έτσι κι αλλιώς όπου να'ναι θα χαράξει...   

Τα πρώτα γενέθλια

2/10/2018 Σαν σήμερα έγινα μάνα. Σε γέννησα με αυτόν τον τρόπο που λέμε φυσιολογικά . Το ρολόι απέναντι έγραφε εικοσιδύο...