Τετάρτη, Φεβρουαρίου 20, 2013

Συντρίμμια

Έκτισαν το σπίτι μου στα συντρίμμια ενός ψυχιατρείου

Τα κατάλοιπα των δονήσεων με ακολουθούν ακόμη

Ήταν τελικά τόσο βαρύ το πλήγμα τους

Κανείς δεν είχε καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης μου

ούτε κι εγώ ακόμη

Το αντιλήφθηκα όμως μια μέρα που άνοιξα την τηλεόραση απ'το κουμπί της

Δεν πρέπει να υπήρξα ποτέ σε πλήρη κατάσταση ευτυχίας

όσο καλή κι αν ήταν η ζωή μαζί μου

Ήταν αυτές οι καταθλιπτικές δονήσεις

 που μου φορτώθηκαν εφ' όρου ζωής

Δυστυχώς στην πορεία της ζωής μου κατάλαβα ότι δεν ξεπερνιούνται με τίποτα

Ίσως απαλύνονται, ίσως ξεχνιούνται αλλά δεν επουλώνονται

Έτσι έζησα αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν αποδέχτηκα την κατάσταση ως έχει

 Πάντα κάτι έκρυβα ή έκανα πως δεν έβλεπα, πάντα θα ήθελα να ήμουν αλλιώς

ίσως με λίγη περισσότερη τύχη στη ζωή, τίποτα περισσότερο

Μα η τύχη μου είχε συνεχώς επιδεικτικά την πλάτη γυρισμένη

και το  αυτονόητο και η δικαιοσύνη

πράγματα που δεν συνάντησα στον διάβα μου

Η αδικία κυρίευε τα πάντα μου

Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι εκτός από τις δονήσεις της τρέλας

είχα κληρονομήσει και τις κατάρες των τροφίμων του

Δεν μπορούσα να κάνω κάτι γι αυτό κι έτσι πορεύτηκα

γκαντέμης,

καταραμένος

και καταθλιπτικός

Τρίτη, Φεβρουαρίου 12, 2013

Που είσαι ρε ψυχή;

