Σάββατο, Δεκεμβρίου 27, 2014

Ραψανοselfies

Χριστουγεννιάτικες Ραψανοselfies




25/12/2014

Εύχομαι πως θα'ρθει ο καιρός που  θα ξημερώσει η μέρα που θα φωνάξω δυνατά : Δεν έχω τίποτα να κάνω και το κάνω! Άραγε θα έρθουν ποτέ ξανά αυτες οι μέρες;







Δευτέρα, Δεκεμβρίου 22, 2014

Κυριακή, Δεκεμβρίου 14, 2014

Ραψάνη












Σαββατοκύριακο Νοεμβρίου στη Ραψάνη, με καλή παρέα, απίστευτες γεύσεις και κρασί άφθονο να ρέει... Παράδεισος επί γης :)



Σάββατο, Οκτωβρίου 11, 2014

Φτου, ρε πούστη μου δουλειά !

Αναγνώσματα για το Σαββατοκύριακο


It's been a hard days night!



Κοίτα πως κατάντησε η ζωή μου!!!!

ΚΟΛΛΑΤΟΣ




Αφίσα κάτω από το σπίτι μο, που από ότι διαπίστωσα αργότερα, έχει κατακλύσει όλη τη Λάρισα! 

Τετάρτη, Οκτωβρίου 08, 2014

Valse Triste



Γυρνούσα σπίτι, ήμουνα στο αυτοκίνητο με τον μπαμπά, έξω έβρεχε καρέκλες και έτσι απλά μου το ξεφούρνισε, "ο Θανάσης είχε πεθάνει απ'τις πέντε το πρωί". Το έπαιζα ψύχραιμη και σκληρή, όπως ξέρω, έχω τον τρόπο μου. Μόλις με άφησε σπίτι και έφυγε έβαλα τα κλάματα, ξέρεις αυτά τα γοερά, που νιώθεις ότι σου ξεσκίζουν τη σάρκα από μέσα. Μετά παγωμάρα, πέφτει μια μαύρη κουρτίνα, είναι τόσο κλισέ και τόσο μαύρη, θολώνουν όλα, δεν υπάρχει διέξοδος κινδύνου. Μόνο μεγαλώνεις, μόνο αυτό συμβαίνει κι εσύ νιώθεις όλο πιο μετέωρος και πιο χαμένος και δεν μιλάς πια, δεν γράφεις, δεν ξεσπάς σε τρώει μια βουβαμάρα.  Είχα ξεχάσει πόσο λυτρωτικό είναι το κλάμα κι άλλο τόσο το γράψιμο κι άλλο τόσο να ακουμπάω πάνω στο στέρνο σου και να ηρεμώ.

Για να μη μας χαλάσουν το Πάσχα, λέει. Εγώ έκλαιγα από το πρωί, πες το προαίσθημα, πες το όπως θες και τον Δημήτρη παίζει να μην τον έχω δει ποτέ πιο ζορισμένο στη ζωή μου και κατά τα άλλα κάναμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα, αυτό ήταν το γαμώτο σε όλη αυτή την ιστορία με το Θανάση, ότι μια ζωή έκανα για να μην πω κάναμε, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, μόνο και μόνο γιατί δεν γουστάριζα αυτή την συμπαθητική ξινίλα της λύπησης.

Τώρα πια που έφυγε, δεν ξέρω καν αν έχω δικαίωμα να μιλήσω στη μνήμη του, νιώθω τόσο μικρή απέναντι σε εκείνον και στους γονείς μου και στη στάση που τήρησαν και τηρούν απέναντι στη ζωή, απέναντι σε εκείνον και σε μας.  Μα να το ξέρουν από τις πέντε το πρωί και να μην πούνε τίποτα;

Δεν είναι ότι δεν γράφω πια, γράφω κάτι αγχωμένες μαλακίες μετά τη δουλειά ή κάτι Σαββατοκύριακα με πιασμένο σβέρκο που πρέπει να βάλω μια τάξη στο σπίτι που είναι  ένα βομβαρδισμένο μπουρδέλο.  Κάτι ασυναρτησίες που μένουν στη μέση, που δεν γίνονται ποτέ ολοκληρωμένες αναρτήσεις, που ποτέ δεν ανεβαίνουν και κάθονται έτσι και χάσκουν. Έτσι μου'ρχεται μια μέρα να κάνω copy-paste όλες τις αποτυχημένες μου προσπάθειες για λίγη γραπτή λύτρωση και να τις ανεβάσω, που ξέρεις ίσως κάτι να βγει.

