Παρασκευή, Δεκεμβρίου 31, 2010

2010


Κάθε χρόνο, έτσι για το καλό, κάνω έναν προσωπικό απολογισμό του χρόνου που φεύγει. Αν και ομολογουμένως ακούω από όλους ότι το 2010 ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής τους και δεν απορώ καθόλου γι αυτό, για μένα, αν εξαιρέσω τους δυο τελευταίους του μήνες, ήταν ένας υπέροχος χρόνος.

Γιατί όταν έχεις κάτι να περιμένεις , κάποιον να αγαπάς, κάτι να δημιουργείς, κάτι να πετυχαίνεις • η ζωή σου δίνει κι άλλα. Σε τοποθετεί, σου χαρίζει καινούργιες εικόνες και μυρωδιές, σε βάζει να ψάχνεσαι , να διαβάζεις, να απορείς, να περιγράφεις, να γράφεις να ταξιδεύεις σε νέους τόπους όσο σου το επιτρέπει η τσέπη σου και η υγεία σου και τέτοια προβλήματα φέτος δεν είχαμε.

Καταρχάς ήταν η μοναδική χρονιά της ζωής μου που δούλευα όλο το χρόνο(!!!) που έκανα και πάλι αξιόλογα χιλιόμετρα για να ικανοποιήσω τον ταξιδιάρικο εαυτό μου και πήγα από την Άνδρο μέχρι την Φλώρινα και από τον Πύργο Ηλείας μέχρι την Κωνσταντινούπολη!Mε δυο χρόνια καθυστέρηση έγινε και η ορκωμοσία μου, μιας και ήμασταν από τους πρώτους απόφοιτους και μάλλον περιμέναμε να μαζευτούμε πολλοί!

Η πρώτη χρονιά που δεν πήρα από τους γονείς μου δεκάρα τσακιστή , η πρώτη φορά που δάνεισα αρκετά μεγάλο ποσό από καρδιάς άσχετα αν ακόμα παραμένουν δανεικά• μου έφτασε μόνο που είχα τη δυνατότητα να το κάνω. Η πρώτη φορά που έκανα αποταμίευση και κατάφερα να βάλω ένα αξιόλογο ποσό στην άκρη. Το 2010 είχα στο πλάι μου συνέχεια ανθρώπους που με την παρουσία τους και μόνο με έκαναν ίσως να βλέπω το 2010 υπέροχο και ας μην ήταν τόσο.

Το 2010 κατάφερα να πω αλήθειες , κατάφερα να εξομολογηθώ στον εαυτό μου πράγματα που του έκρυβα. Κατάφερα να συμφιλιωθώ με το παρελθόν , να ξαναγίνω και πάλι φοιτήτρια , να επιβεβαιώσω λίγο την ματαιοδοξία μου με την επιτυχία μου στο μεταπτυχιακό δημιουργικής γραφής ,να γνωρίσω άλλους τρελαμένους συγγραφείς, να πάω σε βροχερούς γάμους. Κατάφερα να κρατήσω στο πλάι μου για έναν ολόκληρο χρόνο και χωρίς διακοπές και χιλιομετρικές αποστάσεις , τον άνθρωπο που λατρεύω κι αγαπώ.

Κι αν όλα έδειχναν απλά, στρωμένα και γαλήνια. Ήρθε και πάλι η στιγμή των μεγάλων αποφάσεων και ανατροπών που σε ξεβολεύουν από την σιγουριά σου. Σε τρεις μέρες λήγει η σύμβαση μου αλλά σήμερα κιόλας ευτυχώς παρουσιάστηκε μεγάλη επαγγελματική ευκαιρία. Θα την κυνηγήσω κι αυτή αν και έχω τόσα πράγματα να περιμένω. Σε τρεις μέρες θα είμαι και πάλι άνεργη, θα πρέπει να βρω ξανά την έμπνευση μου για να φέρω εις πέρας τις εργασίες του μεταπτυχιακού , που επιδεικτικά φόρτωσα στην γεμιστή γαλοπούλα. Θα πρέπει να συνηθίσω πως τα πρωινά του Ιανουαρίου τουλάχιστον θα με βρίσκουν με τις πιτζάμες στο σπίτι, ελπίζω να μην περάσουν πολλοί μήνες έτσι.

Δεν είναι αυτό το ξεβόλεμα όμως. Το ήξερα, το περίμενα, το αντιμετωπίζω. Είναι τα κακά μαντάτα, είναι ο πόνος της αρρώστιας που έτσι κι αλλιώς με κουβαλάει από γεννησιμιού και πίστευα ότι έχουμε πληρώσει αρκετά σε αυτή τη ζωή αλλά μάλλον όχι. Αλλαγή χρόνου σε νοσοκομείο φέτος θα κάνουμε οικογενειακώς , αυτό φτάνει! Αν με πειράζει; Έχω συνηθίσει. Πρέπει και θέλω να είμαι εκεί, δεν ξέρω πως μπορώ να βοηθήσω, να απαλύνω κάτι που δεν απαλύνεται αλλά θέλω να μπορούν να βασίζονται σε μένα.

Ήρθε και άλλη ανατροπή, αυτή τη φορά από μακριά. Ευκαιρία να το πεις; Δεν ξέρω. Να τα αφήσω όλα, όλα για όλα και να πάω στην Αμερική! Δεν νομίζω να έχω βρεθεί σε πιο δύσκολη θέση στη ζωή μου. Μου ζητάνε να διαλέξω. Να διαλέξω ζωή και το χειρότερο από όλα; Είμαι στη μέση. Δεν έχω ιδέα, ούτε τι θέλω, ούτε τι πρέπει , ούτε τι μπορώ να κάνω. Το 2011 πρέπει να με φωτίσει ο καλός Jah και να μου δώσει έναν «στέρεο» προσανατολισμό, να με τοποθετήσει ξανά όπως έκανε το αγαπημένο 2010.

Είχα κι άλλα να πω αλλά λίγες ώρες έμειναν και το 2010 δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ζούμε σε εποχές ανατροπών, μεγάλων αλλαγών και δυστυχώς αλλαγών προς το χειρότερο. Δεν ξέρω αν μπορούμε να κάνουμε κάτι όλοι μαζί, έτσι κι αλλιώς συνηθίσαμε μόνοι . Να είστε όλοι καλά και ότι πιστεύετε να είναι μαζί σας .

Υ.Σ Δεν θέλω η Α.Ε.Λ να πέσει στη Β’ Εθνική!

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 30, 2010

Πίσω-πίσω


Στις φωτογραφίες πίσω-πίσω. Στη ζωή πίσω-πίσω. Στη δουλειά.Στο σπίτι.Να μην φωνάξει·μην ενοχλήσει. Να μην αλλάξει·να μην πληγώσει. Να μην βογκήξει μήπως και ακούσουν. Να κρατήσει ανάσα·να μην μυρίσουν,τα φιλιά στα τρένα,τις βρόμικες σκέψεις, τις ουσίες, τις ανοησίες. Σπρώχνουν να μπει μπροστά. Να ανέβει. Απλώνουν χέρια.Θέλουν να λάμψει,μα άμα λάμψει θα κάψει ότι είναι δίπλα της,ότι αγαπά,ότι την κρύβει πίσω-πίσω.Την αναγνωρίζουν κι αυτή φοβάται.Ψάχνει ψηλούς και κρύβεται από πίσω.Να μην τη δούνε. Αν τη δούνε δεν θα αντέξουν.Δεν θα τ’ αντέξει.

σ.χ

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 13, 2010

Καθαρή ήττα

Απόσπασμα από συνέντευξη της Κικής Δημουλά:

«Δεν μου ήταν ποτέ εύκολο να συνεννοηθώ με άνθρωπο.Ούτε μπορούσα να καταλάβω γιατί οι άνθρωποι ήταν τόσο διαφορετικοί από εμένα.Αυτό βέβαια ήταν πολύ αφελές από τη μεριά μου,αλλά και πολύ χρήσιμο. Γιατί με είχε σε μια μόνιμη ταραχή,σε μια διαρκή διαμαρτυρία και σ’ ένα πολύ γόνιμο παράπονο…
Από την άλλη, είχα μια ευγένεια η οποία με κατέστρεψε απολύτως! Εμπόδισε δηλαδή τη ζωή μου να πάρει το δρόμο της. Υπέμεινα πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να υπομείνω, με το αιτιολογικό μιας ευγένειας ότι θα πίκραινα, ότι θα πείραζα, ότι θ’ αναστάτωνα των άλλων τη ζωή. Αυτό ήταν μία ήττα. Καθαρή ήττα».

Κυριακή, Νοεμβρίου 28, 2010

Χαμάκ

Έλα ξέχασε τη Νέα Γη
Θα σε κεράσω ρούμι στο κατάστρωμα
Σου υπόσχομαι να λικνίσουμε τα κορμιά μας πάνω σε χαμάκ*
Θα μιλήσουμε για τους βαλσαμωμένους έρωτες
Έτσι για να ερεθίσουμε τις σκέψεις μας
Θυμάσαι;
Όπως τότε που τριβόμασταν σε μηρούς εραστών
Κρυμμένες σε καμπίνες υπερατλαντικών ναυαγίων
Έλα πιες, σε λίγο θα μας φέρουν επιδόρπιο σ.χ


*Κούνια κρεμασμένη οριζόντια στην πλώρη καραβιού.Η λέξη είναι από διάλεκτο της καραϊβικής.

Παρασκευή, Νοεμβρίου 26, 2010

Τέλος



Δίπλωνε το κορμί και δάγκωνε τα χείλη.Το τέλος λένε σε εξουθενώνει πριν συμβεί. Προσεύχεται να’ ρθεί,να λυτρωθεί,να εξιλεωθεί.Δε λέει να φανεί,αρπάζει τη ζωή,την καταριέται.Στη λήθη ψάχνει γιατροσόφια και όλο σκάβει και θάβει και κρύβει,όλο καίει πετάει,κάνει πως ξεχνάει,μα δεν περνάει σ.χ

Πέμπτη, Νοεμβρίου 25, 2010

Στο σούπερ μάρκετ



Καθώς μπαίνουμε στο σούπερ μάρκετ,οι τιμές δεν με τρομάζουν.Έχω βάλει το ευρώ μου στη σχισμή από το καροτσάκι.Αναρωτιέμαι αν θα παίρνει για πάντα.Από μικρή μου άρεσαν οι βόλτες στο σούπερ μάρκετ,ειδικά στα μεγάλα,με τους διαδρόμους χιλιόμετρα.Σε είχα δίπλα μου,να σε καμαρώνω,ενώ έσπρωχνα με ευχαρίστηση το καροτσάκι,που λίγο πριν σου είχα υπενθυμίσει πως ήταν δικιά μου δουλειά.

Σε χάζευα,που έβγαζες από την τσέπη του πανωφοριού σου,το χαρτάκι με τα ψώνια που έπρεπε να κάνουμε.Το ήξερα πως φέτος στις γιορτές δεν θα αποδράσουμε,σε κάποια στολισμένη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα,λόγω έλλειψης άδειας.Δεν με πείραζε καθόλου,ήταν η πρώτη φορά που θα στολίζαμε,το δικό μας δέντρο κι αυτό μου έφτανε.

Όταν μερικές φορές χάζευες απορριμμένος στα ράφια,έβρισκα χρόνο στα κλεφτά να γεμίζω το καροτσάκι,με σοκολατένιους Αϊ Βασίληδες και άλλες χαζομαρούλες.Όταν με κοίταξες, μάλλον το βλέμμα μου,πρόδιδε σκανταλιά γιατί εκείνο το σαρδόνιο χαμόγελο,ήταν σαν να μου φώναζε «πάλι χαζομάρες,πήρες μωρό μουυυυ;;;»

Λατρεύω τις βόλτες μας στο σούπερ μάρκετ και το κυνηγητό μας στους διαδρόμους, λατρεύω τη μυρωδιά της τσατίλας σου, όταν δεν βρίσκεις παρκινγκ ή όταν έχει κίνηση, λατρεύω να καθόμαστε κάθε μέρα στον καναπέ και να βλέπουμε τηλεόραση ακόμα κι αν κάνουμε πάνω από ώρα να ανταλλάξουμε κουβέντα.

Τσακισμένοι και οι δυο από την ρουτίνα της καθημερινότητας οι ώρες που μπορούμε να αφιερώσουμε στον έρωτα μας,ελάχιστες,μα και αυτές πολύτιμες για να αντέχω να σηκώνομαι το πρωί για τη δουλειά. Μερικές φορές σκέφτομαι πως είμαι τόσο άδικη με μας, προσπαθώ να ζητήσω περισσότερα, ανικανοποίητη φύση ανέκαθεν, όταν όλα τα έχω μπροστά μου.

Και είναι και τότε που με κοιτάς στα μάτια και μου ψιθυρίζεις το μυστικό μας και εγώ λιώνω και σε παίρνω αγκαλιά σαν να θέλω να σε προστατέψω από κάτι. Κλείνω τα μάτια και σε φιλώ,μην δεις μαύρη σκέψη μέσα τους και σε πληγώσει.

Κατεβαίνουμε με το ασανσέρ στο παρκινγκ γεμίζουμε ασφυκτικά το πορτμπαγκάζ και πάω πίσω το καροτσάκι που ξερνάει το ευρώ μου και για μια στιγμή σκέφτομαι εκείνο το βράδυ στο δωμάτιο 205 στη Φλώρινα.

Έκλαιγα γιατί δεν ήσουν εκεί να δούμε παρέα τηλεόραση, έκλαιγα γιατί όσο ωραία κι αν είναι να πραγματοποιείς τους στόχους και τις προσωπικές φιλοδοξίες, όσο ωραία κι αν είναι να διακρίνεσαι να ταξιδεύεις και να μαθαίνεις, άλλο τόσο ωραία είναι να βρεις έναν άνθρωπο να σπαταλήσεις τη ζωή σου στο πλάι του!
Γι αυτό μωρό μου μπήκα συγκινημένη στο αυτοκίνητο, γιατί ήσουν εκεί.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 22, 2010

To υφάδι της ζωής μας

Δεν μου έλειπαν, ούτε οι λέξεις, ούτε η ευκαιρία, ούτε η τόλμη.
Μα ήταν το ενδόμυχο υφάδι της ζωής μας,από καιρό κατακερματισμένο.
Κι εγώ δεν ήξερα,ούτε ήθελα να μάθω, τίποτα από σαΐτα και αργαλειό. σ.χ

Κυριακή, Νοεμβρίου 21, 2010

ψυχών ανακωχή

Τώρα που αμφότεροι λυτρωθήκαμε,υπογράψαμε ψυχών ανακωχή.
Πορευθήκαμε ως εξαρχής,με ζωές εκ διαμέτρου αντίθετες
Και δώσαμε ζωή στην καθημερινή ρουτίνα. σ.χ

Όταν απολογείσαι.

