Τρίτη, Σεπτεμβρίου 27, 2016

Van a por nosostros



Ήμουν πια κουρασμένη.Είχα ξαπλώσει πάνω σε μια ζωή που δεν άντεχα πια κι είχα κι εγώ μεγαλώσει για να μπαίνω σε τρένα κι όπου με βγάλει, άσε που δεν είναι καιροί να βασίζεσαι στον ΟΣΕ. Ποτέ δεν ήταν. Σας μιλάω εκ πείρας!Ψάχνοντας το νόημα της ζωής ή τουλάχιστον μια ζωή με νόημα, αφαιρέθηκα για λίγο από το πιάνο του πέμπτου ορόφου ενώ ισχυριζόμουν στον εαυτό μου πως όχι μόνο το είχα βρει, το είχα πιάσει κιόλας γερά απ'τα κέρατα. Το θέμα είναι πως ακόμα κι αν το είχα βρει δυσκολεύομουν να το κάνω πράξη, γιατί κάθε πρωί ξυπνούσα και συνειδητοποιούσα πως τα είχα κάνει θάλασσα. 

Είναι αυτή η νοσταλγία που με πιάνει για το πάθος που είχα όταν ονειρεύτηκα τη ζωή που ήθελα να ζήσω στο εφηβικό μου δωμάτιο και ξυπνώ και τη βλέπω πως έχει καταντήσει. Θυμάμαι τη διαδρομή  και τους ανθρώπους που συνάντησα κι  ήταν όλα και όλοι τους τόσο εντάξει και αναρωτιέμαι που στον πούτσο τα σκάτωσα και τρώω στη μάπα πλεον τόσους αχρείους ; Να έφταιξαν οι καιροί, κάποιες επιλογές ή μήπως απλά δεν προσπάθησα αρκετά; Οι δισταγμοί μου, οι φόβοι μου; Ίσως να έφταιξε και η καλή διαγωγή σε έναν κόσμο γεμάτο καθάρματα. Τελικά όλα έφταιξαν.

Μας την είχαν στημένη,αυτό έφταιξε.

Βούρτσισε τα δόντια σου, πλύνε τα πόδια σου, ράψε το πουλόβερ, βάψε τα νύχια, άλλαξε τις μπαταρίες, φάε τις μύξες, πιες τον αφρό,παντρέψου την, παντρέψου την, παντρέψου την, πάρε προφυλάξεις, σκέψου το μέλλον σου.Μας την έχουν στημένη.Οι διεθνείς ορδές από μανάδες και αντιπροσώπους και δημοσίους υπαλλήλους και τσιντσιλά και ηθικολόγους νυφίτσες που επιθυμούν να σε πάνε από το χεράκι στη σύνταξη.Πιες το σιρόπι, αγόρασε ένα καλό αυτοκίνητο, κόψε το κάπνισμα, μην το παίζεις αυτό, άλλαξε δουλειά, βελτίωσε την εικόνα σου, πήγαινε ν'αγοράσεις γαρίδες, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, ράψε το μανίκι, προσευχήσου στην εικόνα.Μας την έχουν στημένη.Με τα βασιλικά τους πόδια και τ'αποσπάσματα τους και τους κανόνες τους και τις πυξίδες τους και τους γνώμωνες τους και τα κυριακάτικα κοστούμια τους. Χτενίσου,καθάρισε τα παπούτσια σου, μύρισε την βενζίνη, πες ναι στο αφεντικό σου, δες τις ειδήσεις, μην κοιμάσαι για μεσημέρι,άσε αυτό το χαμόγελο,νιώσε ένοχος,τελείωσε τη σούπα, τελειώσε τη σούπα, τελειώσε τη σούπα, γίνε υπεύθυνος.Μας την έχουν στημένη.Μας τελείωσε η νιότη. Φτάνει πια με την τεμπελιά.Πρέπει να αποκτήσουμε συναίσθηση. Ζήτω τo οιδιπόδειο σύμπλεγμα.Ζήτω!Δικό μου το λάθος.Πλήρωσε τους λογαριασμούς ,κουστούμι με γιλέκο,κοιμήσου με πιτζάμες, κάνε τη Δευτέρα αργία,κάνει οικογένεια,γιατί δεν αδυνατίζεις,τι μούτρα είναι αυτά,πλύνε τα χέρια,βάψε τα χείλια, γιατί το λές αυτό, γιατί το λες αυτό, όλα έχουν ήδη γραφτεί.Μας την έχουν στημένη.Ο 'Εντισον και ο Ουάσιγκτον και Αϊνστάιν και ο Φρόιντ και ο Χίτλερ και ο Κοπέρνικος και οι Σέρχιο και Εστιμπαλίθ και ο Φον Μπράουν και ο δον Σαντιάγο Ραμόν Καχαλ.Μας την έχουν στημένη.Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας. Για τις αμαρτίες μας.Μας την έχουν στημένη.Κάθε χρόνο πιο κοντά.Κάθε μέρα πιο φανερά.Κάθε ρουφηξιά πιο γλυκιά.Κάθε ανάμνηση πιο μακριά.Μας την έχουν στημένηΜας την έχουν στημένηΜας την έχουν στημένηΜας την έχουν στημένηΣε όλους μας