Εκτός από αγχωμένες είναι θυμωμένες  ασυναρτησίες, πόσο θυμωμένες Χριστέ μου! Δεν μπορώ καν να με αναγνωρίσω, τόσο συσσωρευμένος και ασυμμάζευτος πόνος, τόσος θυμός. Να και τώρα που γράφω τρέμουν τα χείλη μου δεν ξέρω αν είναι από τα νεύρα, την κούραση ή την άθλια καθημερινότητα μου, που να βρω χρόνο για γράψιμο  που μου λένε κιόλας εδώ πια δεν έχω χρόνο να ζήσω.

Έχουν περάσει έξι μήνες περίπου, πόσο θέατρο πια χρειάζεται αυτή η γαμημένη καθημερινότητα, πόσο θέατρο χρειάστηκε γενικά ο τελευταίος χρόνος. Δυο χιλιάδες δεκατέσσερα , δεν μπορούσα να σε φανταστώ ούτε στους χειρότερους μου εφιάλτες . Μα που θα πας ρε παλιό μπάσταρδο, θα φύγεις και θα πας στα τσακίδια, κι έστι όπως θα φεύγεις πάρε μαζί σου όλους τους μαλάκες και τις κωλόγριες που μου φορτώθηκαν στη δουλειά, πάρε μαζί σου όλες τις γαμημένες ενοχές σου, τις αρρώστιες σου και τους θανάτους σου, κάντην από εδώ όσο είναι νωρίς μαλακισμένο.

Τι έλεγα; Θυμωμένες ασυναρτησίες; Έ κάτι τέτοιο. Να ξέρεις πως την διπλωματική μου την χάρισα σε σένα. Στη μνήμη του αδερφού μου Θανάση έγραψα, μα θαρρώ πως ήταν κι αυτή κουτσουρεμένη σαν τη ζωούλα σου αγάπη μου, έγινε λάχα, λάχα μόνο και μόνο για να πάρω ένα χαρτί ακόμα.  Η ζωή μου Θανάση έγινε λάχα, λάχα, ούτε καν να σε κλάψω δεν πρόλαβα αλλά εδώ που τα λέμε σ'εκλαιγα μια ζωή. Έφυγες στα τριαντατρία σου ανήμερα Πασχαλιά, είχες τη δική σου λυτρωτική Ανάσταση. Δεν κλαίω που έφυγες μανάρι μου γλυκό, ξέρω ότι επιτέλους ξεκουράστηκες, ότι έπαψαν να σε τρυπούν με τις βελόνες, έπαψες να πονάς, έπαψαν τα ουρλιαχτά και τα μουγκριτά σου, κλαίω για όλη τη ζωή που δεν έζησες, κλαίω ίσως και λίγο για τη δική μου χαμένη ζωή, για τα όνειρα μου και τα θέλω μου που πεισματικά άφησα πίσω.

Μα να ξέρεις πως ότι είμαι και ότι έγινα καταβάθος το χρωστάω σε εσένα, μια ζωή θα το χρωστάω σε σένα και με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πάντα θα σε κουβαλάω μέσα μου. Θανάση δεν μπορώ πια, βάζω σχεδόν καθημερινά τα κλάματα, προσπαθώ όμως γαμώτο μου προσπαθώ να ξέρεις, να ξανασταθώ στα πόδια μου, να συνεχίσω να υπάρχω, αν και τον εαυτό μου τον έχω χάσει τελευταία, τον έχω χάσει εντελώς, δεν με αναγνωρίζω πια, ούτε εμένα, ούτε τα θέλω μου, τα όνειρα μου τίποτα, μα μια ζωή αυτό μάθαμε μαζί σου να σηκωνόμαστε από τον πάτο, μια ζωή με νύχια και με δόντια απογειώσεις πριν την ανώμαλη προσγείωση.

Πάει για σήμερα τον έχασα τον μεσημεριανό τον ύπνο, πάλι ένα κουρέλι θα είμαι μέχρι το βράδυ, με συνάχι, πυρετό και πανσέληνο κι αύριο πάλι στη βρωμοδουλειά με τα καθίκια. Πάω να μου βάλω γαλλικό φουντούκι έχω και μια ζωή να ζήσω...


υ.σ πια μισώ το γύρισμα και τα αρνιά, τα κόκκινα αυγά και τις λαμπάδες. Δεν θέλω άλλη ανάσταση... 

Παρασκευή, Αυγούστου 29, 2014

words move ...