Όταν απολογείσαι για κάτι,ήδη το έχεις χάσει σ.χ

Σάββατο, Νοεμβρίου 13, 2010

5 χρόνια Συγγραφικό ημερολόγιο


Πέρασαν χρόνια,για την ακρίβεια πέντε,τότε ήμουν είκοσι και τώρα εικοσιπέντε!Είναι μια αρκετά συγκινητική μέρα για μένα, όσο γελοίο κι αν μπορεί να ακούγεται.Σήμερα το blog μου γίνεται πέντε χρονών και μόνο που δεν κλαίω, ούτε παιδί μου να ήτανε,μα παιδί μου είναι.

Ήταν μια μέρα στην Τ.Πετροπούλου,στο φοιτητικό μου σπίτι στον πέμπτο όροφο,αδύνατο να θυμηθώ αν είχα βάλει adsl ή προσπαθούσα ακόμα με dial up,έχω την αίσθηση όμως ότι μάλλον συνέβαινε το δεύτερο.Ήταν λίγες μέρες που είχα βάλει τηλέφωνο και είχε έρθει ο Μιχάλης από το Ρέθυμνο. Να’ ναι καλά,θυμάμαι ότι το παλεύαμε αρκετή ώρα,το πιάσαμε απόγευμα και είχε βραδιάσει,τα τασάκια ασφυκτιούσαν και ένα μεγάλο χαμόγελο δημιουργήθηκε στα χείλια μας και εγένετο «Εκπαιδευμένοι στο οίδημα». Το ημερολόγιο έγραφε 13 Νοεμβρίου 2005!(τότε το να φτιάξεις blog δεν ήταν τόσο εύκολο όσο είναι σήμερα και πόσο μάλλον με dial up)

Η αλήθεια είναι,ότι είχα μάθει τι είναι blog από το Νίκο,ο οποίος είχε ένα τέτοιο από το 2003.Ήθελα πολύ νωρίτερα να ανοίξω το blog αυτό,αλλά μια οι χωρισμοί και μια το απολίτιστο μέρος στο οποίο βρισκόμουνα,δεν είχε καν internet cafe!Είχε δυο δηλαδή που ήταν κονσομασιόν μπαρ,μαζί με παράνομο στοίχημα και το internet cafe το είχανε μόνο για βιτρίνα στην ταμπέλα!

Αναμνήσεις,ωραίες αναμνήσεις κι όσο θυμάμαι και τα βράδια που καθόμουνα μπροστά από το pc που είχα κουβαλήσει από τη Θεσσαλονίκη,με την γκουμούτσα CRT οθόνη και έγραφα, έγραφα,έγραφα πριν ακόμα ανοίξω το blog,μετά απλά ήρθατε κι εσείς που εκείνα τα χρόνια ήσασταν ελάχιστοι!

Δεν θα ξεχάσω όμως ποτέ τον πρώτο μου αναγνώστη,τη Γιώτα.Η Γιώτα ήταν δεκαεφτά χρονών και ήταν μαθήτρια της τελευταίας τάξης ενός τεχνικού Λυκείου.Την γνώρισα στα αγγλικά που πήγαινα τότε,ήμασταν στο ίδιο τμήμα που αποτελούνταν από τέσσερα άτομα.

Η Γιώτα ήταν αλάνι και πανέξυπνο παιδί αλλά τι τα θες κάθε βράδυ στα μπουζούκια να κάθεται σε μπουτάκια από γερόντια. Η μάνα της ήταν από την Καβάλα,τραγουδίστρια από αυτές που οργώνουν τις επαρχίες,ο πατέρας της,αν ήταν ο πατέρας της ή απλά ο άντρας(νταβάς) της μάνας της,ήταν αν θυμάμαι καλά από τα Βαρβάσενα Ηλείας.

Η Γιώτα ερχότανε στο σπίτι μου και παίζαμε ατελείωτες ώρες ασσόδυο και πίναμε καφέ ήταν ψυχάρα κι ας είχε ζήσει τόσα για το νεαρό της ηλικίας της. Εκεί που παίζαμε τάβλι,της είπα,«Να σου διαβάσω κάτι;» Ναι μου είπε και άφησα τον τιγρέ καναπέ για να πάω στο μέσα δωμάτιο και να φέρω ένα σκισμένο χαρτί από τετράδιο.

Ναι το πρώτο post το είχα γράψει πρώτα σε χαρτί, μέσα σε ένα ανιαρό μάθημα της σχολής.Καταπληκτικό μου είπε,και τότε της εξήγησα για το blog και όλα εκείνα που σκεφτόμουνα να κάνω με αυτό. Μια μέρα η Γιώτα εξαφανίστηκε,δεν ξαναήρθε στο μάθημα στα αγγλικά και τα κινητά της τα είχε όλα κλειστά.Ψάχναμε να την βρούμε,στο σχολείο της δεν ξαναπήγε,ούτε η μάνα της τραγουδούσε πλέον στα μπουζούκια,ο πατέρας της έκανε πως δεν ήξερε τίποτα.

Μετά από τρεις μήνες περίπου που είχε εξαφανιστεί,η Λένα η καθηγήτρια μας στα αγγλικά προσπάθησε για πολλοστή φορά να την καλέσει στο κινητό της και εκείνη το σήκωσε.Το μόνο που είπε ήταν πως ήτανε καλά και ότι γύρισε στην Καβάλα,τίποτα άλλο,από τότε δεν ξανάκουσα τίποτα για την Γιώτα και δεν έπαιξα ποτέ ξανά ασσόδυο.

Πέντε χρόνια λοιπόν,αφιερώνω αυτό το post στη Γιώτα και στον τιγρέ καναπέ μου,που άφησα πίσω στην Τ.Πετροπούλου.

Σάββατο, Νοεμβρίου 06, 2010

Quizas, Quizas, Quizas



Quizas, Quizas, Quizas – Nat King Cole – Ελληνικοι στιχοι

Πάντα οταν σε ρωτάω
τι, πότε, πως και που
εσύ πάντα μου λες
ίσως, ίσως, ίσως

Και έτσι περνάνε οι μέρες
και εγώ, απελπισμένος
και εσύ, μου απαντάς
ίσως, ίσως, ίσως

Σπαταλάς τον χρόνο
σκεφτόμενη, σκεφτόμενη
αυτό που θέλεις περισσότερο
Ως πότε? Ως πότε?

Και έτσι περνάνε οι μέρες
και εγώ, απελπισμένος
και εσύ, μου απαντάς
ίσως, ίσως, ίσως

Και έτσι περνάνε οι μέρες
και εγώ, απελπισμένος
και εσύ, μου απαντάς
ίσως, ίσως, ίσως

Σπαταλάς τον χρόνο
σκεφτόμενη, σκεφτόμενη
αυτό που θέλεις περισσότερο
Ως πότε? Ως πότε?

Και έτσι περνάνε οι μέρες
και εγώ, απελπισμένος
και εσύ, μου απαντάς
ίσως, ίσως, ίσως

Γέλα πουλί μου

video

Για την Έλενα!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 05, 2010

ημιμάθεια

Η ημιμάθεια ο χειρότερος εχθρός μου σ.χ

Αέναες αρχές

Αέναες συγκρούσεις συνεχείς και αλλεπάλληλες.
Πολεμάω τον εαυτό μου με τον εαυτό μου
Τσακίζω τη σάρκα μου, γεμίζω δάκρια.
Πουθενά δεν μπορώ να σταθώ
Η μονόχνωτη φύση μου με οδηγεί στο περιθώριο
Καταστρώνω καρτερικά το κάθε τέλος μου
Και γεμίζω τη ζωή μου αρχές
Αέναες αρχές
σ.χ

Μονοχνωτίαση

είμαι το πιο μονόχνωτο άτομο που ξέρω! σ.χ

Πέμπτη, Νοεμβρίου 04, 2010

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ-ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ


Πράξη τρίτη

Το λοιπόν, ήτανε κάτι Νηρηίδες, στη Νάξο να πούμε, και παίζανε στο γιαλό,
τρεις και το λουρί της μάνας, πέρναγε ο Ποσειδώνας, τις βλέπει και κόβει
ανάμεσά τους ένα κόμματο απίθανο. Αλληθώρισε.
-Για έλα δω, ρε, φώναξε τον οπλονόμο υπηρεσίας.
-Διατάξτε.
-Ποια είν' αυτή εκεί, ρε, η όμορφη;
-Η μελαχρινή;
-Όχι η άλλη. Μα ντιπ κόπανος είσαι; Σούπα: η όμορφη.
-Θα μάθω αμέσως.
Έτρεξε ο οπλονόμος, ρώτησε, τού 'πανε η Αμφιτρίτη, κόρη του Νηρέα και της
Δωρίδος. Ο Ποσειδώνας σηκώνεται και πάει μια και δυο στον πατέρα της. Είχε
μαζί του μαργαριτάρια, είχε κοράλλια, είχε και το ποινικό μητρώο λευκό.
-Θέλω την κόρη σου.
Κολακεύτηκε ο Νηρέας, είχε κι άλλες δυο κόρες, αλλά, τέλος πάντων, δεν
είναι μικρό πράγμα να κάνεις γαμπρό κοτζάμου βασιλιά της θάλασσας.
-Πώς, να την πάρετε!
Η Αμφιτρίτη, όμως, τον είδε μέσα από το καφάσι και δεν της γουστάριζε
ποσώς.
-Ποιόν; Αυτόν τον αξούριστο; Δεν τον θέλω.
-Μωρή, είναι θεός.
-Δεν θέλω κι ας είναι και λουκουματζής.
Κι επειδή κατάλαβε ότι θα της τον δώσουνε με το άστε-ντούα, σηκώθηκε ένα
βράδι, γέμισε τη βαλίτσα της βρακιά και σουτιέν και πήγε τρεχάλα στον Άτλαντα.
-Θείε Άτλα...
-Τ' είναι, ρε ζωηρό;
-Κρύψε με, θέλουν να με παντρέψουνε δια της βίας.
Ο Άτλας την πήρε και την έχωσε σ' ένα βαθύ μέρος στη θάλασσα και την
κρυφοτάιζε γαρίδες γιουβετσάκι. Θαλασσινά δεν της έδινε, φοβότανε, γιατί
σερνόταν τύφος. Έμαθε ο Ποσειδώνας ότι χάθηκε η νύφη, τον έπιασε μαύρη
απαλπισία.
-Τώρα;
-Μην κάνετε έτσι θεότατε. Τι να γίνει;
-Δεν μπορώ, είμαι ερωτευμένος.
-Να φάτε φύκια.
Ούτε με τα φύκια τού πέρναγε, πήγαινε στα μπουζούκια τα παραθαλάσσια, τά
'σπαγε, σεβντάς βαρύς και μέγας. Πάνω στην απελπισία του, περνάει ένα δελφίνι.
-Μπορώ να σας πω; Τού 'κλεισε το μάτι.
-Άσε με και συ.
-Μα σας ενδιαφέρει.
-Ιδιαιτέρως με θέλεις;
-Μάλιστα.
Τον πήρε ιδιαιτέρως το δελφίνι και του ξηγήθηκε πολύ ξεγυρισμένα.
-Την Αμφιτρίτη γυρεύετε;
-Ναι, μωρέ. Την είδες πουθενά;
-Την είδα στο τάδε μέρος, έψηνε κακαβιά.
Σηκώνεται ο Ποσειδώνας, πάει σφεντόνα... Η Αμφιτρίτη είχε φάει κάτι
πιατάρες και κοιμότανε, δεν τον πήρε μυρωδιά που ζύγωσε. Πάει ο Ποσειδώνας
κι άρχισε να την γλυκοξυπνάει.
-Μανούλα μου...
-Μμμμ.
-Μούξις. Ξύπνα, ρε τζιέρι μου!
Και ξυπνήσασα η Αμφιτρίτη ευρέθη προ του δραματικού γαμβρού και κατόπιν
τούτου έκανε το κορόιδο και τι να γίνει; Τον υπανδρεύθη και έγιναν χαρές
μεγάλες, μέχρι που σερβίρανε και σουπιές σπανάκι και χταπόδι με κοκκάρια
κι έφαγε ο Δίας τον αγλέουρα και παραλίγο να κλατάρει.
Στο δελφίνι ο Ποσειδώνας εξέφρασε την ευαρέσκειά του.
-Θα σε διορίσω αστερισμό.
Έτσι έγινε και το δελφίνι αστερισμός και ικανοποιήθηκε.

Τρίτη, Νοεμβρίου 02, 2010

Κοσμογενετικός Μύθος

Μετά από μία εποχή "απόλυτης μονοτονίας", με απροσδιόριστη χρονική διάρκεια, ο Θεός αποφασίζει να δημιουργήσει το Σύμπαν.

Ακολουθεί η εποχή (διάρκειας πολλών δισεκατομμυρίων ετών) του σχεδιασμού του μοντέλου της κοσμικής δημιουργίας (που προφανώς περιλαμβάνει την σύνθεση, κατάστρωση και επίλυση τρισεκατομμυρίων μαθηματικών εξισώσεων).

Στην συνέχεια, καθώς ο Χωρόχρονος ολοκληρώνεται, ο Θεός διαπιστώνει ότι ένα απόλυτα αιτιοκρατικό και αξιοκρατικό Σύμπαν είναι και απόλυτα πληκτικό (δηλ. σαν άνοστο "φαγητό" χωρίς καρυκεύματα).

Οπότε, δημιουργεί την Ειμαρμένη, την μέγιστη Μοίρα, η οποία (σε ρόλο Πανδώρας) αναλαμβάνει να εμπλουτίσει το νεότευκτο θεϊκό μαθηματικό οικοδόμημα με την απαραίτητη "γεύση" (ή αλλιώς, με την κβάντωση ή τυχαιότητα και επομένως ασάφεια, απροσδιοριστία και τελικά αναξιοκρατία που θα το καθιστούσε συναρπαστικό) (Απογνωσισμός).

Η Ειμαρμένη αμέσως αρχίζει την παρέμβασή της που χαρακτηρίζεται, κυρίως, από απόδοση υπερβατικών ή άρρητων τιμών στις θεμελιώδεις φυσικές σταθερές όπως:

την βάση της εκθετικής συνάρτησης (e)
την ταχύτητα φωτός (c)
την σταθερά Planck (h)
τον λόγο περιφερείας-διαμέτρου (π)

κ.α

Μετά από εξονυχιστικούς ελέγχους πολλών δισεκατομμυρίων ετών το θεϊκό δίδυμο (Θεός-Ειμαρμένη) ολοκληρώνει το μοντέλο της Φύσης. Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του δημιουργηθέντος συμπαντικό μοντέλου είναι ότι θα βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση "κρίσιμης ισορροπίας" άρα θα διαθέτει την μέγιστη δυνατή συναρπαστικότητα που δεν θα οδηγεί όμως στην κατάρρευσή του.

