Σάββατο, Δεκεμβρίου 31, 2005

Happy End!


Τελευταία μέρα και για φέτος , επιβάλλεται το happy end! Μια τέτοια χρονιά σαν το 2005 θα έπρεπε να έχει ένα συγκλονιστικό ανεπανάληπτο τέλος , κι όμως όσο συγκλονιστικό κι αν ήταν το 2005 βλέπω να ρίχνει αυλαία ήσυχα και απλά !
Αυτή η χρονιά ξεκίνησε με εμένα πάνω σε ένα τρένο με προορισμό του την Αθήνα , και μετά από λίγες ώρες ολομόναχη έπαιρνα από τους Αμπελόκηπους το μετρό για Δουκίσσης Πλακεντίας –Αεροδρόμιο κι έτσι βρέθηκα στο Ελ. Βενιζέλος . Όχι Άννα. Δεν ήμουνα εγώ για αεροπλάνα. Δεν θα έφευγα εγώ , όπως και δεν έφυγα και ποτέ , ήμουν εκεί και περίμενα τον Υιό του Θεού το μονογενή!!
Τολμώ να πω ότι μέσα στο 2005 έφαγα τρομερή αναβάθμιση , μέχρι και τη στάχτη από τα τσιγάρα μου στα τασάκια του Φουαγιέ της Λυρικής έριξα ! Αυτή η χρονιά με ερωτεύτηκε και την ερωτεύτηκα κι εγώ! Με απογείωσε , με κολάκεψε, με ταπείνωσε , με πρόδωσε, με απογοήτευσέ , με προσγείωσε και με έκανε να απογειωθώ ξανά ! Ήταν μια χρονιά του υπερθετικού . Μεγάλη αγάπη, μεγάλες στιγμές , μαζί με μεγάλους ανθρώπους . Μεγάλα λόγια , αλλά και μεγάλες πράξεις , μεγάλες ιδέες και μεγάλα ταξίδια , μεγάλες απώλειες , μεγάλη πίκρα και ένα φραπέ μέτριο με-γάλα , μερικές αξίες δεν αλλάζουν με τίποτα ότι χρονιά κι αν μπαίνει! Στην τελική μένει μόνο η μεγάλη καρδιά , δεν πάει στο καλό και η Ιπποκράτους ; Κοπελιά, δικός σου είναι ο τσαχπίνης ;Μπράβο-μπράβο και δώσε ναυτάκι Συριανό με την τραγουδιάνα!
Κλείνω τα μάτια όμως , και το μόνο που μένει είναι οι καλές στιγμές με όλους τους ανθρώπους, που βρέθηκαν κοντά μου και αυτή τη χρονιά και μου χάρισαν ανεπανάληπτες στιγμές , που σπατάλησαν μαζί μου το χρόνο τους και βρέθηκαν κοντά μου και στις κακές και στις καλές μέρες μου. Το δεύτερο μισό του 2005 από τον Ιούλιο και μετά συνεχίστηκε σε λιμάνια, καμπίνες, με ατελείωτα ξημερώματα στον Πειραιά , ατελείωτες τσικουδιές στα Χανιά, με εμένα να έχω κάνει το Πειραιάς –Ηράκλειο Πειραιάς –Χανιά, Πειραιάς –Ρέθυμνο, Παγκράτι –Κολιάτσου! Αυτό το καλοκαίρι ήταν από τα καλυτερότερα μου κι ας τελείωνε ο Ιούλιος , κι ας βρισκόμουν στη Σίνα με ένα τρελό που ήθελε ντε και καλά να μου βαρέσει τατουάζ ! Έτσι κι αλλιώς από όλη τη χρονιά μόνο εκείνο το καυτό Κυριακάτικο μεσημέρι να θυμάμαι 24/07, στα Everest στο Κολωνάκι μονό εγώ, εσύ και τα περιστέρια , να έχουμε λιώσει από το γέλιο , μου φτάνει για να έχω ακόμα ένα υπέροχο χαμόγελο στα χείλη ακόμα και τις δύσκολές στιγμές, και να μπορώ να πω, πως ναι, γνώρισα μέσα σε αυτή τη χρονιά ανθρώπους που άξιζαν τον κόπο !Ήρθε και ο Σεπτέμβριος χωρίς ιδιαίτερο άγχος, αφού με βρήκε να χρωστάω μονάχα ένα μάθημα και μέχρι αρχές Οκτωβρίου να ταξιδεύω από πρωτεύουσα στην συμπρωτεύουσα και πάει λέγοντας ! Αλλά το σκηνικό από τον Οκτώβρη και μετά άρχιζε να αλλάζει ήρθε η ώρα, έπρεπε να κρατήσω μια υπόσχεση που είχα δώσει 26 Μαΐου κάπου στην Αθήνα ,πως από εδώ και εμπρός θα κοιτάξω εμένα και μόνο εμένα , τα σχέδια μου , και θα κάνω ότι μπορώ για να πραγματοποιήσω επιτέλους τα όνειρα μου . Νόμιζα πως δεν είχα στόχους και όνειρα , αλλά δεν ήταν έτσι, μάλλον είχα πάρα πολλά που περίμεναν στη σειρά και επειδή δεν γινότανε κανένα ,είχε αρχίσει και με είχε πάρει από κάτω, κι όμως να που σιγά-σιγά όλα αλλάζουν! Το 2005 ήρθε να κλείσει με αρκετή δουλειά , αρκετές ευθύνες , χωρίς ταξίδια ούτε καν μέχρι την Πάτρα, αλλά καθηλώθηκα μόνο στη διαδρομή Τ.Πετροπούλου- Ρ. Φεραίου! Αλλά παρ’ όλα αυτά μου χάρισε τη Rock Αποπλάνησή στον αέρα και αξιόλογες γνωριμίες που με το ζόρι θέλανε να με κάνουν χειμερινή κολυμβήτρια και να με παίρνουν σε εκδρομές στα βουνά! Κι όμως δεν μπορώ να πω πέρασα υπέροχα , αλλά εγώ καγιάκ δεν έκανα, στη μνήμη των Ινδιάνων και του τελευταίου αρχηγού τους Jeronimo!
Υστέρα από όλα αυτά εκείνο που μπορώ να ευχηθώ για το 2006, δεν είναι τίποτα άλλο από το να είναι σαν το 2005 και καλύτερο!

Υ.Σ Και όπως έλεγε και ο Μακρυγιάννης "Μεγάλοι άνθρωποί ,μεγάλα λάθη , οι μικροί θα κάνουν μικρά"

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 30, 2005

Noises off


Άκουγα για κρίσεις πανικού ,για ανθρώπους που σιγά-σιγά τα χάνουν , για άλλους που δεν τα είχανε καλά με τον εαυτό τους και άλλα πολλά κι αλήθεια δεν μπορούσα να τα καταλάβω, γιατί δεν τα είχα νιώσει ποτέ μου, με το χέρι στην καρδιά ..
Αλλά σιγά-σίγα άρχισαν να εμφανίζονται όλο και περισσότερες μέρες σαν τη σημερινή στη ζωή μου, που όλα μου πάνε στραβά κι από ότι θέλω γίνεται συνεχώς το αντίθετο λες και κάποιος βάλθηκε να με εξοντώσει!
Σήμερα ξύπνησα με την χειρότερη διάθεση όχι ότι κοιμήθηκα και καλά , από το άγχος ξεφυσούσα όλο το βράδυ και γυρνούσα σαν το αρνί στο κρεβάτι. Από τη μία η μηχανή που χάλασε, να τρέχω στο Γερμανό με τους ηλίθιους υπαλλήλους του, που σου χαμογελάνε πάντα, και σου μιλάνε λες και σε ξέρανε και από χθες , δεν έχω κέφια για γέλια κύριε μου, μπα σε καλό. Να ψάχνω σαν την τρελή card reader, για να μου στρίψει τελείως να κάνω κι ένα format στη μηχανή να σβηστούν όλες οι φωτογραφίες και από sophie_jamaica να γίνω sophie_serajevo, και να νιώθω πως όλοι σήμερα θέλουνε να παίξουν με τα νεύρα μου .Από την άλλη όλο το βράδυ σκεφτόμουνα την εξεταστική που πλησιάζει, απειλητικά, μην ξεχνάς σε δέκα μέρες αρχίζω να γράφω κάθε μέρα από τις 9/01 μέχρι τις 13/01 και 10-13/01 2 μαθηματάκια, έτσι για να γουστάρουμε !Είναι κι ότι 3 μέρες μου απέμειναν μονάχα εδώ , τα λεφτά που ξόδεψα , το ταξίδι τον 7 ωρών που με περιμένει , οι αξόφλητοι λογαριασμοί, ο εξαερισμός στα καλοριφέρ, τα αγγλικά , οι εργασίες για τον καλλιτέχνη τα άπλυτα και τα μανταλάκια συν τη δίαιτα συν το σταμάτημα του τσιγάρου. Την εκπομπή που την πάς. Μα τι λέω έχω ξεφύγει εντελώς, το ξέρω ευχαριστώ , περάστε αύριο.
Όλα αυτά μαζί συν ένα μικρό προβληματάκι υγείας, σήμερα ήμουν έτοιμη να εκραγώ ,ούτε περίοδο να είχα και όχι δεν περιμένω! Μακάρι να ήμουνα πιο αισιόδοξη για το 2006 αλλά δεν το βλέπω να μου μπαίνει με το καλό! Τουλάχιστόν ήρθε το βράδυ και εκτονώθηκα μιλάμε έριξα το τρελό γέλιο , 3 ώρες γέλιου , η καλύτερη θεραπεία που χρειαζόμουνα για να καταπολεμήσω το άγχος. Πήγα θέατρο λοιπόν , στο θέατρό του Μύλου συγκεκριμένα και είδα την κωμωδία του Μάικλ Φρέιν (Michael Frayn ) «Noises off» , ελληνιστή «Το σώσε»!
Εγώ πάντως προτείνω
Σαρδέλα γεμιστή 1kg σαρδέλα , αλάτι, πιπέρι, 2 τομάτες μέτριες , μαϊντανός , 50 ml ελαιόλαδο
Για τη γέμιση
50 ml ελαιόλαδο, αλάτι και πιπέρι , 100 γρ κάπαρη, 100 γρ τομάτα, ώριμη, 100γρ κρεμμύδι, 2 σκελίδες σκόρδο.
Σκευή Ξύλο κοπής λαχανικών, μαχαίρι εργασίας , ταψί, κατσαρόλα, ξύλινη σπάτουλα.
Όποιος είδε το έργο ξέρει και το μυστικό της επιτυχίας !

Τρίτη, Δεκεμβρίου 27, 2005

Jagermeister


Είχα πιει μονάχα μια γουλιά και ξάφνου βρέθηκα στην αγκαλιά του! Το χαμόγελο του ζεστό έφτανε μέχρι τα αυτιά ,είχα τόσα χρόνια να τον δω αλήθεια.. Ο άντρας που με φιλούσε σταυρωτά ήταν ο Γιώργος απ’τα καλύτερα παιδιά , γι’αυτό και παρεξηγημένος ! Μετά από τόσο καιρό απουσίας δεν υπήρχε τίποτα κοινό στον ορίζοντα προς συζήτηση κι όμως υπήρχε μια γλυκιά αγάπη και έκπληξη στα μάτια μας . Έσπασε την αμηχανία και άρχισε να σχολιάζει το Room’s , το καινούργιο μπαράκι στη Βενιζέλου στο οποίο και βρισκόμασταν, το έθαβε κανονικά όπως κάνει συνήθως με όλους και με όλα, το ότι μου είπε ότι έλαμπα εκείνο το βράδυ με έκανε όντως να λάμπω γιατί καλή κουβέντα από το στόμα του ακούς μια φορά στα 30 χρόνια !Δεν περίμενα να τον δω είναι αλήθεια από τότε που πέθανε και η μητέρα του έγινε πλέον μόνιμος κάτοικός Αθηνών και δεν πατούσε το πόδι του στη Λάρισα! Όταν τον ρώτησα τι κάνει, χωρίς σκέψη μου απάντησε! Ζω τη ζωή μου στην Αθήνα Σοφάκι ! Πάει κι αυτός είπα από μέσα μου, άλλος ένας ημιτανσίον βέρος Αθηναίος !Πάντα τον αγαπούσα τον Γιώργο , κι ας ήταν ιδιότροπός και δύσκολος άνθρωπός. Δεν πρόκειται ποτέ να τον ξεχάσω γιατί ήταν εκείνος που μου έμαθε να ακούω ρέγκε ήταν αυτός που πρώτη φορά άκουσα στο σπίτι του Bob Marley όταν ήμουν 11 ετών . Ψαχνόμουνα ρωτούσα από εδώ κι από εκεί ,πιτσιρίκι πράγμα, καλέ μήπως ξέρει κανείς ποιος είναι αυτός ο Bob Marley που λάτρευέ ο Αντώνης Παραράς . Ο Γιώργος ήξερε γιατί άκουγε ο πατέρας του, και ο πιο σημαντικός λόγος που δεν θα πάψω ποτέ να τον αγαπάω, είναι η πιο πιστή απομίμηση Αντώνη Παραρά εν ζωή ! Α! και George που είσαι εύχομαι και γρήγορα με το χαρτί στο χέρι έχει ανάγκη η Ελλάδα φυσικούς σαν κι εσένα !
Γενικά το προχθεσινό βράδυ ήταν αλλόκοτο , γεμάτο απρόοπτες συναντήσεις , με ανθρώπους που ίσως η μνήμη λησμόνησε , η καρδία όμως ποτέ δεν έπαψε να τους φιλάει μέσα της ! Επίσης μια συνάντηση κορυφής χθες ήταν με τον Απόστολέ το αυγό σου η αλλιώς Αυγουλιέρα, ο οποίος τελείωσε και φεύγει το Φεβρουάριο για φαντάρος !Αμάν γλέντια! Δεν θα ξεχάσω τον Αποστόλη γιατί ήταν αυτός που μου γνώρισε τον Τόλη ,μεγάλο frontman ,που με τυράννησε για χρόνια! Να’ ναι καλά όμως γιατί τώρα πια έχω έναν αληθινό φίλο! Η συνέχεια στο πρώην Καφωδείο νυν Αγορά(αυτά παθαίνεις όταν λείπεις καιρό από ένα μέρος, όλα αλλάζουν κι εσύ τα θυμάσαι αλλιώς)ήταν εξαιρετική και εξαιρετικά συνηθισμένη ! Εμείς και εμείς η Ήρα η Ισιδώρα, ο Χρύσανθός , ο Αλέξης , η Χλόη, η Κατερίνα και εγώ να τραγουδάω μαζί με την κομπανία , πίνοντας ούζο "όλο ούζο-ούζο-ούζο το βαρέθηκα φέρτε μου ένα τσιγαράκι που το ορέχτηκα" Ήπια αρκετά και τα αποτελέσματα γνωστά . Ξημέρωσε δεύτερη μέρα Χριστουγέννων και το μεσημέρι με βρήκε ξαπλωμένη δίπλα στο τζάκι στο σπίτι στη Ραψάνη(ναι ναι όπως το κρασί του Τσάνταλη από εδώ βγαίνει )να χαζεύω τη φλόγα και να βλέπω στο mega Άγρυπνος στο Σιάτλ ! Το απόγευμά με βρήκε να ρουφάω τον καφέ μου στην παραλία του Πλαταμώνα με θέα το γνωστό τραγουδισμένο από τον Μητροπάνο κάστρο και το βράδυ όταν γύρισα στη πόλη προσπαθούσα να διαβάσω όχι με μεγάλη επιτυχία το παραδέχομαι! Χάλασε και το usb το καλώδιο από την ψηφιακή μου και μου σπάσανε λίγο σήμερα τα νεύρα , αλλά δεν πειράζει αύριο θα πάρω καινούργιο γιατί έχω βγάλει τόσες φωτογραφίες και θέλω να ανεβάσω καμία !Μου έφτιαξέ η διάθεση από την άλλη γιατί σήμερα πήρα κι άλλο δώρο με κούριερ από το Ρέθυμνό αυτή τη φορά ! Σ’ευχαριστώωωωωωωωωωωωωω Μιχάλη υπόσχομαι να ανταποδώσω σύντομα με ένα κοτεράκι !
Λοιπόν κάπου εδώ σας φιλώ σταυρωτά γιατί πρέπει να πάω να παίξω λίγο ταβλάκι να ξελαμπικάρω, έχω ραντεβού με την άλλη για καφέ και θα την στήσω !