Γράφει Μιχάλης Λεάνης 
Η εικόνα του Αντώνη Παραρά δεν διαφέρει από αυτή του Τζέιμς Ντιν.Ήταν όμορφος, είχε ταλέντο και περιεχόμενο, του άρεσαν οι ταχύτητες. Έζησε γρήγορα, έφυγε νέος, στις 4 Φεβρουαρίου του ’97. Όλη η Θεσσαλονίκη όμως έχει να θυμάται: από τα καλοκαίρια στην κατασκήνωση της ΧΑΝΘ έως τα απογεύματα με το «Κομφούζιο» στην ΕΤ3.
Τον γνώρισα λίγες μέρες πριν ξεκινήσουμε το «Κομφούζιο». Η εκπομπή βγήκε για πρώτη φορά στον αέρα στις 4 Απριλίου του ’94, άρα θα πρέπει να ήταν μέσα Μαρτίου όταν μας κάλεσε ο Γενικός της ΕΤ3 στο γραφείο του για να συζητήσουμε τις τελευταίες λεπτομέρειες. Τελευταίες, που λέει ο λόγος, αφού θεωρώ πως είναι πιο εύκολο να βγάλεις νερό στη Σαχάρα παρά νεανική, και μάλιστα ζωντανή, εκπομπή όπως εσύ τη θέλεις ή την οραματίστηκες στην ΕΤ3. Τώρα που το σκέφτομαι, δεκαεννιά χρόνια μετά (πλάκα στην πλάκα, πώς περνούν τα γαμημένα τα χρόνια;), πρέπει, εκτός από την απόλυτη άγνοια κινδύνου που μας διακατείχε, να ήμασταν και εντελώς στον κόσμο μας, για να θέλουμε να κάνουμε αυτό το σόου σε κρατικό κανάλι, και μάλιστα από τη Θεσσαλονίκη.
Τότε λοιπόν ο Γενικός μας ανακοίνωσε πως, εκτός από εμάς τους «απίθανους»,Κανάκη, Βακάρο, Σαρή, τη Νάνσυ Φλωρίδου, την αφεντομουτσουνάρα μου και τον τρελομπάρμαν Τέλη, στην εκπομπή θα συμμετείχε και ο Αντώνης Παραράς. Τον έκοβα με την άκρη του ματιού μου καθώς μας τον σύστηναν, κι εγώ, φύσει και θέσει φυσιογνωμιστής, προσπαθούσα να τον ακτινογραφήσω. Ξανθός, βλέμμα καθαρό και ψύχραιμο, μάτια που μιλούσαν ακόμα και όταν το στόμα του παρέμενε κλειστό, δεν χρειαζόταν να τον γνωρίζεις χρόνια για να αντιληφθείς την αμηχανία του καθώς προσπαθούσε να βολευτεί στην πολυθρόνα, αλλάζοντας θέσεις.
Πραγματικά, έδειχνε να ασφυκτιά στους τέσσερις τοίχους ενός γραφείου. Φορούσε ένα πουκαμισάκι με λεπτή γαλάζια ρίγα, μαύρο τζιν και μαύρα παπούτσια. Σε κείνη την πρώτη συνάντηση, αν θυμάμαι καλά, είπε πολύ λίγα πράγματα, περισσότερο προσπαθούσε να καταλάβει περί τίνος επρόκειτο παρά να πάρει θέση. Μήνες μετά, μου εξομολογήθηκε πως εκείνη τη μέρα, φτάνοντας στο γραφείο του Γενικού, δεν είχε αποφασίσει αν θα συμμετείχε στην εκπομπή και ότι ο Γενικός, κατά κάποιο τρόπο, τον είχε φέρει προ τετελεσμένου γεγονότος. Τα συνήθιζε κάτι τέτοια ο Γενικός…
Την ώρα, λοιπόν, που τού έπλεκε το εγκώμιο μέσα από το πλούσιο βιογραφικό του, εγώ, από τη μια, τον άκουγα μπας και βγάλω καμιά άκρη και, από την άλλη, επειδή το επίθετό του μου ήταν γνωστό, προσπαθούσα να υπολογίσω την ηλικία του, ώστε να καταλήξω, με τις προσθαφαιρέσεις που έκανα στο μυαλό μου, αν τελικά μπορούσε να είναι γιος του κ. Σταμάτη Παραρά που γνώριζα από τη ΧΑΝΘ, αλλά λόγω εξωτερικού και άλλων περιηγήσεων είχα χάσει την επαφή.
Τελικά ήταν αυτός! Στην ερώτησή μου -τη μόνη που εξάλλου είχα να του κάνω- τη σχετική με το γενεαλογικό του δένδρο, μου απάντησε καταφατικά με ένα χαμόγελο ζεστό και αληθινό που άναψε στην κυριολεξία μπροστά μου. Μου έχει μείνει αυτό το χαμόγελο. Το σήμα κατατεθέν του Αντώνη, για μένα. Χωρίσαμε στο πρώτο εκείνο ραντεβού στην Αγγελάκη χωρίς να πούμε τίποτα το εξαιρετικό. Απλώς είπαμε να βρεθούμε -έτσι αφηρημένα- ή, καλύτερα, να περάσω από τη ΧΑΝΘ, ώστε να με ενημερώσει ενδελεχώς για τους κοινούς μας γνωστούς και φίλους, των οποίων τα ίχνη κατά κάποιο τρόπο είχα χάσει.
Από τη σχέση μου με τον Παραρά έχω μόνο εικόνες. Εικόνες πολλές, χωρίς συνέχεια, χωρίς συνοχή. Σαν να ξεφυλλίζεις ένα φωτογραφικό άλμπουμ πηδώντας τις δεκαετίες ανάλογα με τη φωτογραφία που πέφτει στα χέρια σου. Εικόνες πολύχρωμες, υποφωτισμένες, υπερφωτισμένες, μερικές εστιασμένες λάθος και συνεπώς θολές, άλλες γκρίζες κουνημένες και, τέλος, ασπρόμαυρες και υγρές σαν δάκρυ που πότισε σε ένα κομμάτι χαρτί.
Σε εκείνο το καμαράκι στην ΕΤ3, μικρό για να μας χωρέσει και ασφυκτικό για τις δυνατότητες αλλά και τις φιλοδοξίες μας, βγάλαμε στην κυριολεξία τα εσώψυχά μας, περνώντας ώρες ατέλειωτες, συζητώντας πώς θα βγάλουμε εκπομπή, πώς θα παντρέψουμε το νέο με το παλιό, το εμπορικό με το πρωτότυπο, πώς θα σοκάρουμε χωρίς να ενοχλήσουμε, με λίγα λόγια, πώς θα τους τη φέρουμε χωρίς να βρεθούμε υπόλογοι.
