Σάββατο, Νοεμβρίου 18, 2006

Για την Ελίνα …

Όταν είσαι στα εικοσιένα σου, δεν ξέρω κατά πόσο κατεστραμμένος μπορείς να δηλώνεις .Έχεις πολλά βήματα μπροστά σου και όχι και τόσα πίσω σου, και σίγουρα σε κάποια θα πατήσεις γερά και σε κάποια πάλι όχι , το παν στην τελική είναι να προχωράς …

Λίγο πριν το τέλος ενός κύκλου και την αρχή ενός καινούργιου , αυτό που μένει είναι ο συσσωρεμένος χρόνος που ακουμπάει πάνω στις πλάτες μου, υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι με βαραίνει κι άλλες που ξέρω ότι αν δεν υπήρχε αυτός δεν θα είχα φτάσει εδώ, δεν θα είχα κάνει το ταξίδι , δεν θα είχα προχωρήσει , δεν θα ήμουνα εγώ…

Ημέρα απολογισμών η σημερινή , ταξιδιάρικη μέρα από το πρωί! Γυρίζοντας σπίτι , χαμογέλασα ειρωνικά στον Βοb του απέναντι τοίχου . Τελικά μπορεί να έχω τύψεις για αυτά που μπορεί να έκανα μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια, χαίρομαι όμως που δεν έχω τύψεις για αυτά που δεν έκανα !

Αφορμή για αυτούς τους παιχνιδιάρικους απολογισμούς ήταν και πάλι ένα τηλεφώνημα , ένα τηλεφώνημα που περίμενα χρόνια τώρα ! Η επιτυχία είπε επιτέλους να χτυπήσει την πόρτα, όχι την δικιά μου, έχει χρόνια να με θυμηθεί , χτύπησε όμως της μονάκριβης ξαδέρφης μου , που ξέρω ότι την περίμενε καρτερικά από το 2002! Η χαρά μου δεν περιγράφεται , πετάω στα ουράνια , και θα σας εξηγήσω γιατί τόση χαρά …

Η ξαδέρφη μου η Ελίνα είναι ένα σημαντικό πρόσωπο για μένα , είναι ένας άνθρωπος που με επηρέασε αρκετά στη ζωή μου …Όντας οχτώ χρόνια μεγαλύτερη μου ,τολμώ να πω ότι με έναν περίεργο τρόπο με έπλασε , είναι από τα λίγα πρόσωπα που υπάρχει από τις πρώτες αναμνήσεις μου μέχρι σήμερα … Την θυμάμαι αθώα και αφελή , τότε που δεν είχε χάσει τον εαυτό της , την θυμάμαι να γελά , και ήταν από τους λίγους ανθρώπους που αν και είχε περάσει δύσκολες καταστάσεις από μικρή , πάντα ήξερε να χαμογελά αληθινά χωρίς να υποκρίνεται …
Όπου κι αν κοιτάξω πίσω μου , εκείνη υπάρχει παντού , και όσο κι αν αλλοτριώθηκε στην πορεία , τώρα πια μπορώ να δω κατάματα το γιατί και να την δικαιολογήσω για όλα τα παραστρατήματα της … Εξάλλου τους ανθρώπους είναι άδικο να τους κρίνεις μόνο από μια φάση της ζωής τους , κι ότι κι αν έγινε εκείνη μου έχει δώσει τόσα, εμπειρίες , γνώση , συμβουλές , λεφτά , παρέα , υποστήριξη , γέλιο, τα πάντα, πράγματα που δεν διαγράφονται εύκολα …

Το 2002, Οκτώβρη μήνα , καθόμουν και την χάζευα μέσα στην αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ να ορκίζεται μαζί με δεκάδες άλλους τελειόφοιτους της Νομικής , τότε δεν ήξερα ότι θα ήταν η τελευταία φορά που θα έβλεπα την Ελίνα που ήξερα …

Με τον καιρό άρχιζε να με απογοητεύει καθημερινά , κι όταν έναν άνθρωπο τον έχεις πρότυπο , όταν κάποιος είναι τόσο σημαντικός για σένα και αρχίζει και σε προδίδει καθημερινά αρχίζεις και απελπίζεσαι , απογοητεύεσαι , κι αυτή η απογοήτευση είναι χειρότερη από κάθε άλλη…

Όλοι προχωρούσαμε στις ζωές μας , εκείνη όμως όχι , δεν μπορώ να πω ότι δεν προσπαθούσε , προσπαθούσε και με το παραπάνω , αλλά τα πάντα πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο για εκείνη …Άρχισε να βρίσκει παρηγοριά στο ποτό και στις χαρτορίχτρες , άρχιζε σιγά σιγά να χάνει την πίστη της στον εαυτό της , να κατρακυλάει κάθε μέρα στον κόσμο της , να γίνεται καχύποπτη και επιθετική με τον οποιοδήποτε , να πλησιάζει τα τριάντα και να έχει χάσει κάθε πίστη ,στους άντρες , στην φιλία , και με αυτά που της συνέβησαν δεν την κατηγορώ κι όλας … Όσο για τα οικονομικά της, πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο , δούλευε κατά καιρούς σε διάφορα δικηγορικά γραφεία για να παίρνει τρις και εξήντα, να δανείζεται από εδώ κι από εκεί , για να πληρώνει τρελά λεφτά σε μέντιουμ που θα της χάιδευαν τα αυτιά λέγοντας της , πως και δουλειά θα βρει κι όλο και κάποιος άντρας θα βρεθεί να την αγαπήσει πραγματικά … Τα δευτέρια στα μπακάλικα της γειτονίας της πήγαιναν σύννεφο και τα χρέη μεγάλωναν …