Υ.Σ Xapla μην πιεις σαν και εμένα και πάθεις τίποτα, να προσέχεις !

Κυριακή, Δεκεμβρίου 25, 2005

Εις υγείαν


Κι όμως χρονιάρες μέρες , νομίζω πως είμαστε ο λαός με την ασθενέστερη μνήμη! Πριν λίγο καιρό πανικός με τα πτηνά και σήμερα οι περισσότεροι τσακίσαμε από μια κότα ή γαλοπούλα γεμιστή ή όχι ! Κοίτα να δεις βρε παιδί μου.. Βέβαια αν θέλω να μιλήσω για την αφεντιά μου, ποτέ δεν ήμουν φαν του κοτόπουλου , αλλά και τότε που γινότανε ο χαμός εγώ εξακολουθούσα να τρώω και μου τι λέγανε. Να δω σήμερα τι φάγανε όλοι αυτοί !
Χρόνια πολλά και επίσημα και ανήμερα Χριστουγέννων, το κλίμα εδώ όπως το περίμενα ! Ξύπνησα φάγαμε οικογενειακά ξανακοιμήθηκα, βέβαια μέσα στον ύπνο μου με πήραν και καμία δεκαριά άτομα για χρόνια πολλά, ούτε γιορτή να είχα και σε λίγο θα ετοιμαστώ γιατί έχουν κλείσει τραπέζι στο «Καφωδείο» .. Για να εξηγηθώ το καφωδείο είναι και γαμώ τα ρεμπετάδικα, έχω υπέροχές αναμνήσεις και χαλάλι ότι χρήμα κι αν μου φύγει απόψε! Τύψεις νιώθω μόνο για χθες … Χθες γύρισα το πρωί γιατί ήμουν σε γνωστό μπουζουκερί της Λάρισας πρώτο τραπέζι πίστα ,έτοιμη να πεθάνω από τις αναθυμιάσεις λες και ήμουνα σε διαδήλωση με δακρυγόνα τέτοιο καπνό στη μάπα πρώτη φορά έφαγα , τα μάτια μου δάκρυζαν και δεν μπορούσα να διακρίνω την κατά τα άλλα συμπαθέστατη τραγουδιάνα και τα μπαλέτα, και δώστου το λέλουδο και δώστου δύο μπουκάλια σπέσιαλ μας βγήκε ο κούκός αηδόνι και να πεις ότι χόρεψα κι όλας ή ότι έγινα λιάρδα όπως τότε στα γενέθλια μου να πεις χαλάλι! Τελικά είμαι ή του ύψους ή του βάθους σε όλα ! Νιώθω επίσης τύψεις που δεν τα κατάφερα να μην μπω στον πειρασμό. Μου έφερε η αγαπημένη ξαδέρφη και με το ένα πόδι πια μέσα για να γίνει δικαστίνα , με τις ευχές μου ,έχω ήδη δυο δικαστές θείους αλλά και με μια πρώτη ξαδέρφη στο δικαστικό σώμα θα νιώθω περισσότερη ασφάλεια !Μου έφερε λοιπόν το cd από το άστρα και όραμα Ερωτική Αστρολογία, ε, δεν άντεξα. Ναι το παραδέχομαι ασχολήθηκα διεξοδικά μαζί του, πειράζει; Αφού μέχρι αύριο ούτε κι εγώ δεν θα θυμάμαι τι μου έλεγαν για το μέλλον μου, αμάν πια . Κάποια στιγμή θα επανέλθω και με το Δημοσιογράφοι Νίτζα νούμερο 2, απλά το αναβάλω λόγω ημερών ας είναι ελαφρό το κλίμα προς το παρόν κι ας αρκεστώ , σε ένα είδος ημερολογιακής γραφής , γιατί μέρες που είναι δεν αξίζει τον κόπο να μπω σε ένα φαύλο κύκλο που έχουν δημιουργήσει κάποιοι του κρίνε για να κρίνεις . Εις υγείαν λοιπόν, σήμερα θα πιώ στην υγεία του xapla ;)

Σάββατο, Δεκεμβρίου 24, 2005

Τεχνολογία ή Λογοτεχνία ;


Ζώ μια διαφορετική παραμονή Χριστουγέννων . Έχοντας γυρίσει λοιπόν, ύστερα από την λιγοήμερη απόδραση μου στη Θεσσαλονίκη έχω όρεξη να μπω πάλι στα βαθιά .
Επέστρεψα στη πόλη μου, που τείνει να μετουσιωθεί σε μια τεράστια καφετέρια ,χαλαρωμένη ,ξεαγχωμένη και πάνω από όλα με την ελπίδα πως όλα όπως και αν έρθουν, τα έχω μάθει πια καλά και ξέρω να τα χειριστώ .
Μεγάλες δηλώσεις κι όμως έτσι νιώθω. Σίγουρη. Μέχρι τώρα μάθαινα μέσα από τα λάθη,ίσως τώρα πια έγινα περισσότερο οπαδός της άποψης του προλαμβάνειν !
Δεν παρέλειψα ούτε σήμερα τους καθιερωμένους καφέδες , τις συζητήσεις άνευ σημασίας απλά έτσι να γίνονται για να σκοτώνουμε την ώρα μας , ούτε την επιστροφή μου με τοπικό δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα με βαγόνι που έχουν για τον προαστιακό στην πρωτεύουσα και εδώ το έβαλαν για 150 χιλιόμετρα απόσταση. Δεν πρέπει να παραπονιέμαι , έπρεπε να νιώθουμε και περηφάνια που μας έβαλαν τέτοιο τρένο, άσχετα βέβαια που γινόταν της κακομοίρας, καθότανε ο ένας πάνω στον άλλο. Εγώ ήμουν και από τους προνομιούχους που είχαν θέση δεν πρέπει να φωνάζω. Δε λες πάλι καλά που έφτασε στην ώρα του, κάτι είναι κι αυτό!
Μήπως τελικά δεν έγινα μόνο οπαδός του προλαμβάνειν; Το τελευταίο διάστημα , παρατηρώ τον εαυτό μου να αλλάζει συνεχώς και έχει πλάκα! Ετοίμαζα τόσο καιρό φαίνεται το καινούργιο πιο εξελιγμένο μοντέλο Σοφία 2006!
Οι συνήθειες μου το τελευταίο διάστημα αλλάζουν και παίρνουν στροφή 180 μοιρών . Δε λέω , κάποιες συνήθειες είναι διαχρονικές και δύσκολα αλλάζουνε, είτε είναι καλές είτε όχι.
Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι τι συνήθιζα να κάνω τέτοιες μέρες άλλες χρονιές(συνήθως έκανα ότι και τον υπόλοιπο χρόνο-διακοπές …..) αλλά σίγουρα, δεν θα με έβρισκε η παραμονή των Χριστουγέννων, με τα βιβλία στο χέρι να διαβάζω από τώρα για την εξεταστική κι όταν λέω να διαβάζω να το εννοώ. Ούτε θα μπορούσα να φανταστώ ούτε καν πριν λίγους μήνες ότι θα γινόμουνα φαν αναγνώστρια του Ram, αλλά τελικά θέλετε είτε πείστηκα , ότι λογοτεχνία και τεχνολογία είναι οι ίδιες λέξεις , είτε πάλι λόγω σπουδών, αναγκάστηκα κατά κάποιων τρόπο να το διαβάζω , γιατί μερικές φορές νόμιζα ότι ήθελα λεξικό για να παρακολουθήσω ένα μάθημα , είτε γιατί οι άνθρωποί πια που συναναστρέφομαι είναι μπροστά από την εποχή τους σε αυτούς τους τομείς , οπότε καλά θα ήτανε να ξέρω κι εγώ πέντε πράγματα να πω σε μια συζήτηση, και στην τελική αν θέλετε , ναι όντως γουστάρω να διαβάζω αυτό το περιοδικό, γιατί με κέρδισε γιατί θέλω να το ξεκοκαλίσω και όχι να το ξεφυλλίσω και δεν νιώθω ότι σκοτώνω την ώρα μου αλλά ότι μαθαίνω και ενημερώνομαι για πράγματα που όντως με ενδιαφέρουν και με αφορούν .
Επίσης τα περασμένα χρόνια νόμιζα, ότι αγαπούσα και με αγαπούσαν περισσότεροι άνθρωποι από ότι φέτος , αλήθεια είναι όμως, ότι τόσα χρόνια τα Χριστούγεννα ούτε έπαιρνα , ούτε έδινα και σε κανέναν δώρα. Τα δώρα φέτος δεν θα τα βρω κάτω από το δέντρο αλλά τα περισσότερα κατέφθασαν ήδη στο σπίτι μου με κούριερ. Αυτό δείχνει πως κατάφερα να κάνω αληθινές σχέσεις με ανθρώπους που βρίσκονται ακόμα και αρκετά χιλιόμετρα μακριά από μένα, και να φανταστείτε ότι πριν λίγους μήνες ήμουν θερμός υποστηριχτής της άποψης ότι η απόσταση σκοτώνει την αγάπη !
Εντάξει ακόμα πιστεύω πως η απόσταση σκοτώνει πολλά γιατί εξαποστάσεως δεν λειτουργεί αν το σκεφτείτε ούτε καν το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης, πόσο μάλλον οι άνθρωποι, κι όμως η απόσταση δεν μπορεί να νικήσει την αγάπη, όχι αυτή. Κάποια πράγματα όμως παρέμειναν ίδια.. Ας πούμε τα κιλά μου στη ζυγαριά ,σε σχέση με πέρυσι, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι αυτό είναι καλό. Αλλά αν αναλογιστεί κανείς ότι μέσα στο καλοκαίρι , λόγω ενός χωρισμού είχα χάσει 8 κιλάκια, (εντάξει δεν είπα να γίνω όπως το καλοκαίρι δεν χρειαζόταν να χάσω και τόσα, 3 κιλά ήταν αρκετά για να έρθω στα ίσια μου,) άρχισα αργά και σταθερά να τα παίρνω. Οπότε, καταλαβαίνετε… Δυστυχώς δεν έχω με κανέναν να χωρίσω τίποτα πια οπότε κάθε βράδυ γιαουρτάκι! Το ξέρω αμαρτία Χριστουγεννιάτικα, αλλά αν θέλω τουλάχιστον να μην πάρω κι άλλα, θέλει προσοχή! Κάθε χρόνο συνήθιζα να βάζω κιλά τα Χριστούγεννα και τώρα από την προηγούμενη βδομάδα αρχίζω να χάνω καλό κι αυτό!
Μια αξία που δεν άλλαξε είναι το σινεμά στη ζωή μου, συνήθως στις γιορτές το τιμάω και με το παραπάνω μέχρι στιγμής βέβαια μόνο το «Λούφα και Παραλλαγή: Σειρήνες στο Αιγαίο» είδα, το προηγούμενο Σάββατο , αλλά που θα πάει προβλέπεται φάω αρκετό ποπ-κόρν ακόμα ! Αυτό που δεν συνήθιζα είναι να πάω σε παραστάσεις του Θεσσαλικού, όχι ότι δεν έχω πάει , αλλά εντάξει δεν ήταν και από τις προτεραιότητες μου. Προέκυψε όμως μια καλή ευκαιρία και θα πάω τελικά να δω «Το Σώσε» του Μάικλ Φρέιν . Επίσης συνήθως εγώ έπαιρνα κόσμο για να βγούμε έξω ή να κάνουμε το οτιδήποτε και τώρα με ψάχνουν αυτοί! Το καλύτερο βέβαια είναι ότι έμαθα με ωραιότατο τρόπο να λέω όχι σε ότι δεν γουστάρω και να κάνω πλέον τις επιλογές μου χωρίς να γίνομαι έρμαιο των διαθέσεων των φίλων ,στενών, συγγενών ή αγαπητικών. Από την άλλη κατάφερα να βγάλω τελείως τα ψέματα από τη ζωή μου! Ναι , μπορεί η αλήθεια να πονάει , αλλά νιώθω ήδη πιο ελεύθερη κοντά της .
Συνήθως δεν εκτιμούσα τις γιορτές γιατί δεν σήμαιναν και τίποτα ιδιαίτερο για μένα ! Κάθε μέρα για μένα παλιότερα ήταν μια γιορτή :)Αυτές οι λίγες στιγμές πια που μπορώ να κάνω ότι θέλω , να μην νοιαστώ για τίποτα εκτός από το τι συνολάκι θα φορέσω,για μένα πια είναι σκέτη πολυτέλεια. Τον τελευταίο καιρό δεν υπήρχε επιλογή , να πω πως τη μια στιγμή θα τρέξω και την άλλη θα προχωρήσω σημειωτόν, έπρεπε συνέχεια να τρέχω. Νομίζω ότι πια έμαθα για το 2006 να κάνω τζόκιν !

Υ.Σ Χρόνια πολλά σε όλους εορτάζοντες και μη !

Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2005

«Οι βλάβες της ζωής μου»


