Τρίτη, Οκτωβρίου 17, 2017

Το δάγκωμα του πελαργού!

Όλα ξεκίνησαν με τεκίλα και τσάι ροδάκινο λίγο μετά τα μεσάνυχτα, έναν Ιούνιο, στο φρούριο. Ποιος να μου το' λεγε πως οχτώ χρόνια μετά θα γινόμασταν γονείς; Η sophie_jamaica μάνα, κι όμως δεν μου έκατσε, δεν έγινε τυχαία, ήταν μια απόλυτα συνειδητή επιλογή, που την θελήσαμε, την προσπαθήσαμε και ήρθε! Ήρθε κι από ότι φαίνεται μας βρήκε έτοιμους, όσο έτοιμος μπορεί να είναι κανείς μπροστά σε αυτή την απόλυτη, καθολική αλλαγή που θέλοντας και μη με κάποιο τρόπο ο εαυτός σου παύει να αποτελεί προτεραιότητα.

Η περίοδος της εγκυμοσύνης όπως και όλα που ακολούθησαν ήταν για εμένα μια πρωτόγνωρη εμπειρία, ένα σχετικά ανώδυνο ταξίδι που με βρήκε ήρεμη σωματικά και πνευματικά, παρέα με τους καλύτερους που μπορούσα να έχω στο πλάι μου, τον μπαμπά σου και την υπέροχη γιατρό μας  Βαρβάρα Τσιμπόλη που τα χεράκια της σε έφεραν στον κόσμο. 

Ήσουν Εγγλέζα, δυο Οκτώβρη ήταν η Π.Η.Τ(Πιθανή Ημερομηνία Τοκετού), δυο  ήρθες με χάρη και ακρίβεια σαν ελβετικό ρολόι, συμπληρώνοντας έτσι και τις σαράντα εβδομάδες κύησης. Όσο ξέγνοιαστη ήμουν σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης άλλο τόσο αγχωμένη κατέληξα όσο πλησίαζε η Π.Η.Τ κι εσύ δεν έλεγες να φανείς. Αν και είχα τη διαβεβαίωση της γιατρού μας πως θα σε περιμέναμε όσο χρειαστεί μέσα στα επιτρεπτά όρια πάντα, το μυαλό μου άρχισε να κατακλύζεται από παιδαριώδεις φόβους, πως δε θα ερχόσουν φυσιολογικά, πως θα κάναμε τεχνητούς πόνους και θα σε βιάζαμε να βγεις χωρίς να το θέλεις και όλο αυτό μπορεί να κατέληγε σε μια ανεπιθύμητη καισαρική. Τελικά όλοι αυτοί οι φόβοι δεν κράτησαν για πολύ, δεν τους άφησες εσύ να κρατήσουν, ήρθες. 

Κυριακή, εφτά η ώρα το απόγευμα , πρώτη Οκτώβρη, ένιωσα  τον πρώτο πόνο. Μπορεί να μην είχα γεννήσει ποτέ πριν στη ζωή μου αλλά δεν ήταν καθόλου δύσκολο να αναγνωρίσω τον πόνο. Ήταν πρωτόγνωρος, έφευγε και ερχότανε και όσο περνούσε η ώρα γινότανε ακόμα πιο δυνατός. Κρατήθηκα έτσι μέχρι τις 3:00 το πρωί, μετά πήγαμε στην κλινική. Όταν έφτασα εκεί μου είπανε ότι είχα δρόμο ακόμα μπροστά μου μέχρι να γεννήσω, δεν είχα ακόμα καθόλου διαστολή. Επέλεξα να γυρίσω στο σπίτι μιας και ήμασταν πολύ κοντά. Επέστρεψα ξανά στην κλινική 15:30 αυτή τη φορά με διαστολή κοντά στο τέσσερα, να κλαίω με λυγμούς και να παρακαλάω για μια επισκληρίδιο.

