Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2016

Survivor...




Είχα ξεχάσει πως είναι να βαριέσαι και τώρα που το νιώθω ξανά μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα από ευχαρίστηση. Βαριέμαι και το απολαμβάνω. Έπαθα για ακόμα μια φορά τενοντίτιδα, αυτή η δουλειά θα με αφήσει σίγουρα με πολλά κουσούρια. Τι σαν πήρα άδεια, το τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπά, το inbox γέμισε από γνωστούς, αγνώστους και φίλους που θέλουν όλοι μια εξυπηρέτηση , μια ερώτηση ή ακόμα και τον ουρανό με τ' άστρα. Δε βλέπω την ώρα που θα βγάλω μια ωραιότατη ανακοίνωση στο facebook που θα λέει: "Παιδιά παραιτήθηκα, πάρτε τα αρχίδια μου τώρα και παρατήστε με! "

Όταν δε δουλεύεις το εικοσιτετράωρο μπορεί και να είναι μεγάλο μπορεί και όχι βέβαια. Μαθημένη τα τελευταία χρόνια να ζω για να δουλεύω και σε ότι περισσεύματα χρόνου προκύπτουν να ζω, ήρθαν αυτά τα free εικοσιτετράωρα και δεν ήξερα τι να τα κάνω! Μέσα στον πόνο μου, τα χάπια και το δεμένο χέρι, έκανα ένα σωρό δουλειές που στην καθημερινότητα φαινόντουσαν ακατόρθωτες αλλά μέσα σε ένα ελεύθερο εικοσιτετράωρο είχαν κιόλας συμβεί!  

Αφού τακτοποιήθηκαν όλες οι εκκρεμότητες, έμεινα μόνη μου με το χρόνο και αναρωτήθηκα αν όντως ήθελα να παραιτηθώ και να αράζω στο σπίτι. Όχι ούτε κι αυτό θα ήταν λύση. Θυμήθηκα τις καταθλιπτικές μέρες που περνούσαν και δεν έβγαζα από πάνω μου τις πιτζάμες. Ζω κάθε μέρα τις καταθλιπτικές μέρες που τo ξυπνητήρι χτυπάει απ'τις έξι κι εγώ πηγαίνω στο προσωπικό μου κολαστήριο, σκέφτηκα πως σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα πράγματα πέρα από αυτές τις δυο καταδικασμένες επιλογές. 

Ναι, το να δουλεύεις πάνω σε αυτό που σ'αρέσει, σε καυλώνει κι άντε αν αυτό θεωρείται στις μέρες μας πολυτέλεια που για μένα δεν είναι, τότε κάτι πιο απλό, να δουλεύεις σε ανθρώπινες συνθήκες, σε ένα ευχάριστο εργασιακό περιβάλλον με ανθρώπους που μπορείς να συνεννοηθείς και να συνεργαστείς και που δεν θα προσπαθούν μονίμως να φορτώσουν σε εσένα  τη δουλειά! Δυστυχώς δεν έχω τίποτα απ' τα δυο!

Όλοι έχουμε τα σαράκια μας, όλους μας κάτι μας τρώει , εμένα τα τελευταία χρόνια έχουν εξαφανιστεί δια μαγείας όλα τα άλλα μου προβλήματα και πέρα από την πλάκα δόξα τον Jah  όντως όλα πάνε καλά και το μόνο μου σαράκι είναι αυτή η απαίσια δουλειά, καταντάω πολλές φορές μονότονη κυρίως απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό και στους φίλους τους μετρημένους στα δάχτυλα γιατί δεν έχω και πουθενά αλλού να πω τον πόνο μου.  Στην αρχή ίσως να έκανα υπομονή, ίσως να ήλπιζα πως κάποια στιγμή θα άλλαζαν τα πράγματα, πως θα πήγαιναν προς το καλύτερο με λύπη μου όμως διαπιστώνω ότι αυτά τα τελευταία τρία χρόνια που είμαι εκεί τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και ο κλοιός όλο στενεύει. 

Αρχίζω πλέον να βλέπω σοβαρά την πιθανότητα μιας παραίτησης στο άμεσο μέλλον, αφού εξαντλήσω πρώτα όλες μου τις πιθανότητες για κάτι καλύτερο ή μια αλλαγή και προτού εξαντληθώ η ίδια είμαι πλέον έτοιμη για την μεγάλη φυγή γιατί όπως λέει και η Maya Mendoza " Κανένα ποσοστό ασφάλειας δεν αξίζει για να υποφέρεις την μετριότητα μιας αλυσοδεμένης ζωής σε μια ρουτίνα που σκοτώνει τα όνειρα σου. 

Αφού μαγείρεψα, ασχολήθηκα με δουλειές του σπιτιού και ψώνια, τώρα ήρθε η ώρα για ένα ωραιότατο καφέ με φίλους το βράδυ έχει λιώσιμο με Narcos και αύριο είναι μια ελεύθερη μέρα με τόσο προγραμματισμένα και απρογραμμάτιστα πράγματα να κάνω. Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να μην θεωρούν σοβαρό το πρόβλημα μου γιατί εύκολα ή δύσκολα λύνεται, πολλοί μπορεί ούτε καν να συμμερίζονται τον πόνο μου γιατί θα με λένε αχάριστη που έχω μια σταθερή δουλειά με ένα σταθερό μισθό, μόνο που έχω και μια σταθερή θηλιά δεμένη στο λαιμό που όλο στενεύει κι αυτό είναι που κάνει τη διαφορά...

Δημοσίευση σχολίου