Ακολουθεί η στιγμή της Δημιουργίας (δηλ. το λεγόμενο Big Bang) που αποτελεί την κορυφαία στιγμή ευτυχίας του ζεύγους Θεού-Ειμαρμένης.

Αλλά, ο Θεός δεν αρκείται σε αυτό. Επιζητά να "νοιώσει" ο ίδιος, "αυτοπροσώπως", την συναρπαστικότητα του δημιουργήματός του (Απόλυτος Απογνωσισμός).

Έτσι, αντί να παραμείνει θεατής και να παρακολουθεί την Κοσμική Εξέλιξη εξωτερικά χρησιμοποιώντας Σύστημα Αναφοράς Euler, αποφασίζει να εισέλθει στο εσωτερικό του δημιουργήματός του και να χρησιμοποιήσει Σύστημα Αναφοράς Lagrange, βιώνοντας έτσι την εξέλιξή του "από πρώτο χέρι".

Αυτή του η απόφαση προκαλεί την αντίδραση της Ειμαρμένης που ως το "πρώτιστο θηλυκό Ον", υφίσταται απόλυτη ερωτική έλξη προς το "πρώτιστο αρσενικό Ον". Την εγκατάλειψή της, έστω και με στόχο την "ρήξη της μονοτονίας", την εκλαμβάνει ως ερωτική απόρριψη.

Όμως, ο Θεός είναι άτεγκος. Διορίζει την Ειμαρμένη ως "τοποτηρήτρια" της Κοσμικής Νομοτέλειας και την αναγκάζει, παρά την αντίθεσή της, να δημιουργήσει μία δίοδο ("Δίοδος Ειμαρμένης"), (δηλ. μία "οπή" σε κάποιο σημείο του συμπαντικού Χωρόχρονου) από την οποία αυτός εισέρχεται ως δομική μονάδα ενέργειας (δηλ. φωτόνιο), την χρονική στιγμή δημιουργίας (t = 0).

Μετά την είσοδο του στο "κτίσμα" του, ο Δημιουργός ακολουθεί πλέον την εξελικτική πορεία των επιπέδων πολυπλοκότητας σε όλα τα στάδια των δισεκατομμυρίων ετών της Συμπαντικής εξέλιξης.

Έτσι, μετρέπεται διαδοχικά σε κυρκόνιο (quark), πρωτόνιο, άτομο, μόριο, βιομόριο, κύτταρο και τελικά "ενανθρωπίζεται" και γίνεται Βιολογικός Οργανισμός.

Zώντας έτσι ο Θεός, την ζωή ενός μέσου και απλού ανθρώπου, βιώνει ολοκληρωτικά την "γεύση" του "κτίσματός" του.

Όμως, ο άνθρωπος είναι νοήμον ον οπότε και ο "ενανθρωπισθείς" Θεός αρχίζει βαθμιαία να "ανακτά" ψύγματα μαθηματικής γνώσης, δηλ. της γνώσης που χρησιμοποίησε ο ίδιος "πάλαι ποτέ" για την δόμηση του Σύμπαντος.

Καθώς το γήρας πλησιάζει, η ανθρώπινη υπόστασή του εξασθενεί και η νόηση του βαθμιαία απελευθερώνεται από τις υλικές επιδράσεις. Η τάση για μάθηση ογκούται ενώ επιπλέον αρχίζει να διακατέχεται από αποσπασματική "θεϊκή ανάμνηση".

Τελικά, διαπιστώνει το προφανές δηλ. ότι ο ανθρώπινος βίος είναι πολύ μικρός για να αποκτήσει την απαιτούμενη γνώση που θα του επιτρέψει την διαφυγή από τον Χωρόχρονο.

Προ του φόβου του τερματισμού της ύπαρξής του ή της αέναης και επίπονης μετεξέλιξης αρχίζει τις δεήσεις προς την Ειμαρμένη να του προσφέρει την αποκάλυψη της "Ειμαρμένειας Διόδου" ώστε να επιστρέψει στην πρότερη κατάσταση.

Η Ειμαρμένη, εγκατελειμένη και μόνη για 13,7 δισεκατομμύρια έτη (όση και η ηλικία του Σύμπαντος) στην Εξωσυμπαντική έδρα της, βρίσκεται σε μεγάλο δίλημμα. Ο Θεός δεν θα έπρεπε να είχε προβλέψει ότι ζώντας ως άνθρωπος ενδεχομένως θα αδυνατούσε να ανακαλύψει την Δίοδο;

Οπότε:

- Έκανε απλά λάθος, σκεπτόμενος τότε ως θεός, ότι η ανεύρεσή της θα ήταν απλούστατη και αυτονόητη οπότε αυτεγκλωβίσθηκε; ή
- Είχε προβλέψει το γεγονός και ήθελε, να επιτύχει την ανακάλυψη αυτή στην άκρη του νήματος, "στην κόψη του ξυραφιού", στα πλαίσια της "ακρότατης αναζήτησης συγκινήσεων";

Επιπλέον είναι ερωτικά πληγωμένη. Αρχίζει να βιώνει μία τραγωδία.

- Τις ημέρες κατακλύζεται απο συναισθήματα όπως οργή και σκληρότητα και αποφασίζει να τηρήσει "στάση αδράνειας":

-- Αφού είναι θεός, ας ανακαλύψει μόνος του την δίοδο
-- Ο Θεός δεν δικαιούται μία δεύτερη ευκαιρία.
-- Τα λάθη πρέπει να πληρώνονται και από ανθρώπους και από θεούς.
-- Η εκδίκηση είναι έδεσμα που σερβίρεται κρύο.

- Τις νύκτες κατακλύζεται από συναισθήματα όπως αγάπη και νοσταλγία και αποφασίζει να επέμβει και να δώσει τέλος στην αγωνία του Δημιουργού της και να τον ανασύρει από το αδιέξοδο.

Η απόγνωση της Ειμαρμένης είναι πλέον απερίγραπτη. Ο χρόνος γενικά, τα έτη, οι μήνες, τα ημερονύκτια, οι ώρες και τα δευτερόπλεπτα κυλούν απελπιστικά αργά αλλά δεν αρκούν για λάβει την τελική απόφαση.

Προσανατολισμοί

Τότε θ' ανοίξεις μέσα μου τα ριπίδια των συναισθημάτων. Δάκρυα
συνειδήσεων πολύτιμες πέτρες επιστροφές κι απουσίες. Κι ενώ θα
τρέχει ο ουρανός κάτω απ' τις γέφυρες των πλεγμένων χεριών μας
ενώ οι πιο πολύτιμοι κάλυκες θα ταιριάζουνε στα μάγουλά μας θα δώ-
σουμε το σχήμα του έρωτα που λείπει από τις οράσεις αυτές
Τότε θα δώσουμε
Στη λειτουργία των δυσκολότερων ονείρων μια σίγουρη παλινόρθωση

Οδυσσέας Ελύτης

Δευτέρα, Νοεμβρίου 01, 2010

Το πρώτο μάθημα


Χιονισμένη Φλώρινα


Γεννήθηκα σε ένα σπίτι μπουχτισμένο από βιβλία,η χαρά της κατσαρίδας.Δόξα τον απολυμενατζή,έχουμε απαλλαχτεί από τους καφετί επισκέπτες.
Μελετηρός της οικογένειας,ο πατέρας, που τον θυμάμαι να κλείνεται ώρες στην τουαλέτα με ένα βιβλίο στο χέρι και τον μπιντέ μας να έχει μετατραπεί σε βιβλιοθήκη!

Πατημένα εικοσιπέντε,ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με «Μπράβο Ρούλα» και είναι σχεδόν συνομήλικη της ιδιωτικής τηλεόρασης.Την εφηβεία την πέρασα παρέα με το mirc και το τότε μου ψευδώνυμο έμελε να το κουβαλάω μέχρι και σήμερα(sophie_jamaica)Ίσως όλα αυτά,ίσως οι σαχλοί έρωτες και τα πολλά ιστορικά βιβλία του μπαμπά να έκαναν τη σχέση μου με το βιβλίο σχεδόν ανύπαρκτη.

Κι όμως κοίτα να δεις,που όταν δεν έπαιζα βόλεϊ,δεν πήγαινα αγγλικά,αρμόνιο, κιθάρα, μπαλέτο, δεν είχα σχολείο, δεν έβλεπα Disney clubή comfuzio,δεν έπαιζα με τα άλλα παιδιά, καθόμουνα και έγραφα,έγραφα,έγραφα.

Μια αμόρφωτη,πιτσιρίκα συγγραφέας,που αν γράφει ακόμα και σήμερα ο λόγος είναι ένας. Είναι η δίδυμη αδερφή από το «Ένα παιδί απ’τη Θεσσαλόνικη,Κέδρος, Αθήνα 1989. (Το στίγμα-Με νύχια και με δόντια)του Σωτηρη Δημητρίου.

Κάπως έτσι έφτασα να βρίσκομαι ανάμεσα σε αλληγορίες και μεταφορές,παρέα με τους συμφοιτητές μου που οι περισσότεροι είναι αρκετά μεγαλύτεροι μου,με πολλές εμπειρίες,διάβασμα και γνώσεις.Πρώτη φορά νιώθω πως αυτή η δίψα που με τυραννάει τόσα χρόνια,αρχίζει και περνάει κι αυτό χάρη σε αυτούς τους ανθρώπους(καθηγητές και συμφοιτητές)

Η έκφραση της ψυχής μου μέσω του γραψίματος είναι όμως κάπως ανεξάρτητη από αυτές τις σπουδές,γι αυτό και δεν είμαι ακόμα σίγουρη αν αλλάξουν και πολλά ως προς αυτό και τις ικανότητες μου. Για το μόνο που είμαι σίγουρη,είναι πως τελειώνοντας αυτό το μεταπτυχιακό,θα έχω διαβάσει όλα μας τα σπίτια!

Κυριακή, Οκτωβρίου 31, 2010

Overdose λέξεων !


Δεν θέλω να γράψω,να σχολιάσω,να διαβάσω ή να αναλύσω οτιδήποτε μέχρι τις 15 Νοεμβρίου που έχουμε διορία να παραδώσουμε τέσσερεις εργασίες,γίνεται;

Κυριακή, Οκτωβρίου 24, 2010

Δεν χωράς πουθενά

travel girl



Όταν δεν περιαυτολογείς οι άνθρωποι δεν ξέρουν για σένα κι αν το κάνω αρκετές φορές μέσα από το μπλοκ μου δεν συνηθίζω να το κάνω στην ζωή μου.Για τους ανθρώπους που θεωρώ κοντινούς μου δεν χρειάζεται να τους πω και πολλά για μένα,έχω την αίσθηση ότι πάνω-κάτω ξέρουνε τι κουβαλώ.

Γιατί κάνω όμως αυτό τον πρόλογο θα σας το πω αμέσως τώρα.Έχουν περάσει μόνο λίγα εικοσιτετράωρα από τότε που ξέρω ότι με πήρανε στο μεταπτυχιακό που ήθελα, και οι περισσότεροι ήταν τόσο ξαφνιασμένοι σαν να μην μου το είχανε,σαν να μην περίμεναν ποτέ κάτι τέτοιο από μένα,τους αιφνιδίασα λοιπόν και κάτω από τον αιφνιδιασμό τους διέκρινα ζήλια.

Ζήλια που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω,αφού οι περισσότεροι όταν τους έλεγα ότι θα πάω να δώσω για το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό με κορόιδευαν και τώρα με κολακεύουν, τώρα ανέβηκα στα μάτια τους ακόμα κι αν δείχνουν σαστισμένοι.

Για να μην είμαι άδικη όμως αρκετοί ήταν κι εκείνοι που χάρηκαν πραγματικά με τη χαρά μου και ήταν σίγουροι για την επιτυχία μου και τους ευχαριστώ όχι τόσο γιατί πιστεύουν σε μένα, όσο γιατί με αγαπάνε.

Από την Παρασκευή ξεκινάω λοιπόν και θα είναι δύσκολα και κουραστικά,με αρκετά έξοδα και όσο θα είμαι στη δουλειά θα είναι ακόμα πιο δύσκολα αλλά η ικανοποίηση που θα νιώθω με το να κάνω αυτό που πραγματικά αγαπώ νομίζω ότι θα τα σβήσει όλα τα άλλα.

Κλείνω αυτό το post για να φτιάξω τις βαλίτσες μου για Ζαγοροχώρια και για Φλώρινα ή για Florida που λέει και ο Κώστας!! Μια ολόκληρη εβδομάδα θα τριγυρίζω με μια βαλίτσα στο χέρι, έτσι για να θυμηθώ κάτι από το travel girl που καταπίεσα τα τελευταία χρόνια μέσα μου και από την άλλη Δευτέρα πίσω στη δουλειά, μέχρι και αυτή αρχίζω να βλέπω με άλλο μάτι!

Εύχομαι πάντα να μπορώ να ξαφνιάζω τους ανθρώπους γύρω μου!


Υ.Σ Γιατί σε αυτή την κοινωνία είσαι ότι δηλώσεις και όχι ότι αξίζεις.

Παρασκευή, Οκτωβρίου 22, 2010

ΜΕ ΠΗΡΑΝΕ ΣΤΟ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ!

ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ Ούτε στο X factor να ήμουνα!!! Από τους 95 έπρεπε να περάσουν 25 και είμαι κι εγώ μια από αυτούς!!!!!!!

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
"ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ"
53100 ΦΛΩΡΙΝΑ

Σας ενημερώνουμε ότι έχετε εισαχθεί στο Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών "Δημιουργική Γραφή" 2010 - 2012.

Συγχαρητήρια.

Η εγγραφή σας καθώς και τα πρώτα μαθήματα θα πραγματοποιηθούν στις 29-31 Οκτωβρίου 2010:


Κυριακή, Οκτωβρίου 17, 2010

2ήμερο στη Φλώρινα


Φτάνουμε Φλώρινα πολύ νωρίτερα από ότι είχαμε προβλέψει στηριζόμενοι σε όσα είχαμε δει στο ιντερνετ.

Σε δυόμισι ώρες είχαμε μπει ήδη στο ξενοδοχείο και είχαμε φτάσει και δυο ώρες νωρίτερα από την εξέταση.

Μακάρι να μην δούλευα την Παρασκευή και να μην είχα άλλες υποχρεώσεις και να είχα πάει στη Φλώρινα νωρίτερα, εκείνο το ξενύχτι μου στοίχισε.

Όταν άρχισα να γράφω προσπαθούσα απλά να μην λιποθυμήσω και απαντούσα στα θέματα εντελώς διεκπαιρεωτικά , ίσως να φταίει που τα βρήκα και ψηλό αδιάφορα.

Το πιο όμορφο από όλα όμως ήταν εκείνο το Σοφία που άκουσα καθώς καθόμουνα μόνη μου στο κυλικείο της σχολής και έπινα τον γαλλικό μου. Γυρνάω το κεφάλι μου σκεφτόμενη, πόσο φίρμα είμαι ρε γαμώτο !!! Για να διαπιστώσω ότι ήταν η Μάχη, συμμαθήτρια μου από το Λύκειο που ήμασταν μαζί στην ίδια τάξη της κατεύθυνσης!

Δεν ήμασταν πολλά άτομα, στο σύνολο 95 , τα λιγότερα από τότε που άρχισε να γίνεται το μεταπτυχιακό αλλά αν σκεφτείς ότι οι θέσεις είναι μόνο 25 και πάλι πολλά ήταν. Όσο για το μέσο όρο ηλικίας των εξεταζομένων , δεν έχω να σχολιάσω και πολλά ένιωθα απλά ότι δεν έχω βγάλει δόντια!

Στην συνέντευξη μπήκα προ τελευταία σήμερα μιας και μας πήρανε αλφαβητικά ήταν μια μοναδική εμπειρία και το διασκέδασα αρκετά, έβλεπα ότι υπάρχει απόλυτη επικοινωνία μεταξύ μας, το ίδιο εξέφρασαν και εκείνοι, φάνηκε να τους ενθουσίασα με την παρουσία μου αλλά όχι τόσο με το γραπτό μου, αφού ο κύριος Σουλιώτης μου είπε , ότι το γραπτό μου δεν ανταποκρινότανε σε εκείνο που έβλεπε απέναντι του και περίμενε περισσότερα από εμένα, οπότε συμπέρασμα τα σκατώσαμε στα γραπτά !

Τεσπά και τώρα που γράφω πτώμα είμαι και αύριο πρέπει να ξυπνήσω πάλι να πάω στην κωλοδουλειά , αν με πάρουνε δεν ξέρω, το κόβω πιο πολύ στο να μην αλλά μέσα μου είμαι ακόμα αισιόδοξη, ποτέ δεν ξέρεις….

Υ.Σ Δεν είχε καθόλου κρύο, μας έκανε υπέροχες ηλιόλουστες μέρες. Η Φλώρινα είναι πολύ μικρότερη από ότι την θυμόμουν και την φανταζόμουν και πολύ πιο όμορφη , έχει τέλειο κλίμα, σίγουρα καλύτερο από τη Λάρισα και απίστευτο φαγητό αν και προσπαθούσα όσο μπορούσα να μην χαλάσω τη δίαιτα! Αααα και από τιμές δεν το συζητώ, πάμφθηνη! Το μόνο που με χάλασε γιατί με ξύπνησαν ήταν μια πορεία στο κέντρο της πόλης στις 2 το πρωί! Μα πορεία στις 2 το πρωί;;;;;; Κι όμως αν δεν με ξυπνούσαν σίγουρα θα μου άρεσε περισσότερο όλο αυτό!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 15, 2010

50 Ways to Leave Your Lover



Είμαι τόσο μα τόσοοοοο χαρούμενη,σε καλό να μου βγει!Αύριο κατά τις πέντε το πρωί θα πάρω το δρόμο για τη Φλώρινα,μακάρι όλα να πάνε καλά αν και είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι τόσο σίγουρη για τον εαυτό μου!Πάω να δώσω εξετάσεις αύριο;Θα πρέπει να περάσω και από συνέντευξη;Προς το παρόν αισθάνομαι σαν να πάω εκδρομή για να συναντήσω φίλους!Μακάρι όλα να πάνε καλά…Φλώρινα σου έρχομαι …

Υ.Σ Όσο για το τραγουδάκι που παίζει το ακούω συνέχεια τις τελευταίες μέρες και δεν θέλω με τίποτα να χωρίσω απλά μ’αρέσει σαν τραγούδι :P

Τρίτη, Οκτωβρίου 12, 2010

all time αηδίες

Χθες το βράδυ παρήγγειλα μια τονοσαλάτα από το all time στην ηρώων πολυτεχνείου στη Λάρισα, μιας και κάνω δίαιτα και δεν ήμουνα σπίτι μου.Περιττό να πω ότι με το που την άνοιξα μύριζε χειρότερα από τα σκουπίδια μου. Έκανα την απερίγραπτη βλακεία και δοκίμασα μια πιρουνιά όχι παραπάνω και την πέταξα αμέσως στα σκουπίδια.

Μετά από λίγο όταν πήγα να μιλήσω ένιωθα όλο τον ουρανίσκο και τη γλώσσα μου μουδιασμένη,πήγα στον καθρέφτη του μπάνιου και είδα τη γλώσσα μου γεμάτη με κάτι σαν σπυριά. Έκανα εμετό,όχι ότι μου ερχότανε αλλά για να μην πάθω τίποτα χειρότερο, μετά από 3 ώρες και για όλη την βραδιά την έβγαλα στην τουαλέτα αγκαλιά με τη χέστρα και με μια απερίγραπτη διάρροια, σκέτο νερό δηλαδή αφού δεν είχα και τίποτα να βγάλω και όλα αυτά από μόνο μια πιρουνιά.Που να την έτρωγα όλη; Που σίγουρα αν την είχα πάρει σε σως όλο και κάτι θα κάλυπτε τη μυρωδιά και μπορεί και να την έτρωγα και δεν θέλω ούτε καν να φαντάζομαι τι θα είχα πάθει!

Εγώ φταίω που είπα σε συναχωμένο άνθρωπο να μυρίσει και μου λέει πως κάνεις έτσι, απλά ο τόνος μυρίζει και έκανα την βλακεία και έφαγα!Σήμερα προς το παρόν είμαι οκ αλλά έχω ακόμα κάτι τεράστια εξογκώματα στην μέση της γλώσσας μου.
Γιατρέ θα ζήσω;

Υ.Σ Δεν έχω πάθει άλλη φορά τέτοιο πράγμα αν και τρώω χρόοοονια έξω, σοκαρίστηκα!

Κυριακή, Οκτωβρίου 10, 2010

Τέσσερα


Το λεωφορειάκι μου!

Χαμένες μέρες όσες πάω και γυρίζω στη δουλειά με τα ακουστικά από το iPod στα αυτιά.Αυτά που ακούω, παρατηρώ και μυρίζω καθημερινά στο αστικό είναι απίστευτο υλικό για γράψιμο! Τι κι αν έχω κάτω από το σπίτι,το αυτοκίνητο με το μεγάλο Ν από πίσω να με περιμένει,(πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια που έχω πάρει το δίπλωμα) προτιμώ το αστικό!

Μαζοχισμός το ξέρω κι ας ταλαιπωριέμαι κι ας περιμένω στη στάση κάθε πρωί μέσα στο κρύο, παρέα με τη Χρυσούλα, μια συμπαθέστατη «τρελή», πριξαρχίδο της γειτονιάς που άρχισε μαθήματα ζωγραφικής κάπου στην Καραθάνου και παίρνει κι αυτή μαζί με εμένα το «τέσσερα» κάθε πρωί.

Είμαι απαίσια οδηγός πρέπει να το παραδεχτώ ή μάλλον όχι μια χαρά είμαι αλλά η οδήγηση θέλει όλη την προσοχή μου και δεν με αφήνει παράλληλα να σκεφτώ και να παρατηρήσω, οπότε από το να πατήσω κανα πρωί τη Χρυσούλα και να στραπατσαριστώ κι εγώ , επιμένω φανατικά να πηγαίνω στη δουλειά με το «τέσσερα», που μια χαρά θα πήγαινα και με τα πόδια,αλλά ανάθεμα τις αποστάσεις!

Βράδυ Κυριακής και είναι σαν να το βλέπω μπροστά μου το «τέσσερα» να ξεπροβάλει για να με σώσει από το κρύο και από την πάρλα της Χρυσούλας που θα κοιτάξω να κάτσω όσο πιο μακριά της μπορώ και θα αφήσω την δίπλα θέση από εκείνη αδειανή και θα χαμογελάσω όταν δω τον ανυποψίαστο συνεπιβάτη να κάθεται δίπλα της και εκείνη να του πιάνει την κουβέντα!

Λίγες μέρες έμειναν ακόμα με εμένα πάνω στο «τέσσερα» πάμε για άλλα καλύτερα,σίγουρα καλύτερα αλλά την τελευταία μέρα που θα το πάρω για να πάω στη δουλειά στις 5 Ιανουαρίου 2011 δηλαδή θα ήθελα να υποκληθώ μπροστά σε όλες τις γνωστές φάτσες του «τέσσερα» και να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις υπέροχες στιγμές που μου χάρισαν εδώ και σχεδόν 1,5 χρόνο.Γεια σας παιδιά,μπορεί ποτέ να μην μιλήσαμε μεταξύ μας αλλά κάναμε κάθε πρωί την ίδια διαδρομή,εύχομαι κάποια μέρα να σας συναντήσω ίσως σε ένα άλλο δρομολόγιο!

Αφιερωμένο στον Μενέλαο που δεν με άφησε να το συνεχίσω!

Αξίες


Κι αν ο χρόνος μετράει τη ζωή με τότε, τώρα και θα ,εγώ τη μετρώ με αξίες και άξιζε στα αλήθεια τον κόπο που μετά από τόσα χρόνια κάναμε μια αγκαλιά κι ας παίζανε κλαρίνα από πίσω κι ας φοβόμουν κι ας ήξερα ότι τίποτα δεν θα άλλαζε πια… Άξιζε που δώσαμε στις ψυχές μας αυτή την ανακούφιση που θα κρατήσει για πάντα…

σ.χ

Σάββατο, Οκτωβρίου 09, 2010

Γιατί γράφω

Γράφεις επειδή το έχεις ανάγκη. Ακόμα κι αν γράφεις αστεία, εύθυμα, ανεβαστικά … υπάρχει μια ανάγκη μέσα σου που σε σπρώχνει προς τα εκεί. Ήσουν ο πιο φτωχός/
άσχημος/ παρεξηγημένος/ μόνος/ αποτυχημένος/ δαρμένος στο σχολείο; Δεν επικοινωνούσες με το περιβάλλον σου; Δε σε καταλάβαιναν οι γονείς σου; Έχεις την τάση να κλείνεσαι σε φανταστικούς κόσμους και να χαζεύεις τα ντουβάρια με τις ώρες; Ήσουν ερωτευμένος/ η με άτομο που σε είχε στο κλάσιμο επί χρόνια; Τότε μπορεί να αισθάνεσαι διακαώς την ανάγκη να γράψεις. (Και μεταξύ μας, αν δεν το κάνεις, δεν θα είσαι και η ψυχή της παρέας ακριβώς…)

Θα πεις, εκατομμύρια άνθρωποι περνάνε τέτοια και χειρότερα αλλά δεν γίνονται συγγραφείς. Ναι, αλλά όσοι γίνονται τελικά συγγραφείς έχουν περάσει εκατομμύρια τέτοια και χειρότερα. Έχουν κάτι μέσα τους που είναι κενό, για λόγους που μόνον πολυετής ψυχανάλυση μπορεί να εξηγήσει(εγώ ξέρω το κενό μου!), έχουν μια τρύπα, ένα αδειανό σημείο στο βάθος της ψυχής τους, μια αδηφάγο ανάγκη επικοινωνίας που δεν τους αφήνει να κλείσουν μάτι. Γράφουν πιστεύοντας ότι θα γεμίσει η τρύπα ή γράφουν επειδή αυτό τους προσφέρει ανακούφιση. Γράφουν επειδή το γράψιμο είναι μεγάλη ικανοποίηση, στα όρια της ευτυχίας, και μόνον όταν γράφεις συστηματικά μπορείς να το καταλάβεις αυτό. Γράφουν επειδή έτσι μόνον βγάζουν άκρη με τη ζωή, με τους άλλους, με οτιδήποτε. Γράφουν επειδή αν σταματήσουν θα πάνε κατευθείαν στο Δαφνί. Τέλος γράφουν επειδή είναι η μόνη λύση.

Μανίνα Ζουμπουλάκη «Πώς να γράψεις» IntroBooks

Το πρώτο κρύο


Χειμώνας ,απ’ τα συρτάρια ξεμύτισαν τα χειμωνιάτικα μου ρούχα.Πλέω μέσα τους.Μόνο ένας ανάποδος άνθρωπος ξεκινάει δίαιτα λίγο πριν το πανωφόρι κρύψει τα πάντα.Το πρώτο κρύο με κάνει και ανατριχιάζω πριν βάλω τις πιτζάμες μου το βράδυ.Οκτώβρης.

Δεν έχω υπάρξει πιο αδύνατη στην ενήλικη ζωή μου και για να σας πω τον πόνο μου,δε λέει μια η ζωή χωρίς αλκοόλ,με παξιμάδια και γιαούρτια!Μπορεί από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να ήμουνα μέσα στην κατάχρηση και να είχα το πολύ τέσσερα-πέντε κιλά παραπάνω,αλλά ζούσα τη ζωή και δοκίμαζα τα πάντα και έτσι γεμάτη από εικόνες, γεύσεις,ταξίδια,μυρωδιές και συναισθήματα,μπορούσα να γράψω,μπορούσα να έχω τον χαρακτήρα που έχω. Δεν μπορείς να δώσεις,όταν δεν δίνεις πρώτα στον εαυτό σου αυτό που θέλει!

Χειμώνας και έρχονται ώρες που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου,νιώθω πως όσο μεγαλώνω τόσο μεγαλώνει και ένας φόβος μέσα μου,που δεν περιγράφεται.Κάποτε ταξίδευα μόνη μου για το Άμστερνταμ,τώρα φοβάμαι να πάω μέχρι τη Φλώρινα κι όμως θα πάω!

Τώρα πάω για ύπνο από τις δώδεκα αν δεν με έχει πάρει νωρίτερα ο ύπνος στον καναπέ μαζί σου με ανοιχτή τηλεόραση και το αερόθερμο ακόμα να καίει!Τώρα πια προτιμώ να βλέπω τα τρυφερά σου μάτια κάτω από το πάπλωμα όταν ξυπνώ και να πίνουμε μαζί καφέ γαλλικό με γεύση καραμέλα και να μυρίζουν πάντα έτσι οι χειμωνιάτικες Κυριακές μου.

Κάποτε ήμουνα πιο άγρια και οι άνθρωποι που συνάντησα με έκαναν ακόμα πιο σκληρή. Αγριόγατα που τις Κυριακές ξυπνούσε αργά το απόγευμα και το σπίτι μύριζε ξερατά από το προηγούμενο βράδυ.Έτρωγα σίγουρα κάτι «βρόμικο» και μέσα στις καταχρήσεις μέχρι τα μεσάνυχτα είχα μπει σε ένα τρένο χωρίς καν να το πολύ σκεφτώ.

