Δευτέρα, Φεβρουαρίου 20, 2017

Dead Inside...


Μου πήρε δυο εβδομάδες να προσαρμοστώ στη νέα μου καθημερινότητα. Αν προσαρμόστηκα δηλαδή,  γιατί ακόμα δεν ξέρω που πατάω και που βρίσκομαι αλλά έχω όμως σίγουρα δυο εβδομάδες που άλλαξα ζωή και έχω ευτυχώς πολύ χρόνο μπροστά μου για να σκεφτώ τι θα κάνω μαζί της. 

Μουδιασμένη και αμήχανη, κοιμάμαι πολύ, κάνω περιπάτους όταν ο καιρός και η διάθεση το επιτρέπει όχι τίποτα σπουδαίο, ίσα- ίσα για το ξεμούδιασμα αλλά αν φανταστείς πως τρία χρόνια τώρα καθόμουν οχτώ ώρες σε μια καρέκλα αλυσοδεμένη στην κυριολεξία άλλες οκτώ ώρες ήμουνα ένα οριζοντιωμένο πτώμα στο κρεββάτι και τις υπόλοιπες οκτώ τις περνούσα στην καλύτερη σέρνοντας το τομάρι μου από καναπέ σε πολυθρόνα και από πολυθρόνα μέχρι την εξώπορτα για να ανοίξω στον ντελιβερά, ε τότε μπορείς να πεις πως είναι θεαματική η αλλαγή αυτοί οι μικροί περίπατοι και δεν είναι οι μόνοι.

Δυο εβδομάδες τώρα, τρώω καλύτερα, κοιμάμαι καλύτερα, ξυπνάω καλύτερα, πάω βόλτες, σχεδιάζω ταξίδια, ακούω μουσική, απολαμβάνω τη σιωπή,  βλέπω φίλους που είχα να δω χρόνια από μακριά, δειλά- δειλά προσεγγίζω ξανά αγαπημένους ανθρώπους και ενδιαφέροντα,  δεν νιώθω όμως καλύτερα, νιώθω απλά το ίδιο με πριν.

Γιατί πιστεύω πως όταν σταματήσει αυτή η βαβούρα της αδυσώπητης πραγματικότητας, ξύπνα, ντύσου, σύρσου μέχρι την άθλια εργασία σου, ανέξου τόσους μαλάκες, κάνε ένα βάρβαρο οκτάωρο, σε παίρνει η μπάλα  και σε όλα τα υπόλοιπα και καταντάς να κάνεις μια βάρβαρη ζωή αλλά δεν έχεις και πολύ χρόνο να το πολύ σκεφτείς και να το συνειδητοποιήσεις, απλά τρως, κοιμάσαι, δουλεύεις και πάλι από την αρχή , ακόμα και τις λίγες αναλαμπές σου στις καταπίνουν οι ρυθμοί. 

Νομίζω πως χρειάζομαι και πρέπει να μου δώσω λίγο χρόνο ακόμα για να προσαρμοστώ στις νέες πιο ανθρώπινες συνθήκες κι από εκεί και πέρα χωρίς πια δικαιολογίες και άλλοθι να δω αν το μόνο που θέλω πραγματικά είναι να ρεμπελιάσω ή όντως να αλλάξω ζωή, πάντως προς το παρόν και τα δυο ενδεχόμενα μου φαντάζουν ιδανικά, το δεύτερο απλά θέλει λίγη περισσότερη δουλειά αλλά αν αναλογιστώ ότι δούλεψα και κατανάλωσα τόση ψυχική και σωματική ενέργεια για μαλακίες γιατί να μην μπορώ να το κάνω για κάτι που αγαπώ πραγματικά μάλλον μου λείπει το κίνητρο και ένα χέρι βοηθείας γιατί δεν μπορώ να τα κάνω όλα μόνη μου. Δεν έχω παράπονο υπήρξαν χέρια μόνο που αν δεν θες από μόνος σου να σωθείς δεν μπορούν να κάνουν κι αυτά πολλά πράγματα ας ελπίσω πως θα τα βρω ξανά στον δρόμο μου. 

Όχι δεν βαρέθηκα, η εργασία όντως είναι χαρά αλλά κάτω από κάποιες βασικές προϋποθέσεις, αμείβεσαι καλά γι αυτό που κάνεις, σε ευχαριστεί αυτό που κάνεις, είναι δημιουργικό ή έστω εργάζεσαι κάτω από ανθρώπινες συνθήκες, αν δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις τότε η εργασία δεν είναι χαρά είναι μια μαλακία.  

Δυο εβδομάδες τώρα κι ακόμα μερικές φορές με πιάνω να είμαι στην τσίτα, άραγε πόση ζημιά έχω πάθει και πόσο θα μου πάρει για να αναρρώσω; 
Δημοσίευση σχολίου