Σάββατο, Δεκεμβρίου 31, 2011

2011 Αναδρομές

2011 ευχές...
Είχε -
και αγάπη
και θάλασσα ήρεμη
Ιόνιο και Αιγαίο
και μουσικές και ποίηση
στιχάκια και βιβλία

Όλο καλοκαίρι είχε
Βουτιές

είχε και "ναι"
είχε κι "όχι"

Όνειρα γέμιζε
μύριζε ελπίδες---
διέσχιζε στοές

Δεν ήταν σταθμός-
Θάλαμος αναμονής----ήταν
Μια ευχάριστη καθυστέρηση

περνούσα----
όμορφη και αναποφάσιστη
βουλώνοντας ελπίδες

Βορρά είχε και Νότο
Δίλημμα
Απόφαση
Καμιά

Ας είναι το 2012
σταθμός
Βήμα
από αυτά
που ....

Αλλάζουν (τη) ζωή


Καλή χρονιά σε όλους 
κι ας μην περιμένουμε να μας φέρει κάτι εκείνη
ας το δημιουργήσουμε εμείς
Ας τολμήσουμε να αλλάξουμε 

Σάββατο, Δεκεμβρίου 24, 2011

Δε φταίει η τηγανιά



Παραμονή Χριστουγέννων , καταπίνω μια βαλεριάνα με φασκόμηλο. Η ταραχή της ψυχής μετουσιώνεται σε ρίγος κι ας είχε αρχίσει η μέρα μετά φόβου, με αντίδωρο, με σώμα και αίμα… Απόψε δε θα βγω. Μετράω τους πόντους στην κάρτα μέλους του βιβλιοπωλείου. Χαζεύω τη συλλογή από σελιδοδείκτες . Τον καλύτερο μου τον πήρε η Έλενα, με εκείνη την ψηλόλιγνη ψιψίνα.  

Έχω τόσα βιβλία και καμία διάθεση για διάβασμα – και η μαμά όπως πάντα, ρίχνει το φταίξιμο στο φαγητό. «Δεν τρως καλά, γι αυτό είσαι έτσι.» Τώρα όμως πια ξέρω ότι ξέρει πως δεν φταίει η τηγανιά. Απόψε δε θα βγω. Είχα πάρει πριν depon, πήρα και tonotil, μα με παυσίπονα και βιταμίνες η ζωή δεν αλλάζει κι εγώ θέλω να την αλλάξω άρδην.

Ήμουνα καλό παιδί σε όλο το πρώτο κεφάλαιο. Δυσκολεύομαι να βρω τη συνέχεια για το δεύτερο . Δε θέλω πια να είμαι καλό παιδί.  Για ένα γαμώ κεφάλαιο δε θέλω. Θέλω να γίνω σκρόφα, για ένα βράδυ, για ένα κεφάλαιο, για μια σελίδα, τόσο χρειάζομαι εξάλλου για να έχει νόημα το happy end .

Καλά Χριστούγεννα σε όλους  J

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 23, 2011

Χριστούγεννα

Merry Christmas Glitter Graphics - Glitterlive.com



Αθήνα και η ζωή μου στα χαμένα.
Συζητήσεις στο τρένο… εξομολογητικές …
 Κι αργώ, αργώ όπως τα τρένα του ΟΣΕ…
Εξάρχεια και Ομόνοια να περιμένω- πως θα αλλάξει κάτι.
Σε αυτόν τον κόσμο, στη χώρα--- ΕΓΩ
Σύριγγες φάτσα φόρα
να μείνω εδώ ή να ανέβω ;
Πλεγμένα δάχτυλα, ζωές
Τενεκεδάκια στα δέντρα
Χριστούγεννα; 
Απειλητικές ευχές
50 λεπτά για μια δόση
Κι εσύ δίπλα μου στο
Κάθισμα το μπλε
Ομολογώ
Φοράς κόκκινα
Και με κοιτάς
Περάσαμε μια μέρα
Μαζί τη Πατησίων
Σαν να περάσαμε μαζί
Πολλές ζωές
Πήραμε πολλά τρένα
Κοίτα πως μικραίνουν
Οι λέξεις- πως κλείνουν
Τα βιβλιοπωλεία
Οι άνθρωποι τρέχουν
Άρχισε να ψιχαλίζει
Άρχισαν να ασπρίζουν
Τα μαλλιά σου
Οι παλάμες ιδρώνουν
Ενωμένες
Ξυπνάμε από τις πορείες
Στους δρόμους
Δεν καίνε πια δέντρα
Στις πλατείες
Και οι μπάτσοι στην Ερμού
Να κόβουν βόλτες
Με άγριες ματιές
Απωθούν μαύρους πραματευτές
Έχουν άσπρους και όχι
Κόκκινους σάκους στην πλάτη
Θέλω να στείλω γράμμα 
Άγιε Βασίλη 
θα με παντρευτείς ;