Σας στέλνω την καλησπέρα μου και τις ευχές μου για να περάσετε υπέροχα αυτά τα Χριστούγεννα , μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάτε, από τη νύφη του βορά ! Το σκηνικό γνώριμο πια, όπου κι αν πάω όπου κι αν ταξιδέψω(με κίνδυνο της ζωής μου και τον συνεπιβατών μου….) δεν μπορώ να αντισταθώ στην πρόκληση ενός πληκτρολογίου, το ακούω πάντα να με καλεί, να με προστάζει να γράψω!
Λοιπόν ας μπούμε κατευθείαν στο ψητό… Τελικά πρέπει να μου απαγορεύσουνε την πρόσβαση στα μεταφορικά μέσα κάθε είδους, γιατί καλά εγώ πλέον το έχω πάρει πρέφα ότι η γκαντεμιά είναι συνώνυμο του ονόματος μου, και έχω μάθει και στην ταλαιπωρία και σε όλο τα κουλά απρόοπτα που μου συμβαίνουν στα ταξίδια μου , αλλά οι έρμοι οι συνεπιβάτες μου δεν φταίνε σε τίποτα. Ειλικρινά άμα κάτσω και γράψω όλες τις βλάβες τις οποίες έχω ζήσει σε μέσα μεταφοράς γράφω βιβλίο!(δεν είναι κακή ιδέα, θα γράψω ένα βιβλίο με τίτλο «Οι βλάβες της ζωής μου»!!! ). Ευτυχώς που δεν έχω ανέβει ακόμα σε αεροπλάνο, και έτσι που το βλέπω ούτε θα το επιχειρήσω ! Τελικά κατέφθασα μια μέρα αργότερα στη Θεσσαλονίκη, γιατί είχα άλλες εκκρεμότητες στη Λάρισα όπως κομμωτήρια και ψώνια. Αρκετά σοβαροί λόγοι για να αναβάλω κατά μια μέρα αυτό το ταξίδι! Αν είναι ποτέ δυνατόν χάλασε το τρένο με το οποίο ταξίδευα χθες πριν καν φτάσουμε στους Νέους Πόρους !Εγώ ήξερα το λόγο, ήμουν εγώ επιβάτης! Με μια ώρα και καθυστέρηση περιμέναμε στη μέση του πουθενά να έρθει μηχανή από τη Λάρισα να μας μαζέψει και νόμιζα πως αυτά συμβαίνουν μόνο στα τρένα της Πελοποννήσου είχα να πάθω του ίδιου τύπου βλάβης σε τρένο από τις 11/9/2004 συμβολική μέρα, έχω μάθει όλες τις βλάβες απέξω! Ελπίζω το τρένο της επιστροφής μου να μην εκτροχιαστεί !Τουλάχιστον είχα γνωστούς στο τρένο και λέγαμε και καμιά μαλακία !Με βόλεψαν και τα εισιτήρια από το Σεπτέμβριο και πήρα το 10 και κατέβηκα στη γνωστή στάση στη Καμάρα ! Έφτασα έφαγα κλασσικά και από τα Goody’s της Εθνικής Αμύνης! Πήραμε από το καινούργιο Movieland στη Σβώλου το «a lot like love» σε κάποιο σημείο της ταινίας ο πρωταγωνιστής Ashton Kutcher λέει το ότι να φιλάς καπνιστή είναι σαν να γλείφεις τασάκι!(κάπου το έχω ξανά ακούσει εγώ αυτό!)Πληροφοριακά αναφέρω πως ο Ashton Kuther είναι ο νυν άντρας της Demi Moore και κατά δεκαπέντε χρόνια μικρότερος της . Γαμώτο τελικά αυτά τα χαζό αισθηματικά μου αρέσουν πολύ ,μακάρι να γινόντουσαν όμως και στην πραγματικότητα μακάρι να είχα κι εγώ στη ζωή μου το happy end αυτής της ταινίας , θα δούμε μετά από εφτά χρόνια αχαχαχαχαχα! Συνεχίσαμε το βράδυ μας στον «Αέρα» Αριστοτέλους και Νίκης γωνία, όχι ακριβώς γωνία αλλά λέμε τώρα ! Και για το τέλος της χθεσινής μέρας είχαμε μια κοινωνικοπολιτική συζήτηση μέχρι το πρωί και μετά νάνι ! Σήμερα ξύπνησα απόγευμα και το πρόγραμμα δεν προβλέπει κάτι το ιδιαίτερο! Δεν ήταν όνειρο της ζωής μου να πάω στη συναυλία του Ρέμου στο ΠΑΛΑΙ ΝΤΕ ΣΠΟΡ, που τα έσοδα της θα διατεθούν για την αποκατάσταση της ΧΑΝΘ μετά από την πυρκαγιά αλλά θα πάω γιατί θα μπω δωρεάν με κάρτα VIP PASS GUEST, ας είναι καλά η Βασιλική που δουλεύει στο Κοσμοράδιο !Δεν ξέρω αν φταίνε οι μέρες, αλλά τον τελευταίο καιρό έχω γίνει υπερβολικά χαζό συναισθηματική, τώρα που σας γράφω έχω αγκαλιά τον αrgoodaki πατούσα και δεν θέλω να τον αποχαιρετιστώ με τίποτα, αρκετούς αποχαιρετισμούς έχω ζήσει και τον argoudaki πατούσα δεν θα τον αφήσω με τίποτα! Είμαι καταδικασμένη στη σιωπή αυτή τη στιγμή μιας και υπάρχει απόλυτη προσήλωση στην ΤV κάθομαι και σας γράφω γιατί έχουμε σύναξη στο σπίτι του όγδοού και βλέπουν όλες Βέρα στο δεξί, αχ τι τραβάω! Μέχρι και ο Στράτος από τη Βέρα στο δεξί πάει Θεσσαλονίκη !Όλοι οι δρόμοι οδηγούν Θεσσαλινίκη….

Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Γράφω ταξιδεύοντας αν και συνήθως γράφοντας ταξιδεύω..


Ταξιδεύω με εισιτήριο το χρόνο και συνεπιβάτη μου το φθόνο που έλεγε και ο Μιχάλης Λεάνης δια στόματος Μιχάλη Μούτα . Γράφω ταξιδεύοντας αν και συνήθως γράφοντας ταξιδεύω. Σας γράφω με τα παραδοσιακά μέσα στυλό και χαρτί διασχίζοντας την όμορφη Πάτρα , καθισμένη σε μια λάθος θέση και αγναντεύω τη γέφυρα , που σε λίγο θα περάσω και θα αφήσω πίσω μου την Πελοπόννησο .
Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω πάνω σε ένα λεωφορείο, γιατί συνήθως τα ταξίδια μου ήταν μακρινά και ας ήταν τα περισσότερα εντός Ελλάδας . Τελευταία φορά που έγραφα πάνω σε ένα λεωφορείο , θυμάμαι πως αγνάντευά το κάστρο του Πλαταμώνα . Τότε άφηνα πίσω μου τη Θεσσαλονίκη με προορισμό μου την Αχαϊκή πρωτεύουσα . Τώρα όμως περνάω τα τούνελ που μου θυμίζουν Ιταλία και Angona ,λες και κάνεις την ίδια διαδρομή από το λιμάνι της Angona για Camerino και Urbino και από το λιμάνι της Πάτρας για Πύργο και Ολυμπία .
Αυτή τη φορά όμως επιστρέφω και η διαδρομή γνωστή. Πάτρα- Ρίο- Αντίρριο – Ναύπακτος-Γαλαξίδι- Ιτέα- Άμφισσα- Γραβιά –Μπράλλος –Λαμία- Βόλος – Λάρισα!
Γιούπι ! Περνάω τη γεφυρούλα , γεια σου Ρίο ,bye-bye Πελοπόννησος ! Πάνω από το αυλάκι έχει άλλο αέρα όπως και να το κάνουμε . Τι όμορφα ,κάθε φορά τη χαζεύω σαν να είναι η πρώτη φορά κι όμως την έχω περάσει αμέτρητές φορές . Από την άλλη και η εποχή του ferri –boate είχε το δικό της γούστο . Με το γνωστό τύπο με το ακορντεόν να με συνοδεύει σε όλες τις διαδρομές μου με το άσμα «Άστα τα μαλλάκια σου ανακατεμένα!»
Ούπς ! Μόλις κάναμε στάση στη Ναύπακτο, πανέμορφο μέρος . Μακάρι να μπορούσα να κάτσω παραπάνω από τη στιγμή. Έξω ήδη αρχίζει και βραδιάζει λέω να κάνω ένα διάλειμμα και να συνεχίσω να διαβάζω το βιβλίο μου «Αμφίδρομη Επικοινωνία Έντυπων ΜΜΕ και Internet.» Σας αφήνω για λίγο και επανέρχομαι .
Τσούπ , να’ μαι ήρθα, δεν σας έλειψα το ξέρω. Στις δέκα προβλέπεται να έχω φτάσει Λάρισα . Κατευθείαν μπανάκι - φαγάκι-μπλοκάκι και κατά τη μία όχι νανάκι, γιατί έχω έξοδο. Ποίος είπε ότι είμαι κουρασμένη; Προς το παρόν κοιτάω το ολόγιομο φεγγάρι,(βρε λες να έχει πανσέληνο ; Μπα…Είχε χθες .) τρώω τα εφόδια μου , όπως μηλόπιτες ,σάντουιτς ,μπισκότα, σοκολάτες , πίνω νερά, χυμούς . Φαίνεται αυτή τη φορά το έκανα από αντίδραση. Τις περισσότερες φορές που επέστρεφα, δεν είχα φράγκο ούτε για ένα μπουκαλάκι νερό , και τώρα το παραξεφτύλισα. Τα νεύρα μου αρχίζουν και σπάνε έχω μασήσει δέκα χιλιάδες τσίχλες , έχω φάει τα μισά εφόδια , ΘΕΛΩ ΤΣΙΓΑΡΟΟΟΟΟ! Ευτυχώς δεν θέλω να κατουρήσω, μαζί αυτές οι δύο ανάγκες είναι θάνατος .Γι’ αυτό σου λέω τρένο, μπορεί να το απαγόρευσαν κι από εκεί το κάπνισμα αλλά τουλάχιστον επιτρέπεται το κατούρημα , και όλο και κάποια πατέντα θα βρεθεί και θα φουμάρεις στο τέλος .Χμ, στο δεξί μου χέρι είναι πλέον η Λιβαδειά , εμείς πορευόμαστε στην ευθεία όμως και όπου να΄ ναι θα φανεί και η Λαμία… Ου-ο-Ου! Πώρωση να βλέπεις την εθνική φωτισμένη δεν ξέρω πια χιλιόμετρα Αθηνών –Λαμίας βλέπω από ψηλά και τη Λαμία τίγκα στο φωτάκι βρε παιδί μου. Άντε σας αφήνω κατεβαίνω στον «Πιασιάκο» να καπνίσω όσο προλαβαίνω ! 21:30 θα έχω φτάσει ο τύπος είναι γκαζοφονιάς ……..
Περνάω τα σύνορα …Μόλις αφήσαμε πίσω μας τα διόδια της Πελασγίας , μπήκαμε δηλαδή στην Αυστρία ,εμμμμ… συγνώμη στο νομό Μαγνησίας ήθελα να πω. Λοιπόν κάπου εδώ σας κλείνω και συνεχίζω από σπίτι με μπανάκι φαγάκι και μετά μπλοκάκι και γρήγορα γιατί θέλουμε να βγούμε και έξω.(Συνέχεια)….. Λοιπόν έχω αράξει μετά από άγριο ντερλίκωμα, μου είχαν έκπληξη, βλέπεις ο father είχε γενέθλια και εγώ η αχαΐρευτη κόρη ούτε που το θυμόμουν και είχαμε εδώ τούρτες κεράκια και ιστορίες ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΟΥΛΗ!!!!! Λοιπόν κάπου εδώ σας αποχαιρετώ, πάω για τσουτσούλωμα και έξω. Αυτό θα πει κρύο 6 βαθμούς έχει έξω, την Κυριακή φεύγω για Θεσσαλονίκη !Μάκιααααααααααααααα. ;)

Y.Σ Εξαιτίας του χρόνου που με πιέζει έγιναν πολλές περικοπές από το πρωτότυπό !

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 14, 2005

Aσημένια Τρένα...


«Μια από αυτές τις νύχτες που ονειρεύεσαι ασημένια τρένα, θα ανάψω μια φωτιά και θα με δεις να τρέχω δίχως φρένα. Θα κάψω αυτό τον χάρτινό ουρανό.» Η έμπνευση μου τις τελευταίες μέρες είναι υποτονική , αλλά ευτυχώς είναι η μόνη ! Δεν υπάρχει πια τίποτα για να παραπονεθώ. Ο καιρός της αναχώρησης μου έφτασε, σε δυο μέρες θα ταξιδεύω και όσο θα απομακρύνομαι από δω θα ανακουφίζομαι, θα παίρνω βαθιές ανάσες , το διάλλειμα που ζητούσα τόσο καιρό έφτασε . Υποψιάζομαι ότι θα λείψω καιρό από τις έγνοιες ,από το άγχος της καθημερινότητας , από τα πρέπει , από το μπλοκ ! Πρώτη φορά εκτιμώ τόσο ένα διάλλειμα :)
Χμ! Τέλεια με περιμένει ένα γεμάτο ψυγείο, το πορτοφόλι μου κι αυτό περιμένει να γεμίσει , και όχι δεν θα πω τα κάλαντα σε κανέναν : Ρ Θα δω τόσους ανθρώπους που μου έλειψαν πραγματικά , βέβαια δεν θα αποφύγω να δω κι άλλους τόσους που μου είναι εντελώς αδιάφορη η παρουσία τους , αλλά τι να κάνουμε όλα μέσα στο πρόγραμμα είναι! Θα σπαταλάω το χρόνο μου σε πολύ σημαντικά πράγματα.
Θα ξεσκίζομαι στο τάβλι, στον ύπνο, στα χαρτιά, θα πιω όλη την παραγωγή καφέ που έμεινε από το 2005, θα γυρίσω ότι παλιό και καινούργιο υπάρχει από κλαμπ και ζούκια και θα πιω ότι μπόμπα υπάρχει ! Θα ψωνίσω όλη την αγορά ,θα πάρω δωράκια για τα αγαπημένα μου πρόσωπα , θα επισκεφτώ επιτέλους το πιο χλιδάτο κομμωτήριο να βάψω και να κόψω αυτό το άμοιρο μαλλί μου ,που σε λίγο θα φτάσει στο πάτωμα και που η ρίζα κατάντησε ανταύγεια! Φυσικά δεν θα παραλείψω να επισκεφτώ τους ναούς Hondos Center και Soula! Θα ξεσκιστώ να παίζω μπιλιάρδο στη τρίγωνη, εντάξει το δηλώνω είμαι άσχετη , αλλά επιμένουν να με παίρνουν μαζί τους να παίζουμε!
Ένα πρωινό θα ξυπνήσω από τις τέλειες μυρωδιές που θα έρχονται από τη κουζίνα της μαμάς Λίτσας , θα χωθώ στα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες ,μιαμ…. Θα κερδίσω στα χαρτιά που σίγουρα θα παίξω γιατί έτσι κι αλλιώς χάνω στην αγάπη! Θα κερδίσω εγώ το φλουρί της βασιλόπιτας , το έχω προαίσθημά, πώς το λένε, και στη γιορτή που father Bill-hol, θα φροντίσω να κοιμάμαι ακόμα κι όταν θα πλακώσουν όλοι οι επισκέπτες και όλο το σόι!
Θα μπω επιτέλους σε ένα τρένο της προκοπής και θα ταξιδέψω χωρίς αποσκευές για το βορρά, θα μπω στο Γρηγόρη και μαζί με τους άλλους εθισμένους θα καπνίζω σαν τον τσούστη στη λούφα μιας και όταν θα έρχεται ο σεκιουριτάς θα μας κάνουν νόημα και θα τα σβήνουμε μέσα σε πλαστικά ποτήρια με νερό , αλλά έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορεί να μας δει μέσα από τους καπνούς ! Θα πάω αμέσως στο κοσμοράδιο να πάρω τη Βασιλική που μόλις θα έχει τελειώσει από τη σκυλάδικη εκπομπή της και θα αράξω για ώρες στο σπίτι της Σβώλου, θα βγω στο μπαλκόνι του όγδοού και θα αρχίσω να τραγουδάω : I love you baby and if it’s quite alright I need you baby to warm my lonely nights! I love you baby trust me when I say : I love you baby don’t bring me down I pray! Oh pretty baby , now that I found you , stay and let me love you baby, let me love you !

Σάββατο, Δεκεμβρίου 10, 2005

Λάρσα ,Λάρσα , σε είδα και coolάρσα .