Words move, music moves
Only in time; but that which is only living
Can only die. Words, after speech, reach
Into the silence. Only by the form, the pattern,
Can words or music reach
The stillness, as a Chinese jar still
Moves perpetually in its stillness.
Not the stillness of the violin, while the note lasts,
Not that only, but the co-existence,
Or say that the end precedes the beginning,
And the end and the beginning were always there
Before the beginning and after the end.
And all is always now. Words strain,
Crack and sometimes break, under the burden,
Under the tension, slip, slide, perish,
Decay with imprecision, will not stay in place,
Will not stay still. Shrieking voices
Scolding, mocking, or merely chattering,
Always assail them. The Word in the desert
Is most attacked by voices of temptation,
The crying shadow in the funeral dance,
The loud lament of the disconsolate chimera.


T. S. Eliot - Four Quartets (fragment)

Τρίτη, Ιουλίου 22, 2014

έφτασε χθες...



Δεν  έχουμε ορκωμοσίες, χαρές και πανηγύρια ... Έφτασε χθες με courier των ΕΛΤΑ στο σπίτι! 

Σάββατο, Ιουλίου 19, 2014

Σε τόπο χλοερό


Πλένω τάφους. Αυτή είναι η δουλειά μου τα τελευταία χρόνια. Παλιότερα όργωνα νησιά και παραθαλάσσια πουλώντας ρόκες. Τώρα μεγάλωσα βέβαια και είπα να αράξω σε ένα σίγουρο λιμάνι. Αναμφίβολα οι δουλειές μου απαιτούσαν λίγο κόπο και μου προσέφεραν πολλά κέρδη αλλά η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα χρήματα. 

Κάποτε μου είχαν προτείνει μια θέση τραπεζοκόμου σε κέντρο αποκατάστασης, φυσικά και δεν μπήκα καν στον κόπο να το συζητήσω.  Εκεί παλεύεις με την κατάντια του ανθρώπου, σκληρά πράγματα. Εδώ ακόμα και ο πόνος είναι λυτρωτικός. Μ' αρέσουν τα μνημόσυνα και τα τρισάγια, τζάμπα φαί και ευκαιρία να δούμε και λίγο κόσμο στο νεκροταφείο. Τώρα το καλοκαίρι φοράω το σομπρέρο μου για να μην με τσουρουφλάει ο ήλιος παίρνω το λάστιχο και πιάνω δουλειά. Αγαπάω πολύ τη δουλειά μου, την κάνω με αγάπη και ευλάβεια, φυσικά και δεν καθαρίζω όλους τους τάφους παρά μονάχα αυτούς για τους οποίους πληρώνομαι. 

Αγαπημένη μου πτέρυγα είναι αυτή που βρίσκεται φάτσα κάρτα στο νεκροταφείο με τους νέους. Έστω και στον θάνατο βρίσκουν μια καλή θέση. Βέβαια ακόμα κι εδώ ένα τηλέφωνο στον δήμαρχο δεν βλάπτει, βλέπεις και εκεί χωράει το μέσον. Μια θέση δίπλα σε κυπαρίσσι ίσως χρειάζεται περισσότερο ψάξιμο, πάντως για όλους τους υπόλοιπούς υπάρχουν και οι ομπρέλες θαλάσσης. Βλέπεις χαροκαμένες μάνες, να φτιάχνουν τάφους τσίρκα αλλά στον πόνο και το κιτς είναι υποφερτό. Λουλουδάκια, ποιηματάκια, πεταμένα λεφτά σε γρανίτες. Τι πιο μάταιο από έναν πανάκριβο τάφο; Κάποιοι από τους παπάδες μας έχουν πιάσει το νόημα, μαζεύονται και τα τσούζουν με τσίπουρα στο παγκάκι με τον μεγάλο ίσκιο περιμένοντας κάποιο τρισάγιο. Πολλές φορές τους ακούω να ψέλνουν σουρωμένοι "Κύριε, ανάπαυσον την ψυχήν του κεκοιμημένου δούλου σου[.....], εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός. " 

Μ' αρέσει να χαϊδεύω τα μάρμαρα, να μαζεύω τα κουκουνάρια και να τρίβω τις κουτσουλιές απ' τα περιστέρια. Πετάνε από τάφο σε τάφο με τόση χάρη, κάποιους τους χέζουν άλλους τους προσπερνούν. Δεν μπορείς να μου το βγάλεις από το μυαλό πως τούτες εδώ είναι ψυχές, ψυχές απελευθερωμένες.

