Τετάρτη, Νοεμβρίου 30, 2011

Ενοικιάζεται...

Χθες είπα να βγω για έναν μεσημεριανό καφέ… Ξεκίνησα από το σπίτι περπατώντας. Πόσο λατρεύω το περπάτημα… Μετά τον Άγιο Κωνσταντίνο διέσχισα την 23ης και καθώς γύρισα το κεφάλι είδα εκείνο το ενοικιάζεται στο τζάμι. Πριν λίγο καιρό υπήρχε ένα μαγαζί με ανδρικά ρούχα στην μεγάλη μας συνοικία . Αμέσως έκανα τον παρακάτω συνειρμό. Πέρυσι δούλευα, πέρυσι από αυτό το μαγαζί είχα πάρει δώρα για  τους άντρες του σπιτιού. Μετά σκέφτηκα το μεγάλο κατάστημα γνωστής αλυσίδας με αντρικό ρουχισμό που εδώ και αρκετούς μήνες έχει κλείσει στο κέντρο της πόλης, να κι από εκεί είχα πάρει δώρο για τον καλό μου.

Προχωρώντας στην Κούμα, αιφνιδιάστηκα, το μαγαζί που μέχρι χθες ήταν γεμάτο με πολύχρωμα γυναικεία αξεσουάρ ,άδειο, από εδώ είχα πάρει το δώρο της μητέρας μου. Ευτυχώς εδώ υπήρχε κολλημένο χαρτάκι που έγραφε μεταφερθήκαμε… τόσα άδεια μαγαζιά, ο καθένας πηγαίνει όπου βρει πιο φθηνά ενοίκια…Και είχα τύψεις ότι φέτος δεν θα είχα τα λεφτά για να τους πάρω τα δώρα που θα ήθελα μα και να ήθελα ...

Πέμπτη, Νοεμβρίου 24, 2011

Θα γράφω εσαεί

Το όνειρο 

Σκέφτομαι μερικές φορές  πως βρέθηκα εδώ, εδώ που είμαι σήμερα. Τι μεσολάβησε όλα αυτά τα χρόνια; Άραγε η ζωή μου ήταν προδιαγεγραμμένη; Κι αν όχι, μήπως απλά ο χαρακτήρας μου και οι καταστάσεις που έζησα, την διαμόρφωσαν; Όσα βήματα έχω κάνει μέχρι εδώ, περίμενα ότι θα τα έκανα ή διαρκώς εξέπληττα τον εαυτό μου και τους άλλους;

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ μου δεν είχα ξεκάθαρους στόχους, ποτέ δεν έκανα μακροπρόθεσμα πλάνα ζωής αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο, μέσα μου ήξερα, σαν να είχα διαλέξει τον τρόπο που έζησα μέχρι εδώ. Το δικό μου μέλλον μπορούσα τελικά να το προβλέψω, ότι έγινα και ότι έκανα μέχρι τώρα, μέσα μου το ήξερα πολύ πριν μου συμβεί.

Αρά τι είμαι μέντιουμ ;

Έχω πνευματικό χάρισμα;

Σίγουρα όχι, απλά αν όλοι μας καθόμασταν και ακούγαμε τα μέσα μας, αν βλέπαμε λίγο πιο προσεκτικά  τις κινήσεις μας και πως αντιδρούμε στα πράγματα, πάνω-κάτω θα ξέραμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας, τις καταστάσεις που μας περιβάλλουν, την κοινωνία στην οποία ζούμε, τη χώρα  στην οποία ζούμε, τους αγαπημένους μας ανθρώπους. Αν τους κοιτάξουμε όλους λίγο πιο προσεκτικά, μπορούμε άνετα να δούμε την πορεία τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μερικές φορές, δεν μπορούμε να πέσουμε έξω στις προβλέψεις μας  ή ότι  μπορούν να μας εκπλήξουν ευχάριστα ή δυσάρεστα αλλά το 95% των κινήσεων τους το ξέρουμε.

Νιώσε το χαρακτήρα, ξεκλείδωσε τον και θα δεις μπροστά στα μάτια σου, όλη την ζωή του και όλα τα μυστικά του, μέχρι και το γιατί αντιδράει έτσι θα ξέρεις. Είσαι έτοιμος να γράψεις το μυθιστόρημα της ζωής σου ή έστω να το καταλάβεις και να το αποκωδικοποιήσεις .

Υπάρχει μοίρα τελικά; Ναι υπάρχει και την φτιάχνει ο χαρακτήρας μας.

Από την εφηβεία μου και μετά όπου άρχισαν και αυτές οι υπαρξιακές αναζητήσεις γιατί μέχρι τότε ζούσα μια υπέροχη πολύχρωμη παιδική ηλικία, ήξερα πάνω- κάτω, σε τι είμαι καλή, σε τι δεν είμαι , τι φοβάμαι και τι είμαι ικανή να κάνω. Πως μου αρέσει να περνάω την ώρα μου, πως φανταζόμουνα το μέλλον μου. Δεν μπορώ να πω ότι δεν με έχω εκπλήξει  μερικές φορές αλλά και πάλι κατά κάποιο τρόπο, ήξερα ότι θα τα κατάφερνα μέσα μου απλά έπρεπε πρώτα να παλέψω με τις ανασφάλειες και τις φοβίες μου όταν  έπρεπε να ξεπεράσω τα όρια μου, τα δικά μου περιχαρακώματα. 


Άλλες τόσες με έχω απογοητεύσει  ή έχω προσπαθήσει να πείσω τον εαυτό μου ότι άλλαξα ή ότι συμβιβάστηκα ή ότι μπορώ να ζήσω τη ζωή σαν να ήμουνα κάποια άλλη , αλλά αυτός ο χαρακτήρας, δε σε αφήνει, βγαίνει ώρες-ώρες στην επιφάνεια και σε  φέρνει πάλι στο δρόμο σου.  Στον σωστό ; Στον λάθος; Δεν ξέρω, αναλόγως το χαρακτήρα (:P) όλοι ήρθαμε εδώ για να παίξουμε ένα ρόλο και η ζωή του καθενός η δικιά του παράσταση . Άλλοι ήρθαμε να παίξουμε το θύμα, τον κακό,τον μπερδεμένο,  τον όμορφο, τον άσχημο, τον τσιγκούνη, τον σπάταλο, τον συγγραφέα, τον άχρηστο , τον έξυπνο, τον ήρωα, τον τεμπέλη, την διάνοια  ή όλα αυτά μαζί .

Έτσι λοιπόν εγώ ήξερα ανέκαθεν ότι θα γράφω, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, δεν σώζω ζωές, ούτε σβήνω φωτιές, απλά γράφω. Το έκανα από τότε που  έμαθα γραφή και ανάγνωση. Δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό με βγάλει κάπου αλλού, αν γίνω ποτέ μεγάλη και τρανή συγγραφέας ή μάλλον επειδή με ξέρω, ξέρω και την απάντηση αλλά θα την κρατήσω για μένα.

Προς το παρόν διαβάζω, να κάτι που δεν μπορούσα να φανταστώ. Διαβάζω και μαγεύομαι από τα αριστουργήματα - παράλληλα απογοητεύομαι κιόλας. Που πας ρε καραμήτρο, λέω. Σίγουρα δεν θα γράψεις ποτέ σαν αυτούς. Θα γράψεις; Θα γράψεις καλύτερα; Συναναστρέφομαι με ανθρώπους που γράφουν, που έχουν διαβάσει και συνειδητοποιώ ότι είτε έχω δρόμο ακόμα να διανύσω ή ας το πάρω απόφαση ότι μέχρι εκεί μπορώ και να ησυχάσω.  Ότι κι αν κάνω, θα γράφω εσαεί. 

Τρίτη, Νοεμβρίου 22, 2011

Eπιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των.

Εμμανουήλ Ροΐδης

(1836 - 1904)

Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Έλληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας:

α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσιν τούτο εις την χύτραν τού προϋπολογισμού.

β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον.

γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά τού ιδρώτος των.

Κυριακή, Νοεμβρίου 13, 2011

Σήμερα γίνομαι 6 χρονών

έξι χρόνια η sophie_jamaica ποστάρει... και συνεχίζει...
Κυριακή ήταν και τότε πριν έξι χρόνια όταν έγραφα την πρώτη μου ανάρτηση. Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2005 του αγίου Χρυσοστόμου !
Μέσα σε έξι χρόνια, το παιδί σου μεγαλώνει και πρέπει να το στείλεις για πρώτη φορά στο σχολείο. Βγάζεις δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο μαζί. Μέσα σε έξι χρόνια τελειώνεις μια ιατρική , σπουδάζεις και παίρνεις και μάστερ! Μέσα σε έξι χρόνια αλλάξαμε τέσσερις κυβερνήσεις , τρεις της ψηφίσαμε  μια την βγάλανε μόνοι τους. Δυο ήταν με Καραμανλή, μια  με Παπανδρέου και τώρα μια με Παπαδήμα.
Έξι χρόνια έπαιρνε το πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός εκτός από πέρυσι που το πήρε ο Παναθηναϊκός. Πήρε και ένα Κύπελλο η Λάρισα το 2007, έτσι για να σπάσει τη μονοτονία. Μέσα σε έξι χρόνια άνετα μπορείς να βαρέσεις διάλυση , να φτωχύνεις , να πλουτίσεις, να χωρίσεις, να παντρευτείς, να αρρωστήσεις , να γίνεις καλά, να αγαπήσεις, να μισήσεις  και να αγαπήσεις ξανά! Έξι, ολόκληρα γεμάτα χρόνια ζωής, έξι υπέροχα χρόνια που  μέσα από αυτό το blog τα μοιράστηκα μαζί σας. Σκέψεις, αναμνήσεις, ταξίδια, σπουδές, απόπειρες, δουλειές, έρωτες, γεύσεις , μυρωδιές…

Έξι χρόνια Εκπαιδευμένοι στο οίδημα ! 

