Δευτέρα, Ιουλίου 21, 2008

Rol με δράση ξύδι-Επιλογή που δεν μετανιώνεις...


Χτυπούσε το τηλέφωνο επίμονα. Αν και κουρασμένη έπρεπε να πλύνω τα πιάτα, το ίδιο απορρυπαντικό πιάτων Rol ξύδι. Η ίδια ακριβώς μυρωδιά με τότε, που έπλενα ανυποψίαστη τα πιάτα σε μια κουζίνα ισογείου που έβλεπε στο φωταγωγό.

Δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα από τότε. Απελπιστικά υποψιασμένη πια με τις φλέβες των χεριών μου πρησμένες από την κούραση  πλένω τα αποφάγια σε κάποια το ίδιο ασφυκτικά μικρή κουζίνα, αυτή τη φορά όμως σε ρετιρέ και με παράθυρο με θέα θάλασσα , ίσως να είναι το μοναδικό πράγμα που αξίζει να βιώσει κανείς μεγαλώνοντας, να αποκτήσει μια κουζίνα με θεα τη θάλασσα.

Στο μέσα δωμάτιο κανείς , τουλάχιστον παλιότερα υπήρχε ένας ίσκιος .

Δεν νιώθω τα χέρια μου , τα τυλίγω μέσα στην πετσέτα κάθομαι στο σκαμπό αποκαμωμένη . Έτρεξα τόσο πολύ , δούλεψα τόσο , και έπρεπε να είμαι τέλεια , τα κατάφερα . Τουλάχιστον αυτό έβλεπαν οι γύρω μου.

Συνεπής πάντα και παντού , με ένα λαιμό διαρκώς στεγνό από το λαχάνιασμα, είναι η εποχή τέτοια , είναι η ώρα που πρέπει να ανέβω το βουνό για να μπορώ να δω τη θάλασσα μου ψιθύρισα , κι όταν έρθει η ώρα της κατρακύλας ποιος νοιάζεται ; Αμφιβάλλω αν θα ζω μέχρι τότε.

Λόγια , που μουρμουράω μόνη μου , για να πείσω τον εαυτό μου για κάτι που δεν πείθεται . Ώρα για να καταρρίψω τα μεγάλα ΔΕΝ μου .
Τα κατάφερα όλα , και ; Στο τέλος μια κούραση μένει , ίσως να φταίει ο πεσμένος αιματοκρίτης …

Πάω για ύπνο τώρα , θα βάλω τα χέρια μου κάτω από τις μασχάλες για να μην πονάνε. Κλείνω το παράθυρο, είναι ωραία η θάλασσα μόνο που στην επιφάνεια της επιπλέουν οι φελλοί και τα σκατά και η μπόχα είναι αφόρητη , ο φωταγωγός πάντα θα έχει άλλη χάρη .

Τετάρτη, Ιουλίου 02, 2008

Θέα, Θάλασσα και Δελφικό τοπίο...

Το θέμα είναι πως δεν ήθελα να ανακαλύψω τίποτα … Τι να θέλω δηλαδή . Πριν λίγες ώρες φτάσαμε στο Γαλαξίδι ,άλλοι ορμώμενοι από τα νοτιοδυτικά κι άλλοι από τα βορειοανατολικά …
Ολιγοήμερες διακοπές , στον τόπο που πάντα προσφεύγω όταν θέλω να χαλαρώσω από κάτι , από κάπου να κρυφτώ και ίσως το τέλειο μέρος να διαβάζει κανείς επεξεργασία σήματος !!!
Μένουμε σε ένα ξενοδοχείο που βρήκα από το internet και έχει πολλά διαφορετικά δωμάτια.(όπως και τα περισσότερα ξενοδοχεία, άλλωστε!!!! ) Αλλά μόνο αυτό έχει «δωμάτιο του βαρκάρη» που έχει κρεβάτι βάρκα και έχει και την τιμητική του , δείτε εδώ για να καταλάβετε τι εννοώ http://www.olympicnet.gr/odigos/fokida/artarchodiko/index_gr.htm.
Εγώ φυσικά διάλεξα το «δωμάτιο του σκηνοθέτη» και έχω μείνει ενθουσιασμένη. Αυτή είμαι εγώ , φιλοσοφώ για να φιλοσοφώ , γράφω και ξαναγράφω , για να μάθω τη ζωή κι εμένα, γιατί έτσι γνωρίζω τον κόσμο εγώ , γράφοντας γι αυτόν κι αλήθεια μπορώ και ενθουσιάζομαι ακόμα, κι αλήθεια ποτέ δεν έμαθα τίποτα ….
Τι δουλειά έχω εγώ με επιστήμονες και ειδήμονες , που δεν βλέπουν τα σύννεφα σαν ένα μέρος που είναι απλώς ιδανικό για να πετάει κανείς , αλλά σαν μια ορατή συνάθροιση υδρατμών πού έχουν συμπυκνωθεί σε σταγόνες νερού ή μικρούς παγοκρυστάλλους επάνω σε πυρήνες αλάτων και αιωρούνται σε διάφορα ύψη στην ατμόσφαιρα υποκείμενα στις κινήσεις τού πνέοντος ανέμου; Δε λέω μαγευτικό να μαθαίνεις και να ανακαλύπτεις τον κόσμο και την αλήθεια του , όμως εγώ κοιτάζοντας τριγύρω μου , αντιλαμβάνομαι τον κόσμο σαν ποίηση , τι κι αν αυτό δεν έχει καμία σχέση, ούτε με τη φυσική , ούτε με την σκληρή όψη του πραγματικού κόσμου εκεί έξω , κι αυτός για εμένα δεν είναι τίποτα άλλο , από μια καλή αφορμή για γραφή …

Στις 20 Ιουνίου εγκατέλειψα τη Λάρισα προσωρινώς , και όταν έλεγα τότε προσωρινώς εννοούσα για έξι μέρες, έχουν περάσει κι άλλες έξι κι ακόμα λείπω και θα περάσουν άλλες έξι μέχρι να επιστρέψω πάλι και το αυλάκι πάλι λυσσομανά για να με τραβήξει προς τα κάτω !!!
Θα επανέλθω με καλό φωτογραφικό υλικό από Γαλαξίδι , και πολλές και καλές ιστορίες να σας διηγηθώ . Ανεβάζω και δύο φωτογραφίες , άσχετες μια από τον Πλαταμώνα που είχα πάει για μπάνιο πριν κατέβω εδώ και μια από την Νεάπολη , στη Λάρισα όπου πάω και λέω ότι παίζω τένις τώρα τελευταία !!!!Επίσης σας έχω δύο υπέροχες φωτογραφίες με την αρχοντομουτσουνάρα μου μέσα από το δωμάτιο του σκηνοθέτη που από την βεράντα έχει καταπληκτική θέα , μιας και εκτός από το φαί το μεσημεριανό γυρίσαμε όλοι πτώματα έτοιμοι για βούτα , και ύπνο κάτω από το δροσερό αεράκι του κλιματιστικού και το φοβερό τραγούδι των τζιτζικιών , μόνο που εγώ προτίμησα , το γράψιμο από τον ύπνο … Τα ξαναλέμε σύντομα








Good luck up there buddy...