Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2016

8th Street Mode Festival

8th Street Mode Festival .... μια κάποια γεύση 

2/9/2016





Χθες στη Σαλονίκη δε θυμήθηκα τα νιάτα μου, είδα κάτι νιάτα που δεν είχα. Ήταν κάτι πιο εξελιγμένο, ακόμα πιο δημιουργικό που όχι μόνο δε μου χαλούσε την αισθητική, μου την έφτιαχνε ακόμα περισσότερο. Εκεί είναι που καταλαβαίνεις πια ότι αρχίζεις να ανήκεις σε μια ξεπερασμένη γενιά που αναπόφευκτα μεγάλωσε με "Μπράβο Ρούλα"! 

Όταν παστώθηκα πάνω στα κάγκελα δίπλα στο Θερμαϊκό, με τα πόδια να τρέμουν κι εγώ να χάνω τις αισθήσεις μου, πέρασαν αμέτρητα, γαμώτο και γιατί, αμέτρητες θολωμένες σκέψεις, όπως να παραιτηθώ, να γράψω βιβλίο, να γίνω μάνα, να αλλάξω ζωή. Ένιωθα το απέραντο πλήθος έτοιμο να με ποδοπατήσει έτσι όπως μου ποδοπατάει κάθε μέρα την ψυχή στην γαμημένη δουλειά αλλά ευτυχώς ο Γιάννης την πήρε γραμμή πως κάτι  δεν πήγαινε καλά με την πάρτη μου, με έπιασε από το χέρι και κατάφερε να με βγάλει , απορώ κι εγώ ακόμα πως, από τη λαοθάλασσα. 

Η Θεσσαλονίκη τα βράδια είναι ένα τρομερό κλισέ,είναι μαγική, ακόμα και τώρα αντιστέκεται με κορίτσια και αγόρια αραγμένα δίπλα στη θάλασσα, να σκαρώνουν στίχους, να ραπάρουν, να δημιουργούν. Πήρα τον κατάλληλο αέρα και ένα βρώμικο και ξαναγυρίσαμε μέχρι να βγει ο Aplha Blondy  στη σκηνή. Είχαμε χάσει τις προνομιακές μας θέσεις αλλά ευτυχώς είχαμε ανεμπόδιστη θέα στον Bob Marley της Αφρικής και ενδυματολογικά σε κάτι από Φλωρινιώτη θα πρόσθετα εγώ!

Η βραδιά είχε αρχίσει να αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον, η μυρωδιά της φούντας ερχότανε από παντού, το λιμάνι είχε πάρει όντως φωτιά, όλοι το γύριζαν, ο περίγυρος άρχισε να απαρτίζεται  με μεγαλύτερους ηλικιακά από μένα, ο Blondy έλεγε να μην σκοτώνουμε στο όνομα καμιάς θρησκείας κι εγώ σκεφτόμουνα πόσο χιλιοειπωμένο αλλά και πόσο επίκαιρο δυστυχώς ήταν αυτό που έλεγε, άρχισε να τραγουδά κι όλοι χορεύαμε reggae, ναι ήμουν εκεί το ζούσα και η sophie_jamaica ήταν ολοζώντανη. 

Ήταν η ίδια μέρα που έμαθα για τον χαμό του Ανεστόπουλου και είχα μια θλίψη, για το θάνατο του Θάνου, της εφηβείας μου, της δεκαετίας των είκοσι, των ονείρων που θάφτηκαν, της άθλιας καθημερινότητας, της τρομακτικής ΑΕΛ με Κούγια, τις μάντρες που έπρεπε να πηδήξουμε και τούτον το χειμώνα, το σανδάλι με βροχή στη δουλειά και αναρωτήθηκα πολλές φορές αν όντως υπάρχει ανώδυνη αλλαγή , μα δεν υπάρχει....

Μπήκε ο πρώτος γαλλικός φουντούκι στην κούπα, ο Σεπτέμβριος ήρθε απειλητικός με νεροποντές και η φωνή του γέμισε το δωμάτιο...μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας....



Δημοσίευση σχολίου