Σας ενημερώνουμε ότι ο λέβητας χάλασε και θα τον αντικαταστήσουμε. Για καμιά εβδομάδα δεν θα έχετε καλοριφέρ και προβλέπεται να τον δαγκώσετε από το κρύο . Τώρα που χάλασε ο καιρός και βρέχει από το πρωί μέχρι το βράδυ ασταμάτητα! Εδώ ταιριάζει το «Καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι!» Επιστράτευσα ότι υπήρχε σε ηλεκτρικό καλοριφέρ, ηλεκτρικές σόμπες , και τα σχετικά . Εξάλλου σε μια εβδομάδα προβλέπεται να βρίσκομαι στη μαμά πατρίδα Λάρισα για ανεφοδιασμό και μετά θα ανηφορίσουμε και στα πιο βόρεια ! Πλησιάζει η στιγμή που θα πιω τον καλύτερο φραπέ , στη φραπέ πρωτεύουσα του σύμπαντος . Στη Λάρισα δηλαδή και συγκεκριμένα στη πλατεία ταχυδρομείου , που έχει τη μεγαλύτερη κατανάλωση φραπέ στον κόσμο και έχει πάρει χρυσό μετάλλιο από τη Nestle ! Κάθε ώρα, κάθε στιγμή , από τις 7 το πρωί έως τις 3 το βράδυ, ο σωστός Λαρισαίος ρουφάει … Πολύς φραπές, πολύ νυφοπάζαρο, πολύ μπανιστήρι ! Όλα μεγάλα, παχιά και υπερβολικά ! Αυτή είναι η Λάρισα , αυτοί είμαστε οι Λαρισαίοι !. Η πόλη, ο παράξενος καιρός , η προφορά , το γάλα στο φραπέ , όλα στη Λάρισα μοιάζουν σαν να υπακούν στη λογική του thing big. Εξ ου και Λάρσα ,Λάρσα , σε είδα και coolάρσα . Έχουμε το μεγαλύτερο σε διάρκεια μεσημεριανό ραχάτι παγκοσμίως . Το λαρισαϊκό αρακλαμαντάν στα τσιπουράδικα. Το τσίπουρο το μεσημέρι επιβάλλεται, είναι θεσμός . Επίσης, το μεγαλύτερο « χτύπημα» κατά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού έγινε στη Λάρισα .
Στη Λάρισα έκλεισαν τα « Wendy’s», τα «Everest» και χαροπαλεύει από την αναδουλειά το «McDonald’s» Δεν ευθύνονται τρομοκράτες σιίτες μουσουλμάνοι , αλλά τα πολλά Goody’s που αυξάνονται και πληθύνονται , το θεϊκό Hot Dog από το All Day , το σπέσιαλ μπιφτέκι στην οδό Κούμα, του πιο παλιού φαστφουντάδικου «Ολύμπιον» . Τα ψητάδικα της οδού Πανός , με αρνί, κοκορέτσι, κεμπάπ, όλα ντόπια, όλα θεσπέσια . Στην οδό Δήμητρας , με το σουβλάκι-λουκουμάκι του «Παράξενου». Στην οδό Μανδυλαρά , στο after σουβλατζίδικο το «Ελιξίριο». Το μεγαλύτερο πλήρες μενού είναι εδώ, θάνατος στα Gilli Diet : Πατσάς στου «Κλάρας» στο Αλκαζάρ (πλατεία Εργατικής Πρωτομαγιάς ). Ολόπαχο κατσικίσιο τυρί «Αγουρογιάννης» στην οδό Πανός ,σλόγκαν «Καθένας στη δουλεία του κι ο βλάχος στα τυριά του.»Και για το τέλος το καλύτερο . Μιλφέιγ «Κωνσταντινίδης» . Δεν είναι μόνο αυτό, η Λάρισα . Έχεις πολύ μεγάλη πιθανότητα να πετύχεις το τελευταίο κομμάτι από τη νέα κολεξιόν του Armani, στους πεζόδρομούς Κούμα, Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ερμού, και στις οδούς Κύπρου και Βενιζέλου . Η Λάρισα κάνει τρελό shopping και τα επώνυμα brands αστράφτουν σαν το σπαθί του καβαλάρη, σαν τη φωτιά. Έχουμε φράγκα τελικά ε; Ο μεγαλύτερος θρήνος και κλαυθμός που γνώρισε η πόλη, μετά από την ανακοίνωση του Κώστα Γκουσγκούνη πως σταματάει τον κινηματογράφο, ήταν όταν έκλεισε ο «Απόλλωνας», το θρυλικό τσοντάδικο της οδού Μανωλάκη. Για ιστορικούς λόγους αναφέρω ότι ο Γκουσκούνης είναι Λαρισαίος . Μεγαλύτερη πανλαρισαική χαρά, μετά από εκείνη της κατάκτησης του πρωταθλήματος και του κυπέλλου από την ΑΕΛ ,ήταν το ντεμπούτο –εξώφυλλο της Ματίνας Γκλιάου στο ελληνικό «Playboy» . Ντόπιο αστέρι ,κορμί φιδίσιο, φοιτήτρια σήμερα στη Νομική Αθηνών . Εδώ θέλω να δώσετε προσοχή αγαπητοί μου . Θα αναφέρω τις μεγαλύτερες καλτ φυσιογνωμίες της Λάρισας , και μόνο όποιος έχει ζήσει σε αυτή τη πόλη θα με καταλάβει. Ο Μάκης ο Μπαταρίας , που μπαίνει στις καφετέριες με το ράδιο αγκαλιά ζητώντας Varta. Ο Γιάννης ο Πάρε Πάρε, που πουλάει μπιχλιμπίδια σε πάγκο, φόλα μητσοτακικός . Ο Πάρε Πάρε στήνει την πραμάτεια του κοντά σε περίπτερο που ο ιδιοκτήτης του είναι φτυστός ο Μητσοτάκης . Ο τροχονόμος , που σφυρίζει με τα χείλια του όπως οι κανονικοί τροχονόμοι με σφυρίχτρα. Ο Κάηκα Κάηκα, ο καστανάς της γωνιάς Ρούσβελτ και Κούμα . Τους ξέρει όλη η πόλη!
Στη Λάρισα υπάρχει επίσης, το μεγαλύτερο αναμνηστικό μιας εποχής που τελείωσε, είναι το μπουζουξίδικο «Φάληρο». Το τελευταίο πιατάδικο της επικράτειας , με τραπέζια βιδωμένα και ίδια τραπεζομάντιλα από το 60 . Εδώ κάποτε ο ντόπιος αοιδός Κωτσόπουλος είπε: «Κάθε μέρα σας τραγουδάω σήμερα θα σας κατουρήσω» Και το έκανε, και φυσικά τον χειροκρότησαν και συνέχισαν να του πετούν λουλούδια και πιάτα …. Κομμάτια όλοι….. Στη Λάρισα υπάρχει και ο μεγαλύτερος κιθαρίστας ακόμα και από τον Έρικ Κλάπτον . Ζαγκόρ κατά κόσμον Τάκης Ζακαδούλας . Έμαθε να παίζει ροκ , μπλουζ και τζαζ κάτω από το κρεβάτι. Γέμιζε πλατείες παίζοντας Doors , όταν στην Ελλάδα ακούγανε Charms και «να βγάλουμε ψεύτη το χρόνο τον κλέφτη .» Συνεχίζει ακάθεκτος τον προσκυνάμε ! Μεγαλύτερος φαν του Θανάση Παπακωνσταντίνου , επίσης Λαρισαίου ,μετά τον Γιώργο Μπούτο του ξενοδοχείου «Δοχός», ο Μάκης , ιδιοκτήτης και d.j του θρυλικού εντεχνάδικου «Μαντάτο». Μπορεί να βάλει πέντε Θανάσης και εφτά Μάλαμας στο καπάκι . Μεγαλύτερο ροκ μπαρ , το «Aztec», το καλοκαίρι το μπαρ μετακομίζει στην παραλία της Βελίκας με το όνομα «Zanzibar», αρέ τι κέφια έχω κάνει εγώ στο Zanzi ,μόνο ο Θεός το ξέρει!
Μεγαλύτερη απομίμηση διαδρομής Κάννες-Κυανή Ακτή-Σέν Τροπέ-Ριβιέρα , για τους Λαρισαίους είναι αλλιώς . Κόκκινο –Νερό-Κουτσουπιά- Βελίκα- Αγιόκαμπος . Και κάπου εδώ πριν κλείσω αυτή τη mini αναφορά μου για τη βασίλισσα του κάμπου γιατί αν συνεχίσω θα το ξημερώσουμε σας προσφέρω δωρεάν το επεξηγηματικό λεξικό της λαρισαϊκής διαλέκτου , μπας και αρχίσει κανείς να διαβάζει το μπλοκ μου!
Χλιμούρ’ (ζέστη, κουφόβραση), γκαργκαλιάνγκος (καρωτίδα), τσούρνιαξέ(έτσουξε) τζουνάει (γρατζουνάει), τσούρλα(μεθυσμένος ,λιώμα), παταριά(φάπα, χαστούκι), πρέκνας (βρομιάρης )κλιτσινάρ’( κνήμη), τσάτσαλός (σουρωμένος ) τσατσαρλιάστηκα(ήπια τα τερλίκια μου ) μπισλίκ’ (παιδική κούνια), τσουτσουλώνομαι (ντύνομαι, περιποιούμαι και ετοιμάζομαι για νυχτερινή έξοδο) κουρκουτάω (ανακατεύω) βηχούσα (αόριστος του ρήματος βήχω ) !
Άντε να αρχίσω να τσουτσουλώνομαι για έξω… Φιλάκια μωρά μου…
Τον έχω δαγκώσει ανάθεμα το λέβητα !

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 09, 2005

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα ...


Το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι! Μωρέ το καλό το παλικάρι μπορεί να ξέρει κι άλλο μονοπάτι και λιγότερο δύσκολο και όχι τόσο ανηφορικό όπως το μονοπάτι που διάλεξα εγώ , αλλά από ότι ήδη αχνοφαίνεται καλός έκανα και πήρα την ανηφόρα ! Αλάνι για μένα, όποιος κάθεται και του έρχονται όλα όπως τα θέλει ! Και η ζωή τραβάει την ανηφόρα που λέει και ο Ρίτσος. Τόσο καιρό σας παραπονιόμουνα , και μετά συγχωρήσεως, σας τα είχα πρήξει συνέχεια με τα ίδια και τα ίδια. Σας έλεγα ότι μου βγαίνει η πίστη , ότι δεν έχω χρόνο να ανασάνω και όλα τα σχετικά ! Αλλά από ότι ήδη κατάλαβα, όλο αυτό είχε κάποιο νόημα . Ας ξεκινήσουμε από τη σχολή, που μου έφαγε το συκώτι .Ένα μάθημα το έχω περάσει και με βαθμό το Δημιουργικό σχεδιασμό Μακέτας ,από τώρα !Βέβαια για να μπορώ να λέω τώρα ότι το πέρασα μου έσπασε η χολή ,έπαθα 2-3 κρίσεις πανικού για να τα προλάβω όσα ήθελα ο Στεργίου, κι αυτός όντως ζητούσε εξωφρενικά πράγματα σε ελάχιστο χρόνο! Ακόμα και ένα εργαστήριο που θα βαθμολογηθούμε με αρνητική βαθμολογία, δηλαδή στο ένα λάθος έξω δυο σωστά, κι εκεί έχω ελπίδες κι ας είναι β…ούρτσα ! Δεν κάνω μεγάλες δηλώσεις από τώρα γιατί δυστυχώς σε αυτή τη ζωή μετριόμαστε εκ του αποτελέσματος! Τι κι αν παίξεις καλύτερη μπάλα σε έναν αγώνα , άμα δεν βάλεις γκολ δεν έχει νόημα ! Τι κι έτρεχα σε αυτό το εξάμηνο σαν το σκυλί παρακολουθούσα ότι περισσότερο μπορούσα ,έκανα όλες τις εργασίες κι ας μην είχα χρόνο να φάω !! Αν δεν τα πάμε καλά στην εξεταστική ποιο το νόημα όλων αυτών; Είπαμε δυστυχώς δίνουμε μεγάλη σημασία στο αποτέλεσμα ,πάντα θέλουμε περισσότερα! Κι όμως και το ταξίδι έχει νόημα για να φτάσεις στο στόχο σου ! Το ταξίδι για μένα έχει και την περισσότερη σημασία ,μέσα από αυτό ήδη βγαίνεις πιο ώριμος ! Αρκεί να μη μένεις στον ίδιο σταθμό για πολύ ! Θα μου πείτε και πέρυσι που δεν ζορίστηκα πήρα πολλά μαθήματα και που ήμουν φλου ! Να λοιπόν και ο παράγοντας τύχη !Όπως και να το κάνουμε παίζει και αυτός μεγάλο ρόλο, αν και βέβαια δεν μπορώ να συγκρίνω τα περσινά μαθήματα με αυτά που έχω τώρα! Και με την εκπομπή διαλέξαμε το δύσκολο δρόμο, και καλά, για να έχουμε ποιότητα και ελευθερία έκφρασης και να είναι μια παραγωγή εξολοκλήρου δικιά μας . Κι εδώ πιέστηκα αρκετά, και ας γούσταρα την όλη φάση τρελά . Είχες των κάθε τατάκα να σου λέει το μακρύ του και το κοντό του, εδώ χρειάζονται οι καλές δημόσιες σχέσεις ! Κι όμως μετά από τόσα χρόνια που έκανα την Rock Αποπλάνηση σπίτι μου ,τώρα βγαίνει στον αέρα ! Σιγά –σιγά τα πράγματα μπαίνουν στη σειρά τους , κι αλήθεια σας το λέω αγαπημένα μου παιδιά , κανένας δεν ήρθε να μου χτυπήσει την πόρτα και να μου τα φέρει έτοιμα ,ούτε κατέβηκε ο Άγιος Βασίλης με τα δώρα και μου έκανα ότι ρουσφέτι του ζήτησα . Για να γίνουν όλα αυτά χρειάστηκε άπειρος χρόνος ,άπειρο δόσιμο ψυχής σε όλα , τρομερή υπομονή . Χρειάστηκε να βρω πολλές αρετές που μου ήταν άγνωστες ,να προσπαθήσω όσο μπορούσα για να τα κατακτήσω αυτά . Βέβαια παραμέρισα πολλά άλλα πράγματα όπως την προσωπική μου ζωή , τον ελεύθερο μου χρόνο, τον ύπνο μου. Θα μου πείτε στην τελική αξίζουν όλες αυτές οι θυσίες ; Στην τελική δεν κέρδισα και κανένα μετάλλιο , αυτό που έπρεπε να κάνω έκανα. Κι όμως για μένα είναι άθλος, που προγραμμάτισα το χρόνο μου που πιέστηκα για να έχω αυτά τα αποτελέσματα . Στην τελική μερικές φορές, πρέπει να υποχρεώνουμε τον εαυτό μας να μπεί στη διαδικασία της επιλογής, της προτεραιότητας . Πολλά καρπούζια σε μια μασχάλη δε γίνεται. Κάτι πρέπει να θυσιάσουμε. Θέλω να πάω μπροστά , θέλω να προχωρήσω, να δω τα όνειρα μου να πραγματοποιούνται . Και όπως μου έλεγε και πάντα ο φίλος Νικολάκης , τα όνειρα θα πάρουνε εκδίκηση !
Και όντως για να πάρουν εκδίκηση δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα , κι όμως γίνεται, αρκεί να μην μένεις παθητικός σε αυτά που θέλεις . Πρέπει να τα διεκδικείς κάθε μέρα. Δεν μπορεί , κάποτε θα σου κάτσει και εσένα ένα! Με το να κάθεσαι να κλαις πάνω από το χυμένο γάλα( κι αυτό μου το έλεγε ο Νικολάκης ) δεν γίνεται τίποτα . Προχωράμε λοιπόν . Κανείς δεν μας είπε πως ο δρόμος είναι στρωμένος με ροδοπέταλα . Πόσο μάλλον μας έχουν εγγυηθεί για το αντίθετο . Κολυμπάμε στα βαθιά λοιπόν και δεν μπορεί κάποτε θα βρούμε και το ομορφότερο λιμάνι για να αράξουμε , για να λιαστούμε !!