Ποιος να'ναι άραγε;

Μήπως του μοιαζω;

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2016

Κυριακή είναι θα περάσει...


Προσπαθούσε μανιωδώς να με ψυχολογήσει πριν το ρίξει στα σεμινάρια και την επαγγελματική ψυχολογία. Απορώ που έβρισκε το ενδιαφέρον. Αν ήξερε κάτι για μένα; Κουράδες ήξερε και δε λέω ότι φταίει αλλά αγνοούσε ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου και καλά έκανε. 


Έζησα όλη μου τη ζωή προσπαθώντας πάντα να μην τραβήξω τα βλέμματα, οπότε ήταν φυσικό να με εκνευρίζει που είχα γίνει αντικείμενο παρατηρήσεις χωρίς να ρωτηθώ. Τώρα που το σκέφτομαι χωρίς καν να προκαλέσω, τώρα αν έθιξα τον εγωισμό οποιουδήποτε δικό του πρόβλημα σκέφτηκα. 

Έπαψα να παρατηρώ και να αναλύω τους ανθρώπους , μου το απαγορεύει η καθημερινότητα μου πια, μου το απαγορεύει και η καθημερινή ανελέητη τριβή μαζί τους, οι περισσότεροι είναι τόσο μπάσταρδοι που όχι απλά δεν αξίζει να τους παρατηρήσεις και να γράψεις κάτι γι αυτούς, οι περισσότεροι αξίζουν και πρέπει να μείνουν στην προσωπική τους μιζέρια και  αφάνεια.

Με έχουν απογοητεύσει τόσο οι άνθρωποι , όχι ότι ποτέ τους είχα και σε μεγάλη εκτίμηση, φαντάσου και να τους είχα δηλαδή αλλά ότι θα ήταν τόσο τιποτένιοι ούτε αυτό το περίμενα. Αθώα γαρ, ναι ακόμα. 

Τώρα με τις γάτες είναι αλλιώς η κατάσταση κι αν οι μπάσταρδοι τις λένε μπάσταρδες είναι γιατί ποτέ δεν τους συγχώρεσαν ότι μπορούν και μόνες τους, ότι είναι ανεξάρτητες.

Ο γάτος γουργουρίζει, ζεσταίνει, κατανοεί , ψυχολογεί και θεραπεύει. Μα δε θέλω τίποτα τώρα πια από να τον πάρω αγκαλιά ...




Ραψ

  

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2016

Survivor...




Είχα ξεχάσει πως είναι να βαριέσαι και τώρα που το νιώθω ξανά μόνο που δεν έβαλα τα κλάματα από ευχαρίστηση. Βαριέμαι και το απολαμβάνω. Έπαθα για ακόμα μια φορά τενοντίτιδα, αυτή η δουλειά θα με αφήσει σίγουρα με πολλά κουσούρια. Τι σαν πήρα άδεια, το τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπά, το inbox γέμισε από γνωστούς, αγνώστους και φίλους που θέλουν όλοι μια εξυπηρέτηση , μια ερώτηση ή ακόμα και τον ουρανό με τ' άστρα. Δε βλέπω την ώρα που θα βγάλω μια ωραιότατη ανακοίνωση στο facebook που θα λέει: "Παιδιά παραιτήθηκα, πάρτε τα αρχίδια μου τώρα και παρατήστε με! "

Όταν δε δουλεύεις το εικοσιτετράωρο μπορεί και να είναι μεγάλο μπορεί και όχι βέβαια. Μαθημένη τα τελευταία χρόνια να ζω για να δουλεύω και σε ότι περισσεύματα χρόνου προκύπτουν να ζω, ήρθαν αυτά τα free εικοσιτετράωρα και δεν ήξερα τι να τα κάνω! Μέσα στον πόνο μου, τα χάπια και το δεμένο χέρι, έκανα ένα σωρό δουλειές που στην καθημερινότητα φαινόντουσαν ακατόρθωτες αλλά μέσα σε ένα ελεύθερο εικοσιτετράωρο είχαν κιόλας συμβεί!  

