Παρασκευή, Δεκεμβρίου 16, 2016

Δημόσιοι είλωτες...



Αυτές τις άγιες μέρες των γιορτών που πλησιάζουν, είπα να σας διηγηθώ ένα παραμυθάκι για να σας βάλω στο κλίμα των εορτών. Κόκκινη κλωστή, δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη, δώσ' της κλώτσο και μπάτσο της γαμημένης να γυρίσει, παραμύθι ν' αρχινίσει...

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μακρινό σκοτεινό κωλοχανείο, που κάποια απαίσια ανθρωπάκια νομίζανε πως κάνουνε κουμάντο, φερότανε απαίσια στους εργαζόμενους, όντας και οι ίδιοι υποτίθεται εργαζόμενοι, χρησιμοποιούσαν μέτρα καταστολής, σεκιουριτάδες του κώλου, για να μην φύγουνε και απεργήσουν οι είλωτες και πάθει τίποτα το μπουρδέλο τους. Εδώ η απουσία κέρδους και αφεντικών κάνει ακόμα πιο στυγνή την εκμετάλλευση, ακόμα πιο ακατανόητη, την κάνει χόμπι και ευχαρίστηση, όταν νομίζεις πως έχεις στα χέρια σου μια κάποια εξουσία και εξευτελίζεις ανθρώπινες οντότητες.

To ξεφτιλισμένο ανθρωπάκι με τις και καλά αριστερές καταβολές διατείνεται ότι οι υπάλληλοι δεν αυτοκτονούν, μονάχα οι εργοδότες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Χαβαλεδιάζει με το θάνατο, τον κατηγοριοποιεί και αναρωτιέται πίνοντας το καφεδάκι της. "έχεις δει εσύ δημόσιο υπάλληλο να αυτοκτονεί; όχι πες μου,έχεις δει;" Ναι μωρή καριόλα, τον Καρυωτάκη και όχι μόνο αλλά προφανώς κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια, χοντρόπετσα γουρούνια σαν εσένα σιγά μην είχαν την ευαισθησία να αυτοκτονήσουν και να απαλλάξουν επιτέλους αυτό τον πλανήτη από την παρουσία τους .

Πρέπει να περάσουμε τη θηλιά από μόνοι μας, λες και δεν μας έχουν βάλει αρκετές, γιατί οι θηλιές μας μάλλον της προκαλούν οργασμό. Να ένα κοινωνικό πείραμα, δώσε εξουσία στα σκατά να δεις τι κουράδες κάνουν. Όλοι οι υπόλοιποι κουραδάδες,η στρατιά των αργόσχολων που κουβαλάει στην πλάτη της, μαζί με ένα βύσμα ο καθένας τους, φυσικά και  κοιτάνε τον κώλο τους, από τη στιγμή που δεν μπαίνει το αγγούρι στο δικό τους, τι τους νοιάζει, ίσα-ίσα που ευχαριστιούνται κι αυτοί με τη σειρά τους που ευτυχώς έχουν την εύνοια της κουράδας.


 Έτσι αγγελικά πλασμένο είναι το μικρό κωλοχανείο μας, μια μικρογραφία της γαμημένης τούτης κοινωνίας. Ποια ψυχική και πνευματική γαλήνη να έχεις; Ποια εορταστική διάθεση; Μας γαμάνε κάθε μέρα κι εμείς δε λέμε τίποτα, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα εκτός από υπομονή λένε αλλά πόση υπομονή πια; Για πόσο ακόμα θα το βουλώνουμε; Εσύ δουλεύεις παίρνεις λεφτά, σκάσε; Τι λέτε ρε γαμημένα μπάσταρδα εγώ ψοφάω στη δουλειά και ο άνεργος που παίρνει ταμείο και δώρο παραπάνω θα πάρει από μένα για Χριστούγεννα εγώ δεν το βουλώνω άλλο πια ξεφτιλισμένοι ως εδώ...

Και ζήσανε αυτοί καλά εις βάρος μας...

υ.σ 1 Κρατάω γεμάτο πιστόλι
μη της το πείτε αυτό
θα’ θελα μόνο να ακούσει
τον πυροβολισμό...

υ.σ 2 Γιατί, όλοι εναντίον όλων
έτσι θα’ ναι πάντα και παντού.
Γιατί, όλοι εναντίον όλων
έτσι θα’ ναι πάντα και παντού.
Στο παιχνίδι της ζωής μαζί...
Στο παιχνίδι της ζωής...

υ.σ 3 Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι συμπτωματική, στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα

υ.σ 4 Με βρίσκεις πολύ θυμωμένη; Πάψε καλέ ιδέα σου είναι. 

υ.σ 5 Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμίδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια. 

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους. 

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια "ελλειπή" μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα. 

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα. 

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες, κ' ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης. 

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.


Δημοσίευση σχολίου