Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2013

Κοσμική ταβέρνα

Ο κλαρινιτζής σφύριζε ακόμα και οι θαμώνες που φεύγανε του λέγαν добро утро (dobro utro). Είχανε και παιδί για να ανοίγει τις σαμπάνιες. Παιδί; Ασπρομάλλης, κοιλαράς με στραβά κουμπωμένο πουκάμισο μέχρι το στομάχι και με το δεξί του τριχωτό στήθος σε κοινή θέα. Μέχρι εκεί έφτανε η προοπτική της βραδιάς. 

Στη μέση του πουθενά, κάπου έξω από ένα χωριό του κάμπου αδύνατον να αισθανθώ οτιδήποτε, άκουγα τα λόγια του Θάνου μέσα στο κεφάλι μου " Το κάνω για τη λογοτεχνία" και επέμενα αδιαμαρτύρητα τους χορούς από τις γυναίκες με τα αντρικά σώματα και τους καπετάνιους του κάμπου. Λεπτά πόδια, χοντρές κοιλιές μια άλλη φάρα γυναικών αυτές, δεν ξέρω καν από που φερμένες. Το χωριό με τις μεγάλες κοιλιές, πέντε παρά πέντε παρακμή. 


Τρομερή η δύναμη της συνήθειας σκέφτηκα, καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμα της, μετά από τόσες ώρες μέσα στο κέντρο του κάμπου η φωνή της παράφωνης τραγουδιάρας με τα ωραία στήθη και τα καλλίγραμμα μπούτια δεν μου φαινότανε παράφωνη πια. 


Συνήθισα να ζω κουμπωμένη. Το ποτήρι μου μιλούσε μαζί με αυτό κι ένας τρομερός πονοκέφαλος. "Χαμένα όλα του τα τάματα του".Ήθελα να σηκωθώ πάνω και να χορέψω, κάπως να εξαγνιστώ, να πάψω πια να είμαι η φωνή της λογικής, να γίνω όπως παλιά, άνθρωπος χωρίς όρια.  


Μα τότε σαν να είχα τρομάξει αρκετά και κουμπώθηκα παραπάνω από το κανονικό κι άρχισα να με πνίγω. Να θες να αφεθείς στα πάθη σου και να μην γίνεται , όλα σωστά, όλα μετρημένα. Τελικά χόρεψα. Ο τραγουδιστής μορφή που δεν περιγράφεται, ιδιοκτήτης του κέντρου, μαέστρος και γκαρσόν μαζί, την ώρα που τραγουδούσε, έμπαινε με το μικρόφωνο μέσα στην κουζίνα έπαιρνε τα πιάτα και τα μετέφερε ο ίδιος στα τραπέζια.


Οικογενειακή επιχείρηση. Πιάτα χωρίς μαχαιροπίρουνα , ποτήρια μόνο για κρασί. Ήπια και το ευχαριστήθηκα και τότε τους αγάπησα όλους , του κατανόησα όλους , πήρα την τραγουδιάρα αγκαλιά και εκείνη μου έδωσε το μικρόφωνο, τραγούδησα πως στην Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή και λύθηκα στα κλάματα.  

Τετάρτη, Ιανουαρίου 16, 2013

Γ' τοπικό και Μαντάμ Μποβαρύ

Το θυμάμαι εκείνο το απόγευμα. Ήμασταν στο γήπεδο της Ανθούπολης. Μέσα στο γήπεδο αγόρια με σορτσάκια, αυτοί και το ποδόσφαιρο μακρινή σχέση. Γύρω-γύρω από το συρματόπλεγμα, πασατέμπο, ηλιόσποροι, μπινελίκια, υποστήριξη, τσιγάρα και καφέδες από το Mikel σε πλαστικό. Με το που σφυρίζει ο διαιτητής ανοίγω ατάραχη το βιβλιαράκι μου για να δώσω συνέχεια στις απολαυστικές περιγραφές του Φλομπέρ και σαν άλλη Έμμα Μποβαρύ που ασφυκτιά στο μικροαστικό περιβάλλον της επαρχίας δεν δείχνω να πολυνοιάζομαι για τα πρώτα βρισίδια που αρχίζουν να πέφτουν εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου.

Θυμάμαι πως ήταν μια ηλιόλουστη μέρα και προτίμησα να κάτσω στο γαλάζιο fiat punto αδιαμαρτύρητα, με κλειστές τις πόρτες και τα παράθυρα. Το παρμπρίζ του αυτοκινήτου μου παρείχε άνετη θέα στο γήπεδο αλλά τι να το κάνεις; Είχα πάψει να ασχολούμαι με την μπάλα από τότε που μου'ρθε περίοδος (δες από την άλωση του Άμστερνταμ με τον Βαζέχα).