Αφού τακτοποιήθηκαν όλες οι εκκρεμότητες, έμεινα μόνη μου με το χρόνο και αναρωτήθηκα αν όντως ήθελα να παραιτηθώ και να αράζω στο σπίτι. Όχι ούτε κι αυτό θα ήταν λύση. Θυμήθηκα τις καταθλιπτικές μέρες που περνούσαν και δεν έβγαζα από πάνω μου τις πιτζάμες. Ζω κάθε μέρα τις καταθλιπτικές μέρες που τo ξυπνητήρι χτυπάει απ'τις έξι κι εγώ πηγαίνω στο προσωπικό μου κολαστήριο, σκέφτηκα πως σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα πράγματα πέρα από αυτές τις δυο καταδικασμένες επιλογές. 

Ναι, το να δουλεύεις πάνω σε αυτό που σ'αρέσει, σε καυλώνει κι άντε αν αυτό θεωρείται στις μέρες μας πολυτέλεια που για μένα δεν είναι, τότε κάτι πιο απλό, να δουλεύεις σε ανθρώπινες συνθήκες, σε ένα ευχάριστο εργασιακό περιβάλλον με ανθρώπους που μπορείς να συνεννοηθείς και να συνεργαστείς και που δεν θα προσπαθούν μονίμως να φορτώσουν σε εσένα  τη δουλειά! Δυστυχώς δεν έχω τίποτα απ' τα δυο!

Όλοι έχουμε τα σαράκια μας, όλους μας κάτι μας τρώει , εμένα τα τελευταία χρόνια έχουν εξαφανιστεί δια μαγείας όλα τα άλλα μου προβλήματα και πέρα από την πλάκα δόξα τον Jah  όντως όλα πάνε καλά και το μόνο μου σαράκι είναι αυτή η απαίσια δουλειά, καταντάω πολλές φορές μονότονη κυρίως απέναντι στον ίδιο μου τον εαυτό και στους φίλους τους μετρημένους στα δάχτυλα γιατί δεν έχω και πουθενά αλλού να πω τον πόνο μου.  Στην αρχή ίσως να έκανα υπομονή, ίσως να ήλπιζα πως κάποια στιγμή θα άλλαζαν τα πράγματα, πως θα πήγαιναν προς το καλύτερο με λύπη μου όμως διαπιστώνω ότι αυτά τα τελευταία τρία χρόνια που είμαι εκεί τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο και ο κλοιός όλο στενεύει. 

Αρχίζω πλέον να βλέπω σοβαρά την πιθανότητα μιας παραίτησης στο άμεσο μέλλον, αφού εξαντλήσω πρώτα όλες μου τις πιθανότητες για κάτι καλύτερο ή μια αλλαγή και προτού εξαντληθώ η ίδια είμαι πλέον έτοιμη για την μεγάλη φυγή γιατί όπως λέει και η Maya Mendoza " Κανένα ποσοστό ασφάλειας δεν αξίζει για να υποφέρεις την μετριότητα μιας αλυσοδεμένης ζωής σε μια ρουτίνα που σκοτώνει τα όνειρα σου. 

Αφού μαγείρεψα, ασχολήθηκα με δουλειές του σπιτιού και ψώνια, τώρα ήρθε η ώρα για ένα ωραιότατο καφέ με φίλους το βράδυ έχει λιώσιμο με Narcos και αύριο είναι μια ελεύθερη μέρα με τόσο προγραμματισμένα και απρογραμμάτιστα πράγματα να κάνω. Ξέρω ότι πολλοί μπορεί να μην θεωρούν σοβαρό το πρόβλημα μου γιατί εύκολα ή δύσκολα λύνεται, πολλοί μπορεί ούτε καν να συμμερίζονται τον πόνο μου γιατί θα με λένε αχάριστη που έχω μια σταθερή δουλειά με ένα σταθερό μισθό, μόνο που έχω και μια σταθερή θηλιά δεμένη στο λαιμό που όλο στενεύει κι αυτό είναι που κάνει τη διαφορά...

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2016

8th Street Mode Festival

8th Street Mode Festival .... μια κάποια γεύση 

2/9/2016





Χθες στη Σαλονίκη δε θυμήθηκα τα νιάτα μου, είδα κάτι νιάτα που δεν είχα. Ήταν κάτι πιο εξελιγμένο, ακόμα πιο δημιουργικό που όχι μόνο δε μου χαλούσε την αισθητική, μου την έφτιαχνε ακόμα περισσότερο. Εκεί είναι που καταλαβαίνεις πια ότι αρχίζεις να ανήκεις σε μια ξεπερασμένη γενιά που αναπόφευκτα μεγάλωσε με "Μπράβο Ρούλα"! 

Όταν παστώθηκα πάνω στα κάγκελα δίπλα στο Θερμαϊκό, με τα πόδια να τρέμουν κι εγώ να χάνω τις αισθήσεις μου, πέρασαν αμέτρητα, γαμώτο και γιατί, αμέτρητες θολωμένες σκέψεις, όπως να παραιτηθώ, να γράψω βιβλίο, να γίνω μάνα, να αλλάξω ζωή. Ένιωθα το απέραντο πλήθος έτοιμο να με ποδοπατήσει έτσι όπως μου ποδοπατάει κάθε μέρα την ψυχή στην γαμημένη δουλειά αλλά ευτυχώς ο Γιάννης την πήρε γραμμή πως κάτι  δεν πήγαινε καλά με την πάρτη μου, με έπιασε από το χέρι και κατάφερε να με βγάλει , απορώ κι εγώ ακόμα πως, από τη λαοθάλασσα. 

Η Θεσσαλονίκη τα βράδια είναι ένα τρομερό κλισέ,είναι μαγική, ακόμα και τώρα αντιστέκεται με κορίτσια και αγόρια αραγμένα δίπλα στη θάλασσα, να σκαρώνουν στίχους, να ραπάρουν, να δημιουργούν. Πήρα τον κατάλληλο αέρα και ένα βρώμικο και ξαναγυρίσαμε μέχρι να βγει ο Aplha Blondy  στη σκηνή. Είχαμε χάσει τις προνομιακές μας θέσεις αλλά ευτυχώς είχαμε ανεμπόδιστη θέα στον Bob Marley της Αφρικής και ενδυματολογικά σε κάτι από Φλωρινιώτη θα πρόσθετα εγώ!

Η βραδιά είχε αρχίσει να αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον, η μυρωδιά της φούντας ερχότανε από παντού, το λιμάνι είχε πάρει όντως φωτιά, όλοι το γύριζαν, ο περίγυρος άρχισε να απαρτίζεται  με μεγαλύτερους ηλικιακά από μένα, ο Blondy έλεγε να μην σκοτώνουμε στο όνομα καμιάς θρησκείας κι εγώ σκεφτόμουνα πόσο χιλιοειπωμένο αλλά και πόσο επίκαιρο δυστυχώς ήταν αυτό που έλεγε, άρχισε να τραγουδά κι όλοι χορεύαμε reggae, ναι ήμουν εκεί το ζούσα και η sophie_jamaica ήταν ολοζώντανη. 

Ήταν η ίδια μέρα που έμαθα για τον χαμό του Ανεστόπουλου και είχα μια θλίψη, για το θάνατο του Θάνου, της εφηβείας μου, της δεκαετίας των είκοσι, των ονείρων που θάφτηκαν, της άθλιας καθημερινότητας, της τρομακτικής ΑΕΛ με Κούγια, τις μάντρες που έπρεπε να πηδήξουμε και τούτον το χειμώνα, το σανδάλι με βροχή στη δουλειά και αναρωτήθηκα πολλές φορές αν όντως υπάρχει ανώδυνη αλλαγή , μα δεν υπάρχει....

Μπήκε ο πρώτος γαλλικός φουντούκι στην κούπα, ο Σεπτέμβριος ήρθε απειλητικός με νεροποντές και η φωνή του γέμισε το δωμάτιο...μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας....



Good luck up there buddy...