Ναι ξέρω πριν το έπαιζα σκληρή κι έλεγα εγώ δεν θέλω να κάνω επισκληρίδιο, η πραγματικότητα τελικά ήταν πολύ διαφορετική. Βγάζω το καπέλο σε όλες εκείνες τις γυναίκες που γέννησαν και γεννούν όχι απλά φυσιολογικά αλλά φυσικά, εγώ μετά από τόσες ώρες πόνου και με την ένταση του όλο και να αυξάνεται δεν ξέρω πραγματικά αν θα άντεχα άλλο. Μετά τη ντόπα και μέχρι τις 22:25 που τελικά γέννησα όλα κύλησαν πολύ διαφορετικά, βασικά χωρίς σχεδόν καθόλου πόνο, ούτε και κατά την διάρκεια του τοκετού δεν πονούσα και η κραυγή που συνόδευσε τον ερχομό σου στον έξω κόσμο ήταν απλά μια ανάσα λύτρωσης.

Η μεγάλη ώρα είχε έρθει, η μια από τις δύο μαίες μου είπε "Σοφία κοίτα κάτω να δεις την κόρη σου" και σε αντίκρισα για πρώτη φορά αναδυόμενη Αφροδίτη, η ομορφιά σου επιβεβαιώθηκε καλύτερα όταν σε ακούμπησαν πάνω μου, βέβαια δεν ξέρω αν έχει και καμία σημασία και το πιο άσχημο μωρό του πλανήτη να ήσουνα η αγάπη μου για εσένα θα ήταν ακριβώς το ίδιο απερίγραπτη. 

Κάπου εδώ νιώθω την ανάγκη να ανοίξω μια παρένθεση και να σου πω δυο λόγια για τη γυναικολόγο που βοήθησε να σε φέρουμε στον κόσμο. Σε όλη την διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και κατά την διάρκεια του τοκετού ήταν άψογη,υποστηρικτική, παρούσα. Πραγματικά νιώθω ότι ήταν η πιο επιτυχημένη επιλογή της ζωής μου, καλά εντάξει, η δεύτερη πιο πετυχημένη επιλογή, η πρώτη ήταν ο πατέρας σου!

Νιώθω τόση ευγνωμοσύνη για τη Βαρβάρα, ένα πανέμορφο, ήρεμο, αέρινο πλάσμα, μια υπέροχη γιατρό και πάνω απ'όλα έναν υπέροχο άνθρωπο. Νιώθω ευτυχής που δεν έπεσα στη λούμπα του γιατρού φίρμα, που περιμένεις ατελείωτες ώρες στην αναμονή για μια εξέταση ρουτίνας, που μιλάς πάντα με κάποια γραμματέα του, που σε βάζει να γεννήσεις όποτε ευκαιρεί και δεν έχει συνέδριο, ταξιδάκι αναψυχής ή άλλη γέννα και που στην τελική μπορεί να μην σε ξεγεννήσει καν ο ίδιος.

Νιώθω ευτυχής που επέλεξα έναν νέο άνθρωπο και μια νέα γιατρό που ανήκουμε στην ίδια γενιά και μιλάμε την ίδια γλώσσα. Τώρα όσο για τις μαίες, την αναισθησιολόγο  και τον άπαιχτο παιδίατρο της κλινικής δεν ξέρω τι να πω ήταν πραγματικά κάτι πάνω από επαγγελματίες όλοι τους, τους ευχαριστώ που βρέθηκαν στο δρόμο μου εκείνη την ύστατη στιγμή. Όσο για την κλινική και για όλο το προσωπικό εν γένει  δεν έχω να πω τίποτα το αρνητικό, δεν έχω κανένα απολύτως παράπονο, βέβαια πληρώσαμε αδρά, αυτό βέβαια  δεν καθιστά αυτονόητο ότι θα ήταν όλα άψογα, στη δικιά μας περίπτωση πάντως ήταν.