Μ' αρέσει η ησυχία, τα βουβά κλάματα, τα μαύρα γυαλιά, η μυρωδιά απ' τα λιωμένα κεριά και τη θυμιάμα. Σχεδόν κάθε μέρα έρχεται και ένας νέος πελάτης, οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ. Οι μαρμαράδες κόβουν βόλτα, παίρνουν μέτρα και βγάζουν τιμές, τους έχω κι αυτούς για συντροφιά να λέμε και καμιά μαλακία αν κι εγώ την βρίσκω περισσότερο με τα σπουργίτια.

Αυτή η εξοικείωση με τον θάνατο νομίζω ότι με έχει μαλακώσει σαν άνθρωπο, είναι αυτή η μόνιμη υπενθύμιση της ματαιότητας των πάντων που σε κάνει να νομίζεις πως έγινες σοφότερος,  μα δεν μου το βγάζεις ούτε αυτό απ' το μυαλό πως όσο ζει ο άνθρωπος είναι ένας τεράστιος μαλάκας. Τι να κάνω; Μεγάλωσα κι εγώ και έχτισα τις θεωρίες μου. 

Συνεχίζεται .... 

Πέμπτη, Ιουλίου 03, 2014

τζιτζικομπουλος

Θα έρθει μια μέρα που θα σας ρίξω έναν τεράστιο (μ)πουλο και θα φύγω,προς το παρόν κάνω μια μέρα ακόμη υπομονή!

Πέμπτη, Ιουνίου 05, 2014

Πάει κι αυτό!

Το παιδί της crest και το κεφάλι της κ. Στάμου, λίγο πριν αρχίσει η παρουσίαση

4/6/2014- Μεταπτυχιακό Δημιουργικής γραφής- Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας- Φλώρινα

Τρίτη, Ιουνίου 03, 2014

Ν. Εγγονόπουλος- Μπολιβάρ (απόσπασμα)

ΦΑΣΜΑ ΘΗΣΕΩΣ ΕΝ ΟΠΛΟΙΣ ΚΑΘΟΡΑΝ, ΠΡΟ
ΑΥΤΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ

Για τους μεγάλους, για τους ελεύθερους,
για τους γενναίους, τους δυνατούς,
Αρμόζουν τα λόγια τα μεγάλα, τα ελεύθερα,τα γενναία,
τα δυνατά,
Γι αυτούς η απόλυτη υποταγή κάθε στοιχείου, η σιγή,
γι αυτούς τα δάκρυα, γι αυτούς οι φάροι,
κι οι κλάδοι ελιάς, και τα φανάρια
Όπου χοροπηδούνε με το λίκνισμα των καραβιών και
γράφουνε στους σκοτεινούς ορίζοντες των
λιμανιών,
Γι αυτούς είναι τ' άδεια βαρέλια που σωριαστήκανε στο
πιο στενό, πάλι του λιμανιού, σοκάκι,
Γι αυτούς οι κουλούρες τ'άσπρα σκοινιά, κι οι αλυσίδες,
οι άγκυρες, τ'άλλα μονόπετρα,
Μέσα στην εκνευριστικιάν οσμή του πετρελαίου,
Για να αρματώσουνε καράβι,ν'ανοιχτούν, να φύγουνε,
Όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι ολόφωτο μέσ'στη
νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ'ένα σκοπό του ταξειδιού: π ρ ο ς τ' α σ τ ρ α.


Γι αυτούς θα πω τα λόγια τα ωραία, που μου τα

υπαγόρευσε η Έμπνευσις,
Καθώς εφώλιασε μέσα στα βαθιά του μυαλού μου όλο
συγκίνηση
Για τις μορφές, τις αυστηρές και τις υπέροχες, του
Οδυσσέα Ανδρούτσου και του Σίμωνος Μπολιβάρ.

Σάββατο, Μαΐου 31, 2014

Σάββατο, Μαΐου 17, 2014

Παρασκευή, Μαΐου 16, 2014

Η Σοφία κάνει νάζια...

Παίζω κρυφτό, μετράω από μέσα. Πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, εικοσιπέντε, φτου και βγαίνω. Νιώθω λες και ξέχασα τις λέξεις. Πάω από την αρχή, μπουσουλάω. Ξαναβρίσκομαι στο εφηβικό μου δωμάτιο, σαν να γράφω με μανία ημερολόγια, σαν τούτη να είναι η πρώτη μου ανάρτηση. Ψάχνω στα τυφλά να βρω λίγη από την ηδονή εκείνων των χρόνων, με βοηθάει η σιωπή και ο γνώριμος ήχος από το ρολόι που είχα στο φοιτητικό μου σπίτι. Σκευοφόρος με γρανάζια η Σοφία κάνει νάζια.