Δίπλα μου καθότανε η Κατερίνα, εγώ κι εκείνη δυο κόσμοι που δεν συναντιούνται πουθενά, συναντήθηκαν όμως τα αγόρια μας που έτυχε να παίζουν και οι δυο σε εκείνο το ματς. Νομίζω ότι με αντιμετώπιζε με μεγάλη ψυχραιμία αλλά πλέον είμαι πεπεισμένη, ότι η Μαντάμ Μποβαρύ της  φάνηκε κάτι σαν την Marie Claire, ήταν πάντως και οι δυο γυναίκες με πάθος.

Μπορεί όντως να μην είναι κατάλληλος χώρος για διάβασμα ένας αγώνας γ' τοπικού αλλά είναι και ένας τρόπος για να τεστάρετε αυτό που διαβάζετε. Αν καταφέρει να σας απορροφήσει και να σας αποσπάσει την προσοχή από όλη τη βαβούρα του γηπέδου, εεε πάει να πει ότι αξίζει τον κόπο. Αμέριμνη, απορροφημένη και ξεσυνηθισμένη από τέτοιες περιγραφές "Με σταυρωμένα τα χέρια της και το κεφάλι σκυμμένο, κοίταζε τον φιόγκο της παντόφλας της κι έκανε μέσα στο σατινένιο της ύφασμα μικρές κινήσεις, κατά διαστήματα, με τα δάχτυλα του ποδιού της" , έμεινα να σκέφτομαι τις κινήσεις των δαχτύλων του ποδιού της.

Τότε ήταν που άρχισαν  οι κλωτσιές, οι μπουνιές και ένας δικός μας είχε πιάσει τον διαιτητή από τα αυτιά και να τον σήκωνε ψηλά. Μένω βουβή με το βλέμμα πια καρφωμένο στο παρμπρίζ όπου μετέπειτα διαδραματίζονται σκηνές απείρου κάλλους!Το Κατερινιώ πετάγεται έξω από το punto, βγαίνω κι εγώ. Ο δικός της ήταν που είχε αρπάξει τον διαιτητή! Ακολουθεί, πως να το χαρακτηρίσω; Πανηγύρι! Γαμώ το σπίτι σου καριόλη, νταηλίκια μέσα και έξω από το γήπεδο. Βγαίνουν κόκκινες κάρτες,από τα κόκκινα αυτιά.

Παίρνει και ο δικός μου κόκκινη για εξύβριση, γίνεται πανικός. Πέφτουν πάνω στο συρματόπλεγμα φωνάζουν οι έξω, οι μέσα κλωτσάνε το γρασίδι και φτύνουν άλλοι τραβάνε της Κατερίνας το γκόμενο από τον διαιτητή άλλοι κάνουν ντου, οι τριγύρω μου σχολιάζουν μεταξύ τους για τη φάση που έγινε. Προσπαθώ να ακούσω τι λένε για να καταλάβω γιατί όλο αυτό το τζέρτζελο. Ρωτάω την Κατερίνα, κάτι μου εξηγεί , δεν καταλαβαίνω και πολλά, ο αγώνας διακόπτεται.

Μετά να σας πω την αλήθεια δεν θυμάμαι τι απέγινε με εκείνο το παιχνίδι, έχω την εντύπωση ότι μετά από αρκετή ώρα ξεκίνησε αλλά χωρίς τα αγόρια μας, ήρθαν αγριεμένοι, ιδρωμένοι και μας πήρανε και φύγαμε. Ωραία ε; Εγώ δεν ξαναπήγα σε αγώνα γ'τοπικού και πάνε σχεδόν δυο χρόνια από τότε. Μπορεί να ήταν μακριά από τα γούστα μου εκείνο το Κυριακάτικο απομεσήμερο με την Μαντάμ Μποβαρύ και τα γαμοσταυρίδια αλλά πιστέψτε με είναι ακόμα πιο μακριά από εμένα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια της κουλτουροσυμφοράς! Δεν πρέπει όμως κανείς να συνηθίζει απολαύσεις που δεν μπορεί να ικανοποιεί και ποιος θα με πάει εμένα τώρα να διαβάσω Προυστ στο γήπεδο;

Αναζητώντας τη χαμένη μπάλα....

σ.χ 

Τρίτη, Ιανουαρίου 15, 2013

Εμμονή

" Αγαπημένε μου,

Σου γράφω από τη μακρινή Γλασκώβη, όπου εδώ και λίγους μήνες έχω εγκατασταθεί. Βαίνω καλώς εις την υγείαν μου, όπως και επί της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας. Θυμάμαι ακόμα τις προετοιμασίες για το μεγάλο ταξίδι που τελικά αποφάσισες να μην ακολουθήσεις. Απορώ αν στάθηκα κι εγώ ένα από τα εμπόδια στη μεγάλη φυγή σου.