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 08, 2005

Who can say where the road goes


Who can say where the road goes, where the day flows, only time, and who can say if your love grows as your heart chose, only time… Αγαπημένοι και ταλαιπωρημένοι μου αναγνώστες, η sophie_jamaica είναι εδώ για να σας δώσει κουράγιο και να δείτε πως υπάρχουν και χειρότερα εκεί έξω ! Σας γράφω με ανοιχτή μπαλκονόπορτα και ας είναι Δεκέμβρης ,πέρα από το ότι έχει ζέστη δεν άνοιξα τα παράθυρα γιατί έχω εξάψεις και ούτε περνάω την κλιμακτήριο! Ναι ο καιρός εδώ είναι ανώμαλος όπως και ο τόπος και οι άνθρωποι ,αλλά αυτό εμένα ποτέ δεν με πείραξε γιατί ποτέ κι εγώ δεν θεωρούμουνα και από τους πολύ νορμάλ, λίγο τρελή, λίγο νιαου-νιαου, λίγο νεκρόφιλη, όλα τα είχα ! Σήμερα στις αποθήκες του ΟΣΕ πίσω ακριβώς από το σπίτι μου έχουν συναυλία κάτι συγκροτήματα από τη σχολή και όχι μόνο, και παίζουν καλά ροκάκια ! Δεν αξιώθηκα να πάω αν και με τραβούσαν γιατί έκανα την εργασία του Παναγιωτόπουλου, περί Διαχείρισης Ανθρωπίνων Πόρων και τα σχετικά! Μπορεί να μου βγήκε η πίστη ,αλλά πάλι έγραψα η ρουφιάνα, με θαυμάζω!!!!! Τελικά έχω γίνει και μεγάλη φλωρίμπα πρέπει κάποιος να με επαναφέρει στην τάξη ! Κι έτσι λοιπόν είπα να κάτσω να γράψω αυτό το μπλοκ ακούγοντας κλασσικά ελληνικά και ξένα κομματάκια rock που έρχονται από το μπαλκόνι μου. Με τη μουσική που μεγάλωσα ουσιαστικά ,με τη μουσική που ωρίμασα !!!! Ω! Να τώρα παίζουν ένα από τα αγαπημένα από Τρύπες και αφιερώνεται εξαιρετικά στον dimitri_alco_hol : Εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες δεν πιάνουν οι ευχέςεδώ το τώρα ζητιανεύει λίγη πίκρα απ' το χτεςεδώ οι άγγελοι δεν κλαίνε ούτε γλύφουν πληγέςεδώ η θλίψη δεν κερδίζει ποτέ Εδώ οι μέρες ταξιδεύον σαν χελώνες νεκρέςκι εγώ τρικλίζοντας τις ακολουθώεδώ οι σκέψεις ζωντανεύουν ναυάγια πυρκαγιέςκαίγομαι ολόκληρος εδώ και ξανασβήνω εδώ Εδώ οι νύχτες δεν διψάνε γι' άλλες άγριες γιορτέςμονάχα σκιάχτρα τραγουδάνε με καρδιές δανεικιέςεδώ πεθαίνουν νυσταγμένοι οι τελευταίοι εραστέςεδώ η θλίψη δεν κερδίζει ποτέ Χμ… Ανέφερα πριν ότι η συναυλία γίνεται στις παλιές αποθήκες του ΟΣΕ. Σε αυτό, κάνω μια παύση για να πω ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους ανθρώπους που δούλεψαν για να αλλάξει ριζικά ο χώρος αυτός(μέσα σε αυτούς και ο φίλος μου και συμφοιτητής μου Loon που με τις εικαστικές του παρεμβάσεις, όντως άλλαξε το χώρο ) και να φιλοξενεί πλέον σε καθημερινή βάση πολιτιστικά δρώμενα . Όντως τόσο καιρό έμενε ένας τόσο μεγάλος χώρος ανεκμετάλλευτος. Δεν ξέρω από πού να αρχίσω και που να τελειώσω. Από το 8 Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πύργου-Ολυμπίας, από τη συναυλία που πρώτα έδωσε εδώ η ορχήστρα της Δ.Ε.Η, (μη γελάτε εγώ είχα πάει και οι τύποι από τη Δ.Ε.Η μαμούσαν!),από τις εκθέσεις φωτογραφίας πάμπολες που έχουν περάσει, από τη συναυλία punk συγκροτημάτων όπως οι Χάσμα, οι Kill the Cat και οι Τίποτα. Μην γελάτε. Σας φαίνονται δεδομένα και απλά; Ο Πύργος είναι επαρχία, και επαρχία με όλη τη σημασία της λέξης ,οπότε όλα όσα αναφέρω πριν ένα χρόνο κι όλας φάνταζαν όνειρο θερινής νυχτός !!!! Συνεχίζω με την έκθεση Ζωγραφικής με έργα από σπουδαστές της σχολής μας από το πρώτο εξάμηνο από το μάθημα ελεύθερου σχεδίου(μη γελάσετε και πάλι, πήρε να εκθέσει και δικά μου έργα παλιά, που μου τα είχε κάνει όμως ο φίλος μου ο Εvans!!!!!) Βέβαια η έκθεση θα γίνει 22/12 και ναι δεν θα είμαι εδώ γιατί τελικά μαζευτήκανε υπογραφές και το τμήμα θα κλείσει 16/12 !!!Γιούπι ! Σαλόνικα σου’ρχομαι ! Επιτέλους !Φτύστε με μονάχα να μην με ματιάσετε και γίνει πάλι κάτι και δεν πάω, θα γίνει πανικός !!! Όσο για τη σημερινή μέρα, ήμουν από το πρωί στο πόδι για κάτι δουλίτσες 11-1 μάθημα Τεχνολογίες Εκπομπής C > R , Χωρητικότητα καναλιού μεγαλύτερη η ίση (δεν μου έβγαινε στο σηματάκι ) του ρυθμού εκπομπής !!! Τρέχα γύρευε ! Ξέγνοιασα από τα μαθηματικά και άρχισα της Φυσικές, τα κύματα και τα δίκτυα στα γεράματα ! Αφού είπαμε βλέπω φυσική και φρικάρω ! Το μικρότερο βαθμό που είχα γράψει στις πανελλήνιες στη Φυσική ήταν !!!! Γκρρρρρρρ……. Τα νεύρα μου !!!!!χεχεχε! Το κορυφαίο όμως δεν το είχα ζήσει ακόμα … Από τις 1:00 μέχρι τις 6:30 ,χωρίς να φάω τίποτα, ούτε να πιω, χωρίς να κατουρίσω , ήμαρτον χωρίς να καπνίσω το σημαντικότερο (η φρικαρισμένη!) κλείστηκα σε ένα τυπογραφείο και με το φίλο Σάκη καθόμασταν πεντακόσιες ώρες στο Corel να κάνουμε τη μακέτα γάλακτος για τον άλλο το μαλάκα τον μην πω τώρα ! Ναι καλά ακούσατε έφτιαξα κουτιά για φρέσκο γάλα για εταιρίες ήμαρτον! Εδώ κι αν μου βγήκε η πίστη ! Θα μου πείτε βέβαια τώρα καλά κορίτσι μου, εσύ σπουδάζεις κάτι συγκεκριμένο ή είσαι πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης ! Το δεύτερο είμαι ούτως η άλλως, και πολυτεχνίτισσα όσο κι αν με βάζουν με το ζόρι να γίνω δεν γίνομαι !!! Αλλά αυτά κάνουμε εδώ ότι να’ναι είναι η σχολή έχει τα πάντα μέσα και τα περισσότερα δεν τα πολύ γουστάρω. Αλλά τέτοια φλωρούμπα που είπαμε ότι έγινα, θα δεις το καλό μονάχα που βλέπω είναι ότι θα περάσω αρκετά μαθηματάκια πάλι ! Άντε σιγά-σιγά να κλείνουμε! Οι εργασίες μια-μια, σιγά-σιγά παίρνουν το δρόμο τους ,λιγοστεύουν οι εκκρεμότητες και αργά αλλά σταθερά ο δρόμος για το αλλού και για την απόδραση που ζητούσα πλησιάζει ,μου φαίνεται θα αγγίξω τις βαλίτσες μου και θα βάλω τα κλάματα από χαρά αυτή τη φορά ! Λοιπόν φιλιά στις γλάστρες χαιρετισμούς στο πιάνο !!!!! Πάω για νάνι αύριο ξημερώνει μέρα με πολύ δουλεία αλλά δεν κωλώνω πια ,οι μέρες φτάνουν !!!!!Καληνύχτα
Who can say where the road goesWhere the day flows, only timeAnd who can say if your love growsAs your heart chose, only timeWho can say why your heart sighsAs your love flies, only timeAnd who can say why your heart criesWhen your love lies, only timeWho can say when the roads meetThat love might be in your heartAnd who can say when the day sleepsIf the night keeps all your heartNight keeps all your heartWho can say if your love growsAs your heart chose- Only timeAnd who can say where the road goesWhere the day flows, only timeWho knows? Only time

Τρίτη, Δεκεμβρίου 06, 2005

Δεκαπέντε χρόνια χωρίς τον Παύλο Σιδηρόπουλο .


Δεκαπέντε χρόνια χωρίς τον Παύλο Σιδηρόπουλο. Σαν σήμερα του Αγίου Νικολάου το 1990 μας αποχαιρέτησε ένας πρίγκιπας. Μέχρι πέρυσι ελάχισους Νίκους και Νικολέτες ήξερα , και να που φέτος έχει γεμίσει ο κατάλογος μου από Νικολάδες και Νικολέτες . Και να που σήμερα έχω γυρίσει στο σπίτι με το ηθικό πεσμένο μέχρι το πάτωμα ,βρεγμένη από πάνω μέχρι κάτω κι ας είχα ομπρέλα .Άμα πάρει απόφαση να βρέξει εδώ στα νοτιοδυτικά ,όχι απλά δεν σταματάει αλλά ρίχνει καρεκλοπόδαρα κανονικά και με το νόμο ! Δέχομαι καθημερινά χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση και δεν ξέρω που να φορτώσω τις ευθύνες, για το γεγονός ότι καθημερινά βρίσκομαι να περπατάω πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί . Όχι δεν θα τις φορτώσω σε μένα και όχι γιατί είμαι ευθυνόφοβη αλλά τον τελευταίο καιρό είμαι τυπική και συνεπής σε όλες τις υποχρεώσεις μου ,με αποτέλεσμα να μην έχω χρόνο να πάρω μια ανάσα . Λογικά όχι απλά δικαιούμαι ένα διάλλειμα, αλλά με κάποιο τρόπο πρέπει να επιβραβευθώ και για όλη αυτή τη συνέπεια . Δεν ξέρω αν φταίει ο Κρόνος , αλλά όπως με είχαν προειδοποιήσει τα άστρα μέχρι τον Ιούνιο θα μου γαμιέται ο φίλτατος Δίας . Πες πως τα άστρα πότε δεν τα παίρνεις και στα σοβαρά αν και πολύ θα με βόλευε να ρίξω όλο το φταίξιμο στον Κρόνο ! Το πρώτο χτύπημα ήταν αυτό στο άκουσμα πώς η εξεταστική και τα εργαστήρια ξεκινάνε 9 του μηνός με το καλημέρα σας δηλαδή , όποτε πρέπει να έχω επιστρέψει εδώ 2-3/1 το αργότερο. Το δεύτερο χτύπαμα το δέχτηκα σήμερα , γιατί μέχρι χθες ήξερα ότι κλείνουμε στις 16 κι όμως το κλείνουμε το μαγαζί στις 23, επισημαίνοντας και οι περισσότεροι καθηγητές ότι την τελευταία βδομάδα θα μας πούνε όλα τα καλά ! Κάνω οτιδήποτε περνάει από το χέρι μου για να τα αντιμετωπίσω όλα με στωικότητα . Ακόμα και χθες που έχασα ολόκληρη εργασία !Ναι το έκανα κι αυτό .. Είχα γράψει περίπου 15 σελίδες στο word πήγα να κάνω ένα copy-paste από ένα άλλο κείμενο και μέσα στη νύστα μου έκλεισα το έγγραφο που έγραφα χωρίς να έχω υποθηκεύσει απολύτως τίποτα. Τόσες ώρες δουλείας χαμένες , κι όμως πήγα και κοιμήθηκα . Το συμπέρασμα είναι ότι ακυρώνονται οποιαδήποτε σχέδια είχα, δέκα μέρες μου μένουν και όχι τρεις εβδομάδες , μέσα στις όποιες δέκα μέρες ούτε το σπίτι μου δεν θα προλάβω να δω και προς Θεού ποιος είπε ότι θα καταλάβω Χριστούγεννα . Επειδή με το να γκρινιάζω δεν βγαίνει απολύτως τίποτα, ούτε με το να νοσταλγώ τις παλιές καλές μου μέρες και τον παλιό καλό τεμπέλικο εαυτό μου , το μόνο που μου απομένει είναι να ζήσω το τώρα μου έτσι όπως έχει και να κάνω υπομονή και κουράγιο όπως είπε και ο κ. Παντελής . Δυστυχώς ο χρόνος με πιέζει αφόρητα , και ήδη νιώθω τρομερές τύψεις που αντί να ασχοληθώ με τις τρέχουσες υποχρεώσεις μου εγώ κάθομαι και γράφω αυτό το μπλοκ. Αλλά είπαμε, τελικά μερικά χούγια δεν κόβονται !!! Όλα και όλοι περιμένουν από εμένα. Από το σπίτι , τα ρούχα, το φαί ,τις εργασίες , τα αγγλικά ,το διάβασμα , τα κοινόχρηστα , το ενοίκιο, τη Δ.Ε.Η , τον ΟΤΕ, την εκπομπή , μέχρι τους φίλους και αυτούς που βρίσκονται κοντά, μα πόσο μάλλον αυτούς που βρίσκονται μακριά και γκρινιάζουν πως έχουμε μήνες να βρεθούμε και γιατί δεν πάω να περάσουμε Χριστούγεννα στην Αράχοβα, γιατί δεν πάω στο Ρέθυμνο, στην Αθήνα ,στη Χαλκίδα, γιατί δεν πάω στη Θεσσαλονίκη κ.λ.π Μακάρι να μπορούσα να πάω παντού κι όμως τελικά δεν μπορώ να πάω ούτε μέχρι την τουαλέτα. Κάπου εδώ κλείνω κι αυτό το μπλοκ ,με την ευχή να έρθουν καλύτερες και λιγότερο πιεσμένες μέρες στη ζωή μου . Εύχομαι σε όσες και όσους γιορτάζουν σήμερα να είναι πάντα καλά και να περάσουν τη μέρα της γιορτή τους όσο ξέγνοιαστα και καλύτερα μπορούνε .
Δεν θα μπορούσα να κλείσω το σημερινό μπλοκ χωρίς τους παρακάτω στίχους :


Πες μας τι θα γίνει αν κάποτε αγγίξεις το κορμί σου και το βρεις τσακισμένο απ’ τις πληγές και γύρω σου κούκλες χλωμές ανίκανες να ακούσουν τη φωνή σου κι αλήθειες σου να σέρνονται στο πάτωμα γυμνές !
Παύλος Σιδηρόπουλος