Οι πρώτες μέρες στην κλινική ήταν χάρμα. Ήρθε απίστευτα πολύς κόσμος να μας δει, τα ράμματα πονούσαν αλλά υποφερτά,εσύ άρπαξες από τη πρώτη στιγμή τη ρόγα σαν πεινασμένος καρχαρίας δε με δυσκόλεψες καθόλου ούτε σε αυτό. Μέχρι τώρα ο θηλασμός για εμάς είναι μια ευχάριστη εμπειρία, βέβαια έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Τα δώρα, τα λουλούδια, τα μπαλόνια, οι ευχές  κατεύθαναν από παντού, ήταν τόσος κόσμος χαρούμενος με τον ερχομό σου μα πιο πολύ εγώ με τον μπαμπά σου.

Οι πρώτες μέρες στο σπίτι στην αρχή λίγο αμήχανες αλλά μετά όλα βρήκαν το δρόμο τους, μέσα σε ελάχιστο χρόνο εκπαιδευτήκαμε στον καινούργιο μας ρόλο, γονείς λίγων εικοσιτετραώρων κι όμως λες και το κάναμε χρόνια και το άλλαγμα και το μπανάκι μας και το φαγητό απ'τη μαμά. Εύκολα δεν είναι κυρίως λόγω έλλειψής ύπνου αλλά ούτε και δύσκολα, έχω υπομένει και υποστεί πολύ χειρότερα πράγματα  στη ζωή μου και το να μεγαλώνεις και να φροντίζεις το νεογέννητο σου σίγουρα δεν είναι ένα από αυτά. Υπομονή χρειάζεται, χρόνο χρειάζεται και απίστευτα αποθέματα αγάπης. Έχουμε μεγάλο δρόμο μπροστά μας αγάπη μου για να γνωρίσουμε ξανά όλο τον κόσμο μέσα από τα μάτια σου.

Ο μπαμπάς σου αποδείχτηκε για ακόμα μια φορά ψύχραιμος, όχι περισσότερο από τη μαμά σου βέβαια και τρελά, τρελά ερωτευμένος μαζί μου, μην σου πω και με εμένα λιγάκι παραπάνω από πριν!Δεν περίμενα τίποτα λιγότερο από εκείνον, είμαι σίγουρη ότι θα δημιουργήσετε μια υπέροχη σχέση μεταξύ σας, τον βλέπω πως σε κοιτάζει μέσα στα μάτια και λιώνει. Νομίζω πως όλα ήρθαν και έρχονται τόσο φυσιολογικά με εμάς γιατί διασφαλίσαμε την εσωτερική μας γαλήνη και κυρίως γιατί με τον ερχομό σου δεν προσπαθούμε να καλύψουμε κανένα κενό και πριν πλήρεις ήμασταν και ωραίοι, όπως θέλουμε να είσαι κι εσύ στη ζωή σου.  Όσο για εμένα, ναι ναι για τη μαμά σου λέω είμαι ακόμα μια λεχώνα, με ένα σώμα που επανέρχεται τρομακτικά γρήγορα στην προ τοκετού κατάσταση του και που συνεχίζει αγόγγυστα να παράγει την τροφή σου, έχοντας χάσει ήδη όλα τα κιλά της εγκυμοσύνης δεν ήταν και πολλά βέβαια, οκτώ στο σύνολο τους και για όσους μπορούν να πουν ότι λιμοκτονούσα στην εγκυμοσύνη έρχομαι να τους διαψεύσω λέγοντας απλώς πως  έτρωγα ακριβώς όπως και πριν, μόνο τώρα στο θηλασμό νιώθω μια τρομερή δίψα και ναι ίσως και μια πείνα παραπάνω να την έχω, με έχεις ρουφήξει για τα καλά φαίνεται. Όσο για τη σχέση κόρης, μάνας έχουν γραφτεί τόσα και τόσα,σχέση στοργής και οργής λένε, εύχομαι εμείς να σπάσουμε αυτά τα στερεότυπα . Δίπλα σου για όσο θα με θέλεις, με αγάπη η μαμά σου...

to be continued...


Βασιλική

Είμαι μια Βασιλική που δε με λένε Βάσω. Είμαι ένα μοναδικό κορίτσι σε ένα σόι αγοριών.  Νονός μου είναι ο Ματούλης, ούτε εκείνον τον λέν...