Ξεκινάω ανώδυνα, ρίχνω μια ματιά έξω από το καβούκι μου. Ποιος σας είπε ότι είμαι έτοιμη να βγω έξω; Σκέφτομαι τις μέρες που έβγαζα κάλους στα ακροδάχτυλα από την κιθάρα και μαύρους κύκλους στα μάτια γράφοντας για ώρες μπροστά από μια οθόνη. Ναι, τότε που τιναζόμουν από το κρεβάτι τα βράδια για να γράψω και να ξαλαφρώσω, τότε που το καθετί ήταν αφορμή για γραφή.  Εντάξει τώρα το βλέπω πιο καθαρά από ποτέ πως ο χρόνος είναι χρήμα και το χρήμα είναι χρόνος, πως με την κωλοδουλειά δεν έχω χρόνο για τίποτα αλλά ας μην κρύβομαι αλλό πίσω από το χοντροδάχτυλο μου, όλο αυτό είναι μια πρόφαση.

Στο τώρα, κοιτάω με γλυκιά ανάμνηση την περασμένη μποέμικη ζωή μου κι ενώ την νοσταλγώ δεν επιδιώκω να της δώσω κανένα γλωσσόφιλο για να την αναστήσω. Βυθίζομαι σε μια ρουτίνα που με καταστρέφει κι εγώ κάθομαι και παρατηρώ μέρα τη μέρα τη φθορά της πάνω μου. Δεν πιστεύω πως δεν έχω πια να πω κάτι, ούτε έκλεισαν οι τρύπες και τα κενά που με μανία προσπαθούσα να μπαλώσω με λέξεις. Η ζωή μου συνεχίζει να με φέρνει καθημερινά αντιμέτωπη με τραγικότητες σε προσωπικό και όχι μόνο επίπεδο. Απλά πλέον θρηνώ βουβά και θρηνώ με το δικό μου απόλυτο μαύρο. Δεν γράφω.

Απέχω από όλα τα πράγματα που θα μου έδιναν κάποια ευχαρίστηση. Βλέπω όλα όσα με ευχαριστούσαν και αλλάζω πεζοδρόμιο. Φάτσες, μουσικές, προορισμούς, όνειρα.Δεν ξέρω αν θα επανέλθω ή αν απλά θα βυθιστώ ακόμα πιο πολύ στο τίποτα. Κάθομαι γεμάτη υπερένταση και κούραση με τον mac να μου ζεσταίνει τα μπούτια. Ακούω την κίνηση από την Ηρώων Πολυτεχνείου, προσπαθώ χωρίς δόντια και χωρίς νύχια να κρατήσω τη σιωπή της εσωτερικής μου γαλήνης κι αυτή με αξιοπρέπεια. Σήμερα θέλω να βγω, να πιω και να τα κάνω όλα πουτάνα αλλά αντί γι αυτό αφήνομαι ολοένα δίχως σκέψη στην αυτοκαταστροφή μου, αφήνομαι στην ελεύθερη πτώση του νου μου προς τα κάτω, νιώθω το κεφάλι μου να παραδίνεται στο μαξιλάρι ήρθε η λυτρωτική ώρα του ύπνου και πια ξέρω πως δεν θα πεταχτώ ιδρωμένη για να γράψω για ότι βαθιά με πληγώνει. Έρχονται εκλογές, ο κόσμος καίγεται, εγώ αυτοπυρπολούμαι.


Υ.Σ "Όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγωνίζομαι να μην με αλλάξει αυτό. Αγωνίζομαι να μείνω άνθρωπος. Κι αυτό είναι η κορυφαία πολιτική μάχη. Να μπορείς να αποφύγεις τη βαρβαρότητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παραμείνεις άνθρωπος με τρυφερότητα."

                                                                                                          Χρόνης Μίσσιος


Τζα ξαναβγήκα κάπως στραπατσαρισμένη αλλά ακόμη τρυφερή...

Παρασκευή, Μαΐου 09, 2014

Παρδαλοκάτσικο

Μόλις υπέβαλα το Ε1  μου και έχω και επιστροφή! Χθες η καλύτερη μαμά του κόσμου είχε γενέθλια, δηλαδή η δικιά μου.  Χρόνια πολλά μανούλααααααα! Γιορτάζεις και την Κυριακή δεν σε ξεχνάω! Στις 4 Ιουνίου παρουσιάζω τη διπλωματική μου στη Φλώρινα και τέλος με την ιστορία του μεταπτυχιακού που κράτησε αρκετό καιρό! Άντε και σε άλλες σπουδές και περιπέτειες από εδώ και πέρα και κατά τα άλλα είμαστε για τα πανηγύρια...