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 05, 2005

Ταν τάααν… Παρακαλώ ένα χειροκρότημα


Πάρτε τα όπλα και καθαρίστε τους ! Εγώ προς το παρόν θα πάρω την σφουγγαρίστρα μου και θα τους καθαρίσω όλους….τους χώρους του σπιτιού μου. Ξύπνησα με όρεξη για καθαριότητα σήμερα, πρέπει είπα να κόψω το κάπνισμα και πρέπει με κάτι να ασχοληθώ ,έχω βέβαια πολύ πιο σημαντικά πράγματα από το καθάρισμα , αλλά είπαμε αυτά τα ανέλαβε ο κόκορας προσωρινός ! Πολλές φορές είπα πως θα το έκοβα αλλά σκατά , μετά από δυο ώρες θα καπνίζω και πάλι είναι πρωί ακόμα και έχω αντέξει χωρίς τσιγάρο ! Όπως μου είπε και ο συνεπιβάτης –συνταξιδιώτης μου από τον τέταρτο της πολυκατοικίας που κατεβαίναμε μαζί με το ασανσέρ ο κ. Παντελής, «κουράγιο» αλλά στα ζακυνθινά από ότι μου είπε γιατί δεν κατάλαβα και τίποτα ,φαντάσου με το που με είδε, μου είπε κουράγιο στα ζακυνθινά. Τόσο πολύ κουρασμένη φαίνομαι πια; Κατά τα άλλα είναι ένα ηλιόλουστο πρωινό Δευτέρας που προσπαθώ να φερθώ στον εαυτό μου όσο πιο ήπια μπορώ, γιατί πλέον χρήζω ειδικής μεταχείρισης.. Μια σπίθα να μου βάλεις θα ανατιναχτώ ολόκληρη και θα ανοίξω στον ουρανό σαν πολύχρωμο πυροτέχνημα. Η άνοδος μου στον ουρανό εντυπωσιακή, μα όταν θα πέσω θα ψάχνω να βρω και πάλι τα κομμάτια μου για να αναδιοργανωθώ, αλλά εκεί βρίσκεις τα όρια σου την ώρα που θα ανατιναχτείς .Τι νόημα θα είχε να ήμασταν πάντα ευτυχισμένοι ,να κάναμε πάντα ότι κάναμε κάθε χρόνο, να αγαπούσαμε συνέχεια τους ίδιους ανθρώπους ! Δεν ανησυχώ ,γιατί τελικά για μένα δεν μετριέσαι από τις επιτυχίες αλλά από τα λάθη και κάποια στιγμή συνειδητοποιείς πως μερικά ελαττώματα δεν θα καταφέρεις ποτέ να τα διορθώσεις –συγνώμη, μαμά! Το υπέροχο Σαββατοκυριακάκι μου , μου έδωσε να καταλάβω καλά κάτι , ότι έμεινα μακριά από τον κόσμο τη στιγμή που τον χρειαζόμουν περισσότερο, ότι μου δημιούργησα τύψεις ,ενοχές, υπαρξιακές κρίσεις και κάλεσα τον εαυτό μου να αντιμετωπίσει οτιδήποτε φοβάται ή νόμιζε ότι δεν είναι ικανός να κάνει. Πώς λέγεται αυτό; Τέλος εποχής . Τελευταίος μήνας του χρόνου και ούτε που με νοιάζει να κάνω κανένα απολογισμό για την περασμένη χρονιά, αλήθεια έχω περάσει και καλύτερα χρόνια! Εδώ και αρκετό καιρό έχουν πέσει οι τίτλοι τέλους . Τέλος εποχής. Είναι το καθαρτήριο προτού ξαναβγείς στον κόσμο περισσότερο ισορροπημένος ψυχολογικά και έτοιμος να ξαναγεννηθείς για ακόμα μια φορά ! Φεύγει και το 2005, ακόμα δεν μπήκαμε στο Δεκέμβρη κι εγώ βιάζομαι να την διώξω την κωλοχρονιά , γιατί βρίσκομαι στα πρόθυρα υπερκόπωσης και ότι λάμπει γύρω μου είναι τεχνητό . Δεν θα κατασκηνώσω στις γιορτές μπροστά από την τηλεόραση τρώγοντας πίτσες και βλέποντας το δελτίο καιρού, αν και για λίγο θα το κάνω κι αυτό, μου έλειψε! Τι να πρωτοκάνω σε 3 βδομάδες !!! Αλλά θα περπατάω σε ένα κατασκότεινο δάσος σφυρίζοντας ένα χαρούμενο σκοπό χωρίς να φοβάμαι . Θα κάνω μια βουτιά στον ωκεανό χωρίς να πέσω στα σαγόνια του Καρχαρία . Θα φιλήσω στο στόμα ένα βάτραχο που πιθανόν να μεταμορφωθεί σε πρίγκιπα! (Αν και τον έχω βρει τον πρίγκιπα μου , πριν πέντε μήνες καθισμένο σε μια πολυθρόνα του Castello στο Ηράκλειο, κι όμως είχα ερωτευτεί μια πλάτη ενός ξένου , μονό αυτό μπορούσα να δω την πλάτη του , που από τότε και στο εξής δεν μου την γύρισε ποτέ κι όμως εγώ το πρώτο που είχα ερωτευτεί ήταν η πλάτη του ….) Ξέρω πια ότι φοράω αλεξίσφαιρό στις κακίες και τη ζήλια του κόσμου, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είμαι και ο Ράμπο! Το τρίπτυχο που αναβοσβήνει με νέον γράμματα αυτή την εποχή στη ζωή μου λέει «Ανάγκη για Ουσιαστικές –Έντονες –Μεταμορφωτικές Σχέσεις που φτάνουν μέχρι το μεδούλι» Πάθος για σεξουαλική αποφόρτιση. Η δημιουργικότητα μου κοχλάζει και νιώθω και πάλι ζωντανή, αν και είναι μέρες που ξέρω ότι νιώθεις όπως κι εγώ ! Πως δηλαδή; Ότι περιστοιχίζεσαι από μεγάλους μαλάκες και δεν θέλεις να ξέρεις κανέναν μας . Είναι απολύτως φυσιολογικό το ίδιο σκεφτόμαστε κι εμείς για σένα ! « Ταν τάααν… Παρακαλώ ένα χειροκρότημα»

Strangers in the night


Αποφάσισα να τα φορτώσω σιγά-σιγά, λίγα-λίγα στον κόκορα !Φοβάμαι μήπως το παρακάνω, αλλά εντάξει δεν τα έχω φορτώσει όλα ακόμα, πάνω στο καημένο κοκοράκι. Όχι τίποτα άλλο, να μην με γιουχάρουνε οι ζωόφιλοι …
Απίστευτο κι όμως αληθινό είχα 2 μήνες να φύγω βράδυ από το σπίτι μου και να γυρίσω ξημερώματα ,με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη ,μια σακούλα με μια κρέπα από το Αλαντίν στο χέρι, με το στόμα μου ξερό από τα δυο πακέτα τσιγάρα και τα ατελείωτα Johnnie cola, τις μπύρες, τα ούζα και τα διάφορα κερασμένα σφυνάκια, σχηματίζοντας οχταράκια μέχρι να πάω στο μπάνιο και πέφτοντας ξερή για ύπνο με τα ρούχα ! Τελικά το να ξεφύγεις είναι εύκολο ακόμα και χωρίς να κάνεις ούτε ένα βήμα πιο μακριά από εκεί που είσαι ! Τι χορός ήταν αυτός χθες, απίστευτός και ατελείωτος , τι ξύδια μαγικά που με απελευθέρωσαν και μου θύμισαν τον παλιό καλό μου εαυτό! Φταίει βέβαια και η παρέα , οι καβαλιέροι μου και τα 4 μαγαζιά που αλλάξαμε, ξεκινώντας από χώρους με heavy metal ρυθμούς για να καταλήξουμε σε 2 μπουζούκια πρώτο τραπέζι πίστα το πρώτο κυριλάτο ,το άλλο τελείως παρακμιακό με την καλύτερη φάση ,ακούγοντας για το ριγέ σακάκι το σταυροκουμπωτό! Κακά τα ψέματα είχα πολύ καιρό να το παρακάνω, να ζήσω όπως παλιά στον υπερθετικό κι αυτό βέβαια δεν ήτανε τίποτα! Τα άλλα όμως παραλείπονται τα ξέρει μονάχα η νύχτα του Σαββάτου ! Κι όμως πήγα και έγραψα σήμερα με την τσίμπλα στο μάτι, ήπια πεντακόσιους καφέδες από το πρωί μέχρι και τον τελευταίο απογευματινό με τον Κώστα και τη Μαρία . Όχι δεν θα το κρύψω ότι χάρηκα που πολλοί άντρες με τον τρόπο τους έδειξαν πως με επιθυμούν, όπως και να το κάνεις, σπάσανε τη μονοτονία μου, μου φτιάξανε το ηθικό και τους ευχαριστώ γι’αυτό !!! Βέβαια όπως είπα και στον αγαπημένο μου Κωστή, αυτά που λες πάνω στο μεθύσι σου, έλα να μου τα πεις και μέρα! Βέβαια ήρθε, και από χθες το πρωί δε με άφηνε να κοιμηθώ από τα μηνύματα . Όπως και να έχει νιώθω γοητευμένη, αλλά τι να κάνουμε, είμαι αλλού, ακόμα κι αν αυτό το αλλού δεν υπάρχει στην καθημερινότητα μου, αλλά είναι μέσα στη ψυχή μου και δε βγαίνει με τίποτα !Αγαπητέ Θοδωρή σε ευχαριστώ για τα χθεσινά σου στολίδια, Δημήτρη, Αντώνη, Σοφία, Μαίρη, Γιάννα , Βαγγέλη , Μαρία ,σας ευχαριστώ που σπαταλήσατε το βράδυ σας μαζί μου, μέσα στην τρέλα και στις μαλακίες ! Α! και Κώστα επειδή ξέρω ότι θα το διαβάσεις, δεν πουλάω τρέλα, αυτή είμαι εγώ , ίσως αν με γνωρίσεις καλύτερα καταλάβεις ! Από αύριο τα κεφάλια και πάλι μέσα, ζω όντως την χειρότερη φάση της ζωής μου, τέτοια πίεση δεν είχα νιώσει ποτέ ! Λένε κάποιοι για την τελευταία χρονιά στο λύκειο με τις πανελλήνιες ότι πιέστηκαν ,εγώ πάλι όχι!!!! Από ότι θυμάμαι εκείνη η χρονιά και μέχρι και το καλοκαίρι που πέρασε , έζησα τις καλύτερες στιγμές μου ! Έχει ο καιρός γυρίσματα όμως , αλλά δεν φοβάμαι, τι να φοβηθώ εξάλλου είμαι με το στομάχι γεμάτο ,με τα τσιγάρα μου, τα πατατάκια μου και βλέπουμε με τη Ζωή DVD ,με ωραία υπόθεση! Λέει για κάποιον που είχε 30 εκατοστά πέος και έκανε καριέρα στις τσόντες, ποιότητα ;) Το αυτί μου πήρε κάποιους να λένε ότι η εξεταστική μας θα αρχίσει 9/1, όποιος διαδίδει αυτές τις ράδιοαρβύλες να πάει να μαμηθεί γιατί μου έκοψε το αίμα μόλις το άκουσα. Ευχαριστώ :Ρ Τίποτα νεότερο από το μέτωπό ,να σου πω την αλήθεια δεν έχει και σημασία να τα γράφεις αυτά που σου συμβαίνουν , το ότι τα έζησες ήταν το καλυτερότερο απ’ όλα ! Δανεικές εμπειρίες δεν υπάρχουν. Σας αφιερώνω το τραγούδι που παίζει τώρα στο pc μου από τον Frank Sinatra! Καληνύχτα σας καλή σας εβδομάδα όπου κι αν βρίσκεστε …..
Strangers in the night exchanging glancesWond'ring in the night what were the chances We'd be sharing love before the night was through Something in your eyes was so inviting Something in you smile was so exciting Something in my heart told me I must have you Strangers in the night Two lonely people, we were strangers in the night Up to the moment when we said our first hello little did we know Love was just a glance away, a warm embracing dance awayand Ever since that night we've been together
Lovers at first sight, in love forever It turned out so right for strangers in the night Love was just a glance away, a warm embracing dance away Ever since that night we've been together Lovers at first sight, in love foreverI t turned out so right for strangers in the nightDooby-doooby-doo

Υ.Σ Τελικά στη ζωή μετανιώνεις περισσότερο γι'αυτά που δεν είπες παρά γι' αυτ'α που δεν έκανες ...

Σάββατο, Δεκεμβρίου 03, 2005

Just get me to the airport put me on a plane,Hurry hurry hurry before I go insane!



Twenty-twenty-twenty four hours to go I wanna be sedated Nothin' to do and no where to go-o-oh I wanna be sedated Just get me to the airport put me on a plane Hurry hurry hurry before I go insaneI can't control my fingers I can't control my brain Oh no no no no no Twenty-twenty-twenty four hours to go....Just put me in a wheelchair and put me on a plane Hurry hurry hurry before I go insane I can't control my fingers I can't control my brain Oh no no no no no Twenty-twenty-twenty four hours to go I wanna be sedated Nothin' to do and no where to go-o-o I wanna be sedated Just put me in a wheelchair get me to the show Hurry hurry hurry before I go loco I can't control my fingers I can't control my toes Oh no no no no no Twenty-twenty-twenty four hours to go...Just put me in a wheelchair...Ba-ba-bamp-ba ba-ba-ba-bamp-ba I wanna be sedated Ba-ba-bamp-ba ba-ba-ba-bamp-ba I wanna be sedated Ba-ba-bamp-ba ba-ba-ba-bamp-ba I wanna be sedated Ba-ba-bamp-ba ba-ba-ba-bamp-ba I wanna be sedated

Εγώ ότι είχα να το πω το είπα, και γαμώ του όζοντος την τρύπα.


Ήρθε η ώρα για μια βουτιά στον ωκεανό του πενταγράμμου …. Κι όμως εκεί δεν υπάρχει τίποτα , μονάχα μια μελωδική σιωπή !!! Δεν υπάρχει ούτε οξυγόνο , μα δεν το έχω ανάγκη. Εκπαιδευτικά στο να μην πνίγομαι , κι από τη μύτη να με πιάσεις ,δεν θα σκάσω ... Ξαποσταίνω για λίγο πάνω στον υποβρύχιο καναπέ μου, όλο το δωμάτιο είναι γεμάτο από υπέροχες νότες (τι κομματάρα είναι αυτή που παίζει τώρα ;Αχ τι μου θύμισε….)κι όταν ανεβαίνω στο ταβάνι πιάνομαι από αυτές , σαν σε απομεινάρια κάποιου πλοίου που μόλις βυθίστηκε, για να ξεκουραστώ. Φως δεν υπάρχει πουθενά, μονάχα κάτι κεριά επιμένουν να καίνε ακόμα …
Τα μαλλιά και το δέρμα μου υγρά και απαλά , οι πόροι του κορμιού μου ανοιχτοί και εκτεθειμένοι . Σίγουρα θα μπορούσε κάποιος να πιστέψει, πως κολυμπούσα για ώρες , κι όμως είναι έντονη και χαλαρωτική η ευωδιά από το αφρόλουτρο Παπουτσάνη , και από το σαμπουάν Elvive της L’oreal !!!

Απόλυτη ηρεμία, χαλααααααάρωση ….

Βρέχω τα χείλη μου , με λίγο Johnnie on the rocks, θα μπορούσε να μοιάζει και με αλατόνερο.

Τι σημασία έχει;

Μουσική, να κάτι από τα πολλά που αγαπούσα και παραμέλησα .Από τους ήχους των κυμάτων που προσπέρασα , μέχρι τις συγχορδίες που έπαιζα στην ακούρδιστή κιθάρα μου,(πάει κι αυτή)! Α, δεν σας το είπα; Κατάφερα να τη σπάσω ή μάλλον να την θρυμματίσω !!! Πάει κάμποσος καιρός από τότε , κι ακόμα δεν αξιώθηκα να κάνω δώρο στον εαυτό μου μια καινούργια κιθάρα! Όπως και να το κάνεις , πιστεύω πώς είναι ακόμα μεγαλύτερη ηδονή κι από το να γράφεις. Καμιά φορά οι λέξεις κουράζουν, λέμε πολλά με αυτές και εννοούμε λίγα και απλά, ενώ η μουσική τα λέει όλα και δεν παρερμηνεύει…
Προς το παρόν , μου φτάνουν οι νότες που χορεύουν πάνω σε μακρινά τάστα και τρυπώνουν για να σπάσουν ευχάριστα την απόλυτη ησυχία που κυριαρχεί εδώ κάτω .
Ήχοι jazz και blues , κατάφεραν να νικήσουν το χρόνο και να με κάνουν να επιπλέω στο απόλυτο κενό .Μπόρεσα να δαμάσω τις σκέψεις μου . Δεν υπάρχει τίποτα για να νοιαστώ ,μόλις βρήκα το θησαυρό που έψαχνα εδώ κάτω . Βρήκα την ηρεμία μου, τον ύπνο μου και δεν τον αφήνω για τίποτα πια . Κάπου εδώ σας αποχαιρετώ . Ο Μορφέας ήρθε και με πήρε στην αγκαλιά του, παραδίνομαι …
Πόσο μου είχε λείψει αυτή η αγκαλιά ; Καιρός να ονειρευτώ ξανά …


Καληνύχτα σας….


Υ.Σ Δεν υπάρχει δρόμος για την ελευθερία, η ελευθερία είναι ο δρόμος μου!
Αέρα Πατέρα

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 02, 2005

As Tears Go By


Τελικά δεν άντεξα. Τόση πίεση, τόσο άγχος… Ο εαυτός μου με εκδικείται … Εκεί που ήμουν μια χαρά, τελείως ξαφνικά άρχισαν κάτι αφόρητοι πόνοι στην καρδιά και εδώ και 2 ώρες σχεδόν κλαίω ασταμάτητα, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος . Ελπίζω κάποια στιγμή να ηρεμήσω. Αύριο είναι μια δύσκολή μέρα και πρέπει οπωσδήποτε να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου. Από τις 8:30 το πρωί μέχρι τις 5:30 το απόγευμα δε θα μπω σπίτι μου, ούτε μετά τις 5:30 θα μπω γιατί έχω δώσει τα κλειδιά σε μια φίλη για να βγάλει τα ματιά της, μετά πρέπει να κάνουμε κι άλλο πιλότο και ούτε ξέρω πότε θα μπω σπίτι μου… Την Κυριακή θα γράφω όλη τη μέρα … Ειλικρινά δεν αντέχω άλλο.. Φταίω κι εγώ, τον τελευταίο καιρό έχω αφήσει τους πάντες και τα πάντα να με καβαλήσουν .Στο προηγούμενο μπλοκ ήμουν στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού ! Ε , τώρα τον έπαθα….. Ο λόγος που γράφω τώρα εδώ είναι γιατί είναι 4 το πρωί όσους έπαιρνα τηλέφωνο όλοι κοιμόντουσαν στο msn δεν είναι κανείς για να μιλήσω. Πότε θα έρθει εκείνη η Παρασκευή;Δεν αντέχω άλλο….It is the evening of the day, I sit and watch the children play. Smiling faces I can see. But not for me.I sit and watch As tears go by My riches can't buy everything I want to hear the children sing All I hear is the sound Of rain falling on the ground I sit and watch As tears go by It is the evening of the day I sit and watch the children play Doin' things I used to do They think are new I sit and watch As tears go by

Τετάρτη, Νοεμβρίου 30, 2005

Βγάλτε το δα από τα Μουδανιά!