Φωνές, πείσματα, γάμοι ετεροκλήτων απόψεων, υπερβολές, τσακωμοί, καυγάδες. Με τον Αντώνη αλήθεια είναι πως δεν μάλωσα ποτέ. Ίσως επειδή είχαμε την ίδια αισθητική όσον αφορά την τηλεοπτική πορεία του «Κομφούζιο». Θυμάμαι όμως, μια φορά, τις πρώτες μέρες της εκπομπής και καθώς το καμαράκι ήταν έτοιμο να καταρρεύσει από τις υστερίες μας, τον Αντώνη να αποχωρεί διακριτικά. Άφησα στη μέση τον καυγά και τον ακολούθησα στο διάδρομο. Καταλαβαίνοντας ότι κάποιος είναι πίσω του, το μόνο που έκανε ήταν απλώς να επιταχύνει το βήμα του. Του φώναξα, αλλά δεν γύρισε. Με αγνόησε. Σάστισα και για λίγα δευτερόλεπτα έμεινα να τον κοιτάζω να ξεμακραίνει. Μετά έτρεξα ξοπίσω του και, χωρίς να του μιλήσω, τον πρόλαβα πριν μπει στο αυτοκίνητό του να φύγει.
Δεν τον άφησα να μιλήσει ζητώντας να μάθω το λόγο της αποχώρησής του. Τότε είδα πως δάκρυσε. Στην κυριολεξία τα έχασα. Η έκπληξη αλλά και η αμηχανία μου μεγάλωσαν όταν άρχισε να μου εκθέτει ασύντακτα και χωρίς ειρμό τις αντιρρήσεις του, μιλώντας μου όμως στον πληθυντικό, πράγμα που δεν είχε κάνει ούτε την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε. Δεν του είπα κουβέντα, τον άφησα να ξεσπάσει και, όταν με το καλό τελείωσε και ήταν έτοιμος να μπει στο αμάξι, τον έπιασα λέγοντάς του τα εξής: «Μίλα, Αντώνη, μίλα. Μην κοιτάζεις σαν αόρατος. Αν δεν μιλήσεις εσύ, ποιος θα μιλήσει; Και θα δεις ότι είμαστε πολλοί…» Του έκλεισα το μάτι αφήνοντάς τον να φύγει. Πέντε-δέκα λεπτά αργότερα, ο Αντώνης επέστρεφε στο καμαράκι για να μείνει οριστικά. Και από τότε, ευτυχώς για μας, αλλά κυρίως για την εκπομπή, δεν σταμάτησε να μιλάει και να επιβάλλει τη γνώμη του.
Aυτός ήταν ο Αντώνης. Άμα τον ενδιέφερες πραγματικά σαν άτομο (γιατί ήταν επιλεκτικός) και ήθελε να σε κερδίσει, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το πετύχει, που ο κόσμος να γυρνούσε ανάποδα. Είτε με τα επιχειρήματά του είτε με το χαμόγελο και τη φλύαρη σιωπή του, στο τέλος θα κατάφερνε να σε κάνει να τον ακολουθήσεις. Φοβερός στο λόγο, από τα λίγα παιδιά που γνώρισα με τόσο πλούσιο λεξιλόγιο και σωστή σύνταξη στην ηλικία του, είχε έναν αυθορμητισμό στα όρια της τρέλας, που τον καθιστούσε ηγέτη. Λόγω χαρακτήρα και ήθους, δεν το άφηνε να φανεί, αλλά του άρεσε να είναι ηγέτης. Και ήταν πραγματικά. Όπως είχε πλήρη επίγνωση της ομορφιάς του, ότι οι πιτσιρίκες τρελαίνονται για πάρτη του, ότι κόβουν φλέβες, αλλά δεν τον απασχολούσε ιδιαίτερα γιατί, πρώτον, δεν ήταν ανασφαλής και, δεύτερον, γιατί ήξερε πως η ομορφιά, αν δεν συνοδεύεται και από άλλα βασικά χαρακτηριστικά, είναι χρήσιμη μόνο στα αγάλματα.
Τώρα, τόσες χιλιάδες μέρες μακριά από την αφετηρία ενός δρόμου που τραβήξαμε μαζί, όσο τραβήξαμε, είμαι απόλυτα σίγουρος πως, αν δεν ήταν ο Αντώνης, το «Κομφούζιο» αποκλείεται να έκανε αυτή την επιτυχία. Γιατί, μπορεί ο Κανάκης να ήταν κατά κάποιο τρόπο ο ιθύνων νους, μπορεί να ήξερε από τηλεόραση και «κόλπα δύσκολα», ήξερε, με λίγα λόγια, να την πάει εμπορικά την εκπομπή, αλλά τη φινέτσα και την ποιότητα μόνο ο Αντώνης ήταν σε θέση να την προσφέρει και να την κοινωνήσει στο ευρύ κοινό. Ήταν θέμα παιδείας αλλά και κουλτούρας. Χάρη σε αυτόν, το «Κομφούζιο» το αγάπησαν οι ψαγμένοι πιτσιρικάδες αλλά και οι σκεπτόμενοι ενήλικοι, που κάτω από άλλες συνθήκες αποκλείεται να σπαταλούσαν τον πολύτιμο χρόνο τους μπροστά στο χαζοκούτι.
Δεν ξέρω ειλικρινά πόση σημασία έχουν όλα αυτά τώρα που ο Αντώνης λείπει. Και ο ίδιος εξάλλου σιχαινόταν τους μύθους και τα ινδάλματα. Το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να προσφέρει, να αφήσει κάτι που πάνω του θα έβρισκες τα ίχνη του. Και αυτό το κατάφερε και με το παραπάνω. Δεν είναι λίγες οι φορές που το βλέμμα μου φρενάρει στη φωτογραφία απέναντι από το γραφείο μου. Σε φόντο σέπια τέσσερις φιγούρες χαμογελούν αγκαλισμένες στο φακό, έτοιμες να χάσουν την ισορροπία τους. Ο Κανάκης, ο Αντώνης, ο Καλυβάτσης και εγώ. «Την καλύτερη φωτογραφία μας έχεις, μπαγάσα», μου έλεγε με παράπονο, κάθε φορά που την έβλεπε. Του υποσχέθηκα να βρω τα αρνητικά και να του δώσω μία. Ακόμη του τη χρωστάω. Και να ήταν το μόνο…

