Δευτέρα, Φεβρουαρίου 03, 2014

Blue Moon



Είναι Δευτέρα, είναι πρωί και νιώθω υπέροχα. Είχα τόσο καιρό να ζήσω ένα πρωινό. Εδώ και τέσσερις μήνες καθηλωμένη σε μια καρέκλα εξυπηρετώντας χιλιάδες κόσμου, όσο να'ναι αλλοιώθηκε η εικόνα των πρωινών μου. Σήμερα, σηκώθηκα χορτασμένη από ύπνο κι ας κουνήθηκα γύρω στις πέντε και κάτι από τον σεισμό. Ξύπνησα και επιτέλους έξω είχε φως και δεν με ένοιαζε καθόλου που ήταν συννεφιασμένο! Άνοιξα τα βλέφαρα μου χωρίς  την βοήθεια του ενοχλητικού ήχου του ξυπνητηριού και απόλαυσα τον καφέ μου με την ησυχία μου ακούγοντας  το blue moon  από τη φωνή της Billie Holiday που απλώθηκε στο δωμάτιο, δηλαδή ονειρεμένα πράγματα που για μένα δεν είναι πλέον ούτε αυτονόητα, ούτε δεδομένα!

Τι κι αν πήγα πάλι πρωί-πρωί στη ΔΕΗ, τι κι αν είχε μια ουρά σιδηρόδρομο; Όλα πήγανε καλά, δεν έχασα την υπομονή μου,τέλειωσα γρήγορα και ω ναι!!!Είδαμε το φως το αληθινό! Επιτέλους έγινε η σύνδεση για το νέο μας σπίτι!

Γύρισα με το τέσσερα. Είδα κίνηση στους δρόμους, τα παιδιά από τα Mikel να έχουν βγει στην κεντρική και να μοιράζουν δωρεάν καφέδες και κόσμο στους δρόμους παρά το τσουχτερό κρύο.Μπήκα σπίτι και χουχούλιασα στον καναπέ μου, βρήκα χρόνο να ακούσω μουσική,να τακτοποιήσω τη βιβλιοθήκη μου, να γράψω αυτή την ανάρτηση και να νιώσω τόσο ελεύθερη και ωραία!



Αύριο κλείνουν 17 χρόνια χωρίς τον Αντώνη Παραρά, όμως εγώ δεν ξεχνώ με τίποτα τη γλυκιά του φάτσα. Τον έχω πάντα μέσα στην ψυχή μου ως ένα από τα πιο γλυκά κομμάτια της παιδικής μου ηλικίας,ως μια από τις πιο τρυφερές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων. Το έχω γράψει τόσες φορές και δεν θα κουραστώ ποτέ να το γράφω πως για χάρη του έγινα sophie_jamaica, εξαιτίας του ερωτεύτηκα τον Bob Marley και τη reggae κι αν το καλοσκευτώ εξαιτίας αυτού του πράγματος έζησα τρελά σκηνικά, γνώρισα απίστευτες φάτσες, έκανα τόσα ταξίδια και το κυριότερα γνώρισα εσένα μέσα από την κοινή μας αγάπης για τη reggae και εκείνης της συναυλίας των Israel Vabration στη Θεσσαλονίκη που μας έφερε κοντά.Για όλα αυτά και άλλα πολλά όπως το υπέροχο χαμόγελο του θα τον έχω πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου και δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, ποτέ μα ποτέ και αν κάποτε στη ζωή μου καταφέρω να κάνω το μακρινό ταξίδι ως τη Jamaica θα φωνάξω δυνατά το όνομα του για το όνειρο που μου έδωσε να ζήσω.

Σκέφτομαι τον κόσμο στην Κεφαλλονιά, τη γη που άμα γουστάρει μας εξαφανίζει... Εύχομαι όλα να πάνε καλά για όλους και  τραγουδώ..Every little thing gonna be all right. Don't worry

Δημοσίευση σχολίου