Άνοιξα μηχανικά την πόρτα . Κατευθύνθηκα προς το ασανσέρ . Τον τελευταίο καιρό συνήθως πάω από τις σκάλες κι ας μένω στον πέμπτο, λέω πως γυμνάζομαι. Έβαλα τα ακουστικά θα άκουγα και πάλι το ίδιο τραγούδι, το ίδιο τραγούδι από τους Radiohead που ακούω σχεδόν κάθε πρωί πριν πάω στη σχολή(Creep). Ποιος είπε πως οι φοιτητές κάνουνε διακοπές; Πρέπει να του κάνουμε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση. Το ταξίδι μέχρι το ισόγειο ατελείωτο, κάτι ψάχνω μέσα στις τσέπες μου, όχι δε είναι εισιτήριο, δεν περνάει ελεγκτής από εδώ, αναπτήρα έψαχνα, πάλι δεν κοιμήθηκα καλά το βράδυ. Ξύπνησα στο παραπέντε από τον μελωδικό ήχο που έβγαινε από το ξυπνητήρι του κινητού μου. Της αϋπνίας το ανάγνωσμα πρόσχωμεν . Τέλος διαδρομής . Έφτασα στο ισόγειο. Πόσο με χαλάνε τα κρύα πρωινά, ούτε καφέ πρόλαβα να πιω, ανάβω το πρώτο τσιγάρο και έπονται κι αλλά πολλά, πότε η νικοτίνη δεν μου είναι αρκετή . Κατευθείαν για καφέ στο κυλικείο και στο καπάκι μάθημα.. Όλα μηχανικά. Είμαι κυκλωμένη από υπολογιστές, τα καλώδια από τα ποντίκια τυλίγονται πάνω μου κι εκεί που πνίγομαι , αρχίζει το μάθημα κι εγώ βυθίζομαι, δεν μιλάω ποτέ για το κρύο, αλλά τον τελευταίο καιρό ντύνομαι μόνο με χιόνι…. Αλλά ακόμα και μπροστά από την οθόνη, εγώ βλέπω ορίζοντα , όπως και ο διπλανός μου, είναι ο μόνος τρόπος για να συνυπάρξουμε… Συνεχίζω να πνίγομαι χωρίς να νοιάζεται κανείς, εξάλλου όποιος σώσει τον εαυτό του σώθηκε ….. Με διακόπτει η σπαστική φωνή μιας συμφοιτήτριας, όσο εγώ προσπαθούσα να πνιγώ , που όλο νάζι και χάρη ζητάει σημειώσεις κι εγώ λέω ναι. Έτσι είναι, δεν σε εκπαιδεύουν να λες όχι , αυτό είναι δική σου ευθύνη . Σιγά-σιγά ο εγκέφαλος μου μπαίνει σε λειτουργία , δεν σκέφτομαι πια ποντίκια να με πνίγουν, ούτε βλέπω κανέναν ορίζοντα στην οθόνη, μόνο το Cool Edit υπάρχει μπροστά, σε λιγάκι θα έχω φτιάξει κι όλας την δικιά μου δημιουργία, διάρκειας 1,5 λεπτού και πολύ είναι. Προσγειώνομαι στο πληκτρολόγιο, το μόνο που σκέφτομαι είναι ότι μετά πρέπει να πάω από τη βιβλιοθήκη. Οι καιροί ου μενετοί, ο Νοέμβρης φεύγει. Η βδομάδα των παθών αρχίζει, από τις 12/12 και μετά κάθε μέρα παραδίδω και μια εργασία.. Και αλίμονο να έχω κάνει μία ολοκληρωμένη. Τέλος μαθήματος. Χτυπάει το κινητό, η Έλλη, το θέμα για την άλλη εκπομπή, νιώθω λες και θα μας λογοκρίνουνε. Η γενιά μας η γιάπικη, της λέω. Κανένας λογικός συνειρμός στη συζήτηση μας. Απορώ κι αν κατάλαβε τι της έλεγα, το μόνο που άκουγα ήταν ένα, ωραία-ωραία, πάρα πολύ ωραία. Που σκατά το είδε το ωραίο; Τέλος συζήτησης. Σκέφτομαι. Πώς θα αναλύσω εγώ αυτό το θέμα, ότι κι αν πω αποποιούμαι της ευθύνης, ιδέα της Ζωής ήτανε. Εγώ την μόνη επαναστατικού περιεχομένου τοποθέτηση της εποχής μου που ξέρω, είναι αυτή του Πανούση «ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΔΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΥΔΑΝΙΑ» Κάποια περισσότερα κατηγορώ θα έχει εκείνη για τη γενιά μας, λόγω ΚΝΕ !!! Το κινητό θα χτυπήσει ξανά και ξανά , θα μου προτείνουν καφέ πάλι στα ίδια και τα ίδια, θα πάω σε έναν έτσι και στα γρήγορα, θα κερδίσω στο τάβλι, για να χάσω αλλού. Θα φάω το γνωστό σάντουιτς από το Αλαντίν στο χέρι για να γεμίσω την άδεια κοιλιακή μου χώρα, το μόνο που θα λείπει από μέσα είναι τα πόδια του delivery boy! Και μετά η ιστορία είναι ίδια και απαράλλακτη…. Θα τρέχω, θα τρέχω, θα τρέχω …. Μου λείπει ένα ταξίδι. Δεν θα προλάβω να πω την επιθυμία μου και το Τζίνι θα βγει από το στομάχι μου(φταίει η coca-cola light),κι αμέσως θα πραγματοποιήσει την επιθυμία μου.
Μόλις έχω φτάσει λίγο έξω από την εξώπορτα της ετοιμόρροπης πολυκατοικίας όπου διαμένω. Θα μπω μέσα και ανοίγοντας την πόρτα του ασανσέρ θα απολαύσω το μακρύ ταξίδι μου μέχρι τον πέμπτο . Θα μπω στο σπίτι θα κλείσω την πόρτα και με όση δύναμη μου απέμεινε θα φωνάξω «ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΔΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΥΔΑΝΙΑ»
Τέλος Νοέμβρη.

Υ.Σ «Το παρελθόν δεν είναι πάρα η αρχή μιας αρχής , και όλα όσα υπάρχουν και έχουν υπάρξει ,δεν είναι παρά το αχνό φως της αυγής» Χέρμπερτ Τζόρτζ Γουέλς

Δευτέρα, Νοεμβρίου 28, 2005

Πύργος- Καλαμάτα


ΠΥΡΓΟΣ- ΚΑΛΑΜΑΤΑ



Τραγούδι : Πύργος- Καλαμάτα
Από το δίσκο : TIGRE SPORAKIA
Συμμετέχουν : ΤΑΚΙ ΤΣΑΝ-ΕΙΣΒΟΛΕΑΣ
FM RECORDS





Το επόμενο απόσπασμα από το άσμα Πύργος- Καλαμάτα, αφιερώνεται με πολλή αγάπη στοργή και Protherm στους απανταχού Πυργιώτες και Καλαματιανούς! Σημειώνω ότι το τραγούδι με εκφράζει απόλυτα. Καθώς τώρα πια μπορώ να καταλάβω πως νιώθουν οι Πυργιώτες , μιας κι επειδή σπουδάζω εδώ στην πηγή της χασισοποτείας έχω νιώσει στο πετσί μου το κράξιμο που τρώνε ! Τους συμπαραστέκομαι, αυτό το τραγούδι είναι μια απάντηση σε όσους τραβάνε ζόρι με τους κάτω από το αυλάκι!




Είμαι απ’ τον Πύργο , κι εγώ απ’ τη Καλαμάτα

Κάτω απ’ τo αυλάκι , με λένε Λιάκο , με λένε Τάκη ….

Ο μπαμπάς μου είναι απ’ τον Πύργο, νομό Ηλείας
Από την πηγή της χασισοποτείας , αν είσαι ντόπιος
Θα με νιώσεις απευθείας, όπως και ο γιος της θειάς
μου της Μαρίας.

Όπου πω , ότι είμαι από τον Πύργο ,
με κοιτάνε καλά-καλά και από εκεί
και πέρα με βλέπουν στραβά, στραβά-Αλέξης
πάρε μια ανάσα πριν τα παίξεις , πυργιώτικα
τσιγάρα θα σε πάνε μακριά …..


Στο χωρίο, μου κάνανε τρελό προξενιό
Μια κοπελιά, με δύο σπίτια καλά,
αρκετά στρέμματα, τίγκα λάδι και ελιά
αλλά, άλλαξε γνώμη μόλις είδε τατουάζ ..

Λοιπόν σεβασμός στην Καλαμάτα,
Έχουν κάτω απ’ το αυλάκι και στην Κρήτη μάγκα,
Κόρινθο-Ναύπλιο-Τρίπολη και Πάτρα ,κάνετε τα
Κουμάντα σας και βγάζετε κιλά …
Ντουμάνια σαν αυτά ταξιδεύουν Ολλανδία.
Πύργος –Καλαμάτα είναι άλλη κατηγορία
Την πίνουν οι τουρίστες και μας κάνουν την κυρία

Ένα –δυο τρεις , τρία –δυο μια
Τζούρα φτάνει πούστη για να πάθεις
Αμνησία , πάντοτε μπλεξίματα με την αστυνομία
Είμαι από τον Πύργο και σε παρακαλώ,
Ποτέ σου μην το δεις αυτό σαν κάτι κακό…..



Είμαι απ’ τον Πύργο , κι εγώ απ’ τη Καλαμάτα
Κάτω απ’ τα αυλάκι , με λένε Λιάκο , με λένε Τάκη ….

Σάββατο, Νοεμβρίου 26, 2005

H Rock Αποπλάνηση στα Fm


Νοέμβριος 2005
Πύργος Ηλείας

ΑΝΑΦΟΡΑ
· Τίτλος εκπομπής: Rock Αποπλάνηση
· Επιμέλεια - Παραγωγή και Παρουσίαση :

Χάιτα Ζωή Χολέβα Σοφία

Φιλοσοφία εκπομπής: Η Rock Αποπλάνηση εντάσσεται στο τετράμηνο πρόγραμμα «Ηλεία Κοινωνία Συμμετοχής, Διαλόγου και δημιουργίας» Είναι μια ραδιοφωνική παραγωγή που γεννιέται από μη επαγγελματίες . (Προαιρετικά αναφέρουμε τα παρακάτω) Βγαίνει για ένα δίωρο μια φορά την εβδομάδα ζωντανή ή μαγνητοφωνημένη(η τελική μορφή μπορεί να δεχθεί αναδιαμορφώσεις.)
Η εκπομπή έχει νεανικό χαρακτήρα καθώς απευθύνετε σε νέους και νέες του νομού, αλλά και σε όλους τους πολίτες της Ηλείας. Στο πρόγραμμα της περιλαμβάνει ενναλακτικά ποιοτικά ροκ-έντεχνα και όχι μόνο τραγούδια, που δεν προσβάλλουν την αισθητική των ακροατών, θέματα προς συζήτηση και ανάλυση με την συμμετοχή των ακροατών (στην περίπτωση που η εκπομπή θα βγαίνει ζωντανά) .
Η εν λόγω εκπομπή σκοπό έχει να ψυχαγωγήσει αλλά και να αφυπνίσει- προβληματίσει τους ακροατές της με θέματα που απασχολούν την κοινωνία μας και κυρίως τους νέους ανθρώπους . Την επιμέλεια των θεμάτων καθώς και του μουσικού προγράμματος της εκπομπής, από κοινού αναλαμβάνουν η Χολέβα Σοφία και η Χάιτα Ζωή.
Αναφέρουμε προαιρετικά πως όταν η εκπομπή θα παράγεται ζωντανά, η πρώτη μια ώρα θα περιλαμβάνει προεπιλεγμένο μουσικό πρόγραμμα από τους παραγωγούς και έκθεση του θέματος που θα υπάρχει κάθε φορά προς συζήτηση. Στη δεύτερη ώρα της εκπομπής το μουσικό πρόγραμμα θα μπορεί να διαμορφώνεται από τους ακροατές καθώς επίσης προβλέπεται να υπάρχει και η τηλεφωνική συμμετοχή τους που σκοπό θα έχει την έκθεση της άποψης τους στο θέμα της εκπομπής.
Στην περίπτωση που η εκπομπή θα είναι μαγνητοφωνημένη οι παραγωγοί αναλαμβάνουν εξολοκλήρου το μουσικό πρόγραμμα, εκθέτουν και αναλύουν τα θέμα της κάθε εκπομπής και στην κάθε περίπτωσή που αυτό είναι εφικτό έχουν καλεσμένους ακροατές ή ειδικούς για συζήτηση του εκάστοτε θέματος.

Επιμέλεια αναφοράς Χολέβα Σοφία .
Πύργος Ηλείας 26/11/2005

Τετάρτη, Νοεμβρίου 23, 2005

Παραζάλη




Καλά το είχα καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά με το άτομο μου,αλλά είναι αυτό που λένε,άμα σε πιάσει κρίση όλα τα άλλα τα ξεχνάς!

Ήθελα ταξίδια,περιπέτειες και Dolce Vita ! Καλά είπα εγώ ότι έχω ξεμωραθεί τελείως…Το Σάββατο του Αγίου Στυλιανού μεγάλη η χάρη του , δίνω τα προκαταρτικά για το Proficiency του Michigan,(ξέρω-ξέρω κάλιο αργά παρά ποτέ), αλά μεταξύ μας δεν έχω και πολλές ελπίδες οπότε καλό είναι και το ποτέ!

Μετά έχουμε του Cambridge , 4/12 και 12/12, θα έλεγα τι θα πάρω και τότε αλλά ας μην γίνομαι άλλο κυνική,κι ας είναι το κύριο χαρακτηριστικό μου ! Δεν ξέρω αν υπάρξει ελπίδα για το Μάρτιο, αλλά σίγουρα υπάρχει μία για το Μάιο με το κρατικό! Μάλλον επειδή δεν το έχω πάρει στα σοβαρά , είχα μεταθέσει τις ημερομηνίες στο μυαλό μου.
Απλά το όλο σκηνικό με σοκάρει , έχω χάσει τελείως τον εαυτό μου, πάλι είμαι μόνο με 5 ώρες ύπνο κι αυτό όχι γιατί το κωλοβάραγα , αλλά γιατί πλέον οι 24 ώρες δεν μου φτάνουν. Νιώθω να πνίγομαι, το ένιωσα αρκετά αυτό τον καιρό, προσπάθησα να απωθήσω τις σκοτούρες και τις υποχρεώσεις από το μυαλό μου αλλά να που βγαίνουν όλα μπροστά μου και ο χθεσινός ενθουσιασμός στη σκέψη της φυγής μετουσιώθηκε με μιας σήμερα σε απογοήτευση, δεν χρησιμοποιώ τη λέξη απόγνωση, θα το κάνω πολύ μελό .

Τελικά ότι ψάχνουμε βρίσκουμε , και από αυτό που έχουμε πάντα μας λείπει το αντίθετο. Έτσι κι εγώ είχα κουραστεί από τη νωθρότητα μου, είχα κουραστεί να μένω στάσιμη και να νιώθω ότι αφήνω το χρόνο μου να σπαταλιέμαι άδικα…. Τότε ήμουν ανέμελη και πάντα κουρασμένη, αλλά η κούραση μου είχε μια γλύκα τέτοια που καμία σχέση δεν έχει με το βάρος που νιώθω τώρα στη ράχη μου. Τότε έκλεινα τα μάτια μου μονάχα σε λεωφορεία και τρένα για να συναντηθώ με αγαπημένα πρόσωπα , για να θαυμάσω όλα όσα μου κρατούσαν ακόμα μυστικά, για να μάθω πράγματα που δεν υπάρχουν σε εγχειρίδια ,και που οι εξετάσεις για αυτά δεν έχουν ημερομηνίες .