Κυριακή, Δεκεμβρίου 11, 2011

Συνειδητοποιήσεις ΠΣΚ




9-10-11/12/2011

1) Οι άνθρωποι μερικές φορές μπορούνε να γίνουν τόσο υπέροχοι όσο σκατένιοι και αν είναι τις υπόλοιπες μέρες.

2) Μπορείς να ρωτήσεις κάποιον να σου επαναλάβει κάτι το οποίο δεν έχει πει ακόμα.

3) Τα βράδια όταν περπατάς δίπλα στον Σακουλέβα και πας για καλό φαγητό στους «Δερβίσηδες» πρέπει να φοράς γάντια…

4) Ο Παπαδιαμάντης έχει μεταφράσει και Στόκερ «Ο Πύργος του Δράκουλα- Εκδόσεις Κιχλή 2011» εξού και η φόνισσα μετά- (ευτυχώς φέτος ήταν έτος Παπαδιαμάντη και έπεσαν κονδύλια αλλιώς δεν θα το ξέραμε ακόμα)! – βέβαια αν δεν υπήρχε ο Νίκος Δ. Τριανταφυλλόπουλος τα κονδύλια τίποτα δεν θα κάνανε

5) Οι επιστροφές με τον Τρύφωνα από τη Φλώρινα για Θεσσαλονίκη είναι πάντα ανατρεπτικές και υπέροχες.

6) Μετά τα Μάλγαρα ευτυχώς έχει ένα παρκινγκ και  ήρθε και μας μάζεψε η express service

7) Ίσως κάποτε μπορέσω να αποκτήσω κι εγώ αγγλική προφορά

8) Η επόμενη μου εργασία(μεγάληηηη) για το μάθημα της μετάφρασης θα είναι το Porno του Irvie Welsh

9) Αν κάποιος σε μπάσει στα κόλπα της μετάφρασης μετά απλά γίνεται μαγική (δες Πένυ Φυλακτάκη )

10) Στην Ελλάδα πρέπει να φύγουμε από το Art -  η συγγραφή είναι  craft

11) Το μέγεθος και η ποσότητα πάντα θα μετράνε, ότι και να λένε ότι τάχα μου δεν …

12) Θα μας πηδάνε πάντα οι  ηγεμονικές γλώσσες. Τι να κάνουμε τώρα; Πάντα  το sex and the city  θα το έχουν διαβάσει περισσότεροι από ότι το δικό σου βιβλίο στα ελληνικά…

13) Μπορεί ένας καθηγητής-δες Θανάσης Βαλτινός να σου σχολιάζει την εργασία σου, μόνο με ένα  τριφορούμενο σχόλιο. Για τα χρόνια του και τα πλαστικά σαμπό του- δέχομαι το «Καλό ξύπνημα Σοφία»

14) Στην Ελλάδα δεν γράφουμε θεατρικά έργα. Πέρυσι  το  72%- φέτος το 58%- των θεατρικών έργων που παίζονται είναι μεταφρασμένα…

15) Η «Ματίνα Μανταρινάκι» στην πραγματικότητα είναι και γαμώ τους ηθοποιός.