 Πηγή: athensvoice.gr

Φεβρουάριοι

Γαμημένοι Φεβρουάριοι
Κουτσουρεμένοι μήνες
Βαρέθηκα να ανέχομαι
Ξεθωριασμένες μνήμες

Στα τσακίδια

Αρρώστιες
Θάνατοι
Απώλειες
κι εγώ να μεγαλώνω
κατά έξι μήνες

Ξεχειλωμένοι κώλοι
μας αρπάζουν την τύχη
μας εκτοπίζουν στο λεπτό
μας πηδάν και τη Γωγώ

Στα τσακίδια
σ.χ


Δευτέρα, Φεβρουαρίου 04, 2013

4-2-1997



16 χρόνια χωρίς εσένα ...

Μόνο για ξέρασμα...

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα

Καθόμουν στον μεγάλο καναπέ, είχα συνάχι, είχα κοπεί στο μεγάλο δάχτυλό στην προσπάθεια μου να καθαρίσω ένα κοτόπουλο. Τι τα θες , το σπίτι ήταν κρύο. Τι τζάκι ανάψαμε, τι καλοριφέρ στο φουλ, με το πετρέλαιο να καίει κι εγώ να το σκέφτομαι. Την επόμενη μέρα είχε ζεστάνει για τα καλά αλλά εμείς έπρεπε να τα κλείσουμε όλα και να φύγουμε. Αδικία. Για ακόμη μια φορά διάβασα ένα ολόκληρο βιβλίο πριν κοιμηθώ που βρήκα στο κομοδίνο, πράγμα αδύνατο να το κάνω οπουδήποτε αλλού.