Όχι , όχι δεν θέλω να το πιστέψω ότι υπήρχε αυτή η Ελίνα , μόνο ένα κακό όνειρο ήταν , ένας εφιάλτης που τώρα τέλειωσε … Ήθελα να την βοηθήσω , της μίλησα αρκετές φορές , αλλά μετά δυστυχώς τα παράτησα … Που ξέρεις εσύ μου έλεγε και μου έκλεινε το τηλέφωνο ή άρχιζε να μου επιτίθεται στα καλά καθούμενα … Μετά απλά της χάιδευα κι εγώ τα αυτιά , με είχε απογοητεύσει τόσο , που την είχα αφήσει στην μοίρα της , που της έλεγα μόνο αυτά που ήθελε να ακούσει , δεν της έκοψα την καλημέρα προσφάτως μόνο και μόνο επειδή είναι συγγενής μου , είχα απογοητευτεί τόσο , που είχα ξεχάσει εντελώς την παλιά Ελίνα και όλα όσα σήμαινε κάποτε για μένα… Κι όμως υπήρχαν στιγμές μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια που ξέσπαγε , που άφηνε έστω και για λίγο τον παλιό της εαυτό να βγει στην επιφάνεια , η Ελίνα που ήξερα δεν είχε πεθάνει , πάντα ήλπιζα στην μέρα της ανάστασης της …

Η μέρα που περίμενα τόσα χρόνια έφτασε , είναι μόνο η αρχή, η Ελίνα που ήξερα επανήλθε … Για εκείνο που μετανιώνω είναι γιατί σε αυτή την τόσο δύσκολη φάση της ζωής της , εγώ δεν ήμουνα τόσο κοντά όσο θα έπρεπε , μετανιώνω που έχασα την πίστη μου σε αυτή , κι αν και φαινομενικά πάντα την υποστήριζα , στο μυαλό μου καθημερινά την υποβίβαζα , δεν πίστευα πια ότι θα τα κατάφερνε κι ας της έλεγα συνεχώς ότι πίστευα σε εκείνη , ψέματα της έλεγα , δεν πίστευα πια …

Της εύχομαι μόνο καλή αρχή , ελπίζω να έμαθε πολλά όντας τόσα χρόνια στην ξεφτύλα , γιατί όπως και να το κάνουμε πάντα πίστευα πως η ξεφτύλα είναι ένα μεγάλο σχολείο , που λίγοι όμως καταφέρνουν να αποφοιτήσουν από εκεί …

Εύχομαι η αναγέννηση της να είναι ολοκληρωτική κι αν αυτό είναι δύσκολο για αρχή , εύχομαι στην πορεία να αποτινάξει τα όποια κατάλοιπα αυτής της περιόδου κουβαλάει ακόμα μέσα στο πετσί της …

Χαίρομαι για εκείνη , μακάρι να μπορούσε να μάθει πόσο χαίρομαι , μακάρι να ήξερε πόσα πολλά σημαίνει για μένα , πόσο την αγαπάω , ντρέπομαι που την έκρινα τόσο άσχημα όλα αυτά τα χρόνια , ίσως να μην είχα καν αυτό το δικαίωμα , δεν έχω καταφέρει ούτε τα μισά από ότι έχει κάνει εκείνη στη ζωή της …

Την έκρινα με μεγάλη ευκολία , έλεγα μεγαλόφωνα πως ότι κι αν συνέβαινε στη ζωή μου εγώ ποτέ δεν θα έπεφτα τόσο χαμηλά , πως ποτέ δεν θα ήμουν τόσο αδύναμη , ποτέ δεν θα αφηνόμουνα τόσο στις αδυναμίες μου , πως ποτέ δεν θα υποτιμούσα τόσο την νοημοσύνη μου.Ακόμα το πιστεύω γιατί ίσως ακόμα είμαι βολεμένη , ακόμα το πιστεύω γιατί έχω ίσως την ψευδαίσθηση ότι παρόλες τις ευαισθησίες και τις αδυναμίες μου είμαι αρκετά πιο δυνατή από αυτές…

Όλα πίσω μας είναι , το παρελθόν μας δεν είναι τίποτα άλλο από μια συσσώρευση χρόνου , εμπειριών , δακρύων , γέλιων , πόνου , χαράς , τα περισσότερα ίσως να είναι μπροστά μας και μας περιμένουν στην επόμενη γωνία που θα στρίψουμε …

Όλη κι όλη μας η περιουσία δεν είναι τίποτα άλλο ,από αυτά που είχαμε και από αυτά που περιμένουμε , το καλύτερο από όλα όμως είναι ο παρόντας χρόνος , αυτή η συμπύκνωση του εξαιρετικού μας παρελθόντος , με το τρομακτικά άγνωστο μέλλον που μας περιμένει στη γωνία …
Δημοσίευση σχολίου