16) Την άλλη Παρασκευή θα πάω μέγαρο για Σκαρίμπα …

17) Οι θεωρίες θα είναι πάντα θεωρίες- άρα ατελείωτες

18) Έχω σιχαθεί να διαβάζω για το τι μαλακία είπε ο Sassure και ο  Derrida


19) Όχι άλλο Τέρρυ Ήγκλετον, όχι άλλη αποδόμηση, όχι άλλο δομισμό, όχι άλλη ψυχανάλυση και όχι άλλο μαρξισμό, μας τα έπρηξαν και οι φεμινίστριες… αν και ωραία τα λέει η Ελέν Σιξού … πώς να αφομοιώσω όλο αυτόν τον τεράστιο όγκο πληροφοριών; Πως θα τον κατακτήσω; Με υπομονή και διάβασμα …

20) Η ψυχική υγεία είναι μια εκδοχή νεύρωσης μέσα στα πλαίσια κοινωνικών συμβάσεων  που λέει και ο  Φρόιντ. Έστω κι αυτή τη νεύρωση θα μπορέσω να την διατηρήσω  και μετά το επόμενο πσκ ; ..

21) Ο σταθμός της Θεσσαλονίκης  θα είναι πάντα αγαπημένο

22) Παραμένω φορμαλίστρια

23) Αγαπώ να μεταφράζω και να ακούω τον Αλκίνοο Ιωαννίδη να κάνει μάθημα στους πρωτοετείς στην δίπλα αίθουσα …

24) Η ξαδέρφη μου η Ελίνα με γκαντέμιασε ..

25) Οι  περισσότεροι συμφοιτητές μου ανακάλυψαν τώρα  το blog μου και ήρθανε να μου το πούνε

26)  Στην Καισαριανή έχει φθηνές ταβέρνες

27) Όποιος δεν είναι Λαρισαίος, δεν ξέρει τι θα πει να τρως στο σταθμό Νο 5,  μοσχαροκεφαλί μετά από τα σκυλάδικα , ξημερώματα- σουρωμένος-  δίπλα από την πιάτσα που ψωνίζονται οι  ντόπιοι γκέι

28) Θα δημοσιευθεί άρθρο μου στο Imagine του Γενάρη πρώτα ο Θεό

29) Υπάρχει ανοιχτή πρόσκληση για συνεργασία…

30) Ο Ερμής είναι ανάδρομος … 

Y.Σ Το τραγούδι του Θανάση αφιερωμένο  με τεράστια αγάπη στον αδερφό μου 

Υ.Σ Δεν το έμαθα στη Φλώρινα απλά το επιβεβαίωσα για ακόμα μια φορά ότι ο Αχιλλέας και ο Γιώργος είναι πραγματικοί φίλοι ..
Merry Christmas Glitter Graphics - Glitterlive.com


Πέμπτη, Δεκεμβρίου 08, 2011

Χαμένη στη μετάφραση

Ποιος καλός άνθρωπος θα μου τα μεταφράσει το αργότερο μέχρι την Παρασκευή που τα θέλω; Χωρίς διλήμματα και επιπλοκές, να μου στείλει μια ωραία λογοτεχνική μετάφραση. Εεεε και θέλω γλώσσα λογοτεχνίας, όχι γλώσσα μετάφρασης, αυτή την κάνω και μόνη μου, χεχε… Τεσπά το έχω ρίξει στο διάβασμα στο παραπέντε για να δω  πως στο καλό  γίνεται η καλή λογοτεχνική μετάφραση. Μάλλον δεν θα πάρω διπλωματική πάνω στη μετάφραση αν και ποτέ δεν ξέρεις μπορεί να αλλάξω γνώμη μέχρι το τέλος, έτσι όπως κάνω πάνταααα….

Μετάφραση Πεζογραφίας
Αποσπάσματα Λογοτεχνικών Κειμένων

The Oregon Trail
            A low undulating line of sandhills bounded the horizon before us. That day we rode ten consecutive hours, and it was dusk before we entered the hollows and gorges of these gloomy little hills. At length we gained the summit, and the long expected valley of the Platte lay before us. We all drew rein, and gathered on the top of the hill, sat joyfully looking down upon the prospect. Right welcome was it; strange too, and striking to the imagination, and yet it had not one picturesque or beautiful feature; nor had it any of the features of grandeur, other than its vast extent, its solitude, and its virgin wildness. For mile after mile, a plain as level as a frozen lake, was outspread beneath us.

A Spot of Bother
            I looked ahead, where Emma should be, but did not see her. I called her name. I pushed my hands in front of me, aware even as I did so of the absurdity of this gesture, as if a pair of hands could part the fog. The panic did not strike immediately. No, that would take several seconds, a full minute even. At first it was only a gradual slipping, a sense of vertigo, like the feeling I used to get as a child when I would stand knee- deep in the warm water of the Gulf of Mexico, close my eyes against the white- hot Alabama sun. I yelled Emma's name more loudly, feeling sand beneath my feet, its shifting, unreliable shape. I ran forward, then back, retracing my steps.  Up ahead, more fog, a half mile or so of beach, then the hill leading to the Cliff House, the Musee Mechanique, the Camera Obscura, the ruins of the Sutro Baths, Louis' Diner. To the right, there was the concrete walkway stretching along the beach, then the big parking lot that fed onto the highway, and beyond it, Golden Gate Park. Behind me, miles of beach. To my left, the Pacific Ocean, gray and frothing.

The Man Who Married Himself
‘Why not’?
With those words, my good friend Reverend Zatarga changed the course of my life.  When he said them to me, he had spent two hours on the telephone with Bishop Fleming discussing various sections of the Bible in excruciatingly fine detail.  He pointed out that Levicitus warns Christians not to marry their sister, aunt, mother, mother-in law, daughter or even their granddaughter (should they be tempted).  But nowhere in the good book is there a rule against marrying oneself.  So when I told Reverend Zatarga that was exactly what I wanted to do, he eventually conceded with those two fateful words:
‘Why not?”

Personal Decisions by William Wuyme

The Division Commander gazed solemnly at Wu Dawang as the latter laid the sign on the table. 'Do you know what this sign means?' he asked.  After a long, hard look, Wu Dawang produced a careful critique. 'Good,' declared the Commander, his face brightening slowly into a smile. 'Very good, in fact - much better than them.' Though Wu Dawang didn't know who the Division Commander meant by 'them', he did know, and better than most, the People's Liberation Army's three rules of thumb - Don't Say What You Shouldn't Say, Don't Ask What You Shouldn't Ask, Don't Do What You Shouldn't Do.

Yan Lianke

Arthur Conan Doyle- Sherlock Holmes
The wind was howling outside, and the rain was beating and splashing against the windows.  Suddenly, amidst all the hubbub of the gale, there burst forth the wild scream of a terrified woman.  I knew that it was my sister’s voice.  I sprang from my bed, wrapped a shawl around me, and rushed into the corridor.  As I opened my door I seemed to hear a low whistle, such as my sister described, and a few moments later a clanging sound, as if a mass of metal had fallen. 


A Tale of Two Cities
IT WAS the best of times, it was the worst of times, it was the age of wisdom, it was the age of foolishness, it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity, it was the season of Light, it was the season of Darkness, it was the spring of hope, it was the winter of despair, we had everything before us, we had nothing before us, we were all going direct to Heaven, we were all going direct the other way- in short, the period was so far like the present period, that some of its noisiest authorities insisted on its being received, for good or for evil, in the superlative degree of comparison only.
Μετάφραση Ποίησης
A Question - a poem by Robert Frost
A voice said, Look me in the stars
And tell me truly, men of earth,
If all the soul-and-body scars
Were not too much to pay for birth.


William Shakespeare
XVIII (Sonnet 18)
Shall I compare thee to a summer's day?
Thou art more lovely and more temperate:
Rough winds do shake the darling buds of May,
And summer's lease hath all too short a date:
Sometime too hot the eye of heaven shines,
And often is his gold complexion dimm'd,
And every fair from fair sometime declines,
By chance, or nature's changing course untrimm'd:
But thy eternal summer shall not fade,
Nor lose possession of that fair thou ow'st,
Nor shall death brag thou wander'st in his shade,
When in eternal lines to time thou grow'st,
So long as men can breathe, or eyes can see,
So long lives this, and this gives life to thee.

Sonnet 43

How do I love thee? Let me count the ways.
I love thee to the depth and breadth and height
My soul can reach, when feeling out of sigh
For the ends of Being and ideal Grace.
I love thee to the level of every day's
Most quiet need, by sun abd candlelight.
I love thee freely, as men strive for Right;
I love thee purely, as they turn from Praise.
I love thee with the passion put to use
In my old griefs, and with my childhood's faith.
I love thee with a love I seemed to lose
With my lost saints--I love thee with the breath,
Smiles, tears, of all my life!--and, if God choose,
I shall but love thee better after death.
-

Μετάφραση Θεατρικού έργου



Last to Go
A coffee stall.  A barman and an old newspaper seller.  The barman leans on his couner, the old man stands with tea. Silence.

MAN: You was a bit busier earlier.
BARMAN: Ah.
MAN: Round about ten.
BARMAN: Ten, was it?
MAN: About then.
Pause.
MAN: I passed by here about then.
BARMAN: Oh yes?
MAN: I notived you were doing a bit of trade.
Pause.
BARMAN: Yes, trade was very brisk here about ten.
MAN: Yes, I noticed.
Pause.
MAN: I sold my last one about then.  Yes.  About nine forty-five.
BARMAN: Sold your last then, did you?
MAN: Yes, my last “Evening News” it was.  Went about twenty to ten.
Pause.
BARMAN: ‘Evening News’, was it?
MAN: Yes.
Pause.
MAN: Sometimes it’s the Star, it’s the last to go.
BARMAN: Ah.
MAN: Or the…whatsisname.
BARMAN: ‘Standard’.
MAN: Yes.
Pause.
MAN: All I had left tonight was the ‘Evening News’.
Pause.
BARMAN: Then that went, did it?
MAN: Yes.
Pause.
MAN: Like a shot.
Pause.
BARMAN: You didn’t have any left, eh?
MAN: No.  Not after I sold that one.
Pause.
BARMAN: It was after that you must have come by here then, as it?
MAN: Yes, I come by here after that, see, after I packed up.
BARMAN: You didn’t stop here though, did you?
MAN: When?
BARMAN: I mean, you didn’t stop here and have a cup of tea then, did you?
MAN: What, about ten?
BARMAN: Yes.
MAN: No, I went up to Victoria.
Pause.
BARMAN: Yes, trade was very brisk here about then.
Pause.
MAN: I went to see if I could get hold of George.
BARMAN: Who?
MAN: George.
Pause.
BARMAN: George who?
MAN: George…whatshisname.
BARMAN: Oh.
Pause.
BARMAN: Did you get hold of him?
MAN: No.  No, I couldn’t get hold of him.  I couldn’t locate him.
BARMAN: He’s not about much now, is he?
Pause.
MAN: When did you last see him then?
BARMAN: Oh, I haven’t seen him for years.
MAN: No, nor me.
Pause.
BARMAN: Used to suffer very bad from arthritis.
MAN: Arthritis?
BARMAN: Yes.
MAN: He never suffered from arthritis.
BARMAN: Suffered very bad.
Pause.
MAN: Not when I knew him.
Pause.
BARMAN: I think he must have lft the area.
Pause.
MAN: Yes, it was the ‘Evening News’ was the last to go tonight.
BARMAN: Not always the last though, is it, though?
MAN: No.  Oh no.  I mean sometimes it’s the ‘News’.  Other times it’s one of the others.  No way of telling beforehand.  Until you’ve got your last one left, of course.  Then you can tell which one it’s going to be.
BARMAN: Yes.
Pause.
MAN: Oh yes.
Pause.
MAN: I think he must have left the area.

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 02, 2011

ΦΛΩΡΙΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ


Μερικές φορές είναι κάποιες εικόνες, σκέψεις, αναμνήσεις- κολλημένες στο μυαλό μου- που ακόμα κι αν ξεχνώ για μέρες- είναι ώρες - συνήθως βραδινές- που έρχονται και μου στροβιλίζουν το μυαλό.

Σήκω να γράψεις για μας μου φωνάζουν, θέλουμε να βγούμε από το κεφάλι σου, θέλουμε να γίνουμε λέξεις, να μας πληκτρολογήσεις και να μας ποστάρεις, μόνο τότε θα ησυχάσουμε. Να όπως απόψε που –πάλι θα ξαγρυπνήσω- μα δεν πειράζει- έχω καιρό να το κάνω και να πω την αλήθεια, μου έλειψε…

Ήταν Οκτώβρης. Είχα ανέβει στη Φλώρινα για το πρώτο μου μάθημα. Δεύτερο έτος πια, τελειόφοιτη- και όχι πια ψαρωμένη. Αυτό είναι- το βρήκα. Μην ψαρώνετε  με τη ζωή, απλά αυτή είναι πιο παλιά από εμάς και ξέρει.  

Εκείνο το ΠΣΚ ΣΤΗ Φλώρινα, όπως και κάθε ΠΣΚ εκεί, όταν έφτασε στο τέλος του, με βρήκε λίγα εικοσιτετράωρα μεγαλύτερη, λίγο πιο σοφή και στο αυτοκίνητο ενός συμφοιτητή μου- που είχε την καλοσύνη να με αδειάσει στη Θεσσαλονίκη.

Εκείνο το απόγευμα Κυριακής- ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΦΛΩΡΙΝΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΠΟ ΕΓΝΑΤΙΑ-ΟΜΙΧΛΗ-ΤΡΕΧΟΥΜΕ-ΤΡΕΧΕΙ-ΕΝΝΟΩ ΤΟ ΔΕΞΙ ΤΟΥ ΠΟΔΙ ΠΑΤΑΕΙ ΤΟ ΓΚΑΖΙ-ΜΙΑ ΚΡΥΩΝΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΖΕΣΤΑΙΝΟΜΑΙ-ΚΑΘΟΜΑΙ ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΚΑΘΙΣΜΑ-ΜΠΡΟΣΤΑ ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΔΗΓΑΕΙ-ΕΓΩ ΠΙΣΩ ΤΟΥ ΣΤΡΙΒΩ ΤΣΙΓΑΡΟ-ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΗΓΟΥ ΚΑΘΕΤΑΙ ΚΙ ΑΛΛΗ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΗ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ –ΑΜΦΟΤΕΡΟΙ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ-ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑ ΕΓΩ ΕΚΕΙ ΑΛΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ.

Κάθομαι στο πίσω κάθισμα, δε μιλάω- όχι γιατί δε θέλω αλλά γιατί δεν προλαβαίνω -μ’ αρέσει  να συζητάω- σε εκείνη τη διαδρομή εκείνο ήταν αδύνατο να συμβεί - έτσι έκατσα αναπαυτικά- κοιτούσα από το παράθυρο και τους άκουγα. Παιδιά να το δοκιμάσετε, βοηθάει στο γράψιμο.

Εκείνος μιλάει ακατάπαυστα. Ζηλεύω τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν παράλληλα πράγματα οδηγώντας, εγώ μέχρι τώρα το μόνο που έχω καταφέρει να κάνω παράλληλα με το οδηγώντας είναι το ιδρώνοντας .

Αυτοί εκεί μπροστά, που τους αφήνω, που τους πιάνω πάλι για γραφή λένε. Κοίτα εδώ έχει τόση ομίχλη , είμαστε μέσα σε σύννεφο… Τους ξαναπιάνω πάλι και εκείνος
ΜΙΛΑΕΙ-ΜΙΛΑΕΙ-ΜΙΛΑΕΙ-ΜΙΛΑΕΙ-ΜΙΛΑΕΙ-ΜΙΛΑΕΙ

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ---- ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ-ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΠΟΥ ΝΙΩΘΟΥΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΕΓΩ-ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΟΠΩΣ ΕΓΩ…ΚΑΝΩ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΣΚΕΨΗ ΦΩΝΑΧΤΑ.

- Πόσο χρονών είπαμε πως είσαι Σοφάκι;
- 26
- Δεν είναι το ίδιο Σοφάκι, δεν το βλέπω έτσι. Εσύ είσαι 26 κι εγώ 34, θα σκότωνα να ήμουνα στην ηλικία σου.

Δεν πρέπει να είπα κάτι άλλο όπως και οι αποσκευές μου, μέχρι να ξεφορτωθώ στην Αριστοτέλους.

Η μπροστινή συζήτηση γυρνάει στη μετανάστευση-εκεί που γυρνάει σε κάθε γωνιά στην Ελλάδα-σήμερα.

Η συμφοιτήτρια, ξέρει ότι θα πάει στη Γαλλία, μέσα στους επόμενους μήνες, γιατί  εκεί θα πάει ο άντρας της για δουλειά. Έχουν τρία παιδιά. Γνωρίζει άπταιστα Γαλλικά, τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται, όμως το θέμα της γλώσσας φαίνεται να την ζορίζει.

Μας διηγείται τα χρόνια στο Στρασβούργο, όταν και τότε είχε ακολουθήσει τον άντρα της. Εκείνος έκανε τα πάντα για να την κάνει να νιώθει άνετα, όλοι εκεί την καλοδέχτηκαν- ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΟΥ. ΑΝ ΚΑΙ ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΑ… εκείνης κάτι της έλειπε κι αυτό που έλειπε ήταν η γλώσσα.

 Δεν με πειράζει που δεν την μιλούσα- που δεν την άκουγα με πειράζει, ο ήχος της μου έχει λείψει-και τώρα  αυτός είναι ο καημός μου- κι αυτή τη φορά θα κρατήσει…

Εκείνη κάνει παύση… Θα σας πω κάτι, λέει εκείνος. Ξέρω, θα ακουστεί περίεργο και μπορεί να σκεφτείτε ότι είμαι μαλάκας ή έχω κάποιο πρόβλημα. Μα φέτος στη Σαμοθράκη γνώρισα μια κοπέλα. Όμορφη, όμορφη πολύ και τολμώ να πω ότι την ερωτεύτηκα. Ήταν από τη Ρουμανία, όμως τα ελληνικά της ήταν σχετικά καλά ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΟΥ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΚΟΥΩ ΕΓΩ.

Πείτε με παράξενο, πείτε με μαλάκα αλλά αυτή είναι αλήθεια, το σταμάτησα μαζί της γιατί δεν μιλούσε τα ελληνικά που ήθελα να ακούω εγώ.

Δεν μπορώ να πω ότι τον καταλάβαινα. Μόνο όταν ήμουνα 18 χρονών ένα καλοκαίρι σαν το δικό του, σε κάποια άλλη παραλία μακριά από τη Σαμοθράκη είχα γνωρίσει  έναν Πολωνό και τα αγγλικά μας έφταναν και περίσσευαν τότε….

Όσο για εκείνη.. Πόσο την καταλάβαινα… Πόσο αισχρά μοιάζουν οι άνθρωποι που γράφουν σκέφτηκα. Άραγε μπορεί αυτό να το καταλάβουν οι άλλοι; Μπορούν να νιώσουν τι σημαίνει για εμάς αυτή, που κοιμόμαστε και ξυπνάμε μαζί της- που δημιουργούμε μαζί της- που τη νιώθουμε έτσι όπως δεν θα νιώσουμε καμιά άλλη, γιατί με εκείνη βυζάξαμε και κάναμε τα πρώτα όνειρα ; αΝαΠνέουμε χάρη σε αυτή και οποιοσδήποτε αποχωρισμός- μικρός θάνατος… Παρατραβηγμένο; Ε ναι αλλά αλλιώς δεν θα γράφαμε….

Πλησιάζει ο καιρός για το επόμενο jet up και έπρεπε να ξεφορτωθώ εκείνο το ταξίδι επιστροφής για να έχω χώρο για τα άλλα που θα έρθουν. Μακριά από σύνορα, γλώσσες και ηπείρους, μακριά από λέξεις και από παραξενιές… Έτοιμοι να ζήσουμε όσα δεν μπορούμε να ορίσουμε…

Καλή σας νύχτα