Το μαρτυράει και η παρακάτω φωτογραφία από το Παρδαλοκάτσικο....

Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Στέλιο Ματσάγγο


κι αν δεν τα ξαναπούμε


Άντε και καλό ψόφο....


υ.σ Στην υγεία μας παιδιά... δεν  μετράει τίποτα άλλο πιστέψτε με...

Moonlight Sonata



στο γρασίδι

ο αδερφός μου ο Δημήτρης κοιτάζει το μέλλον 

Μυρίζει γιασεμί 

στο σπίτι του ξάδερφού Χρυσόστομου 

με καλή παρέα....

Πέμπτη, Μαΐου 01, 2014

Πέμπτη, Απριλίου 03, 2014

Οι γάτοι μας πετάνεεε!



Είναι μεσημέρι και τρώω γεμιστά από προχθές! Από τα χεράκια μου βεβαίως- βεβαίως! Ρίχνω από πάνω και ένα γιαούρτι και ξεγελάω τη πείνα μου! Θα 'θελα πολλές μάπες να γιαουρτώσω αλλά πλέον ούτε το γιαούρτιον με ολίγα λιπαρά δε χαραμίζω! Κοιτάζω τους ιπτάμενους χοντρομπαλάδες γάτους μου που μου ζωγράφισε η Άρτεμις το μεσημέρι που φεύγαμε από τη δουλειά, τη τεράστια στοίβα στο σιδερωτήριο, την άλλη στοίβα από τα πιάτα στο νιπτήρα της κουζίνας και σκέφτομαι ότι και η ανεξαρτησία έχει ουκ ολίγα κακά!

Λείπεις μου γράφουν και όταν λένε λείπεις φαντάζομαι δεν εννοούν τη φυσική μου παρουσία αφού με αρκετούς από αυτούς μας χωρίζουν υπερατλαντικά χιλιόμετρα ή έστω 416,2 . Τόσο δεν είναι το Λάρισα- Πύργος; Γράφουν λείπεις και εννοούν αυτή την επικοινωνία μας μέσα από τις λέξεις. Αυτό το χάιδεμα των ψυχών. Κάπως έτσι θέλω να το φαντάζομαι.

Γιατί μπορεί εγώ να κάθομαι μέσα στο ανάκατο αυτόνομο δωμάτιο μου και να γράφω στο mac μου, που μόλις πριν δυο μέρες έκανα format ότι αρλούμπα μου έρθει στο κεφάλι αλλά ξέρω πως σε αρκετούς αγαπημένους λείπουν τα νέα μου,οι σκέψεις μου, αυτό το άγγιγμα ντεεεεε! Λείπω και είναι λίγο από συνειδητή επιλογή, λίγο γιατί δεν προλαβαίνω, λίγο γιατί κλείνομαι, λίγο γιατί απόλα! Λείπω κι από εμένα. Γιατί πρώτα από όλα έγραφα και γράφω για μένα γι' αυτή την εσωτερική επικοινωνία με τον ευατό μου, για αυτή την υπέροχη ανακούφιση που μου χαρίζει το γράψιμο.

Θα με ξαναβρώ, θα ξαλαφρώσω, θα θυμηθώ πως είναι να μην φοβάσαι την έκθεση και τους ανθρώπους, θα θυμηθώ πως είναι να είσαι ελεύθερος να γράφεις για τα εσώψυχα σου, την καθημερινότητα σου, τις στραβές σου, τους αγαπημένους σου, για τη λογοτεχνία, την κοινωνία, την πολιτική, το ποδόσφαιρο, την ποίηση, για μένα. Έκανα μια διακοπή να συμμαζέψω το αχούρι μου, τις σκέψεις μου και να γράψω τη λίστα του σούπερ μάρκετ που πλέον μου φαίνεται γράφω συχνότερα αυτή από ότι γράφω στο blog μου  ή στο decay.gr που ακόμα αναρωτιέμαι γιατί δεν με έχουν διώξει με τις κλοτσιές! Μου έκανα καφέ και αράζω στο πορτοκαλί υπνοδωμάτιο μου.  Συνεχίζω να γράφω αυτή την ανάρτηση χωρίς να  έχω τίποτα ιδιαίτερο να πω! Πέρασαν κιόλας δυο μήνες που μετακομίσαμε μαζί με τον Γιάννη στο καινούργιο μας σπίτι! Δυο μήνες από εκείνη την ημέρα του Φλεβάρη που πεταχτήκαμε από τις κόρνες στη βεράντα και είδαμε την παρέλαση των τρακτέρ! Δυο μήνες που ακόμα δεν προλάβαμε να χαρούμε τη smart tv μας, τα smart κινητά μας και τη χαζή καθημερινότητα μας, με τις δουλειές και τους μαλάκες που τρώμε στη μάπα κάθε μέρα, τις υποχρεώσεις που όσο μεγαλώνεις ξεφυτρώνουν από παντού!  "Don't grow up it's a trap"  το γράφει και στον απέναντι τοίχο από το σπίτι μου και το βλέπω κάθε πρωί που βγαίνω να πάω στη δουλειά!