Γενικά  είχα καλή διάθεση κι ας πονούσε το δάχτυλό κι ας ήταν το κόψιμο βαθύ κι ας είχα τα ρουθούνια κλειστά, δύσκολα να ανασάνω. Ήμασταν στην εξοχή και χειμωνιάτικα βρέθηκε κάτι να με "περπατήσει" γέμισα τσιμπήματα παντού. Με φαγούρα και καλή διάθεση.  Το κακό είναι ότι θα γύριζα πίσω και τίποτα δεν θα άλλαζε. Μικρές μέρες, μικροί άνθρωποι, μικρές στιγμές κι όλοι εμείς πρωταγωνιστές στη δυστυχία. Η δουλειά που περιμένω πάλι θα αργούσε να γίνει, οι δουλειές που κάνω πάλι δεν θα πλήρωναν ή θα σταματούσαν και ήξερα σίγουρα πια ότι δεν φταίει ο ανάδρομος Δίας. Η ζωή που ήθελα να ζήσω πάλι θα καθυστερούσε. Έπρεπε να πλύνω και το ταψί, με κομμένο χέρι και παγωμένο νερό. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να έχω καλή διάθεση εκτός από το ότι ζούσα και είχα ανθρώπους να με αγαπούν και ακόμη όρεξη για γράψιμο, μικρή βέβαια.Ήθελα να χαμογελάω, να τον χαιδεύω, να μου νιαουρίζει και να τον αγαπάω, κατά τα άλλα δεν είχα όρεξη για τίποτα. 

Άνοιξα την μικρή τηλεόραση, που με δυσκολία έπιανε με τις μικρές κεραίες κατσαρίδας, τη μεγάλη κεραία μας την είχε σπάσει ο αέρας. Πρώτη είδηση κάτι σαπισμένα από το ξύλο παιδιά. Δεν ξέρω τι με σόκαρε, η εικόνα, η είδηση ή το γεγονός ότι εγώ καθόμουν μουδιασμένη σε έναν καναπέ, με το δεξί μάτι να τρέχει και να μην με αφήνει να δω πολλά από τα κλάματα, να μην με αφήνουν να δω πολλά για το αύριο. Δεν ξέρω πια τι είναι τρομοκρατία. Οι λέξεις χάσκουν και οι ίδιες με τα νοήματα τους. 

"Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημαίνει να συλλαμβάνεις αθώους και να προστατεύεις τέρατα. Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημαίνει αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από πολιτικές πλεκτάνες μεγατόνων. Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημαίνει να επιβάλεις ατιμωρησία σε εθνοκάπηλους, εθνεμπόρους και οικονομικούς δολοφόνους. Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημαίνει να σου πλασάρουν τις δικές τους «δημοκρατίες» και ‘συ να τις χάβεις. Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημαίνει να κάνεις τις πλάτες σε απρόσωπους εξουσιαστές που λυμαίνονται νόμιμα τις σάρκες σου. Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημαίνει να καθιστάς τον πολίτη ανίκανο να μιλήσει, να αντισταθεί ή να αντιδράσει μπροστά στον βιασμό των παιδιών του. Πόλεμος κατά της τρομοκρατίας σημαίνει συλλήψεις και ξυλοδαρμοί μικρών παιδιών. Γιατί όταν οι λειτουργοί μιας χώρας -εκτελώντας τυφλά διαταγές και παραγγέλματα- βασανίζουν αλύπητα το αύριο, το μέλλον, την ελπίδα, όλα μοιάζουν προ πολλού χαμένα…" Γιώργος Σαράτσης 

Είπα μετά από αυτό να κοιμηθώ. Στριφογυρνούσα στο κρεβάτι. Αδύνατον. Ανάσα μηδέν, φαγούρα στο φουλ και κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια να βλέπω αυτό το κοτόπουλο να ζωντανεύει και να μου επιτίθεται , έρχομαι να σε καθαρίσω φώναζε μέσα στον σαν κάτι ύπνο μου. Είχα φτάσει στα όρια μου και στα όρια πάντα οι λύσεις είναι ακραίες. Σηκώθηκα να βρω ένα χάπι να με κάνει να τα χωνέψω όλα αυτά, μα δεν χωνεύονται με τίποτα! Δε χωνεύεται αυτή η κοινωνία, μόνο για ξέρασμα είναι. 


Το συνάχι δεν πέρασε και το μέλλον τρώει ξύλο ακόμα .

