Τετάρτη, Δεκεμβρίου 30, 2009

Ρεβεγιόν 2010


Πάει ο παλιός ο χρόνος ας γιορτάσουμε παιδιά και του χωρισμού ο πόνος ας κοιμάται στην καρδιά!

Κι όμως είμαι ακόμα στη δουλειά κι όμως μέχρι τελευταία στιγμή δουλεύω!

Λαρισαϊκή αγορά σου έρχομαι και θα σου κάνω άσχημη επιδρομή για δώρα, όσο για το που θα κάνω ρεβεγιόν;
Άγνωστο.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα είμαι σίγουρα με τον Τζόναρο που λέει και ο Χρυσόστομος…



Υ.Σ Ξάδερφε για σένα,σηκώστε όλοι τα χέρια ψηλά… Άντε γεια

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 28, 2009

Καραβάκι


Λίγες ώρες πριν βάψω το μαλλί μου ακόμα πιο σκούρο,ακόμα πιο βαθύ μαύρο,σκέφτομαι ότι δεν υπάρχουν επιτυχημένες και αποτυχημένες ζωές,μόνο σωστές και λάθος επιλογές.

Η ζωή είναι σαν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο που από μικρός το στολίζεις,άλλοτε με πολύχρωμες μπάλες,άλλοτε με μονόχρωμες ή δίχρωμες,άλλοτε με μπάλες διαφορετικού μεγέθους και άλλες φορές όχι.Υπάρχουν στιγμές που κάνεις πιο ριζικές αλλαγές, αλλάζεις δέντρο, το καις,μια χρονιά δεν στολίζεις βρε αδερφέ,βάζεις φωτάκια με μουσική.

Συνήθως κάθε χρόνο λες πως το καινούργιο σου δέντρο είναι καλύτερο από το περσινό, άδικη σύγκριση αλλά έτσι γίνεται,άλλες φορές πάλι βρίσκεις ένα στολισμό δέντρου και λες ωπα εδώ είμαστε,έτσι θα στολίζω το δέντρο μου για πάντα και όντως μπορείς να το κρατήσεις για πάντα μπορεί και να αλλάζεις που και που. Έτσι είναι και οι επιλογές , από το τι χρώμα μπλούζας θα φοράς, μέχρι το τι θα φας,τι δουλειά θα κάνεις και με ποιον άνθρωπο θα επιλέξεις ή όχι να ζήσεις τη ζωή σου,όλες οι μικρές-μικρές επιλογές και αποφάσεις δημιουργούν τον τρόπο που διαλέγεις να ζήσεις και δημιουργούν «δημιουργικές» ή «χαμένες» ζωές.

Δεν γεννήθηκε κανείς να ξέρει τη ζωή,ούτε βγήκε κανένα manual ευτυχισμένης ζωής, εξάλλου για τον καθένας μας θα χρειαζότανε ένα διαφορετικό. Νομίζω ότι το μονοπάτι που σε οδηγεί στην ευτυχισμένη ζωή,είναι αυτό των λάθος δρόμων και των αποτυχημένων επιλογών, συντρόφου, σπουδών, επαγγελματικής ιδιότητας.Μην γκρινιάζετε επειδή εσάς η μοίρα σας χτυπάει αλύπητα,κάτι ξέρει,και στο κάτω –κάτω είπαμε, δεν ξέρατε, δεν ρωτήσατε , δεν σας άρεσε. Τότε γιατί δεν φεύγετε; Βάλτε φωτιά στο δέντρο, αλλάξτε μπάλες , με απλά λόγια γυρίστε σελίδα , κάντε άλλη επιλογή. Μετά από πολλές κιτς και άχαρες μπλούζες που φόρεσες στη ζωή σου, επιτέλους βρήκες μια να σου αρέσει, όχι επειδή έτυχε, έκατσε και είσαι αναγκασμένος να την φοράς γιατί κάποιοι στο επέβαλαν σαν στολή, αλλά γιατί γουστάρεις την φοράς και χαίρεσαι , την προσέχεις, την φροντίζεις και την πλένεις στους 30 βαθμούς να μην γαριάσει .

Δεν γουστάρω να βλέπω ανθρώπους να λένε δεν γουστάρω και να μένουν (το έχω κάνει κι εγώ στο παρελθόν) δεν μπορείς να λες έχουν δει εμένα τα μάτια μου, ουυυυυυ, σκατά και σκατά και να μένεις στα σκατά ή σου αρέσουν τα σκατά και είναι ο τρόπος που διάλεξες να ζήσεις και είσαι και ευτυχισμένος αλλιώς μη λες παπαρίες σε εμένα, δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να ζήσεις κοίτα γύρω σου.

Γίνε μοναχή, μπαλαρίνα, θεούσα ή τραγουδίστρια , μείνε ανύπαντρη , γίνε μεγιστάνας, παντρέψου κάποιον που αγαπάς ή κάποιον από συμφέρον, μείνε μόνος σου ή κάνε φίλους, μπες σε μια γυάλα να μην σε φτάνει και να μην σε πληγώνει τίποτα , κάνε παιδιά , κάνε στείρωση , κυνήγα το νόμπελ , γίνε εθνικός σταρ ή Ελένη Μενεγάκη(όταν ήταν στα πάνω της) , αν θες πάρτα και ένα –ένα με τη σειρά και διάλεγε ποιο σου ταιριάζει καλύτερα , μείνε όπου νιώθεις καλά , μπορεί να νομίζεις πως αυτός είναι ο δρόμος σου και να μείνεις και για πολύ καιρό, για χρόνια, αλλά αν κάποτε πάψεις να νιώθεις καλά ίσως να είχες την ψευδαίσθηση ότι ήταν αυτός ο δρόμος σου, τότε άλλαξε δρόμο και ψάξου, ποτέ δεν τελειώνει ,εξάλλου η ζωή δεν είναι μονόδρομος, μην αναθεματίζεις που γέρασες και δεν βρήκες το λιμάνι σου, ίσως να έζησες καλύτερη ζωή από αυτόν που το βρήκε νωρίς, θυμήσου τις αποτυχημένες σου προσπάθειες πάντα με χαμόγελο, θυμήσου πόσα δέντρα άλλαξες , φαντάζεσαι να είχες για πάντα το ίδιο, ίσως τελικά να ήταν και μονότονο, εγώ πάντως άλλαξα προορισμό, έβαλα μπουρλότο στο δέντρο , γύρισα στην παράδοση μπήκα στο καραβάκι μου και φεύγω με το Γιάννη για Τζαμάικα και μην την είδατε τη sophie_jamaica

Τρίτη, Δεκεμβρίου 22, 2009

ευ ζην


Καλά το 2009 πριν φύγει τα έφερε όλα μαζί, στην δουλειά γίνεται της πουτάνας κοινοποιήσεις, μαλακίες σε λίγο με βλέπω να κινούμαι νομικά αν δεν αλλάξουν τα πράγματα, τουλάχιστον ξέρω και τι πρέπει να κάνω, να κάπου που μου χρειάστηκε η πτυχιακή μου, με τόσα νομικά έγινα ξεφτέρι! .
Καλές οι σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ε.Α.Π αλλά και εκεί κλασσική γραφειοκρατία θέλουν και φρέσκα ευρώπουλα να αποστείλω μέχρι τις 15 Ιανουαρίου, ενώ 30 και 31/01/10 θα κάτσω στα έδρανα στην Πανεπιστημιούπολη Αθηνών (Ζωγράφου), ω ναι εξετάσεις ΑΣΕΠ, γιατί οι εξετάσεις ποτέ δεν τελειώνουν και ξανά προς την δόξα τραβούν!!!!

Προς το παρόν μου βγαίνουν τα μάτια για να διαβάζω Μαρξ, Σαιν Σιμόν , Κοντ και τις διάφορες παπαρίτσες που είπανε για αυτή την άτιμη κοινωνία που άλλους τους ανεβάζει και άλλους τους κατεβάζει στα τάρταρα … Εμένα αυτό που μου άρεσε είναι μια ατάκα του Ρουσσώ «Ο πρώτος που έφραξε ένα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει ‘αυτό εδώ είναι δικό μου’ και βρήκε ορισμένα πρόσωπα, αρκετά ηλίθια να τον πιστέψουν, είναι αυτός που υπήρξε ο θεμελιωτής της ιδιοκτησίας»

Κουράγιο λοιπόν, θα μου χρειαστεί μπόλικο!

Το χρυσάφι του καημένου


Τασούλη τον φωνάζαμε όλοι,μιας και ήταν ο βενιαμίν της πολυκατοικίας.Όχι Αναστάσιος, Τάσος ή κάτι άλλο,Τασούλης για μια ζωή,ακόμα κι όταν μεγάλωσε και άρχισε να φέρνει γκόμενες και να τις γαμάει στην ταράτσα,ακόμα κι όταν έσερνε το καροτσάκι της κόρης του.

Όλα ταίριαζαν σωστά,οι γονείς του ήταν οι μοναδικοί νοικάρηδες στην πολυκατοικία, όλα τα άλλα διαμερίσματα ήταν ιδιόκτητα και μεγάλα,ενώ ο Τασούλης με την οικογένεια του έμενε σε ένα στριμωχτό δυάρι στο ισόγειο.

Σπούδασε και για να σπουδάσει δούλεψε στις χειρότερες δουλειές , πάρκαρε τη σακαράκα του δίπλα στο σπορ αυτοκίνητο του βουτυρομπεμπέ κανακάρη του πέμπτου, παρόλα αυτά κάνανε παρέα και ήταν πραγματικοί φίλοι.

Ο Τασούλης έτυχε μεγαλώνοντας να κάνει παρέα με πλούσια και ευκατάστατα παιδιά,ίσως λίγο κακομαθημένα από τα λεφτά του μπαμπά αλλά με αγνή ψυχή.Ήταν πραγματικά άρχοντες,που φορούσαν διαφημιστικά t-shirt από τα σουβλατζίδικα της γειτονιάς τους,δεν είχανε εξάλλου κανένα μα κανένα λόγο να δείξουν τα λεφτά τους προς τα έξω, φαινόταν από μόνα τους.

Παρόλα αυτά ποτέ δεν θεώρησαν τον Τάσούλη Τάσο,ήταν για μια ζωή ο Τασούλης,το καλό, τίμιο και φτωχό παιδί σαν τον Ξανθόπουλο,αλλά ποτέ ισάξιος τους.Ο Τασούλης ήταν το παιδί για όλες τις δουλειές,ο πραγματικός φίλος που ήταν πάντα εκεί,εκείνος που τους πλήρωνε σχεδόν πάντα γιατί αν και είχανε λεφτά,ο μπαμπάς τους δεν τους έδινε ποτέ αρκετά για να χαλάνε στα μπουζούκια και ο Τασούλης που δούλευε από μικρός είχε πάντα γεμάτη τσέπη,αλλά δεν πήδηξε ποτέ τις γκόμενες που είχαν πάρει εκείνοι μέσα στα σπορ αμάξια τους,δεν σπούδαζε σε κάποια σχολή του εξωτερικού,δεν φορούσε Armani και δεν είχε μάθει ποτέ τι εξουσία δίνουν σε έναν άνθρωπο τα λεφτά.

Ο Τασούλης όμως μέσα του γελούσε και ήξερα καλά ότι ήταν πολύ πιο πλούσιος από εκείνους και ευτυχισμένος.

Σοφούλα!!!!!Δεν επιτρέπω σε κανέναν άλλο να με λέει έτσι,έκτος από τη θεία μου τη Βάσω. Tο Σοφάκι πάει κι έρχεται,το Σοφούλα δεν μου άρεσε ποτέ. Η αλήθεια είναι ότι στην πραγματικότητα είμαι ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος από ότι πλασάρομαι εδώ μέσα. Στην καθημερινή μου ζωή, δεν μιλάω πολύ, δεν περιαυτολογώ, δεν ανοίγομαι κι ας ξεβράζω εδώ κάθε σκέψη μου, είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι γύρω μου αγνοούν σχεδόν τα πάντα για μένα είτε γιατί δεν τους τα έχω πει ποτέ είτε γιατί όταν με ρώτησαν απάντησα στα πεταχτά (Ο μοναδικός άνθρωπος που ξέρει τα πάντα για μένα από μένα είναι ο Γιώργος που είναι φίλος μου από το 1998).

Κανείς δεν ξέρει,πόσα λεφτά έχω,πόσα δηλώνω στην εφορία,τι δουλειά κάνει ο πατέρας μου ή ο γκόμενος μου,τις γνώσεις μου,τις σπουδές μου,τις πολιτικές απόψεις μου,όλοι έχουν μια θολή εικόνα. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που μου έμαθε ίσως κακώς τελικά να μην προκαλώ και έτσι πορεύτηκα μέχρι τώρα.

Πόσες φορές δεν έχω βρεθεί σε παρέες με γκόμενες του κώλου, που φοράνε φιρμάτα πανάκριβα ρούχα, που αν ανοίξεις την ντουλάπα τους έχουν μόνο αυτά να φορέσουν και στο παίζουν Αθηνά Ωνάση μόνο και μόνο για να «τυλίξουν» κάποιο πλούσιο γκόμενο και με κοιτάνε με λύπηση γιατί εγώ είμαι ντυμένη όπως πάντα κάζουαλ και δεν έχω στρωμένο καλά το μανό μου.