Διάλειμμα για να πάω σούπερ μάρκετ και επανέρχομαι.....




Τελικά μαζεύτηκαν τόσα που θέλω να πω. Δεν ήταν και λίγο το σοκ που έπαθα. Από 1 Οκτώβρη του 2013 και μετά η ζωή μου άλλαξε 180 μοίρες ή αλλιώς έκανε τούμπα που λέμε!Το σοκ ήταν και είναι μεγάλο στην καθημερινότητα μου, ίσως κάποτε όταν αποστασιοποιηθώ λίγο από τα πράγματα να σας γράψω γι αυτό! Σκέφτομαι πια με τόση λαχτάρα πότε θα ανηφορίσω στη Φλώρινα , δηλαδή  το ξέρω ήδη στις  4 Ιουνίου για να παρουσιάσω. Λαχταρώ ακόμα μια ανηφόρα προς  Σαλόνικα μεριά για τη συναυλία του Manu Chao στις 23/06 και ανυπομονώ για το ταξίδι της Βαρκελώνης που αναγκάστηκα να το πάω παραπίσω  λόγω Φλώρινας. Οι αλλαγές ήταν πολλές λίγο πριν φύγει το δεκατρία και με το που μπήκε το δεκατέσσερα! Πωπω τελικά ήταν τεράστιες και τώρα αρχίζω να το καταλαβαίνω!

Τελείωσε το πλυντήριο....



Καταλήγω πως όσες προοπτικές κι αν χαζέψω και τελικά αρνηθώ να τις ακολουθήσω, για μένα πάντα η καλύτερη θέα θα είναι αυτή από το σπίτι στη Ραψάνη και  η καλύτερη προοπτική, να παραμείνω αυτός ο υπέροχος, μαλακισμένος εαυτός μου.

Μπορώ και πληρώνω μόνη μου το νοίκι, τους λογαριασμούς, το φαί και τα ψώνια μου και όμως δεν μου δίνει καμία ικανοποίηση, όσο μου έδινε παλιά ο ελεύθερος μου χρόνος που τον σπαταλούσα, σε διάβασμα,στο γράψιμο, στην ελεύθερη σκέψη ή έστω σκέψη σκέτο, σε όνειρα. Τώρα το μυαλό από την κούραση γίνεται ένας κιμάς, δεν έχω χρόνο για να σκέφτομαι πια, εδώ μερικές φορές δεν έχω χρόνο ούτε καν για να κοιμηθώ....
Αδέρφια τα λέμεεεεεε και να μην ξεχνάτε πως σας αγαπώωωωω

υ.σ Φέρτε ένα xozal για την αλλεργίαααα....



υ.σ 
sometimes i dream about reality
sometimes i feel so gone
sometimes i fall in the insanity yeahh
sometimes i feel so lonesome
sometimes i dream about wild wild world
sometimes i see freedom

Tonight I watch through my window
And I can't see no lights

sometimes i dream about fraternity
sometimes i say: one day!
One day my dreams will be reality yeah
Like Bobby said to me

Hey Mr Marley
Sing something good to me
This world go crazy
It's an emergency

Hey Mr Marley
Sing something good to me
This world go crazy
It's an emergency

Hey Bob Marley
Hey Bob Marley
This world go crazy.
This world go crazy..
This world go crazy....
This world go crazy.....
This world go crazy......
This world go crazy.......
This world go crazy........
This world go crazy.........
This world go crazy..........




Δευτέρα, Φεβρουαρίου 24, 2014

Πρώτη ανάρτηση!



Πάλι Δευτέρα πρωί, πάλι άδεια και έξω ο καιρός μουντός, βροχερός, χειμωνιάτικος! Γράφω από το καινούργιο μας σπίτι. Δεν έχουμε κλείσει ούτε μήνα. Προσωρινά κλέβω λιγάκι από το conn-x  κάποιου γείτονα. Έχω ήδη κάνει αίτηση και χθες(μα δουλεύον και Κυριακή;) ήρθε ένα τύπος από τον ΟΤΕ και ενεργοποίησε τη γραμμή και περιμένουμε πότε θα σώσουνε οι τύποι από τη Cyta!