Σάββατο, Φεβρουαρίου 02, 2013

Σχέδιο Αθηνά


Το δίκαιο και το σωστό! Χα, χα, χα... Εκεί που ζω εγώ αυτά δεν υπάρχουν , δεν ξέρω για εκεί που είστε εσείς αγαπητοί. Σήμερα θα γράψω για ένα θέμα που πολύ λίγο μπορεί να αφορά τους περισσότερους από εσάς, εδώ που τα λέμε θα πει κάποιος ότι δεν θα έπρεπε να ενδιαφέρει ούτε εμένα αλλά δεν χρειάζεται να φτάσεις να μην έχεις να φας εσύ για να καταλάβεις τον διπλανό σου που πεινάει αλλά δυστυχώς αυτή τη νοοτροπία κουβαλάμε σε όλα τα επίπεδα. Αν δεν μπαίνει στον κώλο μας, στα τέτοια μας...

Όλοι ακούτε τελευταία για το "σχέδιο Αθηνά" ή έχετε διαβάσει ή το ζείτε στο πετσί σας. Για ακόμη μια φορά λοιπόν θα διαπιστώσετε ότι δεν υπάρχει κανένα μα κανένα απολύτως σχέδιο και όλα γίνονται, όλα όμως βάση πολιτικών συμφερόντων. Δεν είμαι κατά των αλλαγών, ούτε εθελοτυφλώ.  Απλά έτσι όπως άρπα κόλλα άνοιξαν τόσες σχολές, έτσι άρπα κόλλα και θα τις κλείσουν. Κανένα μα κανένα σχέδιο. Γνωρίζω καλά ότι διάφορα ΤΕΙ ή ακόμα και Πανεπιστημιακά Ιδρύματα ξεφύτρωσαν από το πουθενά σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και έτυχε κι εγώ να σπουδάσω σε ένα από αυτά τα τμήματα.

Ειδικά το 2003 επί Σημίτη, πόσα τέτοια τμήματα από το πουθενά ξεφύτρωσαν δεν μπορείτε να φανταστείτε. Τα περισσότερα από αυτά "στήθηκαν" μέσα σε μια νύχτα σε λυώμενες εγκαταστάσεις, ανύπαρκτα κτίρια , εξοπλισμό, καθηγητές κλπ.

Για να το ξεκαθαρίσω, κακώς άνοιξαν αυτές οι σχολές και ειδικά κάτω από τις συνθήκες που άνοιξαν. Αφού όμως το κράτος τις άνοιξε έτσι όπως τις άνοιξε και τόσοι σπούδασαν εκεί όπως σπούδασαν και άλλοι τόσοι δούλεψαν και δουλεύουν εκεί και πολλά από αυτά τα τμήματα με όλα τα κουτσά και τα στραβά του συστήματος, κάναν δουλειά και μέσα σε αυτά τα δέκα χρόνια επανδρώθηκαν σιγά-σιγά, έγιναν εγκαταστάσεις, βρέθηκαν καθηγητές, πήραν κάποιοι πτυχία κλπ, πλήρωσες εσύ, εγώ και άλλοι τόσοι και φτιάχτηκαν. Ε τότε λένε, ε  όποιος έφαγε , έφαγε δεν τα διαλύουμε τώρα που δεν μας συμφέρουν; Όσο για αυτούς που σπουδάζουν εκεί,αυτούς που θα έχουν ένα πτυχίο από ένα τμήμα που δεν θα υπάρχει πια, αυτούς που μπήκαν να πάρουν ένα συγκεκριμένο πτυχίο και θα πάρουν άλλο, γάμα τους σου λένε, δεν μας νοιάζει.

Κανείς δεν σκέφτεται όμως ότι ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΝ ΛΕΦΤΑ έτσι στο δρόμο,χωρίς κανένα σχέδιο, πλάνο, σκοπό. ΌΛΑ ΣΤΟ ΚΟΥΤΟΥΡΟΥ!Έφαγαν κάποιοι κάποια λεφτά για κάποια χρόνια και μετά γεια σας. Το θέμα όμως είναι ότι αυτό δεν γίνεται μόνο για αυτά τα τμήματα. Γίνεται και για σχολές και πανεπιστήμια τμήματα  χρόνων, με ιστορία, εξοπλισμό, σοβαρότητα, όση σοβαρότητα μπορεί να υπάρχει στην ελληνική παιδεία βέβαια.

Δεν είμαι κατά των συγχωνεύσεων , είναι αλήθεια ότι μπορεί να έχουμε γεμίσει χιλιάδες τμήματα χωρίς καμία ανταπόκριση στην αγορά εργασίας, χαχαχαχα! Ας γελάσω, στην ποια; Στην αγορά εργασίας, χαχαχαχα! Ποια αγορά καλέ; Τα έχουμε ισοπεδώσει και τα έχουμε ξεφτιλίσει όλα, στην Ελλάδα ότι και να έχεις τελειώσει καλά το γράφω τελειώσει για το σπουδάσει έχω επιφυλάξεις, η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι να μείνεις άνεργος ή να κάνεις κάτι άλλο από αυτό που σπούδασες.