Με τόσο ενθουσιασμό τακτοποιούσες τις βαλίτσες σου ; Θυμάσαι; Τελικά αποφάσισες να μην επιβιβασθείς στο αεροπλάνο. Διερωτώμαι, χωρίς να καταλήγω πουθενά, ποιος μπορεί να ήτο ο ανασταλτικός παράγων. Ίσως οι φοβίες σου για το ύψος και τον τρόπο μεταφοράς ή η εμμονή σου στην περπατημένη οδό. Μπορεί να ήταν ακόμα ένα τυχαίο συμβάν ή ένας λάθος χρονισμός. Δεν γνωρίζω. Πολύ πιθανή μου φάνηκε η περίπτωση της λάθος επιλογής προορισμού. Θέλησα να σε εκπλήξω με μια αλλαγή πορείας αλλά τελικά ήτο κακή ιδέα. Καλώς ή κακώς βρεθήκαμε και οι δυο σε διάφορο του ιδανικού χώρο. Η απόσταση ξεχειλώνει τα χιλιόμετρα. Ο αμμόκοκκος γίνεται χαλίκι, το χαλίκι πέτρα και τέλος η πέτρα φαντάζει βράχος
.................................................................................................................................
Σκέφτηκα  πολλές φορές να γυρίσω στην πολυπόθητη πατρίδα αλλά αυτό επ'ουδενί λόγος γίνεται να πραγματοποιηθεί  διότι βρίσκομαι ακόμα στο αεροδρόμιο και σε περιμένω.

                                                                                                                     Σε φιλώ, πάντα δικιά σου

Έτσι ακριβώς ξεκινάει το βιβλίο του Θάνου Γώγου- Εμμονή- που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις οσελότος . Πρώτη έκδοση Αθήνα Δεκέμβριος 2011. Νιώθω το λιγότερο χαρά που διάβασα αυτό το μικρό βιβλιαράκι και που μου χαρίστηκε από τα  χέρια του ίδιου του συγγραφέα του με τις δυο άσπρες γάτες του :)

υ.σ "...μα είμαι τεμπέλα κακιά." 


Ο Θάνος Γώγος γεννήθηκε το 1985 στη Λάρισα και είναι τελειόφοιτος φοιτητής στο ΤΕΙ Καστοριάς .Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά:"ΤΕΦΛΟΝ", "IMAGINE" καθώς και στο διαδικτυακό λογοτεχνικό περιοδικό "ΠΟΙΕΙΝ". Η "Εμμονή" κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οσελότος πριν λίγες μέρες και είναι το πρώτο του βιβλίο.Αν και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και τα βιβλιοπωλεία κατοχύρωσαν το βιβλίο ως νεοελληνική ποίηση, ο ίδιος δήλωσε ότι το χαρακτηρίζει σαν πρόζα, κάτι που παίζει ανάμεσα στο πεζό και ποίημα, σαν παραληρηματική γραφή.

Εκδοτικός Οίκος: Οσελότος Έτος έκδοσης: 2012
Σελίδες: 32
ISBN: 960-9607-16-0
Ποτέ δεν έμαθα τι νιώθουνε οι ρίμες
όταν οι στίχοι επιστρέφουνε σε μέρη
που πεινασμένες ένα άγγιγμα οι μνήμες
πάντα διαβάζουνε το ποίημα με το χέρι

Γιώργος Ποταμίτης 

Δευτέρα, Ιανουαρίου 14, 2013

Μπαστούνια που νυχτοβατούν

Απόψε σε περίμενα...

Κάθε βράδυ το ακούω, κάθε βράδυ την ίδια ώρα. Είναι γέρος πια και χήρος και με γυναίκα ξένη για να τον προσέχει. Πρέπει να την βάζει για ύπνο και να σηκώνεται. Εγώ πάνω στο κρεβάτι κάθε βράδυ την ίδια ώρα περιμένω να'ρθει να με πάρει ο ύπνος και τον ακούω να με συνοδεύει με το μπαστούνι του. Τακ μπαστουνιά και σύρσιμο.Μπαστουνιά κι εγώ περιμένω. Δεν ξέρω τι. Τον ακούω να σέρνεται και μου θυμίζει την ζωή μου. Αργό και οδυνηρό σύρσιμο πρωί και βράδυ, σαν μπαστουνιές τη νύχτα που σηκώνουν παρατήρηση αλλά δε μένει πια κανείς κάτω από το κεφάλι μου για να με μαλώσει. Δεν πάει για κατούρημα, νυχτοβατεί , διασχίζει τον διάδρομο, κάθεται για λίγο στο σαλόνι και ξανάρχεται πάνω από το κεφάλι μου και ξέρεις στο παρκέ οι μπαστουνιές είναι πιο δυνατές μπήγονται στα κενά.Κάθε βράδυ σέρνω τις σκέψεις μου, δεν φαντάστηκα ποτέ πως θα'θελε τόσο παρακαλετό η συνέχεια. Οι σκέψεις μου σαν το μπαστούνι σου, κόβουν βόλτες μέσα στο σπίτι, άσκοπα και μετά πέφτουν για ύπνο, κάθε βράδυ, κάθε βράδυ εσύ περιμένεις το θάνατο κι εγώ πότε θα ζήσω. 