Χειμώνιασε,με αγάπησαν,μαλάκωσα και επιτέλους αδυνάτισα!

"Κανένας μεγάλος συγγραφέας δεν έζησε μια τέλεια, ευτυχισμένη ζωή.Τέτοιες ζωές είναι προνόμια των κακών συγγραφέων." Oscar Wilde


Τετάρτη, Οκτωβρίου 06, 2010

Απεχθάνομαι

Απεχθάνομαι τα στερεότυπα,απεχθάνομαι τους κατά τα άλλα συμπαθέστατους φίλους μου, ειδικότερα τους συνομήλικους ή μικρότερους από μένα ,που ανήκουν ή ψηφίζουν ένα από τα δυο μεγάλα κόμματα ακόμα,για να είμαι πιο σωστή,που ψηφίζουν ακόμα όλα τα κόμματα που είναι μέσα στη βουλή!

Απεχθάνομαι όσους το παίζουν κάτι,έξυπνοι ,ψαγμένοι,μάγκες ή αλήτες!Απεχθάνομαι μερικές φορές μέχρι και τον ίδιο μου τον εαυτό για την εικόνα που προβάλω προς τα έξω και καταλήγω στο συμπέρασμα πως κανείς δεν μπορεί να με μάθει αν δεν με ζήσει από κοντά μην σου πω αν δεν ζήσει στο ίδιο σπίτι με μένα!

Τρίτη, Οκτωβρίου 05, 2010

Redemption Song

video

στην αρχή όσο κι αν δεν το πιστεύετε είχα ένα χνουδάκι από την κουβέρτα στο δαχτυλό μου και το φυσούσα για να φύγει !

Παρασκευή, Οκτωβρίου 01, 2010

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 28, 2010

Βατοπέδι: Πολιτικό σκάνδαλο ή πολιτική εξαπάτηση;



Του Θάνου Δημάδη

Οι αποκαλύψεις που έκανε η τηλεόραση του ΣΚΑΙ με έγγραφα του Σώματος Ορκωτών Εκτιμητών ανατρέπουν τα όσα γνωρίζαμε ή για την ακρίβεια μας είχανε «διδάξει» για το Βατοπέδι. Τι είναι αυτά που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα; Ότι το Βατοπέδι είναι ένα πρώτης τάξεως «σκάνδαλο» και ότι το δημόσιο ζημιώθηκε από τις ανταλλαγές με τους μοναχούς κατά μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ. Τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας μέσα από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού δημιουργούν νέα δεδομένα προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά για τα κριτήρια με τα οποία το πολιτικό μας σύστημα και εν προκειμένω η εκάστοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία χρησιμοποιεί τις θεσμικές διαδικασίες των εξεταστικών και προανακριτικών επιτροπών της Βουλής. Μέχρι στιγμής έχουμε ως δεδομένο τις εκτιμήσεις του ΣΟΕ που λένε ότι οι αγοραπωλησίες γης με τη Μονή Βατοπεδίου δεν προκάλεσαν ζημία στο ελληνικό δημόσιο. Σε αυτό συνηγορούν- σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ του ΣΚΑΙ- και αντίστοιχες εκτιμήσεις ευρωπαϊκών και διεθνών οίκων.

Η κυβέρνηση αμφισβήτησε την εγκυρότητα των γνωμοδοτήσεων που έκαναν οι ορκωτοί εκτιμητές απορρίπτοντάς τες. Δικαίωμά της. Ας δεχτούμε ότι η κυβέρνηση καλά έκανε και δεν δέχτηκε ως αξιόπιστες τις εκθέσεις του ΣΟΕ, με την υποψία ότι ίσως τα μέλη του κινήθηκαν με γνώμονα κομματικές σκοπιμότητες για να «καθαρίσουν» τις σκιές σκανδάλου στις ύποπτες ανταλλαγές. Ένα όμως κρισιμό ερώτημα παραμένει. Αφού η κυβέρνηση είχε δίκιο σε αυτήν την επιλογή της, για ποιο λόγο τόσους μήνες τώρα και όσο η εξεταστική επιτροπή ήταν σε εξέλιξη δε ζήτησε τη συνδρομή νέων διεθνών οίκων αγια την επαναξιολόγηση των σχετικών αγοραπωλησιών. Γιατί το ζήτησε τώρα και ενώ πρώτα είχε καταθέσει και υπερψηφίσει πρόταση για διενέργεια Προανακριτικής επιτροπής για το Βατοπέδι; Η κυβερνητική πλειοψηφία αποκαλεί «σκάνδαλο» την υπόθεση του Βατοπεδίου χωρίς μέχρι στιγμής να έχουν τεθεί υπ'όψιν άλλες εκθέσεις που θα αντικρούουν τις εμπειρογνωμοσύνες του ΣΟΕ και θα επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό περί "σκανδάλου".

Αργά ή γρήγορα θα μάθουμε τι πραγματικά έχει συμβεί. Καθώς και το αν τελικά υπήρχαν κάποιοι- και ποιοι είναι αυτοί- που εμπνεύστηκαν και έστησαν με επιτυχία αυτή την ιστορία υπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα. Το χειρότερο όλων όμως σε μία τέτοια περίπτωση θα είναι άλλο. Ότι στο όνομα της διαφάνειας και της αποκάλυψης κάθε σκανδάλου θα έχει για ακόμα μία φορά τελεστεί ο μεγαλύτερος αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης και μία από τις πιο βίαιες προσπάθειες χειραγώγησης της πολιτικής ζωής. Αυτό δείχνει να αργούν να το καταλάβουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένης και της ΝΔ η οποία επέλεξε τη φυγομαχία από την προανακριτική επιτροπή λίγο καιρό μετά αφότου τα στελέχη της εξερχόμενα του Αρείου Πάγου μιλούσαν για «σκευωρία». Δεν αντιλαμβάνονται ίσως ότι οι σκευωρίες συνήθως στην πολιτική- αν υποτεθεί ότι το Βατοπέδι είναι μία από αυτές- δεν καταρρέουν από μόνες τους αλλά γκρεμίζονται. Στην περίπτωση πάντως που επιβεβαιωθεί ότι το «σκάνδαλο του Βατοπεδίου» ήταν ένα στημένο κατασκεύασμα, εξαιτίας του οποίου έπεσε η κυβέρνηση της ΝΔ, καταρρακώθηκε πολιτικά ο Κ. Καραμανλής, έφερε τον Γ. Παπανδρέου στην εξουσία και εγκλώβισε όλο αυτό το διάστημα την πολιτική ζωή του τόπου σε συζητήσεις περί παπάδων και περί «όσων δε φορούν παντελόνια» (κατά την κυρία Πελέκη), τότε αυτό θα είναι το σκάνδαλο και όχι το Βατοπέδι.

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 23, 2010

Αφιερωμένο στον Δ

Οι πιο πολλοί δεν θα θυμάστε αυτά που τότε είχα πει
και με αναγκάζετε ξανά να σας χαλάσω τη γιορτή
το βόλεμά σας και την ατέλειωτη χαρά
κι ό,τι είχα αφήσει απ' την προηγούμενη φορά.
Τα ίδια μάτια με την τόση αδιαφορία
καλά στημένη και η αλώβητη ιστορία
βλέπεις τώρα είναι μπανάλ η ωμή ολιγαρχία
κυβερνάει η γκλαμουριά και η σινιέ αληταρχία.
Η ευκολία τα λεφτά πανίσχυρο το τέρας
μα για τα αδέρφια μου δε φτάνει ο αέρας
τους μοιάζει η φτώχεια φυλακή και ζητούν την ευκαιρία
να ξεφύγουν από αυτή την τιμωρία.
Και πάν' εκεί, φυτώριο, καλό, εντατικό,
σε ένα κολέγιο που λες ιδιωτικό
λαμπρό το μέλλον γιάπης με φράγκα
κι αν την χωθείς και σε στοά σε κάνουν μάγκα.
Τη λέν παιδεία, τι κοροϊδία
λαπαδιασμένα τα όνειρά τους τι αηδία
αυτά τα αδέρφια χάνονται εδώ στο δυο χιλιάδες
και φταίτε εσείς ρε πατεράδες και μανάδες.


Για τα αδέρφια που χαθήκανε νωρίς
δεν φτάνει μόνο της λύπης το τραγούδι
τα λάθη σας να ξέρεις πως δεν σβήνουνε
μοναχά με ένα δάκρυ ή ένα λουλούδι.

Γι' αυτά αδέρφια που χαθήκανε νωρίς
κοιτάω τον ουρανό και σιγοτραγουδάω
και αφού νοιώθω την καρδιά μου να πονάει
δεν ξεχνάω και εκδίκηση ζητάω.

Αλλού γιορτάζουνε αλλιώς γι' αυτό και εγώ στάνταρ τρελός
σκάω ακάλεστος και έχει ο Θεός.
Παιχνίδια εδώ πολιτικά κι ας έχει έδρανα αδειανά
είν' η πορεία σταθερή στο πουθενά.
Γιουροκουρέλια από εδώ το μισοφέγγαρο από εκεί
και πάνω απ' όλα η μαμά Αμερική
νοιώθω καλά που είμαι απ' την χώρα σου Σωκράτη
κι ας έχω τσίμπλα στο ένα μάτι.
Μα δε βαριέσαι πόσα αδέρφια να χαθούνε
οι υπόλοιποι ίσως να μπορούνε να πηδιούνται απ' το PC τους
και να αλλάζουν τη ζωή τους
με κοκτέλα χημικών, παραγωγή τους.
Με λίγο clubbing πρασινοκόκκινα μαλλιά
πίσω κουφάλες θα μας βάλουν τα γυαλιά
αυτοί τα πάνε πιο καλά στους αριθμούς
θα μας κερδίσουν στους μαρμάρινους σταυρούς.

Κι είναι τα αδέρφια μου πιστοί σαν καταναλωτές
φανατικοί των show τηλεθεατές
άλλοι ντιλέρια μπορεί και δικηγόροι
το ίδιο μου κάνει κι ας αλλάζουνε οι χώροι.
Άλλοι μπράβοι και μες την νύχτα καθώς πρέπει
αφού η φτώχεια η πουτάνα το επιτρέπει
άλλοι φορέσανε στολή για εκείνους ντρέπομαι πολύ
άλλοι τελειώσαν όποια να 'τανε σχολή.

Άλλοι γιατροί και επιχειρηματίες
άλλοι στον τόκο τα λεφτά και εγκληματίες
μα δεν τ' αντέχω ρε παιδιά εγώ σας έζησα αλλιώς
γι' αυτό σας λέω ότι δεν είμαι τυχερός.

Έμεινα εδώ να τραγουδάω και σας ρωτάω
τελικά από ποιους εκδίκηση ζητάω
από εκείνους που ξέρουμε ότι φταίνε
ή από εκείνους που τριγύρω πάλι κλαίνε.

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 22, 2010

Ιδρώτας


Κοιτάω τον τραπεζικό μου λογαριασμό,τα λεφτά μου φτάνουν να πάω ταξίδι στην Τζαμάικα,μπορώ να πάω σε πολλά μέρη του πλανήτη δηλαδή, μακάρι να τα είχα κερδίσει κάπου αλλά είναι όλα με τον ιδρώτα της μασχάλης μου! Ποιος να μου το έλεγε ότι κάποτε θα είχα λεφτά να πάω στην Τζαμάικα που θα τα είχα βγάλει εγώ!

Μπορώ να πάρω την πιο γαμάτη φωτογραφική μηχανή, μπορώ να ψωνίσω με το κιλό ρούχα από επώνυμους οίκους, μπορώ να κάνω μια γαμάτη επίπλωση ενός σπιτιού,να πάω σε όλες τις συναυλίες που γουστάρω,πολλά μπορώ και όμως δεν κάνω τίποτα!

Δεν μπορώ να καταλάβω τι σκρουτζίαση με έχει πιάσει,όσο περισσότερα μαζεύονται, τόσο πιο πολύ χαίρομαι,χωρίς ουσιαστικά να τα χαίρομαι!Τα λεφτά είναι για να τρώγονται και σημασία έχει να πιάσεις το νόημα και το νόημα είναι να γυρίσεις όλο τον κόσμο ακόμα κι αν είναι με δανεικά και όχι να δουλεύεις συνέχεια και μια μέρα να πεθάνεις,χωρίς να το έχεις κουνήσει ρούπι από τη δουλειά σου για να αφήσεις έναν μεγάλο τραπεζικό λογαριασμό να τον ξεκοκαλίσουν οι απόγονοι σου!

Δεν θα ξεχάσω τη σκηνή τις προάλλες στο media markt μπροστά από την πολυπόθητη φωτογραφική μηχανή,που ο πατέρας μου με εκλιπαρούσε να μου την κάνει δώρο για την γιορτή μου κι εγώ του είπα: Όχι είναι πολλά τα λεφτά,αν θες να μου κάνεις δώρο βάλε όσα λεφτά κάνει αυτή η μηχανή στο λογαριασμό μου και την επόμενη μέρα κιόλας το έκανε αλλά εγώ φυσικά δεν πήρα ποτέ την φωτογραφική μηχανή αλλά κράτησα τα λεφτά στην άκρη!

Σε τρεις μήνες το μαρτύριο μου θα έχει τελειώσει αλλά τότε θα πάψουν να μπαίνουν πια λεφτά στην τράπεζα,για αυτό ίσως κρατάω δυνάμεις για να τα φάω όλα μαζεμένα!Επίσης αρχίζω να το σκέφτομαι σοβαρά ότι αρκετά χαράμισα την ζωή μου σε ανιαρές δουλειές για λίγα γαμημένα φράγκα καιρός να την ζήσω κιόλας ακόμα και εις βάρος άλλων αρκετά έκανα το καλό παιδί καιρός να γίνω λίγο κωλόπαιδο όπως παλιά,τα κωλόπαιδα περνάνε καλύτερα!

Αφού περάσω κι αυτή την περίοδο του αρακλαμαντάν τρώγοντας τα λεφτά που με κόπο μάζεψα και κάνοντας τη ζωή μου λίγο καλύτερη γυρίζοντας μέρη του κόσμου που δεν είδα και ίσως με κάποιες σπουδές παράλληλα, μετά πρέπει να κάτσω να σκεφτώ τι θέλω, τι δεν θέλω και τι μπορώ!

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 21, 2010

Χαραμίζομαι

Γιατί πολλαπλασιάζονται σαν τις κατσαρίδες οι άνθρωποι που
μου λένε πως χαραμίζομαι «εδώ»; Ίσως γιατί άρχισα να πιστεύω κι εγώ το ίδιο !

