Τετάρτη, Φεβρουαρίου 08, 2017

Λάμπω...


Ζεσταίνομαι καίγοντας τις ελπίδες των μετρίων, τις δικές μου τις έχω κάψει προ πολλού! Ακούω Mozart αντί για γαμωσταυρίδια που είναι οι καθημερινοί μου ήχοι. Διαβάζω Καλογεροπούλου δε με συγκινεί, φτιάχνω μια βιβλιοθήκη στο σαλόνι σχετικά μικρή δε θα χωρέσει τόσο μπούκωμα, σίγουρα θα υπάρξει κι άλλη. Μαζεύω βιβλία από κούτες, από το πατρικό, αναζητώ μάταια βιβλία που δάνεισα για "λίγο" αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως θα ξημερώσει μια μέρα που δεν θα έχει κανένα νόημα το μάζεμα...

Το απόγευμα περιμένω τη Σουζάνα να μου κόψει το μαλλί , όσο πιο κοντό τόσο το καλύτερο και είμαι σε μια φάση που θέλω να τα κόψω όλα τους ανθρώπους, το φαι, τις συναναστροφές. Είναι που κόπηκε το μέσα μου φως, σαν ανίδεη δεν ξέρω από τσάκρα, μάκρα και λοιπά αλλά κόπηκε αυτή η ενέργεια που ζέσταινε το μέσα μου, που έκανε τους άλλους να με ερωτεύονται , κόπηκε εκείνο το εσωτερικό φως που με έκανε να λάμπω, και είναι όλα τόσο θολά κρύα και σκοτεινά. Αν φύγει αυτή η ενέργεια τι μένει άραγε; Κάποιος άλλος κι όχι ο εαυτός που αγάπησα, ένα κουφάρι κάτι άλλο κι όχι εγώ και πρέπει να τα βρούμε να ζήσω με αυτό ή να επαναστατήσω και να διεκδικήσω την παλιά μου λάμψη πίσω; Μήπως είναι αργά; Μήπως εκείνη η Σοφία χάθηκε για τα καλά κι αν ναι τι νόημα έχει να ζεις και να κουβαλάς ένα κουφάρι που δε θες; Ευτυχώς ξημέρωσε μια νέα εποχή με περισσότερο φως για τη ζωή μου και υπόσχομαι να παλέψω για να λάμψω ξανά...




υ.σ Λάμπω απ'τη χαρά μου... Λάμπω που δεν θα σας βλέπω...

Δημοσίευση σχολίου