Πόσο ντεκαπάζ σκεπάζει την ρίζα τους,που όταν ανοίγουν το στόμα δεν έχουν τι να πουν,το πιο θλιβερό είναι όταν συναντάς κοριτσάκια που είναι πανέξυπνα και όμως για να είναι αποδεκτές πνίγουν την εξυπνάδα τους στο ντεκαπάζ για να μπορούν να ανήκουν σε ένα σύνολο. Πόσο μαλακισμένη κοινωνία έχουμε; Εγώ και ο Τασούλης γελάμε όταν τους κοιτάμε στα μάτια να μας μιλούν με έπαρση,ότι εκείνοι ξέρουν πιο πολλά,ότι είναι πιο έξυπνοι και πλούσιοι από μας,ότι έχουν τα πάντα σε αυτή τη ζωή κι εμείς τίποτα, κλάιν Τασούλη μην μασάς,εμείς έχουμε τα πάντα κι αυτοί τίποτα,φελλοί του κώλου σου λέω, που αν τους γυρίσεις ανάποδα δεν έχουν τίποτα…

Πάμε διακοπές …

Υ.Σ Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα ακριβά ρούχα , αυτοκίνητα και ακίνητα μ’ αρέσουν τα χρησιμοποιώ και τα απολαμβάνω . Πάντα παίρνω στη ζωή μου κάτι που να ταιριάζει στις ανάγκες μου και όχι για να δείξω κάτι άλλο, μια χαρά είναι τα λούσα και μαγκιά σε όσους μπορούν να τα έχουν, αλλά δεν είναι εκεί η ουσία…

Κυριακή, Δεκεμβρίου 20, 2009

Ε.Α.Π ΣΟΥ'ΡΧΟΜΑΙ


Μπορεί να μην κέρδισα στο διαγωνισμό του Jacobs στα flocafe, αλλά με
κατηγορία κατάταξης Α και σούπερ ντούπερ σειρά κατάταξης, με χαρά κάνω την εγγραφή μου στο ανοιχτό Πανεπιστήμιο, ουυυυ κερνάωωωωωωω!
http://www.eap.gr/

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 17, 2009

351 days


Κάθε χρόνο από τότε που διατηρώ αυτό το blog κάνω έναν απολογισμό για τη χρονιά που πέρασε,σκέφτηκα πως είναι νωρίς να το κάνω από τώρα,γιατί η ζωή μου έμαθε πως όλα μπορούν να ανατραπούν μέσα σε μια μέρα,πόσο μάλλον σε δεκατέσσερις που απομένουν. Όποτε σήμερα θα σας γράψω για τις 351 που πέρασαν…

Το 2009,χωρίζεται ακριβώς στη μέση,το πρώτο του εξάμηνο ξεκίνησε με εμένα να έχω μείνει χωρίς δουλειά και όλα τα κακά πλάκωσαν σιγά-σιγά. Tι ξύλο έπαιξα με «φίλους»(μπουνιές,κλοτσιές σκισμένα ρούχα και τέτοια,όχι αστεία), τι ταξίδια απελπισίας έκανα,τι αποτυχημένες μετακομίσεις,πόσο χαμηλά άφησα να πέσει η αυτοπεποίθηση και ο εγωισμός μου,τι άκυρες γνωριμίες,τι ανθρώπους κορόιδεψα, τι αλκοόλ κατανάλωσα,τι βρισίδια,τι σπίτια άλλαξα,τι ρούχα και πράγματα πέταξα και απειλές δέχτηκα,τι κλάμα και κακό,τι μαυρίλα και κατάθλιψη, διέξοδες καταστάσεις που ενώ ήθελα να ξεφύγω δεν μπορούσα και ουσιαστικά να μην έχω τη δύναμη για να ξεφύγω,φόβος και πολύ κρυφτό.

Έκλεισα πολλές εκκρεμότητες που τις κουβαλούσα από παλιά και όσο δύσκολο και επώδυνο κι αν ήτανε τα κατάφερα,σε όλα. Κάποια στιγμή ο διευθυντής της εφημερίδας που δούλευα μου ζήτησε να γυρίσω πίσω και όλοι μου έλεγαν να πάω,αφού δεν είχα και τίποτα καλύτερο να κάνω,δεν γύρισα ποτέ και μεταξύ μας δεν το μετάνιωσα καθόλου.Από την άλλη το θέμα δουλειά με έκαιγε τόσο,όσο και η ξινίλα από τα ποτά στο στομάχι μου,με τα ατελείωτα τσιγάρα ενώ εγώ διερωτόμουν σε εφήμερες παρέες,γιατί εγώ ΔΕΝ έχω βρει την αποδοχή και την προσωπική ευτυχία.

Το ταξίδι στο Amsterdam τον Μάιο,είναι από μόνο του ένα ξεχωριστό κεφάλαιο,ίσως να ήταν και το πρώτο μεγάλο βήμα που έκανα για να ξεχάσω,να θρηνήσω τις χαμένες μέρες και να προετοιμαστώ για την αλλαγή,που τότε ούτε που γνώριζα πως θα έρθει και μάλιστα τόσο γρήγορα. Πέταξα στην κυριολεξία ότι με βάραινε από παλιά,δάμασα όλα εκείνα που μου θύμιζαν συνεχώς τις αποτυχημένες μου προσπάθειες,δεν τα είχα με την μοίρα ή την γκαντεμιά μου,ήξερα καλά ότι λουζόμουνα τις λάθος επιλογές μου και σε αυτό δεν έφταιγε κανείς άλλος έκτος από εμένα,απλά είχα αφήσει τη ζωή να με πάει κάπου που δεν γούσταρα μια, και αντέδρασα.

Το κακό ήταν ότι αντέδρασα με μεγάλη χρονική καθυστέρηση αλλά τουλάχιστον το έκανα. Είχα καταντήσει μια κινούμενη πιτζάμα μέσα σε τέσσερεις τοίχους, αφού από ένα σημείο και μετά σπάνια έβγαινα από το σπίτι μου, τις περισσότερες ώρες κοιμόμουνα , θυμάμαι που στεκόμουνα πίσω από το παράθυρο για να δω λίγο φως αλλά ποτέ δεν άνοιγα την μπαλκονόπορτα .



Στην αρχή έδειχνα να μην βάζω μυαλό,γιατί στο παραπέντε γλύτωσα και πάλι από μια ακόμα μεγάλη γκάφα και ξαφνικά όλα άλλαξαν μέσα σε μια μέρα,στις 4 Ιουνίου 2009,ένα μήνυμα για μια βραδινή δροσερή μπύρα στο Jukebox που τελικά κατέληξε σε τεκίλες και με αφορμή τη συναυλία των Israel Vibration στη Θεσσαλονίκη,όλα άλλαξαν,σε ευχαριστώ Selassie μου.

Δυο μέρες μετά,αντάλλαξα τα πραγματικά αλμυρά φιλιά μου,όχι με μια ίντσα φοινικιάς,(όχι άλλες φοινικιές),αλλά με μια ολόκληρη ζωή,το μόνο που χρειάστηκε ήταν ένα φιλί μέσα στη θάλασσα ενώ κολυμπούσαμε με οδηγό τα τζαμαϊκανά χρώματα στον καρπό σου,κι έτσι άνθισε η ζίνια της ζωής μας και έριξα όλα τα δάκρυα μου στη θάλασσα για να ξορκίσω το χθες που μπορεί να με παίδεψε αλλά μου έμαθε τόσα πολλά και που τελικά με οδήγησε σε σένα…

Κι εκεί που τεμπέλιαζα ανέμελα στην αγκαλιά σου και που τσιμπιόμουν μήπως και δεν ήταν αλήθεια,τότε που με τίποτα δεν ήθελα να βρω δουλειά και που δεν με ένοιαζε κιόλας,το επόμενο πρωί 3 Ιουλίου και μετά από την συναυλία των Israel στο σπίτι του Ανδρόνικου στη Θεσσαλονίκη το τηλέφωνο χτύπησε μόλις κλείναμε την πόρτα και όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να πάμε να βρούμε τους άλλους στην άνω πόλη σου ανακοίνωσα «6 του μηνός πιάνω δουλειά,με πήρανε!!!»

Από τότε μου έχουν κάνει πρόταση να γράψω σε τρία site,α ξέχασα ότι είχα φτιάξει κι εγώ ένα με τον φίλο μου το Θανάση που πήγε άπατο και το παρατήσαμε,και να κάνω δυο εκπομπές, μια σε αναλογικό και μια σε ψηφιακό ραδιόφωνο,τους έγραψα όλους και όσο έγραφα αυτό το ποστ δέχτηκα και άλλη πρόταση μόλις πριν από 5 λεπτά να γράφω στο www.getloud.gr.Το χαβά μου,συνεχίζω να κάνω ταξίδια και να μην αφήνω σαββατοκύριακο να πάει χαμένο(χα, χα,χα μόλις τώρα μας έφεραν και καινούργιες καρέκλες στη δουλειά, sato όχι αστεία και όπως λέει και η διαφήμιση ή κάτω ή sato,αλλά πολύ χλίδα βρε παιδί μου προεδρικές και έτσι χαχαχα,τώρα τις δοκιμάζουν όλοι στο γραφείο,πολύ γέλιο!)

Έχουν απομείνει δυο εβδομάδες για να φύγει το 2009,είμαι ευτυχισμένη,υγιής, ερωτευμένη,το 2009 τα πήρε και τα έδωσε όλα,κυρίως ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, έχω πολλά όνειρα και σχέδια για το μέλλον, δεν σας τα λέω για να μην με ματιάξετε, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου έχω κοινά όνειρα και κοινά σχέδια και κοινές πορείες,πρώτη φορά συμβαδίζουμε με έναν άνθρωπο για πρώτη φορά, μοιράζομαι το μέλλον μου και είναι υπέροχο ….

Σ’αγαπάω

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 16, 2009

Eυφυΐα

Είμαι απαισιόδοξος
λόγω ευφυΐας
και αισιόδοξος λόγω θέλησης.

Antonio Gramsi

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 14, 2009

car accident-hospital



Στο νοσοκομείο, κρατάω παρέα στον φίλο Αχιλλέα!!!!! Νομίζω ότι σε έκανα και πέρασες καλά δεν μπορείς να πεις εεεε;;;; Εντάξει μπορεί να πονούσες λίγο από τα γέλια , αλλά τον άλλο πόνο σου τον ξέχασες!

Bulgaria



Το ξενοδοχείο που μέναμε
http://www.mountain-paradise.org/


Βουλγαρία ακόμα ένα μεγάλο κεφάλαιο…

Ένα ταξίδι που έπρεπε να γίνει,για να σπάσει τη ρουτίνα,«δουλειά-υποχρεώσεις-ψώνια-λογιαριασμοί-σπίτι-έξω,τα ίδια και τα ίδια» Όλα πήγαιναν απίστευτα γκαντέμικα,όταν μια μέρα πριν την εκδρομή,με το που σχόλασα από την δουλειά,δέχτηκα ένα τηλεφώνημα.Η εκδρομή ακυρώνεται,χειρότερα δεν γίνεται...

Στην αρχή ένοιωσα σαν να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου, προσπάθησα να στεναχωρηθώ δεν γινότανε,είχα κάνει μια συμφωνία με τον εαυτό μου,ποτέ πια στεναχώρια για μαλακίες.

Κι αν δεν πάμε αυτό το Σαββατοκύριακο και τι έγινε,θα πάμε το άλλο.Ο φίλος μου ο Αχιλλέας,βγήκε ζωντανός από απίστευτη τράκα κι εγώ θα μιζεριάζω για μαλακίες;

Ο Γιάννης κατάλαβε την κατάσταση μου και χωρίς να μου πει τίποτα τα κανόνισε όλα εκείνος και τελικά πήγαμε. Αυτό που χάσαμε,ήταν ένα αστέρι από το ξενοδοχείο,αφού το προηγούμενο που είχαμε κλείσει ήταν πεντάστερο ενώ αυτό τετράστερο,αλλά κερδίσαμε 10 ευρώ και πρωινό (όλα τα λεφτά το πρωίνο)!!!!(απορώ πως θα ήτανε το πεντάστερο γιατί τέτοια χλίδα δεν ξαναχάρηκε ο κώλος μου)

Πρώτη φορά λοιπόν που πέρασα τα σύνορα οδικώς.Αν με κούρασε το ταξίδι με το λεωφορείο;Χα-χα-χα,καθόλου,αφού για να φανταστείτε πως τέσσερα χρόνια που έκανα το Πύργος-Λάρισα ήταν περισσότερα χιλιόμετρα από ότι Λάρισα-Bansko.

Η πρώτη εικόνα από Βουλγαρία είναι η ίδια χαρακτηριστική εικόνα που συναντά κάποιος στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ,χωράφια ακαλλιέργητα,σπίτια ετοιμόρροπα που όμως κατοικούνται,εξαθλίωση,Ελλάδα σε ταινίες αρχές του 70,σου δημιουργεί το ακριβώς αντίθετο συναίσθημα,από ότι ένα ταξίδι στις δυτικές χώρες της Ευρώπης.Τελικά εμείς είμαστε σε καλύτερη μοίρα ή αλλιώς υπάρχουν και χειρότερα…

Όταν φτάσαμε στο Bansko είδα την μεγάλη αντίφαση,παντού τριγύρω μου πολυτελή ξενοδοχεία,μαγαζιά με σουβενίρ,όλα γραμμένα σε 3 γλώσσες,Βουλγάρικα-Ελληνικά-Αγγλικά. Μαγαζιά που έπαιζαν ελληνική μουσική,όλα τίγκα στους έλληνες.Ελληνικά κτηματομεσιτικά που πουλούσαν 440 ευρώ/τ.μ,Θεσσαλονικείς με πολυτελείς εξοχικές κατοικίες στο Βansko,ελληνικές επιχειρήσεις που κυρίως νοικιάζανε εξοπλισμό για σκι .Άφθονο αλκοόλ με 4 λέβα δηλαδή 2 ευρώ( κι αυτές ήταν οι τσιμπημένες τιμές για τους τουρίστες.)

Χωρίς να το γνωρίζουμε πέσαμε πάνω και στο επίσημο opening του χιονοδρομικού με αποτέλεσμα να μην χάσουμε τα διάφορα happenings που έγιναν,αλλά και να περιμένουμε μια ώρα στα 2500 μέτρα,κι ενώ είχε σκοτεινιάσει και χιόνιζε ακατάπαυστα.Τελικά κάποια στιγμή μπήκαμε στο τελεφερίκ και γυρίσαμε,κι από εκεί κατευθείαν πήγαμε στο δωμάτιο βάλαμε τα μαγιό μας και πέσαμε στην εσωτερική πισίνα και μετά στο τζακούζι (!!!και μετά και μετά!!!!) ακολούθησε ένα απίστευτο μασάζ με αιθέρια έλαια.

Πραγματικά εκείνες τις ώρες καθώς και όταν είχαμε ανεβεί με το τελεφερίκ από τα 900 μέτρα που είναι το χωριό στα 2500 που ήταν το χιονοδρομικό (περίπου μισή ώρα διαδρομή),ήταν από τις ομορφότερες στιγμές που έχω ζήσει ever.

Χιονοδρομικό, καφές, σκιέρ από όλη την Ευρώπη,αλλά πέντε η ώρα έκλεινε και όταν λέμε έκλεινε,σε έδιωχναν κλοτσηδόν.Τώρα αν ήμουνα η Τζένιφερ Λόπεζ δεν ξέρω τι θα κάνανε, αλλά πέντε κλείνανε,πέντε έπαιρνες τον πούλο από το σαλέ αν δεν ήσουνα Τζένιφερ!

Όταν μπήκαμε οι δυο μας στο τζακούζι και παντού γύρω-γύρω είχε τζαμαρία και έβλεπα έξω τα χιονισμένα δέντρα ενώ το καυτό νερό έπεφτε πάνω στο κουρασμένο μου κορμί και στα ποδαράκια μου που είχαν ξεπαγιάσει από το κρύο και γνωρίζοντας πως όλα αυτά τα πλήρωσα με δικά μου λεφτά και όχι του μπαμπά μου,της πιστωτικής κάρτας,του γκόμενου ή από την περιουσία της μαμάς μου,η απόλαυση ήταν τριπλάσια και καθόλου δεδομένη.