κατραπακιές

Κάθε φορά που θα τρως μια κατραπακιά,θα λες πως δεν πειράζει και η ζωή συνεχίζεται,μα εσύ δεν θα είσαι ποτέ ξανά ίδιος,όπως τότε που δεν τις είχες φάει.

Η ζωή προχωράει αλλά όχι απαραίτητα και εμείς.Εμείς κολλήσαμε κάπου στο χρόνο και σε μια άλλη διάσταση συνεχίζουμε να υπάρχουμε ακόμα, ενώ εδώ συνεχίζουμε να τρώμε κατραπακιές !
σ.χ

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 19, 2010

Τι γυρεύω εδώ;

Καθόντουσαν δυο τους στο καθιστικό,εκείνη είχε τρελαθεί από ανία,άκουγε μόνο τις διαφημίσεις που έπαιζε η ΝΕΤ αλλά δεν έβλεπε τίποτα,γιατί από ώρα εκείνος το είχε γυρίσει στο teletext .

Άλλοι καθόντουσαν στη βεράντα και παίζανε στοίχημα,άλλοι στην κουζίνα βλέπανε στη μέσα τηλεόραση που είχε Nova ποδοσφαιρικό αγώνα,ενώ εκείνη με απελπισία είχε σωριάσει τον εαυτό της σε έναν καναπέ ακριβώς απέναντι από τον δικό του…

Κάποια στιγμή αφηρημένη και ενώ κοιτούσε το χειριστήριο από το playstation και τα λιωμένα κουμπιά ή από το πολύ λιώσιμο από το pro ή από τσιγάρα που ξεχάστηκαν να σβηστούν άκουσε να διαφημίζουν μια ταινία που θα έπαιζε η ΝΕΤ στις 10:00 το a lot like love…Αααα ψιθύρισε εκείνη, ασυναίσθητα φωναχτά,χωρίς καμία διάθεση συζήτησης , ωραία ταινιούλα,και ο Κούτσερ ωραίο μανάρι!Τότε εκείνος γύρισε με βλέμμα αγριεμένο ενώ μόλις είχε στρίψει το τσιγάρο του και της είπε:

Τι Κούτσερ,τι Πούτσερ,μπάλα και ξύλο,εγώ δεν ξέρω από αυτά,δεν έχω δει ποτέ ταινία στη ζωή μου, ούτε έχω πάει σινεμά και το μόνο που βλέπω στην τηλεόραση είναι ποδόσφαιρο!

Καλά του είπε εκείνη, μη νομίζεις ότι εγώ ξέρω και συνέχισε να περιπλανιέται στο μυαλό της, στο μοναδικό μέρος που ένιωθε ασφαλής και που και που αναρωτιότανε :Τι γυρεύω εδώ;

XS-S-M-L-XL-XXL-XXXL…

Βρείτε μου επιτέλους έναν κόσμο να χωράω… Θα περιτριγυρίζομαι ή από πανηλίθιους ή από διάνοιες!Mέση κατάσταση δεν υπάρχει;

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 16, 2010

Tha'thela na'cha (A casa d'Irene)

yes I do

Κεφάλι

Μακάρι το μυαλό να μάθαινε να φτύνει,
για να ξερνά όσα σκατά μου βάζουν
κάθε μέρα στο κεφάλι
σ.χ

Δείγμα αρώματος…

Στη δουλειά της, αλλά κι έξω απ' αυτήν,

γινόταν θυσία για τον καθένα.

Με αληθινό ενδιαφέρον, δίχως να περιμένει ανταμοιβή,

δίχως να πτοείται από τα παράπονα, την επιμονή και το θράσος μερικών.

Έβλεπε να την εκμεταλλεύονται και δεν την ένοιαζε.

Την πίκραινε η αχαριστία, αλλά αυτή εκεί, το βιολί της.

Ένιωθε ενοχές όταν δεν βοηθούσε ακόμη κι ένα καθίκι.

Ένα μικρό νησάκι στη θάλασσα του συμφέροντος.


Ζήσης Σαρίκας

(το νησάκι)

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 15, 2010

Η επιλογή…οι επιλογές

Αρχίζω να εξηγώ την «εγκατάστασή»μου σ’ όλους εκείνους που κρίνω ότι γνωρίζω αρκετά.
Δεν θα ήταν τίμιο να τους το κρύψω αφού πρόκειται να δράσουμε μαζί.
Την «εγκατάστασή» μου την είχα ήδη εξηγήσει στον Σ., σχεδόν κατά τύχη, γιατί ήρθε στην κουβέντα, στο εργοστάσιο.
Του είχα πει πως δεν ήμουνα εργάτης στην πραγματικότητα, ότι είχα τελειώσει τις σπουδές μου για καθηγητής.
Με άκουγε μ’ έναν επιεική σκεπτικισμό, εκφράζοντας μιαν έκδηλη αμφιβολία για το ότι μπορούσε να διαλέξει κανείς μια τέτοια ζωή δίχως να τον υποχρεώσουν.
Έμοιαζε λίγο με την αντίδραση του κρατούμενου στον οποίο ο καινούργιος, που μόλις έχει φτάσει στο κελί, δηλώνει:
«Εγώ είμαι ειδική περίπτωση, είμαι αθώος!».
Λέγε ότι θες φίλε μου, σκέφτεται ο παλιός, το ξέρουμε το παραμύθι.

Αργότερα όμως, όταν διωγμένος από τον ιδιοκτήτη του, ήρθε να μείνει στο σπίτι για μερικές μέρες, πείστηκε από τους σωρούς τα βιβλία και τα χαρτιά.
«Θα μπορούσες δηλαδή να είσαι καθηγητής και να δουλεύεις σ’ ένα γραφείο; -Ναι».
Δεν μου απάντησε τίποτα αλλά τα μάτια του έλεγαν: «Είσαι τρελός».

Έξω από το εργοστάσιο, η «εγκατάσταση» φαίνεται θεαματική, οι εφημερίδες την έχουν κάνει πραγματικό μύθο.
Ιδωμένη από το εργοστάσιο, δεν είναι τίποτα το τρομερό.
Ο καθένας απ’ αυτούς που δουλεύουν εδώ έχει μια περίπλοκη ατομική ιστορία συχνά πιο συνταρακτική και πιο περιπετειώδη από εκείνη του φοιτητή που έγινε προσωρινά εργάτης.

Η μόνη πραγματική διαφορά με τους συντρόφους μου στο εργοστάσιο – ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται και πολλοί ευκαιριακοί εργάτες που ήρθαν από το χωρίο ή από άλλες χώρες – είναι πως εγώ θα μπορούσα πάντα να ξαναβρώ τη θέση μου, σα διανοούμενος.

Ζω τον κόπο μου όπως αυτοί αλλά είμαι ελεύθερος να καθορίσω τη διάρκειά του.
Νιώθω έντονα αυτή τη διαφορά, σαν μια ιδιαίτερη ευθύνη.
Δε μπορώ να την εξαφανίσω.
Η καταπίεση, όση κι αν είναι, ποτέ δε θα μπορέσει να με χτυπήσει το ίδιο σκληρά μ’ αυτούς.
Υπόσχομαι στον εαυτό μου να μείνω στο εργοστάσιο όσο δε θα με διώξουν, όποια κι αν είναι η έκβαση του αγώνα μας, όση κι αν είναι η καταπίεση.
Σε καμία περίπτωση δε θα ζητήσω από μόνος μου να φύγω.


Ρομπέρ Λινάρ

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 14, 2010

Διόδια

Είδωλα

Δεν φταις εσύ που όταν κοιτάς στον καθρέφτη βλέπεις το είδωλο σου,εγώ γκαβώθηκα και όποτε τον κοιτούσα έβλεπα εσένα.
σ.χ

Ασυνήθιστα ύποπτοι…

Οι πιο ύποπτοι είναι αυτοί που γράφουν έτσι

και παριστάνουν πως ζουν έτσι,

και συνεχίζουν ατσαλάκωτοι

και περιττά άκαμπτοι, δειλοί,

πετάνε κάτω από τις πόρτες τα βράδια

τις αυτοβιογραφίες τους,

παλιόπουστες σου λέω,

γεμάτη η πιάτσα της ζωής από τέτοιους.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 12, 2010

ποδόσφαιρο του δρόμου

Περπατούσα στο δρόμο και είχα τις μαύρες μου,το μόνο που παρακαλούσα ήταν να είχαν ξεπρηστεί τα μάτια μου από το κλάμα.Έφτανα στο σπίτι παραφορτωμένη με κυριακάτικες και μια ταινία για το βράδυ,όχι από αυτές που δίνουν δώρο οι εφημερίδες.Είχα περάσει ένα υπέροχο σαββατοκύριακο,είχα πάει στον πιο βροχερό γάμο της ζωής μου, είχα ένα στομάχι παντόφλα από όσα είχαμε κατεβάσει την προηγούμενη νύχτα,ήμουνα πραγματικά τόσο ευτυχισμένη ,όταν τους άφησα να μου γαμήσουν την ψυχολογία.Γιατί άραγε;

Ξάφνου λίγο πριν φτάσω σπίτι μια μπάλα ποδοσφαίρου με πλησίαζε απειλητικά,στην αρχή είπα να την αποφύγω να ανέβω στο πεζοδρόμιο και να την αφήσω στην τρελή πορεία της , αλλά σε κλάσματα του δευτερολέπτου αποφάσισα να την σταματήσω στα πόδια μου με ένα μαγικό τρόπο και να την δώσω πάσα στον πιτσιρικά που έτρεχε για να έρθει να την πιάσει.Απίστευτο κοντρόλ φώναξε ένας άλλος πιτσιρικάς συμπαίκτης του στο ποδόσφαιρο του δρόμου, ενώ εκείνος με κοίταξε,μου χαμογέλασε και μου είπε,σας ευχαριστώ!Δεν μπορείτε να φανταστείτε πως ένιωσα,χαμογέλασα και μετά αναστέναξα,αυτή η μικρή στιγμή έφτανε για να σπάσει τη μέσα μου μαυρίλα…

Είπα να έγραφα κάτι σχετικά με την πολυτάραχη ερωτική ζωή του ξάδερφου Χρυσόστομου ,που τον τελευταίο καιρό μέσα σε όλα τα άλλα έχει γκόμενα μια ιταλίδα,μάνα,χήρα μπάτσου,που ρουφάει όλη την ώρα κόκα … Είχε ξενερώσει μαζί της γιατί την τελευταία φορά που του έπαιρνε πίπα στο αυτοκίνητο του,είχε χτυπήσει το κινητό της και ήταν ο εξάχρονος γιος της Gianfranco,όταν εκείνη του είπε να κλείσει γιατί την φώναζε το αφεντικό της,έκλεισε το κινητό και συνέχισε ατάραχη να του παίρνει πίπα. Αλήθεια όταν γίνεσαι μάνα πρέπει να βάλεις σε δεύτερη μοίρα τις ανάγκες σου (δες πίπες) ή πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου όπως έκανες και πριν(να παίρνεις πίπες δηλαδή); Δεν ξέρω. Μάλλον κάπου στη μέση βρίσκεται η λύση αλλά δεν έχω καμία όρεξη να γράψω για τη χήρα του Χρυσόστομου!

Άλλο ένα υπέροχο σαββατοκύριακο τελείωσε, από αύριο εργασία και χαρά και δεν έχω άλλη υπομονή πρέπει να προχωρήσουν τα πράγματα,να πάω παρακάτω,πλησιάζει η ώρα για να γυρίσω ακόμα μια σελίδα … Βάζω dvd ,κλείνω φως,κάνε ησυχία τώρα,μου ψιθύρισα,όλα θα αλλάξουν

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 08, 2010

Ανεξάρτητος νους



Παρατηρώ υποσυνείδητα τα πάντα γύρω μου και θέλω να γράψω γι αυτά έτσι όπως φιλτράρονται από τα μέσα μου.

Μερικές φορές κάνω διαλείμματα για να παρατηρήσω κι αυτά. Κάποτε είχα γράψει πως δεν καταλαβαίνω γιατί οι άνθρωποι έχουν αυτή τη βλακώδη κατ'εμέ ανάγκη να ανήκουν κάπου και η Μαριλένα μου υπενθύμισε τον Αριστοτέλη και τη φράση του που έλεγε ότι για να είναι κανείς μόνος του πρέπει να είναι ή Θεός ή θηρίο.

Έχω υπάρξει σε συλλογικότητες και δεν είχα ποτέ κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα συνεργασίας ή ασυνεννοησίας, ούτε είχα ποτέ ηγετικές τάσεις . Έβρισκα όμως πάντα την κατάλληλη στιγμή και αποχωρούσα διακριτικά γιατί όσες φορές κι αν προσπάθησα δεν ένιωθα ποτέ καλά ως μέλος οποιασδήποτε ομάδας.

Ξέρω ότι αυτή μου η στάση μου έχει κοστίσει και συνεχίζει να μου κοστίζει πολλά αλλά καμία ομάδα μέχρι στιγμής δεν μπόρεσε να με εκφράσει καλύτερα από ότι το κάνει ο ίδιος μου ο εαυτός.

Δεν έχω καμία ψευδαίσθηση «ανεξαρτησίας» ή «ελευθερίας» αφού τίποτα από τα δυο δεν υπάρχει ουσιαστικά στην «αστική» ζωή μου. Δεν είναι η ώρα να το αναλύσω αλλά όπως έχω πει πολλές φορές «ελεύθερος» δεν είναι κανένας μας. Για παράδειγμα πίστευα ότι αν έχω δουλειά θα κάνω περισσότερα ταξίδια από αυτά που έκανα σαν άνεργη. Λάθος, μπορεί να έχω περισσότερα χρήματα αλλά έχω πολύ λιγότερο χρόνο, οπότε σχεδόν κάνω περίπου τα ίδια που έκανα και τότε που αν και είχα άπλετο χρόνο, δεν είχα λεφτά αλλά έκανα οικονομίες και μάζευα λεφτά από εδώ και από εκεί για ένα ταξίδι κ.ο.κ Όσο για την ανεξαρτησία δεν πιστεύω πως υπάρχει κανένας «ανεξάρτητος νους», ακόμα κι αν δεν υπήρχαν μέσα μαζικής ενημέρωσης, μέχρι και ο τόπος και ο τρόπος που μεγαλώνει κανείς του δημιουργεί μια άποψη για τη ζωή!