Ώρα για ύπνο τώρα, αύριο έχουμε μια μέρα ακόμη να χορτάσουμε... 

Πέμπτη, Ιανουαρίου 10, 2013

1 χρόνος www.artandcity.gr



28-12-2011 - 28-12-2012

Τελικά δε μπορέσαμε να κρατηθούμε και σας παρουσιάζουμε τους συμμετέχοντες στη βραδιά, που μας τιμούν με την παρουσία τους και την υποστήριξή τους!!!

Σκηνοθετική Επιμέλεια: Άκυς Μητσούλης.
Μουσική Επιμέλεια: SemiS PetrakiS
Παρουσίαση: Λένα Χαϊδούτη.
Ήχος / Φωτισμοί: Νίκος Ντούλας.
Κείμενα / Υποστήριξη: Νάνσυ Σπετσιώτη.
Video editing: Σοφία Χολέβα.
Ζωγραφική: Κατερίνα Κανελλάκου.
Φωτογραφία: Γιάννης Σταβάρας.

Καλεσμένοι: Μαρία Λούκα, Alex Hamel, Κατερίνα Μαγουνάκη.

Με σειρά εμφάνισης λοιπόν:
Ζωή Μωραΐτη, Παναγιώτης Μπάκας, Vin Doux, Ιάκωβος Παρασκευάς, Art of Dance Show, Alterna Decrease, Φαίη Σούκου, Ηλίας Μπαγιώργος, Μάχη Μακρίδου, Δημήτρης Κατσαβάκης, Αστέρης Κωνσταντίνου, Phase, Sky Pup, ZouBurlesQue the show, Απόστολος, Ηλέκτρα και Δημήτρης Φωτιάδης, Γιώργος Παπαδόπουλος, Οδοιπόροι, Θέμης Σαμαντζής, Έλενα Γκατζά, Δημήτρης Φωτίου, Λίνα Νούτσου, Παναγιώτης Μπαλανίκας.

Ευχαριστούμε πολύ τους εθελοντές της βραδιάς:
Μάχη Κοντού, Βάλια Σαπουνά, Βάσω Δραγάζη, Ιωάννα Ζεπέλα, Δημήτρης Μπερτζέμης και Δημήτρης Ράκος.

Φυσικά όλους τους χορηγούς και τους υποστηρικτές της βραδιάς για την ενίσχυση και τα δώρα που προσφέρουν στους νικητές της ηλεκτρονικής κλήρωσης που θα γίνει (θα γίνει σχετική αναφορά σύντομα) και… last but not least το Stage club (Ήρας και Φιλίππου, Λάρισα) για το χώρο!!!

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2013 και ώρα 9!!! Oι πόρτες ανοίγουν γύρω στις 8.30! Είσοδος Ελεύθερη. Θα είμαστε όλοι εκεί!!!

1 Χρόνος ArtandCity.gr 1 χρόνος μαζί με όλους εσάς… Γιατί μέσα από την παρέες γεννιούνται οι καλύτερες συνεργασίες… ή και το αντίθετο…

Σάββατο, Ιανουαρίου 05, 2013

Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη αν νιώθει ότι φταίει

Γράφει η Σοφία Χολέβα.

Μπήκε ο καινούργιος χρόνος! Φάγαμε, ήπιαμε, ξενυχτίσαμε, είδαμε φίλους, άνεργους, ξεχασμένους, ξενιτεμένους, οργισμένους, καταθλιπτικούς, ερειπωμένους. Μόνο τους φίλους που δουλεύανε δεν είδαμε, τους έφαγε η δουλειά βλέπετε. Αν πληρώνονταν κιόλας, καλά θα ήτανε. Η εκμετάλλευση φορούσε γιορτινά και τούτα τα Χριστούγεννα! 


Διαβάστε τη συνέχεια εδώ 
Πηγή: http://www.artandcity.gr/2013/01/13187.html#ixzz2H69MYIRO 
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike