Τετάρτη, Οκτωβρίου 12, 2011

ΣΗΜΥΔΕΣ

Είναι η στρογγυλάδα τους
που με κάνει και τα εμπιστεύομαι
Στρόγγυλες ώριμες σκέψεις
Κάποτε δεν μπορούσαμε
ούτε καν να τις προφέρουμε
Μα ήταν ολοφάνερο, αν είναι δυνατόν

ΟΛΟΦΑΝΕΡΟ

Ανεπούλωτες δαγκωματιές
Κι εμείς σαν λύκοι , γλείφουμε
Τις παλιές πληγές

ΞΑΝΑ

Συμφιλιωνόμαστε με τις παλιές μας ρήξεις
Γλείφουμε και ρουφάμε τις γραμμές
Γραμμές συναισθημάτων
Μήπως αλλάξουν σχήμα
Μήπως πάψουμε να είμαστε

ΕΜΕΙΣ

Εμείς που κουβαλάμε χιλιόμετρα
Σε ξεγέλασαν οι δρόμοι
Οι σκιές του μυαλού  
Όσα δημιουργήματα κι αν συσσωρεύσουμε
Μοιάζουμε
Δες στον καθρέφτη
Σε βλέπω…
Κοίτα εκεί

ΕΓΩ
ΕΣΥ

Νεκρός ψίθυρος
Κοίταξε με

Θέλω να ελευθερωθώ
Απ’ τα δεσμά του νου
Να ανθίσουν μέσα μου
Σημύδες   
Μέσα από τον βόρβορο  

ΣΗΜΥΔΕΣ 
Δημοσίευση σχολίου

Άκου μάνα...

Λοιπόν αυτό που κυρίως κάνω αυτό τον καιρό είναι τη μάνα και δεν εννοώ στα χαρτιά. Είναι απασχόληση όχι πλήρους ωραρίου αλλά εικοσιτετράωρ...