Τρίτη, Ιανουαρίου 14, 2014

Οκτάωρο!

Μυαλό πατημένο σαν κιμάς και από το μέσα δωμάτιο παίζει Cave. Με την κωλοδουλειά διαγνώστηκα με πρώιμο αυχενικό. Η Μυρτώ από το απέναντι γραφείο λέει πως φταίνε οι πίπες και γελάει κι εγώ την βρίζω και της λέω να τις κόψει!Κάθε πρωί που ξημερώνω είναι νύχτα. Τα βράδια πια δεν ονειρεύομαι ότι δραπετεύω, δέκα και μισή κοιμάμαι με τα σάλια να τρέχουν. 

Όταν γυρίζω σπίτι θέλω δυο ώρες να κοιτάω το ταβάνι για να ξελαμπικάρω, συνήθως τα μεσημέρια δεν κοιμάμαι και μετά είμαι ένα ζόμπι. Η διευθύντρια μου είπε να αρχίσω yoga! Φίλοι , γνωστοί με ρωτούν πως πάω με το γράψιμο. Συνήθως τους λέω να περάσουμε στην επόμενη ερώτηση. Απλά δεν προλαβαίνω και όσο σκέφτομαι ότι σκοτώνω οχτώ πολύτιμες ώρες της ζωής μου στο τίποτα ανατριχιάζω. Οκτώ πολύτιμες ώρες, που θα μπορούσα να κοιμάμαι, να ταξιδεύω, να πηδιέμαι, να γράφω, να τα ξύνω με φίλους, να προσχεδιάσω μικρές ή μεγάλες επαναστάσεις, να διαβάζω ποίηση ή έστω τις οδηγίες του tide στην τουαλέτα! Οκτώ ώρες σαπίλας, μιζέριας και ανοησίας, οκτώ ώρες που μου αφήνουν τα κουσούρια τους και τις επόμενες. 


Ίσως μια μέρα να παραιτηθώ, πάθω νευρικό κλονισμό ή συνηθίσω. Το τελευταίο με τρομάζει περισσότερο από όλα. Για να ξεχνιέμαι ανοίγω αραιά και που το doc της διπλωματικής του ρίχνω απλά μια ματιά και του λέω καληνύχτα. Μετά φιλάω τον Καραγάτση στο στόμα και πέφτω για ύπνο. Τίποτα δεν είναι όπως πριν κι εγώ σαν να με πάτησε τρένο. Τα φαγητά μοιάζουν άνοστα, οι φίλοι βαρετοί, το διάβασμα κουραστικό, η τέχνη ανυπόφορη, η σκέψη απαγορευτική και η τρίτη σεζόν από το homeland μια αηδία! Μέχρι και η μετακόμιση που τόσο περίμενα εξουθενωτική.

Υ.Σ 1 Αφιερωμένο σε εσένα που αγαπώ με όλη μου την γατίσια ψυχή. Δηλαδή εφτά φορές περισσότερο από σένα ;p
Υ.Σ 2  Κι όπως έλεγε και η Δήμου.... Ετοιμάζω ταξίδι!!!



Δημοσίευση σχολίου