Στο μυαλό μου έχω πολλά και άφθονα παραδείγματα σχολών που επ'ουδενί δεν έπρεπε να συγχωνευτούν με άλλες σχολές, μεταφερθούν ή οτιδήποτε άλλο γιατί όντως κάνανε σωστή δουλειά αλλά ποιος νοιάζεται γι αυτό; Ακόμη μια φορά εξυπηρετούνται καθαρά και μόνο πολιτικά συμφέροντα , όπως είχε γίνει και τότε που άνοιξαν!

Ας έρθω τώρα και στο τμήμα που σπούδασα εγώ στο τμήμα Πληροφορικής και ΜΜΕ. Το κακό δεν είναι μόνο ότι θα μεταφερθεί στην Πάτρα, μεταξύ μας εκεί θα έπρεπε εξ'αρχής να είναι , το κακό είναι ότι κάτι που έπρεπε να γίνει πριν δέκα χρόνια, άφησαν να περάσουν δέκα χρόνια, να πεταχτούν τόσα λεφτά, να εξυπηρετηθούν συμφέροντα, να είναι οι πρώτες γενιές των σπουδαστών , χωρίς καν πίνακες στους τοίχους, να επανδρωθεί μετά το τμήμα και μετά να σου λένε πέτα τώρα τα κτίρια και τον εξοπλισμό και τους φοιτητές βέβαια.

Το χειρότερο λοιπόν δεν είναι ότι μάλλον θα πάει στην Πάτρα αλλά ότι συγχωνεύεται με άλλα τέσσερα τμήματα τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με το τμήμα Πληροφορικής και ΜΜΕ, μα καμία όμως, μπορεί κανείς να το καταλάβει αν δει τα πρόγραμμα σπουδών των άλλων σχολών. Ναι μπορεί να έχουμε πεντακόσιες Πληροφορικές εκεί έξω δε λέω και σίγουρα κακώς υπάρχουν τόσα τμήματα με συναφές αντικείμενο, ενώ ζήτημα να χρειαζόμαστε τα μισά των μισών, αλλά αν κοιτάξει κανείς το πρόγραμμα σπουδών της σχολής Πληροφορικής και ΜΜΕ θα καταλάβει ότι δεν υπάρχει άλλο τμήμα με συναφές αντικείμενο.

Έτσι το νέο τμήμα που θα βγει θα λέγεται Μηχανικών Πληροφορικής. Τώρα τι σχέση μπορεί να έχει αυτό  με το δικό μου τμήμα δεν ξέρω. Σκέφτομαι και όσους μπήκαν στην σχολή, γιατί θέλανε να τελειώσουν Ηλεκτρονική Δημοσιογραφία και τώρα θα πάρουν ένα πτυχίο που θα γράφει πάνω Μηχανικών Πληροφορικής, ούτε αυτό που λέει το πτυχίο τους θα έχουν σπουδάσει αλλά ούτε και αυτό που σπούδασαν θα μπορούν κάπως να το αποδείξουν. Καλά για εμάς που έχουμε πάρει ήδη το πτυχίο; Θα είναι σπάνιο είδος και συλλεκτικό, όποιος πρόλαβε, πρόλαβε να έχει ένα τέτοιο μοναδικό πτυχίο Πληροφορικής και ΜΜΕ !!

Τι να πω; Μπάχαλο, ελληνική παράνοια σε όλο της το μεγαλείο, με τέτοια μυαλά δεν πρόκειται ποτέ να πάμε μπροστά!ΠΟΤΕ ΟΜΩΣΣΣΣΣΣ

Τώρα σκέφτομαι και τις σιδηροδρομικές γραμμές στη Φλώρινα που το 2007 πέταξαν κάτι δις  για να τις φτιάξουν και το 2010 κατήργησαν τη γραμμή, όχι πείτε μου, βλέπετε εσείς κάποιο σχέδιο και κάποια προοπτική σε όλα αυτά;Ανάπτυξη;ΧΑΧΑΧΑ

Good luck up there buddy...