Μπορώ να διαθέσω άνετα τον εαυτό μου και τα προσόντα του αν μου ζητηθεί σε μια ομάδα, ως μια ξεχωριστή μονάδα, μπορώ να συνυπάρξω και να συνεργαστώ με άλλες μονάδες αλλά δεν μπορώ με τίποτα να θεωρήσω τον εαυτό μου μέλος οποιασδήποτε ομάδας ,μεταξύ μας μακάρι να μπορούσε να υπήρχε μια ομάδα που να μπορούσα να αισθάνομαι μέλος της, αλλά για να είμαι ειλικρινής μόνο η οικογένεια μου,μου παρέχει αυτή την πολυτέλεια, πάλι καλά που υπάρχει κι αυτή!

Εν ολίγοις δεν θέλω να ανήκω πουθενά, ούτε να εκπροσωπούμαι από κανέναν , άσχετα αν αυτό γίνεται θέλω δεν θέλω.

Είμαι ευτυχής μέσα στα περιθώρια της μοναδικής μου ιδιότητας, αυτής του ανθρώπου. Έχω γνωρίσει από κοντά τα «καλά» και τα «κακά» της συλλογικότητας και με αυτό το κείμενο δεν προσπαθώ να σας πείσω για κάτι απλά να σας πω πως αισθάνομαι.

Κλείνοντας θέλω να εκφράσω το σεβασμό μου , στους ανθρώπους που μετέχουν σε συλλογικότητες που είτε τα καταφέρνουν ή έστω το προσπαθούν,κάνουν κάτι εποικοδομητικό για τους εαυτούς τους αλλά και για όλους μας αλλά και παράλληλα να εκφράσω την απεριόριστη αηδία μου για όλες εκείνες που για μένα δεν έχουν λόγο ύπαρξης.

Όπως και να’ χει έχω το δικαίωμα να είμαι ένας γκρινιάρης μόνος στη γωνιά μου,μόνο που δεν ξέρω αν τελικά είναι δικαίωμα ή αν μεθοδευμένα όλα αυτά τα χρόνια με έκαναν να μισήσω τις συλλογικότητες γιατί οι μονάδες είναι πιο εύκολες να πέσουν όπως και να έχει νιώθω τόσο υπέροχα στη γωνία μου, άντε ξεκουμπιστείτε από εδώ!

Πέντε χρόνια τώρα, πόσα τέτοια έχω απαντήσει Θεέ μου;

10 πράγματα που αγαπώ:

10. Τα βιβλία..
09. Τα ταξίδια
08. Τον έρωτα
07. Το γράψιμο
06. Το καλοκαίρι
05. Τις Γάτες
04. Τη reggae
03. Την κιθάρα μου
02. Τον Γιάννη
01. Την οικογένεια μου

(αγαπάω και άλλα, αυτά απλά μου ήρθαν πρώτα στο μυαλό)

1) Τι σου φτιάχνει τη διάθεση;

Ο Γιάννης όταν τον βλέπω, τα αναπάντεχα ταξίδια και το γαλακτομπούρεκο από το Κοσμικόν
2) Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;

Καλαμάρι γεμιστό!

3) Τι σε κεντρίζει στον άλλον;

Το μυαλό του

4) Αγαπημένος τόπος διακοπών;

Τζαμάικα,Σαντορίνη και Μαγιόρκαμπος

5) Μία σχολική πλάκα που θα σου μείνει αξέχαστη;

Χμμμ πλάκα δεν ήτανε αλλά η αποβολή του φίλου μου του Γιάννη Κ.

6) Τι μάρκα υπολογιστή έχεις;

Βασικά αυτή την περίοδο δεν έχω δικό μου υπολογιστή, ο δικός μου είναι κάπου πακεταρισμένος και αγνοώ και το που… Θα ήθελα όμως να μου κάνουν δώρο ένα MacBook pro

7) Ποια είναι η μεγαλύτερη αδυναμία σου;


Το φαί

8) Ποιος είναι ο πιο εκνευριστικός γείτονας, συνάδελφος, συμφοιτητής ;

Πέρασαν διάφοροι τέτοιοι από τη ζωή μου κατά καιρούς, τώρα πια τους βλέπω όλους υπέροχους!

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 07, 2010

Κάτι από τα παλιά!



Σε θάβω και κλαίω,
κουρασμένη φωτιά,
το ξέρω πως φταίω,
που δεν υπάρχεις πια.

Μα τώρα μπορώ να σωπαίνω,
μπορώ να γελάω,
μπορώ να πετάω,
με δυο σπασμένα φτερά.

Μπορώ να πετάω,
με δυο διαλυμένα φτερά,
να σ' αγαπάω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Μπορώ να σ' ακούω,
μπορώ να σε βλέπω,
μπορώ να σ' αγγίζω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Σαν πέφτει η νύχτα όλα γλυκαίνουν στην ψυχή μου,
γίνονται οι φόβοι μου χαρούμενα σκιάχτρα,
στήνουν χορό μεσ' στο θεόρατο κελλί μου,
μου τραγουδάει μια ξεκούρδιστη μπάντα...

Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα,
ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα...

Σε θάβω και κλαίω,
ξοδεμένη φωτιά,
το ξέρω πως φταίω,
που δεν υπάρχεις πια.

Μα τώρα μπορώ να θυμάμαι,
μπορώ να ξεχνάω,
μπορώ να πετάω,
με δυο σπασμένα φτερά.

Μπορώ να πετάω,
με δυο διαλυμένα φτερά,
να σ' αγαπάω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Μπορώ να σε φτάνω,
μπορώ να σε χάνω,
μπορώ να σ' αγγίζω,
κι ας μην υπάρχεις πια.

Σαν πέφτει η νύχτα όλα γλυκαίνουν στην ψυχή μου,
γίνονται οι φόβοι μου χαρούμενα σκιάχτρα,
στήνουν χορό μεσ' στο θεόρατο κελλί μου,
μου τραγουδάει μια ξεκούρδιστη μπάντα...

Ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα,
ό,τι σκοτώνεις είναι δικό σου για πάντα...

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 06, 2010

Γιαβάς-Γιαβάς


Από τον ιδρώτα και το αντικουνουπικό,στην κουβερτούλα και στη χοντρή την πιτζαμούλα .Από το freddo cappuccino στον ελληνικό στη χόβολη και από το τιραντέ στο ζακετάκι το πρωί για τη δουλειά. Φθινόπωρο; Ημερολογιακά ναι. Καιρικά; Ναι. Ψυχολογικά; Όχι!

Κάποτε μπορούσα τις απότομες αλλαγές,τώρα πια όχι.Κουράστηκα να προσαρμόζομαι συνέχεια σε καινούργιες καταστάσεις, άσχετα αν ξέρω πως είναι προδιαγεγραμμένο όλη μου η ζωή να είναι γεμάτη απότομες-αιφνιδιαστικές αλλαγές και όχι μόνο της δικής μου ζωής βέβαια αλλά γι αυτή μιλάω εν προκειμένω!

Γιαβάς-Γιαβάς θέλω να αλλάζουν όλα κι αφού τίποτα άλλο δεν πάει σε αυτούς τους ρυθμούς ας πάει η αλλαγή των εποχών, αν υπάρχουν.Φοβάμαι πως μετά το καλοκαίρι έχει χειμώνα και μετά το χειμώνα καλοκαίρι,αυτό που θυμάσαι σαν φθινόπωρο και άνοιξη θα πάψει να υπάρχει αν δεν έπαθε ακόμα!

Να πω,πως γινότανε και ραγδαίες αλλαγές για το καλύτερο;Προς το χειρότερο γίνονται και ούτε που προλαβαίνεις να αντιδράσεις, αν είσαι από αυτούς που το παίρνουν χαμπάρι δηλαδή για να αντιδράσεις και οι επιπτώσεις σε άλλους νωρίς και σε άλλους πιο αργά θα εμφανιστούν σαν καρκίνος του δέρματος

Θέλω να μπω σε άλλη διάσταση,σε άλλο πλανήτη που θα υπάρχουν τέσσερεις εποχές και όλα θα κυλούν προς το καλύτερο και όλα θα γίνονται σωστά και θα αλλάζουν όταν θα πρέπει να αλλαχτούν. Εδώ πάνω που βρίσκομαι ήδη μου έρχεται να βγάλω τα άντερα μου. Τίποτα δεν μπορεί να μείνει όρθιο γιατί τίποτα δεν μπορεί να μείνει ίδιο, όλα πρέπει να αλλάξουν προς το χειρότερο τώρα και θα αλλάξουν όλα πάνω στον γαμημένο σβέρκο μας

Καλό χειμώνα …

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 03, 2010

ΚΟΝΤΟΥΛΑ Η ΒΛΑΧΑ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ

Μακάρι...


Λοιπόν ας σοβαρευτούμε.Σπούδασα κάτι σαν δημοσιογραφία,είπαμε αυτό δεν σπουδάζετε… Δούλεψα λιγάκι σε ραδιόφωνα,λιγάκι σε εφημερίδες και πάει λέγοντας, όλα από λιγάκι. Εποχές δύσκολες, λεφτά μηδέν και ποτέ οι δημόσιες σχέσεις μου δεν ήταν καλές.Στράφηκα σε άλλες λύσεις ανάγκης εξαιτίας αυτής της γαμημένης περηφάνιας μου, που δεν άντεχε να τρώει ακόμα τα λεφτά του μπαμπά. Βρήκα δουλειές, έβγαλα λεφτά, βγάζω ακόμα και επειδή το παλεύω αρκετά είμαι σίγουρη ότι θα συνεχίσω να βγάζω.

Έχω αυτό το μπλοκ από το 2005 και ξεχαρμανιάζω σχεδόν καθημερινά.Γράφω για τους έρωτες μου,τα λούκια μου,τα ωραία μου,τα μέσα και τα έξω μου. Ανεβάζω φωτογραφίες, βιντεάκια και μουσικές που γουστάρω.
Εν ολίγοις εκδίδω σχεδόν κάθε μέρα τον εαυτό μου, τη ζωή μου βρε αδερφέ.

Εντάξει δε λέω και η εμπειρία του rootsnroutes στη Φλωρεντία που εκπροσώπησα την Ελλάδα ως media talent όντως με πήγε σαν άτομο ένα βήμα πιο πέρα, όπως και τα ταξίδια μου,όπως και οι αποτυχίες μου, μακάρι να έχω και άλλα τέτοια στη ζωή μου,το εύχομαι.

Αυτή την περίοδο και για λίγο καιρό ακόμα θα είμαι συμβασιούχος δημοσίου,σε μια δουλειά που δεν είναι εντελώς εκτός από εμένα, αλλά δεν έχει να κάνει με γράψιμο, άσχετα αν γράφω ακατάπαυστα ακόμα και εκεί.

Θέλω πάρα μα πάρα πολύ,ίσως όσο τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή στη ζωή μου,να με πάρουν στο μοναδικό μεταπτυχιακό πρόγραμμα «δημιουργικής γραφής» που υπάρχει στην Ελλάδα στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας.

Ξέρω ότι οι θέσεις είναι μόνο εικοσιπέντε και η ζήτηση είναι αρκετά μεγάλη.Θα μου πείτε γιατί τέτοιος καημός.Δεν πιστεύω ότι σου μαθαίνει κανείς να γράφεις,βέβαια όταν βλέπω και μερικά ονόματα που διδάσκουν,αλλάζω γνώμη,αυτοί ναι μπορεί και να σου μαθαίνουν !

Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς: Μάνος Ελευθερίου, Μανίνα Ζουμπουλάκη,Σοφία Νικολαίδου,Θανάσης Βαλτινός, Μίμης Σουλιώτης , «Λάκης με τα ψηλά Ρεβέρ» και άλλοι πολλοί…

Είναι περισσότερο η ανάγκη μου να μην ξεχάσω τι πραγματικά λαχταράει η ψύχη μου,το γράψιμο δηλαδή,είναι η ανάγκη μου να γίνω καλύτερη αναγνώστρια, παρά συγγραφέας, η ανάγκη μου να γνωρίσω άτομα που διακατέχονται από το ίδιο πάθος με εμένα.

Δεν περιμένω ούτε να βγάλω λεφτά,ούτε να γίνω διάσημη,ούτε να χτυπάω καλύτερα γκομενάκια,ούτε να μείνω στην ιστορία.Δεν περιμένω να με πληρώσουν παραπάνω λεφτά από καμία δουλειά αν έχω μεταπτυχιακό στη δημιουργική γραφή ή και διδακτορικό ακόμα, το σκέφτομαι κι αυτό πολύ σοβαρά. Είμαι σίγουρη όμως ότι η διαδρομή Φλώρινα-Λάρισα-Αθήνα, θα μου ανοίξει άλλους ορίζοντες, ακόμα και αν δεν με επιλέξουν , το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα σταματήσω ποτέ,μα ποτέ να γράφω…

Τροχόσπιτο

Εκλεισε ο Εκδοτικός Οίκος «Ελληνικά Γράμματα»


Έκλεισε ο εκδοτικός οίκος «Ελληνικά Γράμματα», θυγατρική του ΔΟΛ. Στον εκδοτικό οίκο εργάζονταν 90 άτομα. Η εξέλιξη αυτή ακολουθεί τη δημοσιοποίηση των προβλημάτων στο Alter, τις απολύσεις σε εφημερίδες και τις περικοπές μισθών σε πολλούς εκδοτικούς οεργανισμούς.

Υστερα από 53 χρόνια λειτουργίας, τα «Ελληνικά Γράμματα» διακόπτουν οριστικά στις 15 Σεπτεμβρίου την επιχειρηματική τους δραστηριότητα και μπαίνουν σε διαδικασία εκκαθάρισης.

Τα «Ελληνικά Γράμματα» πρόσφεραν εκδοτική στέγη σε πολλούς γνωστούς Ελληνες συγγραφείς. Ενδεικτικά, αναφέρουμε τους Μήτσο Αλεξανδρόπουλο, Σόνια Ιλίνσκαγια, Γιάννη Ξανθούλη, Κώστα Μουρσελά, Νένη Ευθυμιάδη, Γιώργο Μανιώτη, Ευγένιο Τριβιζά, Χρήστο Μπουλώτη, Γιώργο Σκαμπαρδώνη, Σωτήρη Δημητρίου, Φωτεινή Φραγκούλη κ.ά. Στα ονόματα της ξένης λογοτεχνίας συγκαταλεγόταν ηχηρά ονόματα όπως αυτά του Ουμπέρτο Εκο, του Μπόρχες (Απαντα), του Πίτερ Κάρεϊ, του Ντέιβιντ Μίτσελ, του Ουίλιαμ Τρέβορ κ.ά.

