Πέμπτη, Οκτωβρίου 15, 2015

Τριάντα


Ραψάνη-photoshoot:sophie_jamaica

Φτάνεις τα τριάντα και απογοητεύεις τον δεκαεννιάχρονο εαυτό σου ή έτσι νομίζεις μέχρι να φτάσεις τα σαράντα. Μικραίνεις τα μεγάλα όνειρα, μακραίνεις τις γρήγορες ανάσες και τώρα πια φοβάσαι πιο συχνά κι ας έκανες τα πάντα για λίγη  ασφάλεια. Εκείνο που πραγματικά νοσταλγείς είναι ότι τότε δεν υπολόγιζες, δεν φοβόσουν, δεν ζητούσες σιγουριές και με έναν περίεργο τρόπο τις είχες. Ξημέρωνε καβαλούσες το τρένο κι όπου σ'εβγαζε και σε έβγαζε πάντα σε οάσεις, άσχετα αν μεγαλώνοντας μουρμουρίζεις ξανά και ξανά μέσα από τα δόντια το γνωστό σου μότο "είδες άμμο και νόμιζες πως ήταν ακρογιαλιά. Έρημος ήταν δικέ μου, έρημος..."

Καταβάθος δεν προδίδεις τίποτα, απλά μεγαλώνεις κι ίσως δεν χωράς. Μεγαλώνεις και για να χωρέσεις όλο και κάτι πρέπει να κόψεις, να συμβιβαστείς, να επιβιώσεις, να ζήσεις αν μπορέσεις.  Τώρα πια δεν νοιάζεσαι μόνο για τον κώλο σου παίρνεις κι άλλους στο λαιμό σου κι έτσι καλμάρεις, λουφάζεις για λίγο,δεν ζεις το ίδιο επικίνδυνα μα ούτε και ανώδυνα.
Εντάσσεσαι ή δεν εντάσσεσαι ή απλά τριγυρνάς,  μέχρι  να πιαστείς, όχι τυχαία από μια φάκα, όταν πας συνειδητά προς τα εκεί για να φας το τυράκι σου. Συσσωρεύεις γνώσεις,μεταπτυχιακα,το παίζεις μάγκας στο trivial, μπορείς να εντυπωσιάζεις με τις γνώσεις και τις λέξεις κανέναν πιτσιρικά γκόμενο μα όλα αυτά τα έχεις βαρεθεί, το έχεις παίξει απέραντες φορές αυτό το παιχνιδάκι έχεις χορτάσει. Κλείνεις τους κύκλους σιγά, σιγά. Δεν τρέχεις, αγαπάς και μένεις κάπου που δεν έχεις καμία ανάγκη για εντυπωσιασμούς πια.

Αλλάζεις ιδιότητες ή απλά φορτώνεσαι κι άλλες, χάνεις την ιδιότητα της φοιτήτριας παίρνεις την ιδιότητα της άνεργης,  γίνεσαι σύζυγος, εργαζόμενη, μάνα κι όλα αυτά κουβαλάνε τόσες σκοτούρες πάνω τους. Είναι πραγματικά τόσος φορές, απέραντες οι φορές που θέλεις να είσαι απλώς εσύ κι αυτό το εσύ δεν προσδιορίζεται με τίποτα, η αύρα δεν προσδιορίζεται.   

Δεν σε πειράζει η βαρετή δουλειά σου και οι μαλάκες που έχεις πάνω από το κεφάλι σου, δεν σε πειράζει που δεν έκανες και μάλλον δεν θα κάνεις  μεγάλη καριέρα πάντα χεσμένη την είχες, σε τρώει περισσότερο που δεν έδωσες περισσότερο αέρα στα μεράκια σου, που για κάποιον γαμημένο λόγο το βάζεις στα πόδια από όλα όσα σου δίνουν ευχαρίστηση, όχι απλά δεν τα κυνηγάς όπως παλιά μα τα αποφεύγεις διαολεμένα σαν παλιούς συμμαθητές μήπως σε σταματήσουν στο δρόμο κι αρχίσουν αυτές τις σπαζαρχίδικες ερωτήσεις του τύπου πως τα πας με τη ζωή σου, ίσως φοβάσαι να τα αντιμετωπίσεις μήπως και τυχόν σε ρωτήσουν κι αυτά με εμάς τι έκανες ρε μεγάλε; 

Τελικά συμφιλιώνεσαι με τον δεκαεννιάχρονο εαυτό σου κι εκείνος έκανε τις μαλακίες του, του τις έχεις συγχωρέσει καιρό πριν μερικές φορές τις νοσταλγείς κιόλας αλλά όπως δεν μπορείς να φανταστείς και δεν θέλεις να τις ξαναζήσεις έτσι κι αυτός μπορεί να ξενερώνει με την μετάλλαξη σου σε τριαντάρα. Στο κάτω-κάτω όποια ηλικία κι αν έχεις δεν παύεις να είσαι ΕΣΥ. 

Δημοσίευση σχολίου