Που θα μου πάει θα προσαρμοστώ κάποτε στα νέα δεδομένα κυρίως όσον αφορά τη δουλειά και θα βρω τρόπο να κλέβω μέσα στις καθημερινές μου λίγο χρόνο και για μένα. Νομίζω πως βρίσκομαι σε καλό δρόμο, σιγά-σιγά επανέρχομαι... Δε ζητάω και πολλά, λίγο ελεύθερο χρόνο για απομόνωση, σκέψη και δημιουργία, όχι πολλά :)

Καλή εβδομάδα σε όλους από το καινούργιο μας σπίτι! 

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 03, 2014

Blue Moon



Είναι Δευτέρα, είναι πρωί και νιώθω υπέροχα. Είχα τόσο καιρό να ζήσω ένα πρωινό. Εδώ και τέσσερις μήνες καθηλωμένη σε μια καρέκλα εξυπηρετώντας χιλιάδες κόσμου, όσο να'ναι αλλοιώθηκε η εικόνα των πρωινών μου. Σήμερα, σηκώθηκα χορτασμένη από ύπνο κι ας κουνήθηκα γύρω στις πέντε και κάτι από τον σεισμό. Ξύπνησα και επιτέλους έξω είχε φως και δεν με ένοιαζε καθόλου που ήταν συννεφιασμένο! Άνοιξα τα βλέφαρα μου χωρίς  την βοήθεια του ενοχλητικού ήχου του ξυπνητηριού και απόλαυσα τον καφέ μου με την ησυχία μου ακούγοντας  το blue moon  από τη φωνή της Billie Holiday που απλώθηκε στο δωμάτιο, δηλαδή ονειρεμένα πράγματα που για μένα δεν είναι πλέον ούτε αυτονόητα, ούτε δεδομένα!

Τι κι αν πήγα πάλι πρωί-πρωί στη ΔΕΗ, τι κι αν είχε μια ουρά σιδηρόδρομο; Όλα πήγανε καλά, δεν έχασα την υπομονή μου,τέλειωσα γρήγορα και ω ναι!!!Είδαμε το φως το αληθινό! Επιτέλους έγινε η σύνδεση για το νέο μας σπίτι!

Γύρισα με το τέσσερα. Είδα κίνηση στους δρόμους, τα παιδιά από τα Mikel να έχουν βγει στην κεντρική και να μοιράζουν δωρεάν καφέδες και κόσμο στους δρόμους παρά το τσουχτερό κρύο.Μπήκα σπίτι και χουχούλιασα στον καναπέ μου, βρήκα χρόνο να ακούσω μουσική,να τακτοποιήσω τη βιβλιοθήκη μου, να γράψω αυτή την ανάρτηση και να νιώσω τόσο ελεύθερη και ωραία!



Αύριο κλείνουν 17 χρόνια χωρίς τον Αντώνη Παραρά, όμως εγώ δεν ξεχνώ με τίποτα τη γλυκιά του φάτσα. Τον έχω πάντα μέσα στην ψυχή μου ως ένα από τα πιο γλυκά κομμάτια της παιδικής μου ηλικίας,ως μια από τις πιο τρυφερές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων. Το έχω γράψει τόσες φορές και δεν θα κουραστώ ποτέ να το γράφω πως για χάρη του έγινα sophie_jamaica, εξαιτίας του ερωτεύτηκα τον Bob Marley και τη reggae κι αν το καλοσκευτώ εξαιτίας αυτού του πράγματος έζησα τρελά σκηνικά, γνώρισα απίστευτες φάτσες, έκανα τόσα ταξίδια και το κυριότερα γνώρισα εσένα μέσα από την κοινή μας αγάπης για τη reggae και εκείνης της συναυλίας των Israel Vabration στη Θεσσαλονίκη που μας έφερε κοντά.Για όλα αυτά και άλλα πολλά όπως το υπέροχο χαμόγελο του θα τον έχω πάντα στο μυαλό και στην καρδιά μου και δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, ποτέ μα ποτέ και αν κάποτε στη ζωή μου καταφέρω να κάνω το μακρινό ταξίδι ως τη Jamaica θα φωνάξω δυνατά το όνομα του για το όνειρο που μου έδωσε να ζήσω.

Σκέφτομαι τον κόσμο στην Κεφαλλονιά, τη γη που άμα γουστάρει μας εξαφανίζει... Εύχομαι όλα να πάνε καλά για όλους και  τραγουδώ..Every little thing gonna be all right. Don't worry