Έξω από τη θάλασσα των Σαργασσών, εγώ επιμένω. Θα ανταλλάξεις τα αλμυρά φιλιά σου με μια ίντσα φοινικιάς ;
Το πρώτο post
5 γενέθλια

Υ.Σ Κλείνοντας θέλω να το ευχαριστήσω για την μικρή δημοσιότητα που μου έχει χαρίσει! Αρχές Νοέμβρη  είχα κατέβει στην Αθήνα γιατί θα τραγουδούσε μια φίλη μου σε ένα μαγαζί εκεί.. Καθώς καθόμουνα στο τραπέζι και έπινα αμέριμνη το ποτάκι μου, με πλησίασε μια κοπέλα την οποία την έβλεπα πρώτη φορά στη ζωή μου και μου συστήθηκε ενώ μου είπε ότι διάβαζε εδώ και λίγο καιρό το blog μου το οποίο είχε ανακαλύψει τυχαία ψάχνοντας κάτι στο internet και μετά μου αράδιασε μερικές φιλοφρονήσεις! Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει βέβαια, στο μεταπτυχιακό με είχε πλησιάσει και με είχε ρωτήσει μια άλλη κοπέλα και συμφοιτήτρια μου. Ώστε εσύ είσαι η sophie_jamaica;  Με έκπληξη της είχα απαντήσει ναι, και τότε άρχισε να μου διηγείται κι εκείνη την ιστορία της και πως το είχε ανακαλύψει κλπ.. Κάποτε με είχαν κεράσει κάτι μπύρες στην πλατεία Σάκη Καράγιωργα.Ήταν κερασμένες από άλλο blogger, το Χρήστο. Τότε τον έβλεπα για πρώτη φορά από  κοντά γιατί έτυχε να καθόμαστε στο ίδιο μαγαζί! Χάρη σε αυτό κάποτε με ανακάλυψαν και μου ζήτησαν να δουλέψω σε μια εφημερίδα . Για να σε δεχτούν να δώσεις εξετάσεις στο μεταπτυχιακό έπρεπε να στείλεις ένα φάκελο  με κείμενα σου, αρκετούς τους έκοβαν από εκείνο το στάδιο εννοώ δεν τους άφηναν ούτε να δώσουν γραπτές  εξετάσεις, ούτε να περάσουν από συνέντευξη. Τα κείμενα που είχα στείλει τότε ήταν κείμενα που γράφτηκαν γι αυτό εδώ το blog και τελικά με πήρανε …


Σ'ευχαριστώ, μικρό μου blogάκι για αυτές  τις μικρές χαρές που μου έχεις δώσει...

Τρίτη, Νοεμβρίου 01, 2011

Έτοιμοι για όλα;


Αποδομώντας τη Θεωρία Λογοτεχνίας

Πομπός και μήνυμα,
δείκτες συγγραφή
ξεκίνα με μια στάση
ποζιτιβιστική.
Υμνείς αυτόν που το’γραψε,
υμνείς την ιστορία
κι έτσι το κάθε κείμενο
γίνεται μαρτυρία.

Λίγα χρονάκια πιο μετά
ΠΕΤΑΞΕ τα διδακτικά,
Πλάτωνα, Αριστοτέλη,
και τ’ αρχαία γνωμικά!
Για να γεμίσει το χαρτί,
η μίμησις δεν επαρκεί.
Γιατί έχουν οι φορμαλιστές
αντίρρηση σαφή.

Ξεκίνα μ’ ανοικείωση
να γίνεις χορευτής
Αλλιώς θα μείνεις πάντοτε
αθώος βαδιστής.
Εστίασε στο κείμενο
Στο πώς θα σου το πει.
Η λέξη δεν είν’ εύκολη
Ή κατανοητή.

Κι αν έχεις κιόλας βαρεθεί,
έρχεται η Νέα Κριτική
που είναι πιο διαλλακτική
μα παραμένει εμπειρική.
Μιλά για ειρωνεία,
παράλογο, αμφισημία
κι όπως όλα είναι πλάνη,
ένας Έλιοτ δεν φτάνει.

Ύστερα πάλι ο δομισμός
Ξέρεις, ο στρουκτουραλισμός
Θεό τον κάνει τον Σωσίρ
Κι όλοι του κάνουν το χατίρι.
Σημαίνον σημαινόμενο
Βαδίζουν αγκαλιά
και έχουνε το Σύστημα
πάντα γι’ αναφορά.

Μα πριν να εμπεδώσουμε
το σύστημα το γλωσσικό
αναβολή και απουσία
μας την κάνουν τη ζημία.
Τον συγγραφέα πέτα τον
και κράτα τα γραπτά
«γιατί όλα είναι κείμενο»
Φωνάζει ο Ντεριντά!



Το παραπάνω ποίημα είναι της φίλης μου και συμφοιτήτριας μου Ιωάννης Αμπατζή. Με ένα υπέροχο τρόπο, με βοηθάει να διαβάσω καλύτερα τη θεωρία λογοτεχνίας. Όλα όσα μάθαμε μέχρι τώρα σε ένα ποίημα! Μπράβοοοο Ιωάννα!

Good luck up there buddy...