Βέβαια τώρα που γράφω αυτό το post,θυμάμαι και τι περνάω κάθε μέρα για να βγάλω αυτά τα λεφτά,αλλά καταβάθος μ’αρέσει,εξάλλου πάντα ήμουνα μαζόχα,για κάποιο λόγο ποτέ η περήφανη μου φύση δεν άντεχε το να με ζούνε άλλοι(ζώο κανονικό!!!)


Επαναστάτρια χωρίς αιτία( μάλλον με αιτία την ανεξαρτησία μου) γύρισα στην μικρή μας σουίτα,άλλη πλάκα από εκεί,όταν μπήκαμε στο δωμάτιο και είδα,το σαλόνι, την κουζίνα, άλλο ξεχωριστό δωμάτιο,απίστευτη θέα και ζέστη, και ένα μπάνιο,που μέχρι να καταλάβω πως έβγαζε το χλιαρό ή το κρύο νερό είχα καεί σχεδόν ολόκληρη!

Ήπιαμε ένα απίστευτό κρασί που είχε μέσα στο δωμάτιο με φρούτα και μετά μέσα στο ψωλόκρυο βγήκαμε για φθηνό αλκοόλ …Έχω γράψει τόσες λέξεις κι ακόμα τίποτα για να περιγράψω το πόσο υπέροχα πέρασα,το πόση δύναμη μου έδωσε αυτό το ταξίδι,το πόσο ευτυχισμένη με κάνει ο teacher …

Ο γυρισμός δεν άργησε να έρθει,σουβενίρ δώρα για φίλους και μια μικρή στάση στο Σαντάνσκι,στην επιστροφή σκεφτόμουνα την επόμενη εξόρμηση στην Κωνσταντινούπολη,το πόσο δύσκολο είναι να την βγάλει πέρα η γενιά μου,το πόσο πολύ αγαπάω αυτόν τον άνθρωπο που κοιμάται στο δίπλα κάθισμα από εμένα,την επόμενη μέρα στη δουλειά,το πόσο πολύ διψάω να δημιουργήσω δικά μου και όχι να τρώω από τα έτοιμα,το πόσο διψάω να γυρίσω όλον τον κόσμο…

Υ.Σ Ο πατέρας μου αποφάσισε να μου κάνει δώρο για φέτος τα Χριστούγεννα ένα αυτοκίνητο, πειράζει που δέχτηκα και είπα το ναι;;;;; Ανεξαρτησία, ανεξαρτησία, αλλά και τα δωράκια ευπρόσδεκτα, χαχαχαχα! Εμα! Με έχουν φάει τα μέσα μαζικής μεταφοράς!

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 10, 2009

Δωσ' μου λίγη ακόμα αγάπη


Κάθομαι στο γραφείο με το φόβο ότι η μαύρη δερμάτινη καρέκλα θα γίνει προέκταση του κώλου μου, κάτσε να πάω να βάλω καφέ και θα σας τα πω αναλυτικά. Τις τελευταίες μέρες πιέζομαι πολύ στον εργασιακό χώρο, μεταξύ μας κλάιν πίεση, έχω ζήσει πολύ χειρότερα.

Πολλές φορές τα βράδια βλέπω εφιάλτες, αυτή είναι η καλή εκδοχή γιατί για να βλέπω εφιάλτες σημαίνει ότι κοιμάμαι , η δεύτερη εκδοχή είναι να ζω ή να σκέφτομαι εφιάλτες που αυτό σημαίνει ότι δεν κοιμάμαι και ούτε θα καταφέρω να κοιμηθώ.

Χρειάζομαι επειγόντως διακοπές, σκέφτηκα πως είμαι τυχερή , που μπορώ να ικανοποιώ τις ανάγκες μου άμεσα, ας μην είμαστε και πλεονέκτες , από αύριο χιόνια, τζακούζια(χα-χα-χα) και άραγμα!

Ναι , ναι! Χιόνια, κρύο, παγωνιά τέτοια θέλω , γιατί όταν κλείνω τα μάτια με πιάνει ένας φόβος, ότι θα σαπίσω ζωντανή πάνω στην δερμάτινη καρέκλα, ότι τα νύχια μου θα κολλήσουν πάνω σε ένα keyboard , όσο για σύνταξη δεν το συζητώ, η εικόνα με τα γεροντάκια που βγάζει ο Αυτιάς με την σύνταξη της πείνας και την μισοάδεια σακούλα από τη λαϊκή , θα αλλάξει, η γενιά μου μάλλον θα δουλεύει με έναν καθετήρα στο πουλί .

Ω έλατο, ω έλατο θα τραγουδώ και κέρατα ταράνδου θα φορώ , θέλω να ζήσω, να με αφήσουν να ζήσω, να με αφήσουν να μπορώ να νοσταλγώ όμορφες μέρες, να ονειρεύομαι ακόμα καλύτερες που θα έρθουν , αλλά όλα γύρω μου με επιβεβαιώνουν για το αντίθετο, πόσο αποθέματα αισιοδοξίας να σπαταλήσω ;

Πόσο να προσποιηθώ για να μη φανώ γκρινιάρα και απαισιόδοξη; Πόσο να απομακρυνθώ από αυτό που βιώνω; Κι αν δεν με αγγίζει όσο τους συνανθρώπους μου, σίγουρα με πλησιάζει μου γεμίζει τα ρουθούνια με αυτή την απαίσια μυρωδιά της σαπίλας, από τα σάπια σκουπίδια στους δρόμους, από τα σάπια μυαλά και τις δήθεν καινούργιες, χιλιοειπωμένες ιδέες και να ήταν μόνο αυτά ;

Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάπου σε αυτόν τον πλανήτη ένα μέρος με καθαρό αέρα και με χώρο για αισιόδοξο μέλλον, κι αν υπάρχει τυχεροί όσοι τον ανακάλυψαν κι ακόμα πιο τυχεροί όσοι μπόρεσαν να μεταναστεύσουν.


Εγώ βρήκα ένα τέτοιο μέρος , τόσο μικρό που χωράει μόνο εμένα, δυστυχώς δεν μπορώ να το μοιραστώ με κανέναν σας , δεν χρειάζεται να πάτε μακριά, μπορεί να υπάρχει και για σας , μπορεί να παιδευτείτε μέχρι να βρείτε το σωστό μέρος, μπορεί και να μην το βρείτε ποτέ , μπορεί για τον καθένα από μας να υπάρχουν πολλά σωστά μέρη και να είναι η τύχη και οι καιροί που θα μας ορίσουν τον τόπο διαμονής , και ένα τέτοιο μέρος δεν είναι παρά οι αγκαλιές των ανθρώπων που μας αγαπούνε και τους αγαπάμε.

Σε δύσκολους καιρούς μόνο η αγάπη μπορεί να μας σώσει, όσο δύσκολο κι αν μας είναι να εμπιστευτούμε, λίγη ακόμη αγάπη, λίγη ακόμη αγάπη….



Υ.Σ
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Οδήγησε με στο φρικτό της τοπίο
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Θέλω να γίνω βασιλιάς των γελοίων
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη…

Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Μη μ’ αφήσεις σαν σκυλί πεινασμένο
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Θέλω να μπω στη τροχιά των χαμένων
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη
Δωσ’ μου λίγη ακόμα αγάπη…

Τρίτη, Δεκεμβρίου 08, 2009

Σκοπιά



Ο ασηπτικός εγκέφαλος μου, δεν καταλαβαίνει μια από τα αλλεπάλληλα χτυπήματα της βαριοπούλας. Τι είναι δικαιο ; Τι είναι ισο; Το δίκαιο είναι ισο;

Πιο κάτω, πιο χαμηλά
Πιο βαθιά από τον πάτο.

Έχω τα πάντα και κάποιοι μου τα παίρνουν και τα δίνουν αλλού όταν κοιμάμαι. Ξυπναω γυμνή

Πιο κάτω, πιο χαμηλά
Πιο βαθιά από τον πάτο.

Από αύριο σκοπιά

σ.χ

Καθημερινότητα


Ξύπνα,φάε,τρέχα,ανέβα,φτιάξε,στείλε,διαμαρτυρήσου.Συμπαραστάσου,βοήθα,άπλωσε το χέρι, φρόντισε, χάιδεψε, κοιμήσου, χαμογέλα…
Άλλη μια μέρα στο γραφείο,ο εγκέφαλος σήμερα δεν θα ξυπνήσει,αντιστέκεται σθεναρά,η πρώτη γουλιά καφέ που πίνω με λαχτάρα μου καίει τη γλώσσα και τα σωθικά,αλλά εκείνος αμετανόητος,αρνείται να δουλέψει.

Βρες νέες ιδέες,γίνε παραγωγικός και άρες,μάρες,κουκουνάρες κι εγώ σκέφτομαι γέλια και αγκαλιές μαζί σου,τα αντίδοτα μου στην καθημερινότητα …

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 04, 2009

Μια κορφή χρυσή κι αγκαλιά μου εσύ.


Πρωινό ξύπνημα,από αυτά που δεν θες με τίποτα να αποχωριστείς το μαξιλάρι σου,έξω σκοτάδι,κινήσεις μηχανικές που κάνω αισίως εδώ και έξι μήνες,βάζω ότι βρω,φτιάχνω ένα χλιαρό ness,(αφού δεν προλαβαίνει να ζεσταθεί το νερό),κλείνω την πόρτα,στάση, λεωφορείο,δουλειά,γραφείο,άνοιγμα pc,μέσα σε όλες μου τις αρμοδιότητες είναι κι αυτή του να βάζω καφέ στην καφετιέρα,αφού οι περισσότεροι έρχονται μετά από μένα (γαλλικός φουντούκι που λέει και η γιαγιά στη διαφήμιση).

Και ω ναι σήμερα ήρθα μισή ώρα αργότερα γιατί με πλάκωσε το πάπλωμα και πάλι ήρθα πρώτη,κάτι γίνεται εδώ,μάλλον με παρακολουθούν για να τους φτιάχνω τον καφέ τους. Μέσα στην απαισιοδοξία και τη βία των καιρών και μέσα στα φωτάκια και τους άγιους Βασίληδες των δρόμων,στα μάτια μου αναβοσβήνουν καμπάνες,στολίζω το δέντρο στη δουλειά,έρχονται γιορτές και για μένα προσωπικά σημαίνει λίγο περισσότερο χώσιμο στη δουλειά,αποχή από τα μελομακάρονα,συναντήσεις με φίλους,μελαγχολία και ταξίδια στα χιόνια μαζί με την πιο όμορφη φάτσα του κόσμου,που μ’ αγαπάει και με αντέχει ακόμα(Βουλγαρία σου ερχόμαστε(Банско дойдеш,με τόσο λίγες μέρες άδεια δεν είμαστε και για πιο μακριά,από το νέο έτος όμως,ε μωρό;)!

21 μέρες πριν τα Χριστούγεννα κι εγώ είμαι στη δουλειά ακούω μελωδία και Σαββόπουλο «Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε» τρώω στη ζούλα κάτι θεσπέσια μπισκότα,σκέφτομαι το βράδυ που θα σε βρω και θα αράζουμε δίπλα στο τζάκι,εγώ και εσύ πτώματα από τη δουλειά,να με φιλάς να με κοιτάς στα μάτια και να μου τραγουδάς:
«Μια κορφή χρυσή κι αγκαλιά μου εσύ.
Κόψε τους μαλάκες κι έλα δως μου
Πάλι το φιλί στην Ανατολή
Και στην άκρη του καινούργιου κόσμου»


Χώνω τα ακουστικά πιο βαθειά στα αυτιά,με τους χαζούς που έμπλεξα,δεν μπορώ να ακούω τις υστερίες τους,θυμάμαι που κάποτε με είχανε πει χαζή και ίσως να είχανε και δίκαιο αλλά που να είχανε να κάνουνε με αυτούς που έχω να κάνω εγώ κάθε μέρα,τότε αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους φωστήρες θα έπρεπε να είχανε αυτοκτονήσει από την ηλιθιότητα του κόσμου,τους συμπονώ και τους καταλαβαίνω,η καλύτερη παρέα της εξυπνάδας μετά τη γνώση είναι η μοναξιά…
Περιμένω το απόγευμα…


Χριστούγεννα πάντα τσακωνόμαστε!
Και τι σου χρωστώ και τι μου χρωστάς.
Μια τύφλα εν τέλει μοιραζόμαστε.
Κάντο ν'αλλάξει αν μ'αγαπάς.

Λάμπουν τα Χριστούγεννα στον καθρέφτη
Μπάλες ασημένιες και χιόνι πέφτει
Για να 'ρθει ο χρόνος να γίνει
Άγραφο χαρτί.

Χριστούγεννα πάντα έχουμ' εμφύλιο / Κάτω στην αυλή βρέχει καθρεφτάκια
Δως μου ειρήνη εννιά μηνών / Γόμες και κιθάρες και μολυβάκια
Θα αναβοσβήνω σαν δεντρύλλιο / Για να φανταστεί ο χιονάνθρωπός της γειτονιάς
Κοντά σου ιδέες θα γεννώ
Τη νέα δουλειά θα εγκυμονώ / Τα στιχάκια της χρονιάς

Κι επί ένα χρόνο γιορτινό
Στο γλυκό βουνό
Με των μάγων το άστρο θ'ανεβαίνω
Χρόνια παιδικά και συντρόφους του έργου
Ό,τι άλλο πλάι μου να 'ναι ξένο.

Μια κορφή χρυσή κι αγκαλιά μου εσύ.
Κόψε τους μαλάκες κι έλα δως μου
Πάλι το φιλί στην Ανατολή
Και στην άκρη του καινούργιου κόσμου.

Και ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Θα έχω ανεβάσει τη δουλειά
Να μη γυρίσω στα παλιά στενά της αγοράς τους.

Καλά Χριστούγεννα!
Μες απ'το μάτι της δουλειάς να 'ρθουν χαρούμενα!

Κι ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Θα την έχω ανεβάσει τη δουλειά
Και στην άλλη απογραφή
Η δική μας μετοχή
Την καινούργια της να βρει αξία.

Και ως τ'άλλα Χριστούγεννα
Με το μάτι της δουλειάς
Και το μάτι της καρδιάς
Να προλάβω τα τρεχούμενα.

Χριστούγεννα πάντα είν' επώδυνο / Ήρθαν τα Χριστούγεννα να μας ζήσει
Να ξαναδώ το φως γυμνό / Το μωρό αγορές να φωταγωγήσει
Να σπαρταρά το περιεχόμενο / Και ζαχαροπλάστης ο χρόνος πάλι να γενεί
Να ιδρώνω λες και ξεγεννώ / Από την παραμονή
Κράτα το χέρι μου ενώ....

Επί ένα χρόνο γιορτινό.......

Τρίτη, Δεκεμβρίου 01, 2009

Άρχοντας, φύλακας, αγρότης ή τεχνίτης ;


Στέκομαι μπροστά στο σπουδαίο, ανεβαίνω σε σκαμπό,τεντώνομαι,κάνω λωρίδα το μαλλί και δεν το πιάνω,είναι γελοίο να κάνεις το σπουδαίο και γελοιωδέστατο να νομίζεις ότι είσαι.

«Σημασία δεν έχει να καταλάβεις τον κόσμο, αλλά τη θέση σου μέσα σε αυτό» τάδε έφη Albert … και εμένα η θέση μου ποτέ δεν μου αρέσει.Πιάνω μπροστά , διάδρομο, παράθυρο , πάω και γαλαρία , τίποτα, πάντα πιστεύω-(η δυστυχία μου είναι ότι ξέρω) ότι υπάρχει πιο πάνω.

Χθες σε άκουγα και με έπιασαν τα γέλια
- sophie_jamaica και reggae και ρασταφάριαν και γράφεις εκεί ψαγμενιές στο blog και ροκ τραγουδάκια και κλάιν, κι αν το εστιατόριο δεν είναι gourmet δεν έχει!!!!

Όντως έτσι είναι,μ’ αρέσει να λιώνουν θεσπέσιες γεύσεις μέσα στο στόμα μου,να πίνω απίστευτα κρασιά ενώ φοράω φούτερ και οι δίπλα μου,ένα σακάκι,μια γραβάτα ή ζαρτιέρες να σηκώνουν τα κινητά τους και να λένε: Μισό λεπτό,να σας δώσω τη γραμματέα μου να τα σημειώσει!!!!!


Πεθαίνω για τέτοιες φάσεις και την ίδια ώρα προσπαθώ να μην πνιγώ,από το αλα κρεμ μανιτάρι που μου έχει κολλήσει στο λαιμό.Δεν ανήκω πουθενά,δεν είμαι trendy,δεν είμαι χάι,δεν είμαι χλίδα,δεν είμαι rock,pop,reggae,δεν είμαι ανάρχα,κουλτουριάρα, μορφωμένη ή αμόρφωτη, δεν είμαι πλούσια, ούτε φτωχή, δεν είμαι χοντρή ούτε αδύνατη, δεν είμαι ψηλή ούτε κοντή.Τι είμαι;Μέτρια;;;;;Τι ζω;Μια μέση ζωή;Έχω αλλεργία στα μέτρια,παθαίνω αμόκ στα μέτρια,εδώ και χρόνια πίνω τον καφέ μου σκέτο.

Κι αφού όσο τεντώνομαι δεν φτάνω πιο ψηλά,τότε τα παίρνω στο κρανίο,κατεβαίνω από το σκαμπό,χαλάω το μαλλί και πιάνω γωνία με τα χέρια σταυρωτά,με ύφος ξινισμένο,σαν του παιδιού που δεν του παίρνουν παγωτό.Μένω καιρό κάτω, ασφυκτιώ,πιάνω γωνία,εύκολη λύση,όταν δεν μπορείς να πας πιο πάνω,πιάνεις γωνία,κρίνεις,το παίζεις ψαγμένος και κάποιοι σε θεωρούν και σπουδαίο!Ουυυυ,τέλειο μέρος για την ματαιοδοξία μου η γωνία σκέφτηκα…

Μα δεν μ’αρέσει ούτε εδώ ρε γαμώτο…


Ιωαννίδης Κώστας

Δευτέρα, Νοεμβρίου 30, 2009

drama queen


Υπάρχει μέσα μου μια ανεξάντλητη πηγή πόνου. Μπορώ να μη κλάψω μπροστά στη θέαση των πιο αποτρόπαιων πράξεων, μπορώ να γελοιοποιήσω με κακόγουστο τρόπο τον μεγαλύτερο ανθρώπινο πόνο, όμως κάθε φορά που θα αγγίξω την (πληγή-πηγή μου), θα περάσουν μέρες για να σταματήσω τα κλάματα .

Θα γινόμουνα μια υπέροχη drama queen ,αφού έχω την κρυφή τέχνη των δακρίων στο τσεπάκι, τουναντίον είμαι γνωστή στον περίγυρο μου για το χιούμορ μου καφρικο ή μη. Το χιούμορ είναι το μακιγιάζ των θλιμμένων, κι εγώ έχω ξεμείνει από μαντιλάκια ντεμακιγιάζ .

Βιώνω τη ζωή μου πάντα σε έναν τόνο πιο ψηλό από ότι φτάνω, με κίνδυνο να την γεμίσω με παραφωνίες και τα κατάφερα. Σήμερα όμως τραγουδώ τη μελωδία της ευτυχίας γιατί βρήκα μια αγκαλιά για να κλαίω

Τυχερός άνθρωπος για μένα,είναι αυτός που μπορεί και κλαίει ακόμα, αλλά όχι από πόνο από ανάγκη. Δεν ντρέπομαι να ξεγυμνώνομαι μπροστά σου, ήρθε η ώρα να με δεις πραγματικά γυμνή.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 26, 2009

Traffic Jam In Memory Lane



Sometimes I just don't know where I'm going to,
Yeah, will you help me pass away my time,
And sometimes I just can't see any reason to,
I have never been that wise,

So cast your eyes but it's over,
Saturday's, the day now,
You got it all wrong,
There's a traffic jam in memory lane,
I'm gonna try to trick myself out,
You got it all wrong,

and I find it hard to find my eccentricity,
Yeah, will you help me throw away my time,
You fire the cars that give you electricity,
I think you know it,
Hardly exercise its minds,

I just can't believe we're down this far,
I just can't believe we slipped this far,
I just can't believe I'm down this far,
In this memory lane, traffic jam,

So cast your eyes but it's over,
Cause Saturday's a day now, you got it all wrong,
And there's a traffic jam in memory lane,
I'll never try to trick myself out, you got it all wrong,
I'll never try to trick myself out, you got it all wrong.

Puressence live στη Λάρισα-Μύλος 1927, με Rosebleed/Fall In Parts
Είδος:
Μουσική/Τέχνες - Συναυλία
Δίκτυο:
Παγκόσμιες
Έναρξη:
Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2009 στις 9:00 μ.μ.
Λήξη:
Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2009 στις 1:00 π.μ.
Τοποθεσία:
Μύλος 1927, Λάρισα

3 παιζουν στην Πατρα

Δευτέρα, Νοεμβρίου 23, 2009

Του αίματος το βυσσινί

video

Όταν θα σβήσει το καντηλάκι
της ύπαρξης μου,μικρό κεράκι
δώσε μου μία,μονάχα μία
μοναδική μου ευκαιρεία
να σε γευτώ,να σε αφήσω
όπως μου πρέπει να σ'αποχαιρετήσω

Σαν το Χριστό,σαν το ληστή
σαν τερατάκι βυσσινί
θα σηκωθώ,θ'αναστηθώ
σαράντα μέρες θα σταθώ
στο πέταλο να τραγουδώ
τον τελευταίο ασπασμό
να σου τον δώσω κι ας χαθώ

Που θα χαθώ,θα σκορπιστώ
θα γίνω χώμα και νερό
θα πάω να έβρω τα παιδιά
που φύγαν απ'τη συντροφιά
και θα κοιτάμε τη ζαριά
που αποφασίζει τη χαρά
την λύπη,την παρηγοριά

Μα θα'χω ζήσει αρκετά
για να γνωρίζω τα μικρά
του είναι μου τα μυστικά
αυτά που δίνεις στα παιδιά
για ν'άντιδρούνε στη ζωή
αιώνια και για μια στιγμή

Το όνομα μου θα σβηστεί
το στίγμα μου θα ξεχαστεί
μα εγώ θα έχω σταθερά
θα ζω μαζί σου νοερά
ολούθε και παντοτινά
μέσα στο σκούρο σου βαθύ
του αίματος το βυσσινί

Υ.Σ«Του αίματος το βυσσινί» Το ποίημα το έγραψε και το απήγγειλε ο αδελφός μου Δημήτρης Χολέβας

Π.Παντελεήμονας Πιερίας

Παρασκευή, Νοεμβρίου 20, 2009

Ταβάνι


Ενώνω τις πατούσες μου και προσπαθώ να ακουμπήσω τις άκρες των γονάτων μου στο έδαφος,κοιτάζω προς τα πάνω,η ομίχλη έχει φύγει και ο ήλιος έχει ανατείλει,ξαφνικά σε είδα να πετάς πολύ ψηλά μα δεν ξαφνιάστηκα,το ήξερα,το περίμενα κι έτσι κάθομαι και σε χαζεύω.

Όλοι μας έχουμε το προσωπικό μας ταβάνι,άλλοι σε υπόγεια,σε τριώροφα και ουρανοξύστες,ελάχιστοι από εμάς το φτάνουμε ή έστω προσπαθούμε να το αγγίξουμε. Μπορεί να μην το παραδέχομαι,αλλά μέσα μoυ ξέρω ότι κάπου το χρωστάω ότι βρήκα και εκτίμησα το δικό μου τριώροφο και κάθε μέρα το παλεύω να φτάσω στο ταβάνι του, άλλες περιόδους της ζωής μου πιο έντονα και άλλες πιο χαλαρά,από την άλλη χάρη σε μένα δεν έχασα τις υπόλοιπες χαρές της ζωής,μόνο και μόνο για να φτάσω το ταβάνι μου,δεν είναι τα πάντα σε αυτή τη ζωή το ταβάνι,ελπίζω πως εσύ έμαθες από μένα αυτό, αλληλοβοηθηθήκαμε δεν νομίζεις;

Ξέρω ότι σιωπηλά και απομονωμένα τα βράδια με παρακολουθείς,ξέρω πως κλείνεις τα μάτια και ώρες-ώρες, αναρωτιέσαι τι κάνω, αν είχες δίκαιο για την πορεία μου ή όχι, ίσως τελικά να ήσουν και ο μόνος που επιβεβαιώθηκες.

Άρχισα να αιωρούμαι το βλέπεις,οι πατούσες μου είναι ακόμα ενωμένες και οι άκρες των γονάτων μου ακουμπούν,σε ένα μείγμα από άζωτο,οξυγόνο,υδρογόνο,όζον, σκόνης κλπ. Νιώθω πιο ανάλαφρη από ποτέ,μην ανησυχείς δεν προσπαθώ να σε φτάσω έχω καταλάβει πως θα ήταν μάταιη οποιαδήποτε τέτοια προσπάθεια,συνέχισε,συνέχισε δεν έπιασες ακόμα το ταβάνι σου έχεις πολύ δρόμο ακόμα,εγώ εδώ από τα χαμηλά θα σε παρακολουθώ μέχρι τη στιγμή που θα χαθείς από το βλέμμα μου,τότε θα ξέρω ότι τα κατάφερες,συνέχισε …

Δευτέρα, Νοεμβρίου 09, 2009

Σπίτια που νιώθουν μοναξιά


Η φωτογραφία είναι από το φωτογραφικό ημερολόγιο του Ανδρέα Κατσάκου
http://www.photodiary.gr 6.11.09


Είναι κάτι σπίτια που νιώθουν μοναξιά,όπως εκείνο στη Θεσσαλονίκη,ανεβήκαμε για ένα Σαββατοκύριακο και μας εγκλώβισε μέσα του… Τα σπίτια που νιώθουν μοναξιά όλα μοιάζουν,συνήθως έχουν κλειστό νερό,κλειστό γενικό και ανοιγμένο ψυγείο,όλα είναι καλυμμένα με σκόνη,τα πατζούρια κλειστά,στο γραφείο τα σημάδια από μια κούπα καφέ που ακούμπησε παλιά,είχαμε να πάμε εδώ και αρκετούς μήνες.Εκείνες τις μπύρες εμείς τις είχαμε πάρει,θυμάσαι; …

Τα σπίτια που νιώθουν μοναξιά,δεν κατοικούνται,ούτε είναι εγκαταλελειμμένα,κάποιος πληρώνει γι αυτά τα κοινόχρηστα,όμως σπάνια ζει μέσα τους. Σπίτια που οι τοίχοι τους μαρτυρούν πως κάποτε άνθρωποι έζησαν ένδοξες στιγμές και που τώρα για κάποιο λόγο ο χρόνος έχει σταματήσει τη στιγμή που ο κάτοικος τους αποφάσισε να αλλάξει πόλη διαμονής και δεν πήρε την απόφαση ούτε να το νοικιάσει ούτε να το πουλήσει…

Ζήσαμε απίστευτες στιγμές μέσα σε αυτό το σπίτι,κι όσο ζεστή,βρόμικη και όμορφη μας περίμενε η πόλη έξω,βγήκαμε από το σπίτι αρκετά μετά τα μεσάνυχτα,γυρίσαμε πρωί και ξαναβγήκαμε όταν ήρθε η ώρα της επιστροφής… Όλα φάνταζαν τόσο τέλεια μέσα σε εκείνο το σπίτι, τα φαγητά ήταν πιο νόστιμα από ότι απέξω,η αγκαλιά σου,ο ύπνος,το ατελείωτο άραγμα στον καναπέ και δεν ήθελα τίποτα άλλο,μου αρκούσε που έλιωνε στο στόμα μου εκείνη η θεσπέσια τρίγωνη σοκολάτα ενώ σε έβλεπα να διαβάζεις εφημερίδες.

Πόσες φορές δεν κάναμε να σηκωθούμε για να βγούμε έξω και μια αόρατη μαγική δύναμη μας καθήλωνε στον καναπέ και στο κρεβάτι.Αυτή η αόρατη μαγική δύναμη,που στο χωριό μου τη λέμε «μουργκέλα»,μας πιάνει συνήθως σε όποιο σπίτι κι αν βρισκόμαστε είναι η αλήθεια,αν και υποτίθεται ότι ανεβήκαμε στη Θεσσαλονίκη και καλά για να πάμε εκδρομή,το μόνο που κάναμε ήταν να διανύσουμε πολλά χιλιόμετρα για να αράξουμε και να λιώσουμε σε άλλο σπίτι,ότι κάνουμε δηλαδή κάθε σαββατοκύριακο,απλά αλλάξαμε παραστάσεις,μεγάλη υπόθεση κι αυτή.

Έτσι κι αλλιώς δεν είναι να πας και πουθενά,την τελευταία φορά που βγήκαμε με το αυτοκίνητο κάναμε μια ώρα με το ρολόι για να βρούμε να παρκάρουμε και το αφήσαμε τρία τετράγωνα πιο μακριά από το σπίτι,θα μου πεις συνηθίσαμε πια…

Μέχρι την τελευταία στιγμή το σπίτι που νιώθει μοναξιά ασκούσε πάνω μας απερίγραπτες δυνάμεις,είχε περάσει για τα καλά η ώρα κι εμείς βλέπαμε ταινία και κάναμε αγκαλιές στο καναπέ, όταν κοίταξα το ρολόι στο τραπεζάκι,αμάν...

Κλείσαμε tv και dvd,μαζέψαμε πράγματα και την κάναμε με ελαφρά,το ψυγείο άνοιξε ξανά,το νερό έκλεισε,το καζανάκι σταμάτησε να τρέχει και ο γενικός υποκλίθηκε, τραβήξαμε την πόρτα,γύρισε το κλειδί στην κλειδαριά και έδωσα μια υπόσχεση πως θα ξανάρθουμε, άγνωστο πότε μα θα ξανάρθουμε …

Τρίτη, Νοεμβρίου 03, 2009

ΦΑΣΙΣΜΟΣ


Χθες ήμουνα πτώμα από την κούραση,ξάπλωσα στο κρεβάτι,δεν μπορούσα να κοιμηθώ,με είχε κυριεύσει ένας απερίγραπτος φόβος.Ο φασισμός ανασαίνει στο αυτί μου,κι εσύ μου λες πως δεν τον βλέπεις,γιατί φοράς παρωπίδες και νομίζεις ότι ο φασισμός διαλέγει να κάτσει μόνο σε μια γωνιά,είναι στολισμένος με γαλόνια και φοράει μπλε,κι όμως όχι φιλαράκο,ο φασισμός είναι παντού,και δεξιά και αριστερά και πάνω και στο σβέρκο μου, φοράει κίτρινες,πράσινες,μπλε και κόκκινες στολές και δεν έχει έλεος…

Εσύ νομίζεις πως κάνεις κάτι,γιατί χτυπάς αυτούς που νομίζουν ότι έχουν εξουσία επάνω σου,και αφήνεις ανενόχλητους και το χειρότερο τους ψηφίζεις κιόλας αυτούς που έχουν πραγματική εξουσία πάνω σου,πόσο βαθιά νυχτωμένος είσαι;

Κι εγώ φοβάμαι και κρυώνω και είμαι μόνη και όλα φαντάζουν μαύρα κι άραχνα
,χαίρομαι για λίγο στη σκέψη ότι μπορεί να περνάω δεύτερη εφηβεία,να είδες πόσο μικρή είμαι ακόμα;Το πρωί που σηκώνομαι για να πάω στη δουλειά όμως όλα έχουν ήδη φτιάξει και ο φόβος και το τρέμουλο έχουν φύγει.

Ένα βράδυ ήτανε μονάχα,από αύριο θα είσαι εδώ να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά πριν κοιμηθώ,να μου λες πως μ’αγαπάς και να κάνεις φωναχτά όνειρα για μας,μόνο με αγάπη μπορώ να αντέξω τόσο φασισμό.

Μόνο με αγάπη επουλώνονται οι πληγές και φεύγει ο θυμός κι όσο μεγαλύτερη η συχνότητα της αγάπη σου τόσο μικραίνει ο χρόνος για να σε ξαναδώ …

Μείνε εδώ...

Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2009

Ανοικοδόμησε με


Σε ισοπεδώνω , με ισοπεδώνεις , μας ισοπεδώνει, σε ισοπεδώνουμε, μας ισοπεδώνετε, μας ισοπεδώνουν και κάθε μέρα κάτι εξοφλούμε. Μην μένεις στη γη, σκάψε την , βάλε θεμέλια, σε παρακαλώ πίστεψε σε μένα για να ανοικοδομηθώ σε ικετεύω.

Κάθε φορά που θα ρίχνουν λάσπη για μένα και θα με κατηγορούν , ακόμα και οι πιο αγαπημένοι σου,υπερασπίσου με, εσύ πάρε τη λάσπη τους και σπείρε χόρτα στην αυλή μας ,δώσμου να ξεδιψάσω με αγάπη,τούτη την ώρα δεν πιστεύω σε τίποτα άλλο εκτός από σένα κι από τη δύναμη των βλεφάρων σου όταν βλέπεις εφιάλτες, στήριξε με, θαύμασε με , αποθέωσε με , γιατί κάθε μέρα , σε ισοπεδώνω , με ισοπεδώνεις , μας ισοπεδώνει, σε ισοπεδώνουμε, μας ισοπεδώνετε, μας ισοπεδώνουν και κάθε μέρα κάτι εξοφλούμε…

Θυμήσου να ζήσεις


Πάντα μου έλεγαν,πως πρέπει να μάθω και να χάνω,κι εγώ έμαθα, ξέχασαν να μου πουν τι πρέπει να κάνω όταν η χασούρα γίνεται συνήθεια. Μερικοί άνθρωποι δεν γεννήθηκαν «μεγάλοι», ήταν απλά πολύ άτυχοι, δεν θέλω να γίνω μεγάλη, μονάχα «μικρή» και ευτυχισμένη όπως τώρα, θέλω αυτό το τώρα να το ζήσω για πάντα.

Αυτός είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος , μήπως και δεν μπορέσω να ζήσω μια «φυσιολογική»ζωή, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι φοβήθηκα να ζήσω, γι ‘αυτό και μέχρι τώρα, δεν έζησα μια «φυσιολογική» ζωή, γιατί δεν φοβήθηκα να κάνω λάθος. Βλέπω τους αποστειρωμένους φίλους μου, τη γενιά που φτιάξανε οι μπαμπάδες μας: «Να μην κάνει λάθος το παιδί,να μην πάρει λάθος δρόμο, να τα κάνει όλα με μια κωλογαμημένη σειρά με τα λεφτά του μπαμπά.» Η ζωή όμως δεν περιμένει, τώρα ο έρωτας, τώρα το διδακτορικό, τώρα το παιδί,τώρα ο χωρισμός…. Μια δυστυχισμένη γενιά, που δεν το ξέρει ακόμα , μια γενιά που ξέχασε να ζήσει, που φοβήθηκε να ζήσει, που φοβήθηκε να κάνει λάθος και πήρε όλη τη ζωή της λάθος…

Κι εγώ στέκομαι γεμάτη ενοχές γιατί ζω, γιατί χαμογελάω, γιατί είμαι ευτυχισμένη γιατί έγινα πάλι αφελής , γιατί αφέθηκα και πίστεψα και νιώθω ενοχές για τους φίλους που δεν ζούνε , νιώθω ενοχές που δεν τρώω τα λεφτά του μπαμπά μου, της μαμάς, του γέρου γκόμενου που ταΐζει τις περισσότερες φίλες μου μεταξύ μας και τους φίλους μου, ναι αμέ…. Νιώθω ενοχές που δουλεύω και δεν κάνω ακόμα παπαρό φιλοσοφικές συζητήσεις πίσω από την σιγουριά της φοιτητικής ιδιότητας.

Αλήθεια σας λέω με κάνουν και νιώθω ενοχές, που έχω άλλες προτεραιότητες από εκείνους κι ας ξέρω καταβάθος ότι ο δικός μου μπαμπάς, θα μπορούσε να με ζει για τώρα και για πάντα αλλά δεν θέλω να με ζει εκείνος, ούτε κανείς άλλος…

Μην κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου και μην φοβηθείς τη ζωή, στα λέω για να τα ακούσω κι εγώ που τρέμω στην ιδέα , ότι θα έρθει η στιγμή που θα χάσω την πληρότητα και τη ζεστασιά που νιώθω ετούτη τη στιγμή μέσα στην ψυχή, την τρυφερότητα των δακτύλων του, ναι γιατί τι περίμενες, μια ζωή ήμουνα σκλάβα των συναισθημάτων μου. Μη φοβηθείς να ζήσεις όπως γουστάρεις εσύ, άσε τους άλλους, εκείνοι υπάρχουν απλά για να μας την σπάνε… Ε ψιτ, μην ξεχάσεις να ζήσεις.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 12, 2009

Αναγεννησιακή Τέχνη


Κάποτε τα ονειρευόμουν και τώρα θέλω να γλυτώσω από αυτά . Δεν ξέρω αν μεγαλώνω ή αν συμβιβάζομαι ή αν παθαίνω και τα δυο αλλά συνέχεια αναθεωρώ τις αξίες μου, εκείνο που δεν αλλάζει ποτέ είναι η δίψα και η συνεχής ανάγκη για δημιουργία με οποιονδήποτε τρόπο αλλά όχι να ζω από αυτή, αυτή να ζει από εμένα! Ονειρεύομαι μια μικροαστική ζωή, ναι το ομολογώ. Μερικοί φίλοι μου δεν το πιστεύουν, καμιά φορά τρομάζω με την εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα, αλλά κι αυτή που είχα κι εγώ εδώ και καιρό για τον εαυτό μου. Εγώ με απομυθοποίησα πρέπει να αρχίζουν να το κάνουν και οι άλλοι.

Είναι μέρες που ρουτινιάζω μέσα στην μικροαστική ζωή που διάλεξα να ζήσω, το ομολογώ. Στο τώρα μου όλα είναι αρκετά στρογγυλά για τα μέτρα μου, όλα κυλούν ήρεμα, μέσα σε μια απόλυτη ασφάλεια, δουλειάς , αγκαλιάς, τάξης, ολοκλήρωσης και αν και όλα φαίνονται σωστά τοποθετημένα, και σταθερά, ξέρω ότι δεν είναι και τόσο, κι αυτό είναι που από τη μια με απογοητεύει και από την άλλη με γοητεύει. Τελικά δεν βολεύτηκα όσο θα’ θέλα να πιστεύω.

Πραγματικά δεν ξέρω πως θέλω να ζήσω κι ας με ρωτούνε , ποτέ δεν ήξερα, έχω την αίσθηση πως πάντα θα αναθεωρώ σύμφωνα με τις ανάγκες μου, παλιότερα φανταζόμουνα μια πιο φαμφαρώδη ζωή, με φύκια και μεταξωτές κορδέλες , σε στυλ pop art, με reggae ρυθμούς, άστατη ερωτική ζωή, με πολλά ταξίδια , ξύδια, δόξα και τα σχετικά, την έζησα κι αυτή.

Το βλέπω μέσα από τα μάτια των άλλων, αυτό πιστεύουν πως είναι η Σοφία, τουλάχιστον όσοι με ξέρουν από παλιά, ένα party animal,με λίγο κουλτοροδιάθεση, κάφρικο χιούμορ, ατελείωτο χιλιόμετρα στην πλάτη και γενικά ζωή ότι να’ναι!!!

Ναι αυτό ΗΤΑΝ η Σοφία;;;;;;; Δεν ξέρω. Να της κάνουμε μνημόσυνο;;;; Δεν ξέρω; Άλλαξαν οι ανάγκες μου, αλήθεια σας το λέω και δεν ντρέπομαι καθόλου γι αυτό, αν κρατήσεις το ότι πλέον κατανοώ πολύ καλύτερα από τότε τους reggae ρυθμούς και χορεύω σαν τζαμαϊκανή, το ότι βιώνω τη ζωή μου σαν να’ναι τέχνη ίσως όχι pop art κάτι σε πιο αναγεννησιακό μου κάνει αλλά σίγουρα όχι κάτι σε μανιερισμό.Επενδύω στην πιο σίγουρη αγκαλιά και δεν ξοδεύομαι από κουλτουριάρη σε κουλτουριάρη.Τα χιλιόμετρα είναι σίγουρα λιγότερα, αλλά πλέον με σκοπό και περισσότερο ουσιαστικά. Από την άλλη αναρωτιέμαι μήπως το όλο σκηνικό είναι απλά ένα διάλλειμα, από την έξαλλη ζωή μου και πάλι με δόξα θα τραβήξω προς την ανούσια αβέβαιη πορεία μου και την διαρκώς ανικανοποίητη πάρτη μου με σκοπό να γράφω πιο πιασάρικα πόστ και καταλήγω πως ΟΧΙ, άλλαξα σίγουρα σταθμό και τρένο, πήγα από το camping σε πεντάστερο, αλλά όχι προορισμό!

Παρασκευή, Οκτωβρίου 02, 2009

ΕΚΛΟΓΕΣ


Περπατάω στο δρόμο, κι έχω μια μόνιμη φαγούρα στο σβέρκο, ίσως γιατί τον τελευταίο καιρό περπατάω με σκυφτό το κεφάλι , όχι από ντροπή, ούτε από άποψη, από σκέψη…

Προσπαθώ να θυμηθώ από πότε με βασανίζει αυτή η φαγούρα και αντιλαμβάνομαι ότι δυσκολεύομαι να θυμηθώ έστω και μια στιγμή της ζωής μου που δεν την είχα. Κάθε ανάσα, είτε με δάκρυα στα μάτια είτε με χαμόγελα, είτε μέσα στην υπέρτατη ξεφτίλα είτε στις ένδοξες στιγμές, πάντα μα πάντα υπήρχε αυτή η φαγούρα που με έκανε να μπαίνω στη πάντα , να σνομπάρω το πλήθος ή αν θέλετε καλύτερα να με σνομπάρει αυτό.

Ποιος θέλει τον ψωριάρη;


Δεν ξέρω λοιπόν αν φλέρταρα εγώ με το περιθώριο ή το περιθώριο με μένα, η αλήθεια είναι πάντως ότι είχαμε ανέκαθεν μια φλογερή σχέση… Κάποτε περπατούσα στο πλάι ανθρώπων με κόκκινους σβέρκους και με γρατσουνιές , που όλοι μέρα ξυνόντουσαν σαν κι εμένα,αυτοί είναι οι φίλοι μου, τους αγαπάω τους φίλους μου όπου κι αν βρίσκονται ακόμα κι αν δεν μιλάμε ποτέ ή σπάνια, γιατί ξέρω ότι ακόμα ξύνονται και θα ξύνονται μέχρι να πεθάνουν ,γιατί ξέρω ότι έχουν αφηρημένες καρδιές και ελεύθερες συνειδήσεις, γιατί ξέρω ότι ακόμα κι αν βρουν την προσωπική τους ευτυχία, δεν θα πάψουν να έχουν ανήσυχο πνεύμα, δεν θα βολευτούνε ποτέ στο σύστημα ακόμα κι αν κάποτε γίνουν μέρος του.θα σκέφτονται...

Κάποτε περπατούσα μόνη μου με σκυφτό το κεφάλι,χθες το σήκωσα απότομα και είδα να περπατάω σε ένα πλήθος από πρόβατα που έμοιαζαν με ανθρώπους, έτρεχα απεγνωσμένα να βρω τους φίλους μου με τους κόκκινους σβέρκους μα μάταια και τότε ξάφνου στάθηκα μπροστά από μια βιτρίνα , και κοίταξα την αντανάκλαση μου….

Ανακούφιση….

Έτρεχε αίμα από παντού, η φαγούρα είχε εξαπλωθεί σε όλο μου το σώμα, ήθελα να κολλήσω την αρρώστια μου στους διπλανούς μου αλλά είχανε πάθει ανοσία ενώ εγώ είχα αλλεργία στην απάθεια τους . Τι γύρευα εγώ εδώ; Γιατί είχα απομακρυνθεί από τους φίλους μου; Γιατί μεγάλωσε η φαγούρα ; Γιατί περπατούσα με τα πρόβατα; Τι με έκανε και ξύπνησα από τον εφιάλτη; Τι είναι αυτό που με κρατάει ζωντανή; Τι είναι αυτό που με κάνει να αναγνωρίζω όλα τα πλάσματα με τους ματωμένους σβέρκους ενώ φοράνε ζιβάγκο;Τα αληθινά ζιβάγκο, όχι από αυτά που παραπλανούν και προσπαθούν να κρύψουν την σαπίλα και να την συντηρήσουν.


Θέλω το μερίδιο μου στο περιθώριο, θέλω ένα παγκάκι σε μια πλατεία, θέλω ένα όνειρο που να με αντέχει πριν και μετά τις εκλογές. Λένε πως η αποχή δεν είναι λύση, άρα οι εκλογές είναι πρόβλημα; Σιχαίνομαι , αηδιάζω , θέλω να κάνω εμετό στις κάλπες τους, θέλω να με φωνάζουν τρελή παρά συμβιβασμένη , πρέπει να βάλω μέσο και για μια θέση στο περιθώριο; Πληρώνω φόρο, πολεοδομία, μηχανικό, συμβολαιογράφο;


Που πάει ο θυμός σου, έστω η μνήμη σου η αξιοπρέπεια σου, κάνανε μέχρι και τα όνειρα σου και την ίδια την επιβίωση μας θέμα ψήφου, πρώτα γαμήσανε τη σκέψη σου, την αισθητική σου, μετά γάμησαν τα μυαλά μας , την τσέπη μας ,εξαρτημένα πιόνια που μέχρι και η σκακιέρα ανήκει σε άλλους … Μην αφήνεις τη σκέψη σου να καθοδηγείται έχε το κουράγιο να ονειρεύεσαι , έχε το κουράγιο να έχεις μεγαλύτερα ιδανικά , όσο δύσκολο κι αν είναι , κι αν ξέρω ότι σκύβεις το κεφάλι για ένα κομμάτι ψωμί που σου πετάνε κι ας ξέρω ότι τρως για να μην πεθάνεις κι ας ξέρεις ότι σου δίνουν φόλα κάθε μέρα κι αν επιβιώνεις ακόμα είναι επειδή έχεις γερό στομάχι αλλά αργά-αργά σε σκοτώνουν. Αντέδρασε. Το ξύσιμο στο σβέρκο είναι μια στάση διαμαρτυρίας , όταν το ίδιο σου το δέρμα δεν αντέχει το καυσαέριο, όταν τα μάτια σου τρέχουν από τα δακρυγόνα, όταν πράσινες, μπλε και κόκκινες σημαίες τρυπούν το μυαλό σου μην τρως την φόλα τους, ξύσου …

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 14, 2009

Fab Art-Fux Vomica



Marianno Fabregnés-Fux Vomica

Λόγος Απειλή-Κακά τα ψέματα/Κομμένη η πλάκα (official video)



http://www.myspace.com/logosapeilh

Ψωλοχώρι


Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα,μπορεί να σπατάλησα μια ώρα στο δρόμο και στην κίνηση στο λεωφορείο και να έγινα σαρδέλα μέχρι να φτάσω στη δουλειά,μπορεί η μάπα μου να μη λέει με τίποτα να ανανεωθεί,μετά από ένα διήμερο αραλίκας,αλλά όλα τα λεφτά ήταν η φοβερή ατάκα,που άκουσα περνώντας το πρωί από τη λαϊκή αγορά της Δευτέρας …

«Εδώ οι καλές ντομάτες από το χωριό του Ψινάκη,εδώ οι καλές ντομάτες…»
Τον πλησιάζει μια γιαγιούλα και του λέει και ποιο είναι το χωριό του Ψινάκη;
«Μα,δεν ξέρεις το χωριό του Ψινάκη;Το Ψωλοχώρι κυρία μου»
Χα,χα,χα μου έφτιαξε τη μέρα για να μπορώ να τα αντέξω και σήμερα και όλη την εβδομάδα που προβλέπεται δυσοίωνη,σε αυτό το Ψωλοχώρι που λέγεται Ελλάδα..

Του σταυρού σήμερα,βοήθεια μας και καθώς διέσχιζα το δρόμο για να πάω στη στάση του λεωφορείου άκουσα κι ακόμα μια θεϊκή κουβέντα από έναν παραδίπλα πάγκο στη λαϊκή,«Καλά ρε Μήτσο, ογδόντα χρονών έφτασες,δεν βαρέθηκες ακόμα να τους χτυπάς παλαμάκια;»

Και σκέφτομαι εγώ,τι παλαμάκια και αηδίες, πάρε από παραδίπλα τις ψωλοντομάτες από το χωριό του Ψινάκη κι άρχισε να τους τις τρίβεις στη μάπα,ψωλοντομάτα και άγιος ο Θεός …

Καλημέρα σας και καλή εβδομάδα να έχουμε,ώρα για δουλειά…

Υ.Σ
Αν αγαπάς κάτι, άστο ελεύθερο.
Αν επιστρέψει, θα είναι δικό σου για πάντα...
Αν δεν επιστρέψει, δεν ήταν ποτέ δικό σου....

Αλλά....


Αν κάθεται στο σαλόνι σου, χρησιμοποιεί το τηλεκοντρόλ σου, ανακατώνει τα πράγματά σου, τρώει το φαγητό σου, μιλάει στο τηλέφωνό σου, δανείζεται το αυτοκίνητό σου, παίρνει τα λεφτά σου και δε φαίνεται να συνειδητοποιεί πως το έχεις αφήσει ελεύθερο τότε... προφανώς
είτε το έχεις παντρευτεί είτε το έχεις γεννήσει!!

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 13, 2009

Adiaforos-Loon


Στη φωτό από αριστερά Loon-sophie_jamaica στο σπίτι της Πόπης (Πετροπούλου και Δραγατσανίου Πύργος Ηλείας 2005)
Αφιερωμένο
Anyone who strays too far from the majority view or the conventional wisdom is bound to be labeled “arrogant,” “a maverick,” “a Wildman,” “weird,” or even “crazy.”
Κυριακή, επιστροφή στο σπίτι, ατελείωτο σάπισμα από αυτό που παλιά έκανα σε καθημερινή βάση και τώρα μου λείπει. Χθες και προχθές με το μωρό λιώσιμο όλη μέρα με τις πιτζάμες σπίτι, γαλλικός καφές, έξω να βρέχει , χουχούλιασμα και το βράδυ έξω πάλι για καλό φαγοπότι με παρεάκι, η βραδιά βέβαια ήταν απρόβλεπτη γιατί το μωρό μου από την πολύ τη σούρα ,έβαλε φωτιά στα μαλλιά μου και κάηκε μια τούφα, αλλά κλάιν ευτυχώς έχω πολλά μαλλιά … Θα καούμε μου είχε πει, το είπε και το κάνε!

Σκέφτομαι το αύριο και δεν εννοώ το ραντεβού με τον οδοντίατρο, το γυμναστήριο και τον καφέ με την Έλενα που μου ζήτησε να τραγουδήσω στην Κάρμεν , που θα ανεβάσει το δημοτικό ωδείο Λάρισας , αλλά το τι θα κάνω στη ζωή μου γενικότερα, ξέρεις …

Το παρόν ελπιδοφόρο κατά ένα περίεργο τρόπο, παντού τριγύρω σκατά και εγώ τα μυρίζω για γιασεμιά , αλλά δεν παύει να είναι σκατά… Στη ζωή μου μέχρι τώρα έκανα ετερόκλητα επαγγέλματα , νομίζω ότι αυτό θα συμβαίνει μέχρι να τα τινάξω, αρχίζω και βάζω κάτω τα επιχειρηματικά μου σχέδια , δεν θα γίνουν άμεσα έχω και μια 18μηνη σύμβαση στο δημόσιο να τελειώσω, κάτι σαν φανταριλίκι , αλλά νομίζω ότι τα επιχειρηματικά μου όνειρα ασφυκτιούν …
Και τώρα το καλύτερο, όσο περνούν τα χρόνια αντιλαμβάνομαι με χαρά, ότι όλοι μα όλοι οι άνθρωποι που με πλησίασαν σε αυτή τη ζωή, μηδενός εξαιρουμένου , έκρυβαν μέσα τους με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο απίστευτη ενέργεια για δημιουργία. Aπό το απόγευμα ακούω συνέχεια adiaforo και loon, δυο γνώριμοι από τα παλιά.Tον adiaforo δεν το έχω ζήσει τόσο καλά, τον συνάντησα κάποτε στα Χανιά, αλλά με τον loon πέρασα τέσσερα ολόκληρα χρόνια στον Πύργο κολλητιλίκια. Mαζί με τη Γιάννα, την Τάνια και τον Ανδρέα ήταν από τους καλύτερους φίλους των φοιτητικών μου χρόνων και ήταν πάντα εκεί. Πάτε κάτω στο gcast και απολαύστε τους. Εντελώς freestyle δηλαδή τραγουδάνε ότι τους έρχεται, δεν υπάρχει πουθενά γραμμένο τίποτα!

adiaforos-loon-Kathws-PREPI.mp3
adiaforos-H-KATARA-TOY-LOON.mp3
adiaforos-loon-tziboykodotes.mp3
adiaforos-loon-to tetragono.mp3

Εγώ πεθαίνω για kathws-prepi ακούστε τα στο gcast στο τέλος της σελίδας

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 11, 2009

EVERYDAY LIFE


Παρασκευή στη δουλειά,πρώτη εβδομάδα στο γυμναστήριο,κάθε μέρα έξω,είτε με το μωρό είτε με παρεάκι για ποτό.. Εγώ η Σοφία Χολέβα η αγία του αραγκλαμαντάν,δηλώνω υπεύθυνα ότι έχω σαλτάρει,αλλά ζω…

Ευτυχώς που το απόγευμα φεύγω για μια 2ήμερη απόδραση που ελπίζω να με ξεκουράσει, γιατί πραγματικά βρίσκομαι στα όρια της υπερκόπωσης.Που να δούλευα και πουθενά αλλού που θα κουραζόμουνα κιόλας;

Σήμερα δεν έχω έρθει ακόμα σε συγγραφικό οργασμό,δεν με ενδιαφέρει να γράψω τίποτα το εντυπωσιακό ή φαμφαρώδες,ούτε να ακούσω καλά λόγια για το γράψιμο μου.Βασικά δεν με ενδιαφέρει τίποτα,το μόνο που σκέφτομαι είναι ένα τεράστιο μαλακό κρεβάτι με ένα τεράστιο πουπουλένιο μαξιλάρι,τέλεια θερμοκρασία δωματίου,ησυχία,λούτρινα αρκουδάκια στα πόδια μου και το μεγάλο μωρό δίπλα μου και ύπνο βαθύ,γαλήνιο, ήρεμο.

Πρωινό μαζί,τσιγαράκι στη βεράντα,μασάζ,απίστευτές λιχουδιές,θα τις κάψουμε από εβδομάδα στο γυμναστήριο,χωρίς ίντερνετ και μαλακίες, μόνο αγκαλιές με αγαπημένους ανθρώπους που δεν ξέρεις ποτέ γιατί τους αγαπάς,γιατί σου χαμογελούν πάντα,γιατί ήταν πάντα ή δεν ήταν πάντα εκεί,γιατί το έχουν αποδείξει ότι αξίζει να είσαι το καλό παιδί μαζί τους…


Υ.Σ Σήμερα έχω ακόμα ένα λόγο παραπάνω να χαίρομαι,γιατί έλαβα ένα email από την καλύτερη φίλη των παιδικών μου χρόνων τη Μαρούλα που ζει στο Λονδίνο και που έχουμε χαθεί από τότε που ήμασταν σχεδόν δεκατέσσερα. Της υποσχέθηκα ότι με το που έρθει Ελλάδα θα βρεθούμε,γιατί οι παιδικοί φίλοι,οι φίλοι των πιο αγνών χρόνων, ότι μα ότι κι αν γίνει δεν ξεχνιούνται ποτέ

Υ.Σ2 Ελπίζω σήμερα να μην πέσουν τίποτα δίδυμοι πύργοι ή ότι άλλο σε δίδυμο anyway , ούτε κανένα σινούκ κλπ κλπ! Πάμε όλοι μαζί αφιερωμένο για τη σημερινή μέρα, πρέζααααα όμορφη τις πάπιες ταΐσαμε…

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 10, 2009

Marianno Fabregnes ο ορισμός του καλλιτέχνη


Σκέφτομαι τι είναι αυτό που σε κάνει καλλιτέχνη.H διαφορετική ματιά;H διαφορετική στάση ζωής;H διαφορετική σκέψη,που από εκεί και πέρα όλο αυτό το αποτυπώνεις με κάποιο τρόπο(μουσική, ζωγραφική, φωτογραφία, κλπ)και το δίνεις προς τα έξω;
Μπορεί να είναι κι αυτό ένα κομμάτι του καλλιτέχνη,η διαφορετικότητα.Διαφορετικός από ποιους;Από τη μάζα, και πραγματικά το να είσαι διαφορετικός δεν είναι καθόλου εύκολο,πόσο μάλλον να σκέφτεσαι και να την βλέπεις διαφορετικά,και διαφορετικός γεννιέσαι δεν γίνεσαι κάτι σαν τους gay ένα πράγμα…

Για να είσαι καλλιτέχνης πρέπει να ξεπεράσεις τα όρια σου;Τα όρια της κοινωνίας σου; Τα ταμπού και τα απωθημένα των γονιών σου;Για να είσαι καλλιτέχνης πρέπει να είσαι gay;Να παίρνεις ναρκωτικά;Να είσαι αλκοολικός;Νυμφομανής;Να έχεις όλες τις εξαρτήσεις του κόσμου και να έχεις βουτήξει στην αμαρτία;Όχι απαραίτητα,μπορείς να τα έχεις όλα τα παραπάνω αλλά χωρίς ταλέντο δεν γίνεται τίποτα,γιατί μπορείς να είσαι gay χωρίς να είσαι καλλιτέχνης,να παίρνεις ναρκωτικά,να είσαι αλκοολικός, νυμφομανής κλπ, τότε απλά είσαι ένα ρεμάλι,αν τα έχεις όλα αυτά και δημιουργείς κάτι, τότε είσαι καλλιτέχνης ρεμάλι…

Οι καλλιτέχνες είναι βαρετοί άνθρωποι,περίεργοι και στην καλύτερη απλά συνηθισμένοι, μου αρέσει να τους θαυμάζω ή να πίνουμε κανά ποτό μαζί,αλλά μέχρι εκεί…Οι καλλιτέχνες είναι και γαμώ τα άτομα,εκείνο που σε ξενερώνει είναι ότι συνήθως πρώτα τους γνωρίζεις μέσα από το έργο τους,αυτό θαυμάζεις,αυτό σε καυλώνει και μετά γνωρίζεις το άτομο,που έχει δυο πόδια,δυο χέρια και είναι ώρες στη ζωή του που βαριέται όπως κι εσύ ελεεινά.

Χθες βγήκα για ποτό με ένα καλλιτέχνη τον Μάριο Γιάννη-Καπουράνη, πλέον είναι γνωστός ως Marianno Fabregnés, συμμαθητές στο λύκειο. Τον Γιάννη τον ήξερα από πριν,ήξερα και το ταλέντο του,τον θαύμαζα από τότε,τώρα ακόμα περισσότερο,ο Marianno δεν με ξενερώνει,ο Marianno είναι φίλος,τον γνώρισα πρώτα σαν άτομο και μετά σαν καλλιτέχνη,ο Marianno έχει τρομερό χέρι,ο Marianno είναι το μόνο άτομο που ξέρω που έχει ανθρώπους που τρέχουν γι αυτόν,δουλεύουνε πραγματικά γι αυτόν,χωρίς εκείνος να έχει κάνει τίποτα ή μάλλον έχει ταλέεεεεεεεεεεεεεντο..Δουλεύουν γι αυτόν γιατί απλά θαυμάζουν τα έργα του,τρομερό πράγμα αυτό.
21-28 Σεπτέμβρη όλοι ψηφίζουμε στο http://www.saatchi-gallery.co.uk/ το έργο του Marianno Fabregnes http://www.saatchi-gallery.co.uk/stuart/StudentArt/ast_id/79556

Υ.Σ Και για να μην ξενερώσετε σας έχω κάτι να ανεβείτε,στην ίδια τάξη,εκτός από το Γιάννη Καπουράνη ήμουνα και με την Μαρία Καραπόκη,γνωστή πλέον ως Μαρία Καρρά, εκείνο το τμήμα αστρονομίας τελικά έχει αφήσει ιστορία(γιατί μας χώριζαν σε τμήματα όχι αλφαβητικά, αλλά σύμφωνα με το μάθημα επιλογής, και όλα τα αλάνια ήμασταν στο τμήμα Αστρονομίας) Μου το είπανε χθες για την Μαρία,ήξερα ότι τραγουδάει στα μπουζούκια,αλλά δεν ήξερα ότι είχε τέτοια εξέλιξη,την αναγνώρισα μόνο από το τατουάζ στη μέση που το είχε από το Λύκειο και της το είχε σχεδιάσει ο Γιάννης που λέγαμε, χείλια,βυζί και μάτια είναι ψεύτικα σας διαβεβαιώ γι αυτό,όμως η Μαρία αγόρασε με δικά της λεφτά σπίτι στο Πανόραμα κι εγώ μόλις εδώ και ένα χρόνο βγάζω κανά φράγκο να περνάω το μήνα!Δείτε εδώ την συνέντευξη της Μαρίας στο MAXIM πριν δυο χρόνια. http://www.maximonline.gr/girls/singers/c573,%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%AF%CE%B1+%CE%9A%CE%B1%CF%81%CF%81%CE%AC.html

Υ.Σ
Mama someday you'll be so proud of me
You'll see me hangin in a New York gallery
Someday I'm gonna drop from my left side of my brain
People are gonna ask "Is it brilliant o plain?"

But as long as I don't know
how to hang a w...arhol
I'll keep sketching birds
that are all I've heard of
verys simple and true
Like you know you do-do
And if you like em yeah
But if you don't it's not bad
Cause I don't really



«Soul patrol» Το έργο του Marianno που θα πρέπει να ψηφίσουμε 21-28 Σεπτεμβρίου

Marianno Fabregnes
Painter
www.fabregnes.com
marianno.fabregnes@yahoo.gr

THINK OTHERWISE ''Σκεπτομαι διαφορετικα''


Διοργανωτής: OTHERWISE_project
Είδος: Πάρτυ - Ξέφρενη νύχτα
Δίκτυο: Παγκόσμιες
Τιμή: 4 EURO
Έναρξη: Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009 στις 11:00 μ.μ.
Λήξη: Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2009 στις 9:00 π.μ.
Τοποθεσία: VALAORITOU 18 (7TH FLOOR)
Πόλη: Thessaloníki, Greece
Τηλέφωνο: 00306937442221 begin_of_the_skype_highlighting              00306937442221      end_of_the_skype_highlighting
Email: otherwise_project@yahoo.gr

ΠεριγραφήCHRYS CHRISTODOULOU & CHLOE PISSA / PRESENTING CH2
IMG/FIVE/EIGHT/ PRESENTING SOME ART
MR.DORI / PRESENTING HARDCORE

Δύο παλιοί γνώριμοι χτυπούνε ξανά Χρύσανθος Χριστοδούλου και Χλόη Πίσσα , θα προσπαθήσω να βρίσκομαι εκεί πάση θυσία, για να ξεχάσω να ψηφίσω την Κυριακή! Καλή επιτυχία… Είδες τι παιδιά βγάζει η Λάρισα??


CHLOE PISSA


CHRYS CHRISTODOULOU

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 09, 2009

Γιατί είμαι fit


Μπαίνω στο γυμναστήριο με χαμόγελο, κάνω την εγγραφή για ένα μήνα, το βρίσκω απόλυτα λογικό για έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία σχέση με το άθλημα και γενικά με οποιοδήποτε άθλημα Ολυμπιακό ή μη, εκτός από το τάβλι και το σεξ, το πρώτο κιόλας το έχω κόψει εντελώς, όπου να’ ναι θα κόψω και το δεύτερο με τους ρυθμούς που τρέχω και δεν εννοώ στο διάδρομο του γυμναστηρίου!

Τώρα είμαι στη δουλειά, έχω πεθάνει από το κρύο, και από το πιάσιμο παντού, κι όσο θυμάμαι την χθεσινή ερώτηση της γυμνάστριας «Πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες γυμναστική Σοφία;» Ίσως στην προηγούμενη ζωή, ήθελα να της απαντήσω

Ο χώρος αν και καινούργιος σχεδόν γνώριμος, δηλαδή όπως κάθε γυμναστήριο , όπως και σε αυτό που πήγαινα πριν κάτι χρονάκια από τον Ιούνιο του 2007 δηλαδή.

Το να πας γυμναστήριο με τον γκόμενο σου, δεν είναι τόσο καλή ιδέα, ειδικά αν δεν έχει περάσει πρώτα τα τεστ:
1.Με γνώρισε με μαγιό στην παραλία και μου την έπεσε εκεί, άρα έβλεπε τι έπαιρνε, ουδέν λάθος αναγνωρίζετε μετά, χεχεχε
2.Έχουμε ξυπνήσει μαζί πάνω από 100 φορές
3. Με έχει δει με κατσαρά μαλλιά μετά από μπάνιο στη θάλασσα και χωρίς πιστολάκι
4. Με έχει ανεχτεί με περίοδο, μου έχει φέρει θερμόμετρο ενώ ήμουνα άρρωστη, έχω ξεράσει σε λεκάνη στα πόδια του.
5.Με έχει δει με καυλόσπυρο και του άρεσα, έχει ξυπνήσει και με έχει δει με ανοιχτό το στόμα να μου τρέχουν τα σάλια και πάλι με λέει ομορφιά μου και θεά....


Αν έχετε περάσει τα παραπάνω στάδια, δεν είναι και τίποτα να τρέχετε στους διπλανούς διαδρόμους, να σας βλέπει να λιώνετε στον ιδρώτα, καλύτερα βέβαια αυτό να συμβαίνει όταν βρίσκεστε από πάνω του.

Έτσι κι εγώ χθες αφού πέρασα όλα τα παραπάνω τεστ, αποφάσισα να ακολουθήσω το Γιάννη στο γυμναστήριο που πήγαινε, τα δυο πεταχτά φιλάκια από όργανο σε όργανο ήταν αρκετά ώστε ο αρσενικός να περιχαρακώσει τα σύνορα του και να πει επππ, αυτή είναι δικιά μου αλλά και να κάνει την γυμνάστρια να μας δουλεύει ψιλό γαζί, και τον γυμναστή να μου την πέφτει ασύστολα. Βέβαια νομίζω πως αυτή είναι γραμμή πολλών γυμναστηρίων, δηλαδή βάζουμε έναν ωραίο γκόμενο να την πέφτει στις καημένες για να ξανάρχονται και να νιώθουν και λίγο γυναίκες!

Ναι θα ξαναπάω και σήμερα και όσο αντέξω, και δεν θα νιώθω καθόλου άσχημα, ούτε με τους σφίχτερμαν , ούτε με τις γυμνασμένες γκομενίτσες, εγώ θα πάω εκεί δίπλα στις γεροξεκουτιασμένες πενηντάρες και θα το παίζω fit και θα βλέπω και λίγο το μωρό μου, που με αυτά και με αυτά καταντήσαμε να βλεπόμαστε στο γυμναστήριο ή να βρισκόμαστε κοιμισμένοι!

Όπως και να το κάνεις όμως ο άνθρωπος δεν αλλάζει, μετά το γυμναστήριο και ένα καλό μπάνιο βγήκαμε στο hobo για αναζήτηση λίγου φτηνού αλκοόλ…

Σήμερα, όπως κάθε μέρα στο πόδι από τις 7 , να πίνω φραπέ να έχει πάει ήδη 9:30 και να μην μπορώ να ξυπνήσω …

Υ.Σ Σε λίγους μήνες έρχονται στο blog, ημίγυμνες φωτογραφίες μου, με το γυμνασμένο μου κορμί, χαχα, έτσι τα λέω αυτά μπας και έχουμε κανένα κλικ παραπάνω!

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 06, 2009

Abroad


Είναι υπέροχο να ταξιδεύεις , να μπορείς να ταξιδεύεις με το νου, με τρένα, με αεροπλάνα, από μικρή φανταζόμουνα μια τέτοια ζωή κι άλλα ονειρευόμουνα που μερικά από αυτά δεν τα κατάφερα ακόμα ή τα παράτησα…

Θαύμαζα τους ταξιδιώτες μοναχικούς και μη, τους αποθέωνα με ανοιχτό το στόμα, μέχρι που ήρθε και η σειρά μου να το ζήσω και να τους απομυθοποιήσω… Δεν ξέρω, στην αρχή ίσως να είναι ο φόβος για το άγνωστο , μετά από την πρώτη εμπειρία καταλαβαίνεις , το ότι να περπατάς μόνος στην πέμπτη λεωφόρο είναι το ίδιο με το να περπατάς στην Αλεξάνδρας, κλαιν….

Τώρα με τη δουλειά , αν και παίρνω ψίχουλα βάζω λεφτά στην άκρη και είμαι πιο έτοιμη από ποτέ να γυρίσω όλο τον κόσμο, εδώ πήγαινα ταξίδια πριν χωρίς δεκάρα δεν θα πάω τώρα; Βέβαια το ότι θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο, δεν σημαίνει ότι θέλω να ζήσω και για πάντα ή έστω για λίγο στο εξωτερικό.

Λένε πως μόνο οι άξιοι και οι έξυπνοι , φεύγουν και διαπρέπουν στο εξωτερικό και πως η αχρηστίλα μένει Ελλάδα, δεν θα διαφωνήσω, αυτό γίνεται βέβαια κυρίως στον επιστημονικό τομέα , που υπέρλαμπρά μυαλά χαντακώνονται στην Ελλάδα μέσα στην αναξιοκρατία και στην μιζέρια που μας διακατέχει ,που κυλάει στις φλέβες μας και έχει ποτίσει τα μυαλά μας.

Επίσης το να προκόψω και να κάνω λεφτά , με το να γίνω γκασταρμπάιτερ στη Γερμανία, να πλένω πιάτα και να ανοίξω ελληνικό εστιατόριο και να έρθω στην Ελλάδα στο χωριό μου να γεράσω είναι μια ιδέα που πέθανε από το 70 και που δεν με εξιτάρει είναι η αλήθεια. Προτιμώ να μείνω στην Ελλάδα να γίνω λατζιέρισα να μαζέψω λεφτά και για την Τζαμάικα και να σας διηγηθώ κι αυτή μου την εμπειρία, αλλά μένοντας Ελλάδα, εγώ το μόνο που ξέρω να κάνω καλά ή μάλλον λάθος, το μόνο που μ’αρέσει να κάνω, είναι να παρατηρώ και να αφουγκράζομαι αυτό τον τόπο και τους ανθρώπους του, να γράφω γι αυτόν , να τον περιγράφω έχοντας τις μυρωδιές του στα ρουθούνια μου και τα χρώματα του στα μάτια μου, κι αυτό δεν μπορώ να το κάνω ζώντας στο Παρίσι, στο Άμστερνταμ ή στο Βερολίνο, τότε θα σας μιλάω απλά για τη ζωή εκεί.

Είμαι σίγουρη βέβαια πως η ανάγκη για γράψιμο τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο είναι μερικές φορές τόσο μεγάλη που είναι ανεξάρτητη τόπου και χρόνου. Κάποιοι φίλοι μου αναρωτιόντουσαν παλιά, που βρισκόμουνα στον Πύργο Ηλείας, πως και είχα τέτοια έμπνευση, εκεί, με μηδέν ερεθίσματα και αν μπορούσα εκεί τι θα έκανα αν ζούσα σε κάποιον άλλο τόπο , π.χ Νέα Υόρκη , σημασία λοιπόν έχει να ζήσεις και να αφουγκράζεσαι να βιώνεις και να αποτυπώνεις όλα όσα μπορεί να σου προσφέρει ένας τόπος , και πιστέψτε με όπου κι αν βρίσκεστε στον πλανήτη έχετε κάτι να πάρετε, έχει κάτι να σας δώσει ο τόπος που ζείτε αρκεί να το αντιληφθείτε , αρκεί να σωπάσετε για λίγο και να τον ακούσετε…

Θα γυρίσω όλο τον κόσμο και θα γράψω γι αυτόν, θα γνωρίσω ανθρώπους κάθε φυλής και κάθε χρώματος , κάθε κουλτρούρας και κάθε ρίζας , μα ότι κι αν κάνω δεν θα αποτινάξω με τίποτα , τη γεύση του παστίτσιου της μαμάς μου, τους δρόμους και τις πλατείες της Λάρισας που μεγάλωσα , γιατί όπως λέει και ο Πανούσης ,είμαι μια ελληνοπούλα , κρυφό τζαμαϊκανή !

Καλή σου νύχτα


Για σένα αφιερωμένο ,που σήμερα γιορτάζουμε και δεν είσαι εδώ, για σένα που είναι Σαββατόβραδο και κοιμόμαστε χώρια… Περιμένω να ξημερώσει Κυριακή πρωί, Κυριακή πρωί…Καλή σου νύχτα και να μ’αγαπάς


Με μάτια σπασμένα θλιμμένου παιδιού
Στέκεις εκεί στο κατώφλι του νου
Και οι αναμνήσεις που κρύβω βαθιά
Δεν ξέρω αν είναι κάτι που έχω
Ή κάτι που έχασα πια...

Καλή σου νύχτα
και να μ' αγαπάς...

Ό,τι θυμάσαι, λένε μέσα σου ζει
Ζει και τρυπάει σαν βελόνα πικρή
Πικρή σαν το γέλιο μεθυσμένου τρελού
Κάποιου πρεζάκια αρχαγγέλου
Στο βράχο του Λυκαβηττού

Καλή σου νύχτα
και να μ' αγαπάς...

Τι ώρα πήγε ποιος έχει φωτιά
Μίλα μου, είναι η σιωπή πιο βαριά
Πιο βαριά κι απ' τα φώτα
Πιο βαριά κι απ' τους καπνούς
Κι ένα κουρέλι τραγούδησε το τελευταίο του μπλουζ

Καλή σου νύχτα
και να μ' αγαπάς...


Υ.Σ Λένε πως ο έρωτας σε κάνει ηλίθιο, εγώ θέλω να χαζέψω εντελώς …


Υ.Σ2 Ααααααα και χρόνια πολλά στον ξάδερφο Χρυσόστομο που βρίσκεται στην ξενιτιά

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 04, 2009

Αύριο


Είναι πολύ δύσκολο να προσπαθείς για τον εαυτό σου και το μέλλον σου,πόσο μάλλον να ανησυχείς και να παλεύεις για το μέλλον όχι των άλλων,απλά άλλων…
Αναρωτιούνται πολλοί γιατί αποξενωθήκαμε,γιατί ο καθένας κοιτάει την πάρτη του,γιατί αδιαφορεί για τον πόνο του συνανθρώπου του,γιατί απλά αδιαφορεί για τα πάντα…

Όλα γίνανε θέμα επιβίωσης έστω και με την ευρεία έννοια της λέξης επιβίωση,δεν είναι το λίγο νερό και φαγητό για μας(για άλλους κάπου στον πλανήτη είναι),προς θεού,δουλεύουν χρόνια οι γονείς γι αυτό και οι πιστωτικές κάρτες,κι ας είναι καλά και οι δουλειές του ποδαριού που κάνουν οι νέοι για 700 ευρώ,δεν είναι αυτό μέλλον ή μάλλον όχι είναι το μέλλον μας,απλά εγώ δεν το θέλω,κι αν δεν το θες πιστεύω ότι μπορείς να το αλλάξεις.Μπορείς και του διπλανού σου;

Μα πως;Με το έτσι θέλω;Μπορεί να του αρέσει αυτό το μέλλον που του προσφέρουνε,μπορεί και να γουστάρει,είναι σα να έχεις ένα γκόμενο και να προσπαθείς να τον αλλάξεις,δεν γίνονται αυτά τα πράγματα…Το να θες να πας προς τα πάνω,πάντα με κίνδυνο να πιάσεις κενά αέρος και με πιθανότητα συντριβής,δεν σου δίνει το δικαίωμα να πάρεις και τους άλλους στην πλάτη σου και να σηκωθείτε παρέα. Του πούστη όμως,δεν μπορεί;Κάπως θα υπάρχει ένας τρόπος να τους αφυπνίσεις,όχι να τους μαντρώσεις,να τους αφυπνίσεις.

Έρχονται εκλογές και πρέπει κάποιον να ψηφίσεις,αλλά ακόμα δεν κατάλαβα το γιατί.Μπορούν και νοιάζονται αυτοί για το μέλλον το δικό μου,του διπλανού μου,του πλανήτη;Εγώ δεν μπορώ να νοιαστώ για το δικό μου,δεν μου απέμεινε και χώρος για να σκεφτώ και για το μέλλον του συνανθρώπου μου ή των παιδιών μου,κι όσο προσπαθείς να γίνεις «κάποιος» τόσο το χειρότερο για σένα.Γίνε δημόσιος υπάλληλος,πήγαινε Ε.Π.Ο.Π,γίνε δάσκαλος,κάπως να ζήσεις να πάρεις ένα μισθό,αφού οι επιχειρήσεις κλείνουν,η μια μετά την άλλη,κανάλια,εφημερίδες ρίχνουν φούντο,η δημιουργικότητα δεν πληρώνεται ούτε η εργατικότητα επίσης,πάντα αν δουλεύεις σε ιδιωτική επιχείρηση θα πληρώνεσαι λιγότερο από όσα προσφέρεις,ενώ στο δημόσιο θα σε πληρώνουνε απλά για να μην προσφέρεις,έτσι ήταν πάντα,έτσι και τώρα.

Νοιάζομαι,ανησυχώ για το μέλλον μου και για το μέλλον του διπλανό μου,γιατί με αυτούς θα πορευτώ το αύριο,μαζί τους θα το μοιραστώ,προσπαθώ να κάνω χώρο για ένα όνειρο και ας μην γίνει ποτέ πραγματικότητα,η ύπαρξη του και μόνο θα δώσει μια ελπίδα για το αύριο,έτσι όπως μεγάλωσαν και τόσες γενιές στο παρελθόν, σήμερα είμαστε περισσότερο συνειδητοποιημένοι από όσο πρέπει,δεν περιμένουμε και δεν ελπίζουμε τίποτα,δεν πιστεύουμε πουθενά γιατί όλα μας πρόδωσαν,αδιέξοδο,πώς να περάσεις μια ζωή χωρίς κάπου να πιστεύεις;

Θέλω να πιστέψω σε κάτι,θέλω δε θέλω θα με αναγκάσω να πιστέψω σε κάτι,να πιστέψω έστω σε σένα,στη γνώση,στα παιδιά,στη μουσική,στο αύριο,στο ότι εκεί έξω υπάρχουν περίεργα πλάσματα πληγωμένα που θέλω να τα γνωρίσω,πως ο διπλανός μου είναι ο άνθρωπος που θα του εμπιστευτώ τα παιδιά μου αύριο και θέλω να είναι ένας άνθρωπος χωρίς αποθημένα,ο διπλανός μου θα γίνει ο εραστής μου και ο άντρας μου,ο πατέρας των παιδιών μου,το αφεντικό μου,ο υπάλληλος μου,ο φίλος μου,ο αδερφός μου, θέλω να ζήσω μαζί τους ειρηνικά και ενωμένα,υποψιασμένα,με αλήθεια,με ειλικρίνεια, χωρίς ταμπού,όχι άλλο ρατσισμό,όχι άλλο φόβο.

Φόβος εκεί είναι που ποντάρουν όλοι,είμαστε όλοι τρομαγμένοι,εγώ να δεις πόσο,δεν θέλω να είμαι άλλο τρομαγμένη,δεν θέλω να φοβάμαι να δίνομαι και να αγαπάω,να φοβάμαι τις ευθύνες και να προχωράω παρακάτω,γι αυτό είμαι έτοιμη να πάω παρακάτω,να μην νοιάζομαι μόνο για τον εαυτό μου,έτοιμη να μοιραστώ,έτοιμη να προσφέρω και έτοιμη από καιρό να σε αγαπήσω όπως είσαι και να υποστώ τις συνέπειες και το έργο συνεχίζεται…



Σάββατο απόγευμα σε μια πλατεία
στριφογυρνάς χωρίς να δίνεις σημασία
σκέφτεσαι μόνο ένα τυχαίο συνδυασμό
από αριθμούς / για ένα σύστημα ΠΡΟ-ΠΟ
κι ένα λαχείο στην πίσω τσέπη κολλημένο
που η τύχη το 'φερε να μείνει πεταμένο
ένας ρυθμός στριφογυρνά στο μυαλό σου
σαν ένα ποδήλατο στη μέση του δρόμου
έπαιξες κι έχασες μα κάποια μέρα θα καταλάβεις
πως όταν ο κόσμος μένει ίδιος πρέπει εσύ ν' αλλάζεις
να προκαλείς, να γελάς, έχοντας ψηλά το κεφάλι
δυνάμωσε το μπάσο, νιώσε το σώμα σου πάλι
κοίταξε γύρω σου, καμιά ευχαρίστηση δεν είναι τζάμπα
μην είσαι ανίδεος, θα σε περνάνε για μαλάκα
δεν κάνω τον έξυπνο, αν θέλεις βγάλε με από 'δώ
το μόνο που θέλω είναι αγάπη, ειρήνη, σεβασμό
χιλιάδες βλάκες διαστρεβλώνουν την αλήθεια
δεν υπερασπίζονται κανένα και ζουν στα παραμύθια
κοίταξε, ο ήλιος αρχίζει να δύει
δε θα χαθούμε, ένας δρόμος ανοίγει
έι, σε σένα μιλάω, δείξε μας το πιο καλό σου σημάδι
κι έλα μαζί μας γιατί είναι Σάββατο βράδυ
Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ

Σάββατο βράδυ σ' ένα κλαμπ στο χάος
κοιτάς τον κόσμο που χορεύει και τον κόσμο που δουλεύει
ένας φίλος σου περνάει, χαιρετάει και φεύγει
δεν υπάρχει νόημα, ο ρυθμός ανεβαίνει
υπάρχει μόνο το κορμί σου και κάμποσοι άλλοι
τυχαίες σχέσεις που συμπίπτουν γιατί είναι Σάββατο βράδυ
Σάββατο βράδυ σε μια γωνία
σκέφτεσαι τι είναι αυτό που έχει πιο μεγάλη σημασία
η θέση των άστρων ή η παγκόσμια ιστορία
ένας μεγάλος έρωτας ή μια απλή συνουσία
πιο τρελός κόσμος δε θα μπορούσε να υπάρξει
δες τους πλούσιους, τους μεσαίους, την εργατική τάξη
σε χτυπάνε και νομίζεις πως χτυπιέσαι όταν χορεύεις
γύρνα και χτύπα τους με όλα αυτά που εσύ πιστεύεις
αυτή είναι μια αιτία να μπορείς να γελάς
ή απλά κάποιοι στίχοι να μπορείς να τραγουδάς
δες την ψυχή μου, είναι τόσο πεινασμένη
σα μια τίγρη που είναι στο κλουβί κλεισμένη
κοίταξε, η ζωή μάς ανήκει
δε θα χαθούμε γιατί ένας δρόμος ανοίγει
έι, σε σένα μιλάω, δείξε μας το πιο καλό σου σημάδι
κι έλα μαζί μου γιατί είναι Σάββατο βράδυ
Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ

Σάββατο νύχτα στο ρολόι στην πλατεία
παραμένεις μια ζωή στην αλητεία
μ' ένα σκύλο που γαβγίζει όποιον περάσει
αυτό είναι το τίποτα, κι εκεί του λεωφορείου η στάση
άκου το χρόνο, τικ τακ, όταν περνάει πώς νιώθει
όταν εσύ ονειρεύεσαι, η αγάπη πέφτει σα χιόνι
σα μια ιστορία όπου κι οι δυο είμαστε χαμένοι
χαμένοι στο διάστημα, μα ποτέ χωρισμένοι
τυλιγμένοι κι οι δυο στο δικό μου παλτό
μέχρι το σπίτι σου, κι εκεί σ' ένα στρώμα διπλό
δύναμη τ' ουρανού, δύναμη της αγάπης
ελευθερία στην έκφραση, ζωή δίχως τάξεις
δες τι αργά που ο ήλιος ανεβαίνει
κι αυτό που ήθελα να γίνει πόσο ξεμακραίνει
δες την πρωινή δροσιά πάνω στα φύλλα
μέσα στα μάτια μου τοπία ακατοίκητα
δώσ' μου την αγάπη σου για να πετάξω
δώσ' μου ένα άλλο κόσμο να ζήσω, να πεθάνω
δώσ' τη χαρά σ' αυτούς που πονάνε
στ' αδέρφια μου, σ' όσους δε βρίσκουν αιτία να γελάνε
έι, σε σένα μιλάω
έλα να φύγουμε μαζί γιατί είναι Κυριακή πρωί
Κυριακή πρωί, Κυριακή πρωί




George αύριο έρχομαι Λάρισα και πάμε no budget festival!




Αύριο, αύριο ξημερώνει μι’ άλλη μέρα
Αύριο, αύριο σκόρπια τα όνειρά μου στον αέρα
Πόσο έκλαψα θυμάμαι
Πόσο πόνεσα, πόσο γέλασα
Ζωή κερδισμένη πάντα είσαι εσύ

Αύριο, αύριο ξημερώνει μι’ άλλη μέρα
Αύριο, αύριο ξέχνα τα και χαμογέλα
Ίσως μια φορά κι εγώ
Να κερδίσω στο παιχνίδι
Που μου παίζεις χρόνια τώρα
Μέρα με τη μέρα

Αύριο, αύριο
Αύριο, αύριο
Μια ελπίδα έχω τελευταία
Αύριο, αύριο
Μια ελπίδα έχω τελευταία

Αύριο, αύριο ξημερώνει μι’ άλλη μέρα
Αύριο, αύριο σκόρπια τα όνειρά μου στον αέρα
Πόσο έκλαψα θυμάμαι
Πόσο πόνεσα, πόσο γέλασα
Ζωή κερδισμένη πάντα είσαι εσύ
Αύριο, αύριο ξημερώνει μι’ άλλη μέρα

Αύριο, αύριο
Αύριο, αύριο
Μια ελπίδα έχω τελευταία
Αύριο, αύριο
Μια ελπίδα έχω τελευταία