Συγγραφείς με μάστερ

Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ (spapa@enet.gr)
Σεμινάρια δημιουργικής γραφής γίνονται άφθονα στην Ελλάδα, μεταπτυχιακός τίτλος σπουδών όμως στο ίδιο αντικείμενο υπάρχει ένας και μοναδικός! Τον δίνει το Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας σε φοιτητές που, μέσα σε τέσσερα διδακτικά εξάμηνα, θα παρακολουθήσουν μ' επιτυχία οχτώ μαθήματα και θα εκπονήσουν διπλωματική εργασία, έχοντας στο μεταξύ καταβάλει δίδακτρα ύψους 3.200 ευρώ.
Υπεύθυνος του προγράμματος, που πραγματοποιείται στη Φλώρινα κυρίως αλλά και στην Αθήνα, είναι ο πανεπιστημιακός και ποιητής Μίμης Σουλιώτης. Ειδικός σύμβουλος, ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Θανάσης Βαλτινός. Και στο διδακτικό του δυναμικό συναντάμε από τον Τίτο Πατρίκιο, τον Πάνο Θεοδωρίδη, τον Στρατή Χαβιαρά, τον Χάρη Βλαβιανό, τη Σοφία Νικολαΐδου και τον Μάνο Ελευθερίου ώς τη Μανίνα Ζουμπουλάκη και τον «Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ»...

Υψηλή ζήτηση

Η πρώτη φουρνιά των σπουδαστών του θ' αποφοιτήσει την ακαδημαϊκή χρονιά 2009-2010. Κι όσοι ενδιαφέρονται να ενταχθούν στο πρόγραμμα φέτος, πρέπει να υποβάλλουν τις αιτήσεις τους από την ερχόμενη Τετάρτη ώς τις 30 Σεπτεμβρίου, μαζί με τ' απαιτούμενα δικαιολογητικά - από τους τίτλους των πανεπιστημιακών τους σπουδών, όποιες κι αν είναι αυτές, μέχρι επιστημονικό ή λογοτεχνικό δείγμα γραφής. Μόνο 25 άτομα δέχεται το μεταπτυχιακό ετησίως. Κι αν κρίνουμε από τις περσινές αιτήσεις (πάνω από 120), η ζήτηση αναμένεται να είναι και πάλι υψηλή.

«Η έναρξη του μεταπτυχιακού συνέπεσε με τις πρώτες προσπάθειές μου να "εκθέσω" ποιήματά μου, οπότε σκέφτηκα θα 'ταν μια καλή ευκαιρία να δω εκ των έσω το πώς και το γιατί της δημιουργικότητας», λέει ο ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής Βαγγέλης Γαλάνης από τα Τρίκαλα, ένας από τους τυχερούς της περσινής χρονιάς.

Πώς ένα παιδί, σαν αυτά που συναντάει με την επαγγελματική ιδιότητά του, μπορεί με λίγα κομμάτια ξύλο να στήσει ένα ολόκληρο σενάριο οικογενειακής πραγματικότητας; Ετσι κι ο ίδιος, θέλησε να παρακολουθήσει «πώς μια εικόνα, ένας ήχος, μια λέξη ή ένα αστραπιαίο συναίσθημα εξελίσσεται σε λογοτεχνικό κείμενο που στη συνέχεια διαβάζεται, αναλύεται και γίνεται αντικείμενο κριτικής». Να βιώσει, μ' άλλα λόγια, τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ αναγνώστη και δημιουργού, μετρώντας παράλληλα την ...έμπνευση και τις δυνάμεις του.

«Εμείς δεν παράγουμε συγγραφείς, αλλά σίγουρα παράγουμε καλύτερους αναγνώστες», διαβεβαιώνει ο Μίμης Σουλιώτης, ο οποίος επί μία δεκαετία, μαζί με τον Θανάση Βαλτινό, εμψύχωνε σεμινάρια δημιουργικής γραφής σε κάμποσες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας, έχοντας πλήρη συνείδηση πως το ταλέντο δεν διδάσκεται, αλλά η μετάδοση συγγραφικών εμπειριών και τεχνικών γραφής και χρήσιμη είναι και εφικτή.

«Ενδεχομένως να υπάρχουν φοιτητές που ενδιαφέρονται κυρίως για το "χαρτί"», παραδέχεται, «καθώς ένα διετές μεταπτυχιακό μετράει σε διαγωνισμούς όπως ο ΑΣΕΠ και συνοδεύεται από ένα μικρό επίδομα στο χώρο του Δημοσίου. Στην πλειονότητά τους, όμως, ήρθαν σ' εμάς για να... παίξουν με το γράψιμο».

Ανάμεσα στους παραπάνω κι ο Γιώργος Παναγιωτίδης, δάσκαλος σε δημοτικό των Σεπολίων, με τρεις ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του και βραβευμένος το 2008 από το περιοδικό «Διαβάζω» για το μυθιστόρημά του «Ερώτων και αοράτων» (εκδ. Γαβριηλίδη). Ανοιχτός σε νέους ορίζοντες, ήταν έτοιμος να γραφτεί στα σεμινάρια του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου, όταν, σερφάροντας στο Ιντερνετ, είδε ότι ξεκινά στη Φλώρινα το μεταπτυχιακό.

«Το γεγονός ότι δεν επρόκειτο για κάποια μεγάλη φιλοσοφική σχολή, αλλά για μια παιδαγωγική της περιφέρειας, μ' έκανε να διστάζω» ομολογεί. «Η έκπληξή μου όμως ήταν ευχάριστη. Κι όσο κουμπωμένοι ήμασταν όλοι στην αρχή τόσο χαιρόμαστε σήμερα να διαβάζουμε και να γράφουμε, περιμένοντας ο ένας το σχόλιο του άλλου».

Μέσα σ' αυτήν την ατμόσφαιρα... «λύθηκε» και η φιλόλογος Ελεονώρα Αναγνώστου, η οποία ενώ αρχικά επεδίωκε να μελετήσει «τη λογοτεχνία από την πλευρά της συγγραφής» χωρίς να γράφει η ίδια, σήμερα επιδίδεται με τη σειρά της στην τέχνη της μυθοπλασίας. Κι όπως όλοι οι συμμαθητές της, συμμετέχει στη σύνταξη του περιοδικού που στήνεται αυτήν την εποχή στη σχολή και θα παρουσιαστεί σε ειδική εκδήλωση το χειμώνα στην Αθήνα.

Η πεζογράφος Σοφία Νικολαΐδου που, εν μέσω ασκήσεων, παιγνίων και προτεινόμενης βιβλιογραφίας, διδάσκει στο πρόγραμμα τόσο Ιστορία της Νεοελληνικής και Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας όσο και το σχετικό με το διδακτορικό της θέμα περί Λογοτεχνίας και Νέων Τεχνολογιών, βρίσκει εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την «πληθυσμιακή σύνθεση» της τάξης:

Περισσότερες γυναίκες

«Σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως», λέει η ίδια, «η γυναικεία παρουσία δεν είναι συντριπτική. Υπάρχει ισορροπία στα φύλα, οι ηλικίες των φοιτητών κυμαίνονται μεταξύ 22 και 50 ετών, και -το πιο συγκινητικό- υπάρχουν άτομα που ταξιδεύουν κάθε Σαββατοκύριακο στη Φλώρινα από διάφορα σημεία της χώρας, ώς κι από την Πάρο! Κάποιοι δημοσιογραφούν σε free-press, κάποιοι δημοσιεύουν τακτικά σε λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ κάνα δυο έχουν ήδη εκδώσει γραπτά τους.

»Φανατικοί όλοι τους με τα γράμματα, έχουν συνήθως πίσω τους θεωρητικές σπουδές, αλλά πλάι στους εκπαιδευτικούς, τους δικηγόρους ή τους κοινωνιολόγους, υπάρχουν και απόφοιτοι του Πολυτεχνείου, σχολών πληροφορικής, ακόμα και γυμναστές. Είμαι μια ανομοιογένεια που δίνει στο μάθημα τροφή και... σπίθα, κάνοντας τη διδασκαλία ακόμα πιο ζωντανή».

* Περισσότερες πληροφορίες για το μεταπτυχιακό δημιουργικής γραφής στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας www.nured.uowm.gr

Μίμης Σουλιώτης, Περί ποιητικής (ξδ')

Γράφει σαν βουβός εκ γενετής,
κάτι φαντάζεται, αλλάζει χέρι ή μολύβι,
πετάει τον κόπο του απογεύματος,
βγάζει νέο χαρτί για αλλιώτικους τόνους,
θα γράψει ή καλύτερα ή χειρότερα,
στην απλή τούτη τέχνη δεν ισχύει
το «κάθε πέρσι και καλύτερα».

Από τη συλλογή Περί ποιητικής (1974-1999) (1999)

Κάτι άλλο;

Αυτές οι μέρες ήταν γεμάτες από εμπνεύσεις για ατελείωτο γράψιμο, όμως δεν πρόλαβα να κλειστώ στο δωμάτιο με τα κατεβασμένα πατζούρια και τις έχασα, τουλάχιστον έζησα έντονα και γέλασα πάρα πολύ …

Υ.Σ Κι όμως κι άλλος γάμος στις 25 Σεπτεμβρίου, τραβάω τα μαλλιά μου, κλαίω από τα νεύρα μου…ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΦΕΤΑ ΕΛΕΟΣ!

Σάββατο, Αυγούστου 28, 2010

ΟΙ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΑΣ

Λοιπόν που να σας τα λέω, μ __ναροςςς! Σε προηγούμενο post μου Όλα του γάμου δύσκολα σας γκρίνιαζα για το γάμο του αδερφού του καλύτερου μου φίλου,που στην αρχή σκεφτόμουνα, να μην πάω καν,αφού δεν ήξερα τι να φορέσω,ενώ ο Γιώργος μου επισήμανε ότι με ήθελε στην πένα!Τώρα να δείτε τι έχει να γίνει!

Σάββατο αξημέρωτα,αφού έχω ρίξει έναν ατελείωτο ύπνο από την προηγούμενη,σηκώνομαι χαρωπή-χαρωπή και τσούπ-τσούπ πάω στην αγορά.
Πρώτη στάση ATM Εθνικής! Παθαίνω σοκ με το υπόλοιπο,ευτυχώς εγώ δεν είμαι σε στενωπό,ούτε σε αδιέξοδο οικονομικό όπως λένε τα Ημισκούμπρια!Τελικά αυτές οι μαλακό ώρες στη δουλειά δεν πάνε χαμένες, αλλά είμαι κι εγώ σωστή διαχειρίστρια!!!(μαμά ακούς; )

Επίθεση, εμπρός μαρς !Ναι το αποφάσισα θα πάρω φόρεμα για το γάμο,αν και στην ντουλάπα μου έχω χιλιάδες σεμνά και κουλτουριάκα φορέματα δεν πάει κανένα για το γάμο και το πιο τραγικό έχω δυο που είναι για γάμους και για πανηγύρια τα οποία τα έχω φορέσει από μια φορά το καθένα!Μου είπε ο Γιάννης να βάλε ή αυτό ή εκείνο που έχεις είναι πολύ ωραία. Μα τι λες χρυσό μου; Με γαμπρό Λαρισαίο και πεθερά Θεσσαλονικιά είμαι να εμφανιστώ με το λινό στο γάμο; Τρελάθηκες; Θα φάω πόρτα, δεν θα μου δώσουνε ούτε μπομπονιέρα !

Τι φόρεμα να πάρω; Στην αρχή πέφτω στην ίδια λούμπα.Μπαίνω στο δοκιμαστήριο και κάθε φόρε βγαίνω σαν κουφετάκι.Ωραία δεν μπορώ να πω αλλά έχω αλλεργία δεν μπορούσα να τα αντέξω πάνω μου πάνω από πέντε λεπτά! Έχω αλλεργία στα τουαλετέ, μέχρι που εμφανίστηκε μπροστά μου εκείνο το θεσπέσιο άσπρο φόρεμα με κάτι στρασοσχεδιάκια.

Είπα να μην το πάρω γιατί είναι άσπρο και γιατί στους γάμους δε λέει να σε μπερδεύουνε με τη νύφη, το είχε και σε άλλα χρώματα αλλά εμένα μόνο αυτό μου άρεσε, ουγκ!

Για να είμαι ειλικρινής,μου το πρότεινε η πωλήτρια και στην αρχή το κοιτούσα με μισό μάτι,αλλά από μέσα μου είπα δεν το δοκιμάζω όλα τα άλλα ήταν πατάτες!

Το φοράω,έρχεται και μου το κουμπώνει από πίσω και μόλις με κοιτάω με αυτό στον καθρέφτη, με ερωτεύτηκα!Τι μ—ναρος είναι αυτός έλεγα, φτούσου κοπελάρα μου!Μιλάμε σούπερ ντούπερ,κοντούτσικο για να φαίνονται οι ποδάρες μου(ΨΩΝΑΡΑΑΑΑ),εφαρμοστό,με μισή πλάτη και έναν ώμο έξω,και να μου κάνει ένα θεσπέσιο κωλαράκι!Βασικά πολύ σέξι,εμ τελικά μέχρι και τα τρία κιλάκια που έχασα τώρα τελευταία,έκαναν τη διαφορά!Αυτό μια χαρά φοριέται και στα μπουζούκια,βέβαια έχω να πατήσω το πόδι μου προ αμνημονεύτων χρόνων,αλλά ευκαιρία να πετάξω τα λινά, και τα βιβλία και να το ρίξω στα μίνι και στα μπουζούκια! Σήμερα με αυτό το φόρεμα βγήκε προς τα έξω το σκυλί που έκρυβα μέσα μου!

Τεσπά για να μην τα πολυλογώ οι αγορές είχαν και συνέχεια αφού φυσικά πλήρωσα τα μαλλιοκέφαλα μου για λίγο μόνο ύφασμα,μου έφτιαξε τρομερά η διάθεση και ειδικά όταν το φόρεσα με τα δωδεκάποντα μου!Το καλύτερο από όλα;Ο Γιάννης δεν ήθελε να έρθει μαζί μου στο γάμο, γιατί βαριέται κι εκείνος όπως κι εγώ αφόρητα όλες αυτές τις κοινωνικές εκδηλώσεις, μου έλεγε τράβα μόνη σου και βρες και πες μια δικαιολογία για μένα μου είπε, αλλά, αλλά λέω, μόλις γύρισα σπίτι ,φόρεσα το φόρεμα,τον ξύπνησα και έκανα τρις στροφές μπροστά του,αυτό ήταν!Χωρίς να πω τίποτα τον έπεισα να με συνοδέψει και στην εκκλησία αλλά φυσικά και στο τραπέζι.

Μου είπε χαρακτηριστικά,τελικά λέω να έρθω κι εγώ στο γάμο ,που να σε αφήσω μόνη σου;(χαχαχαχα!) Άντε παιδιά θα παντρευτεί κανένας άλλος τώρα που πήρα φόρα;Όσο για φωτό από το φόρεμα,να περιμένετε μετά τις 11 Σεπτεμβρίου όπου είναι ο γάμος και προβλέπεται να το φορέσω…

Σμάκια πολλά και καλό σας Σαββατοκύριακο!