Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2017

Κου πέ πέ κι αμάν αμάν

Μάνα με εμπειρία λίγων εικοσιτετραώρων αναλύει...



Είναι κλισέ του κερατά αλλά ισχύει όσο δεν πάει τουλάχιστον για μένα, πως αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς ούτε καν να πάρεις μυρωδιά περί τίνος πρόκειται, αλλάζει συθέμελα όλος σου ο κόσμος. Πριν το ζήσεις τα παιδιά είναι κάτι εκτός έξω από το κάδρο σου, στην καλύτερη είναι κάτι χαριτωμένες φατσούλες σε διαφημίσεις με pampers, στην χειρότερη κάτι κωλόκουτσκα που χαλάνε την ηρεμία σου στην παραλία. Όσο για τα παιδιά των άλλων κακά τα ψέματα πάντα ήταν και θα είναι τα παιδιά των άλλων...
  
Έχουν προφανώς περάσει και κάτι χρονάκια από τότε που ήσουν εσύ παιδί και έχεις ξεχάσει πως είναι αλλά ακόμα κι αν θυμάσαι ή κουβαλάς ακόμα τα παιδικά σου τραύματα, ένα έχω να σου πω η μάνα, είναι εντελώς αλλιώς από τον απέναντι ρόλο, μα εντελώς όμως. Νομιζω πώς αναγκαστικά η ζωή ενός ανθρώπου με παιδιά και χωρίς παιδιά πρέπει να χωρίζεται σε π.Π και μ.Π χρόνων γιατί η διαφορά είναι τεράστια.

Τις προάλλες κάπου πήρε το μάτι μου μια έρευνα, που αν θυμάμαι καλά έλεγε πως αντιδρούσαν οι άνθρωποι αν  έβλεπαν να χτυπούν έναν ενήλικα, ένα μικρό ζωάκι κι ένα βρέφος. Οι περισσότεροι λυπήθηκαν για το ζωάκι, ίσως όχι  άδικα. Ζούμε σε μια κοινωνία που σίγουρα θέλει να λέει πως αγαπάει περισσότερο τα ζώα απ' τους ανθρώπους εξάλλου ένα μικρό μωρό κάποτε θα μεγαλώσει και παίζει να γίνει το ίδιο σκατά με όλους αυτούς τους μπάσταρδους που συναναστρέφεσαι κάθε μέρα, εκείνο δηλαδή που φοβάσαι περισσότερο είναι μήπως μεγαλώσει κάποτε και γίνει το ίδιο κουράδα σαν κι εσένα ενώ τουλάχιστον από το ζωάκι ξέρεις τι να περιμένεις. Εδώ που τα λέμε καλά κάνεις και δεν διαιωνίζεσαι, ξέρεις εσύ, κάτι σε κρατάει από μέσα σου, το θεωρώ πολύ έντιμη στάση, είμαι από εκείνους που πιστεύουν ακράδαντα πως σκοπός των ανθρώπων δεν είναι σώνει και ντε η αναπαραγωγή. Πόσο αλήθεια σε φοβίζει ο αντικατοπτρισμός σου αλλά ποιος σου είπε ρε μαλάκα πως το παιδάκι πρέπει να σου μοιάσει;

Παρόλα αυτά έχεις άποψη για όλους όσους μεγαλώνουν παιδιά και με μεγάλη χαρά και φυσικά άνεση τους κρίνεις αν το κάνουν ή όχι σωστά, με την ίδια άνεση που φτιάχνεις τις θεωρίες σου ενώ στρίβεις το τσιγαράκι σου. Σε φαντάζομαι γονιό γιατί τις περισσότερες φορές είτε από στραβή είτε από βαρεμάρα καταλήγεις κι εσύ γονιός και μετουσιώνεσαι εν μια νυκτί στον υπέρτατο μαλάκα γονιό που έβριζες κάποτε. Γιατί ένα είναι σίγουρο μαλάκας μπορείς να είσαι με και χωρίς παιδιά και στις π.Π εποχές σου και στις π.Μ και στους αιώνες των αιώνων αμήν! Μάζεψε λοιπόν τα υποκριτικά δάκρυα σου για τα παιδάκια που ξεβράζονται νεκρά στις ακτές, μάζεψε τα δάκρυα σου για όλα αυτά τα παιδιά που βιάστηκαν και βιάζονται κάθε μέρα για τα αποστεωμένα  παιδιά από την Αφρική που βλέπεις να μοστράρουν στην οθόνη σου, για όλα εκείνα τα άρρωστα μωρά που παίζουν από πάνω τους τρέιλερ με λογαριασμούς τραπεζών. Πάρε το χρόνο σου με την αγάμητη ζωή σου ανέλυσε το για όσο εσύ θες, για όσο θα σε παίρνει και άσε του άλλους να ζήσουν τη ζωή τους ...




   

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2017

ιβʹ



Δώδεκα οι θεοί του Ολύμπου, δώδεκα οι άθλοι του Ηρακλή, δώδεκα οι μήνες του έτους, δώδεκα τα ζώδια, δώδεκα τα χρόνια στα θρανία, δώδεκα και ούτε ένα τηλεφώνημα , δώδεκα παρά δίνω αναφορά και δώδεκα και τα χρονάκια σου bloggάκι μου. Χρόνια σου πολλά λοιπόν, σου εύχομαι άπειρες αναρτήσεις αν και ξέρω πως για να συμβεί αυτό πρέπει να βάλω κι εγώ το χεράκι μου! Πέρυσι σαν σήμερα σου έγραφα :


"Έντεκα μικροί Νοέμβριοι εκπαιδεύτηκαν στο οίδημα, με δαύτον τον πιο σκληρό απ' όλους. Πέρυσι είχα γράψει την επετειακή ανάρτηση για τα δέκα χρόνια του Blog. Από τότε προστέθηκε ένας χρόνος κι αμέτρητες καθημερινές απώλειες. Δεν άλλαξε τίποτα από όσα ήθελα να αλλάξω και η ζωή συνέχισε να παίρνει ότι αυτή νομίζει ότι της αρκεί, αφήνοντας με να παλεύω με εκείνη και με όλα αυτά τα θα 'θελα. Αύριο κλείνουν έντεκα χρόνια "Εκπαιδευμένοι στο οίδημα" και δυστυχώς πλάι στη λογική των άλλων..."

Σήμερα κλείνουν δώδεκα χρόνια από τότε που πόσταρα την πρώτη μου ανάρτηση, τότε είκοσι, τώρα αισίως στα τριανταδύο, με μια ντουζίνα παραπάνω Νοέμβριους στην πλάτη μου, με περισσότερη πείρα, δυστυχώς λιγότερο ενθουσιασμό και σαραντατριών ημερών μάνα. 

Σίγουρα άλλαξαν πάρα πολλά τα τελευταία δώδεκα χρόνια της ζωής μου και πριν λίγες μέρες ο κόσμος μου όλος. Όλα αυτά τα χρόνια έχω ξεδιψάσει σχεδόν όλες τις δίψες μου, έχω σβήσει και πόθους, κάπως έτσι με πήγε η διαδρομή, επαρχιακός δρόμος όχι εθνική αλλά επιλογές είναι αυτές. Ναι, ο περσινός Νοέμβριος ίσως και να 'τανε ο πιο σκληρός απ' όλους, είχε τους λόγους του είχα κι εγώ τα δικά μου, δεν μπορούσα να του δώσω και τόση σημασία, αυτό με έσωσε μάλλον και δεν παραιτήθηκα και να που φέτος ζω το μεγαλύτερο θαύμα  μέσα στα χέρια μου, ζω το ανελέητο φως ακόμα ενός Νοέμβρη...

Δεν ξέρω γιατί εξακολουθώ να σε γιορτάζω bloggάκι μου, έτσι επετειακά για όλα αυτά τα χρόνια που μου κράτησες συντροφιά, που μου έδωσες τόσες συγκινήσεις. Σε έχω σχεδόν παρατημένο, φέτος κιόλας έσπασα κάθε αρνητικό ρεκόρ αναρτήσεων κι ας ήταν ένας από τους πιο πρωτόγνωρους σε εμπειρίες και συναισθήματα χρόνος και πάλι δεν σου έγραψα σχεδόν τίποτα αλλά να ξέρεις πως έζησα και μαζί με εμένα και μέσα από μένα έζησε και ήρθε μια νέα ζωή.Τα ξέρεις αυτά στα είπα όλα εξάλλου στο δάγκωμα του πελαργού. Σε αφήνω λοιπόν, πέρασα μονάχα να ευχηθώ, ξέρω, ξέρω θα'θελες να τα λέμε πιο συχνά αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να σου υποσχεθώ κάτι που μάλλον δεν μπορώ να τηρήσω...




Βασιλική

Είμαι μια Βασιλική που δε με λένε Βάσω. Είμαι ένα μοναδικό κορίτσι σε ένα σόι αγοριών.  Νονός μου είναι ο Ματούλης, ούτε εκείνον τον λέν...