Αυτές τις εξετάσεις , τις δίνουμε κάθε μέρα. Τότε νόμιζα πως σπαταλώ το χρόνο μου, τώρα πια νοσταλγώ εκείνες τις μέρες και πιστεύω πως ξοδεύομαι σε έναν τρόπο ζωής ο οποίος δεν μου κάνει . Αλλά δεν θα κάνω και πάλι το ίδιο λάθος, δεν θα μιζεριάσω άλλο πια , γιατί όλα όσα έκανα μέχρι τώρα στη ζωή μου ήταν προσωπικές επιλογές , γιατί όταν ψάχνεις την ευτυχία στο παρελθόν ή σε αυτά που θα έρθουν, κάνεις το μεγαλύτερο λάθος. Η ευτυχία είναι εδώ, η ζωή είναι παράσταση, δεν είναι πρόβα.

Μια ζωή βιαζόμουν, μια ζωή έτρεχα για να προλάβω τους άλλους που είχαν πετύχει περισσότερα από εμένα , μιας και ήμουν και η μικρότερη στο σόι , μια ζωή έκανα πράγματα πρίν την ώρα τους και να που κατέληξα, να είμαι στα 20 μου και να ακούω στο τηλέφωνο κάποιον να μου λέει τι μιζεριάζεις έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου να είσαι ασυνεπής!

Ήμαρτον!Κανονικά στην ηλικία μου έπρεπε να με παρηγορούνε για το αντίθετο,ότι έχω ολόκληρη ζωή μπροστά μου για να είμαι συνεπής! Μιας και δεν το αποφεύγω, βλέπω που με πάει στο να πέσω στα σκληρά , δεν πειράζει θα αφεθώ ελεύθερη, και θα βγάλω στη φόρα όλα τα σπασμένα ,λύτρωση... Σήμερα θα οργιάσω μελαγχολικά, αυτό μου το επιτρέπω, στην καινούργια μου πραγματικότητα μέχρι και να νιώθω ξέχασα, μέχρι και να αποφεύγω να μην είμαι καλά , μου απαγόρευσα υποσυνείδητα .
Τουλάχιστον κατάφερα ότι κι αν κάνω να το κάνω για μένα… Είναι ανοησία να κάνουμε κάτι για να αποδείξουμε στους άλλους ότι αξίζουμε και να μας πούνε και μπράβο, πάρτε το χαμπάρι ότι οι περισσότεροι εκεί έξω είναι λιγόψυχοι. Όλοι θέλουν να υποτιμούν μονίμως τους γύρω τους , για να πάρουν αυτοί κάποια αξία , αλλά έτσι είναι στους τυφλούς καλός είναι και ο μονόφθαλμος. Αυτό είναι αγαπητοί μου στη ζωή μου έχω γνωρίσει όλων των ειδών τα φρούτα.

Ανθρώπους ντόμπρους και ειλικρινείς (μετρημένοι στα δάχτυλα) , που όταν κάνεις το σωστό θα σε παραδεχτούν και στο λάθος δεν θα πέσουν να σε φάνε, αλλά ούτε και θα σου χαϊδέψουνε τα αφτιά . Και αυλή έχω, λογιών –λογιών φαμφάρες έχω ακούσει , λίγοι ήταν εκείνοι που με θαύμαζαν ανιδιοτελώς(αν και δεν υπάρχει λόγος ) και τους ευχαριστώ, όλοι οι άλλοι πούλαγαν παραμύθι, αλλά κουτόχορτό δεν τρώμε πια.. Αυτοκριτική δικέ μου, μεγάλο πράγμα . Για αυτό και δεν πήραν τα μυαλά μου αέρα, μονάχα εγώ ξέρω τι αξίζω και δεν θέλω άλλη καμία αναγνώριση εκτός από αυτή του εαυτού μου για να προχωράω μπροστά. Το ξέρω πολύ σκληρό να είσαι μόνος σου ακόμα και στην αναγνώριση, υποτίθεται ζούμε σε μία κοινωνία και έχουμε ανάγκη το καλό λόγο του άλλου, αλλά ας όψεται ….Και φυσικά να σημειώσω ότι όταν μιλάω για αυτοκριτική εξαιρούνται οι λέξεις-εκφράσεις 1)Έπαρση- 2)Ξέρεις ποιος είμαι εγώ-3)Ποιος τους γαμάει τους άλλους εγώ είμαι ο καλύτερος και δεν έχω ανάγκη κανέναν, κτλ.

Από την άλλη άμα άκουγα κι αυτούς που ενώ βρισκόμουν στο γκρεμό εκείνο που κάνανε ήταν να με σπρώχνουν με μανία κι άλλο για να πέσω, τώρα έπρεπε να μην πιστεύω πια καθόλου στον εαυτό μου και να θεωρώ πως είμαι μια μηδαμινότητα . Πρόσφατα κι όλας το ένιωσα από κάποιον αυτό, αυτός ο κύριος Ψ ας πούμε, καθώς του ανακοίνωνα ένα επίτευγμα μου, το πρώτο πράγμα που έκανα είναι όχι απλά να μετριάσει το μέγεθος του βήματος μου, αλλά με κάθε τρόπο να υποβιβάσει το οτιδήποτε μπορεί να κάνω εγώ, γιατί στο μυαλό του με έχει περάσει ως και εγώ δεν ξέρω τι , οπότε και το Νόμπελ να έπαιρνα, το πρώτο πράγμα που θα μου έλεγε θα ήταν, πως κάποιο λάθος έχει γίνει . Αυτοί οι άνθρωποι αν τους πάρεις στα σοβαρά (που δεν πρέπει γιατί είναι οι πιο γελοίοι απ’ όλους ) σε βάζουνε σε ένα επικύνδυνω τριπάκι , αν είναι και άτομα που έκανες το λάθος να αγαπάς την έβαψες φιλαράκο.

Θα προσπαθείς συνεχώς να κάνεις τα πάντα για να σε αναγνωρίσουνε, κάτι που έπρεπε να ξέρεις πως δεν θα το κάνουνε ποτέ, γιατί αυτοί ζούνε στη δικιά τους σχιζοφρένεια και δυστυχία ότι μπορούν να τα κάνουν όλα καλύτερα από τον καθένα και στο τέλος θα φτάσεις να αυτοξεφτυλιστείς και να έχεις χάσει κάθε ίχνος του εαυτού σου και όχι μόνο αυτό αλλά ήδη θα έχεις πειστεί ότι είσαι πράγματι χαζός και δικέ μου, για μένα θα είσαι. Αφού δεν το πήρες χαμπάρι νωρίτερα. Εγώ ξέφυγα κι αυτό το μπλοκ το γράφω πια σε μια ελεύθερη ζωή που απέχτησα, μακριά από αυλικούς και σχιζοφρενείς, ελπίζω να ξεφύγετε κι εσείς αδέρφια .

Το ταξίδι όμως δεν τελειώνει εδώ το δυσκολότερο από όλα είναι να τα βρεις με τον εαυτό σου, κι αυτός είναι ο καινούργιος προορισμός μου ,γνώριμος βέβαια , αρκετά γνώριμος !

Υ.Σ Τα ταξίδια δεν ακυρώνονται απλά αναβάλλονται !

Τρίτη, Νοεμβρίου 22, 2005

Vulgus vult decipi


Έχουν ξεφύγει τελείως !!! Ο καθένας λέει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι . Έτσι-Έτσι. Δεν γαμιέται; ….Δεν βαριέσαι; Λέγε μαλακίες στον όχλο – γουστάρει ! (ελεύθερη μετάφραση του λατινικού “ Vulgus vult decipi” Τι έλεγα στα προηγούμενα μπλοκ , για τη ρουτίνα της ζωής μου, ε; Έτσι-έτσι, βαρέθηκα τόσες μηχανικές κινήσεις , τόση συνέπεια, όταν όλοι γύρω μου είναι ασυνεπείς και ο καθένας κάνει ότι γουστάρει . Λόγια –λόγια –λόγια , για να πορωθείς να κάνεις κάτι καλό, να σου γαμηθεί ο Δίας , να είσαι αυθεντικός και μετά, να σου τη λένε κι από πάνω. Ποιοι; Τα άτομα που βοήθησες, αυτό είναι αχαριστία .. Δεν θα συγχυστώ. Εδώ και καιρό το έχω πάρει χαμπάρι, ότι όλα σου έρχονται από εκεί που δεν τα περιμένεις και αλήθεια είναι, ότι δεν πολύ ξαφνιάστηκα. Αλληλεγγύη σου λέει μετά… Πού ρε ; Ο καθένας κοιτάει μονάχα το τομάρι του . Αλλά δεν πειράζει , παραμύθι στο παραμύθι θα πουλήσω κι εγώ.. Απλά η αχαριστία ήταν μια αφορμή, για να βγει η κούραση μου. Κουράστηκα. Κουράστηκα να είμαι συνεπής και εντάξει σε όλα , ευχαριστώ, δεν θα ακούσω και από κανέναν. Τι κάνουμε Σοφάκι; Καιρός να κάνω κανένα ταξιδάκι αναψυχής, τόσες φορές μου είπε ο Στέργιος να πάω στη Χαλκίδα, που πήρε μετάθεση, να τον προλάβω πριν φύγει για την Κω, (Χάνομαι χωρίς ελπίδα, μέρα νύχτα στη Χαλκίδα στο δικό σου το περίπου και στα ρεύματα του Ευρίπου. Η ψυχή μου θα σαλπάρει στα νερά τα σκοτεινά η παλίρροια θα με πάρει και δεν θα με δεις ξανά! Περπατώ στην παραλία γίνομαι του κόσμου λεία ναυαγός χωρίς σανίδα που κι απόψε δε σε είδα! Ξέρω πως δεν έχω ελπίδα εδώ πέρα στη Χαλκίδα οι τρελοί μείναμε λίγοι κι ο Σκαρίμπας έχει φύγει, που λέει και ο Λιδάκης ) να κατέβουμε και σε καμία πρωτεύουσα να γουστάρουμε. Να αρχίζω να γράφω και τίποτα εκεί που δεν πιάνει το μελάνι και θα δεις που όλα καλά θα πάνε πάλι .Εδώ κάνω μια παρένθεση . Όσο για το πρόγραμμα «ΗΛΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ, ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» το Σάββατο βγήκαμε στον αέρα πριν την έναρξη του προγράμματος, λόγω μεγάλης εκτίμησης που τρέφει ο κ. Δράκος σε μας, γιατί αν το καθυστερούσαμε κι άλλο θα μας έφευγε ο γάμο- ενθουσιασμός , και γιατί ήμασταν οι μόνοι που είχαμε κάνει πιλότο(demo δηλαδή) είχαμε κατέβει με ολοκληρωμένο πρόγραμμα, στη τελευταία συνεδρίαση κτλ. Μένει η ανάθεση από πλευράς Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης , να πέσει το χρήμα στους σταθμούς και στα κανάλια που θα στηρίξουν το πρόγραμμα δηλαδή. Σε κάποιο άλλο μπλοκ θα τα πω κι αυτά. Πότε βγαίνει το πρόγραμμα επίσημα, ποιοι άλλοι συμμετέχουν, μέρες –ώρες –σταθμοί που θα βγαίνουμε, η φιλοσοφία της εκπομπής, τα θέματα που βγάζουμε στον αέρα για συζήτηση με τη συμμετοχή των ακροατών και τόσα άλλα. Ως εδώ , δεν θέλω άλλες σκοτούρες στο κεφάλι μου, αυτό το μπλοκ θέλω να το αφιερώσω, μόνο στη τεμπελιά, στο αραλίκι και σε μένα, πουθενά αλλού . Υποχρεώσεις, άγχος , πίεση, μαλακίες. Που είναι ο παλιός καλός εαυτός μου, που δεν νοιαζότανε για όλα αυτά; Δε θα μπει ο Δεκέμβρης, θα μας μπει, υπόσχομαι να το ξεφτιλίσω για τα καλά και να θυμηθώ τον παλιό καλό καιρό. Θα αλλάζω το ένα λεωφορείο μετά το άλλο, θα κάνω Dolce vita, θα πίνω στη υγεία του Vivere Pericolosamente, θα κάνω ότι έλεγα πως δεν θα κάνω, αν και ξέρω πως μετά θα γυρίσω στα ίδια σκατά, χρειάζομαι επειγόντως ένα διάλλειμα … Όχι τίποτα άλλο έχει και (σκρουτζό)-καιρό, ανάβουν τα καλοριφέρ μόνο το βράδυ, ευτυχώς πήρα κι εγώ ένα ηλεκτρικό σώμα και βολεύτηκα . Κι όταν θα πέσει η νύχτα , δεν θα τριφτώ επάνω σου αγάπη μου, ούτε θα σου πω «…κρυώνω…» , αλλά θα πάρω το μπουκάλι που αγόρασα το πρωί και θα μου ξαναγεμίσω το ποτήρι… Απόψε θα γίνω σκνίπα και θα ταξιδέψω με εισιτήριο το χρόνο και συνεπιβάτη μου το φθόνο! Λοιπόν αρκετά μου χάιδεψα τα αφτιά , κάπου εδώ να κλείσω γιατί σε 2 ωρίτσες έχω εργαστήριο είχα και άλλες 4 το πρωί , και αφού γυρίσω πρέπει να ξεσκιστώ στο διάβασμα για αύριο το απόγευμα , έχω και πρωινό ξύπνημα αύριο και πάλι τρέξιμο. Που να πήγαινα και στις θεωρίες ; ΕΛΕΟΣ. Πως τα κατάφερα και τα έκανα έτσι ! Χτύπησε και το θυροτηλέφωνο ο Βαγγέλης είναι, τι θέλει κι αυτός τώρα; Άντε πίνω τον καφέ μου, ανάβω και την Marlboria μου και σας αποχαιρετώ ,μόλις εντόπισα στο χάρτη τον Άγιο Ελευθέριο που έψαχνα, πάνω από τα κάτω Πατήσια, κάτω από τα Άνω Πατήσια !!!


Υ. Σ Νομίζαμε ότι κάναμε έρωτα ενώ στην πραγματικότητα μας πήδαγαν!!!

Σάββατο, Νοεμβρίου 19, 2005

Δόξα τον Jah!


Δόξα τον Jah! Καλή μου τύχη, χαμογέλασε μου επιτέλους….

Αμάν τι είναι εκείνη η τρύπα στο ταβάνι; Τίποτα μωρέ, μόλις έπεσε το ταβάνι και την πλάκωσε… Ένα συνηθισμένο πρωινό Σαββάτου ζω και σήμερα, καφεδάκι, τσιγαράκι, αραλίκι σε λίγο περιμένω να σκάσει μύτη και το Γιωτάκι. Ήδη φαντάζομαι την είσοδο της, θα της έχουν σπάσει τα νεύρα που δεν βρίσκει ποτέ να παρκάρει γιατί προφανώς θα θέλει δυο γήπεδα για να το αφήσει το ρημάδι. Όχι μόνο αυτό, ρίχνει και σήμερα μια όμορφη πολύχρωμη βροχή και μετά πάντα βγάζει ήλιο, και σαν μωρό που είμαι κάθομαι και χαζεύω το ουράνιο τόξο, αμάν χάλια τα μαλλιά της Γιώτας, χάλια και τα νεύρα της .. Που είχα μείνει ; Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε ,α! ναι… Σήμερα θα είναι μέσα στο άγχος, εμείς θα φάμε το αγγούρι που στις 7 βγαίνουμε στον αέρα αυτή αγχώνεται ήμαρτον… Θα χτυπήσει το κουδούνι θα μπει μέσα αφηνιασμένη και θα πει τη γνωστή της ατάκα «Πρέπει να βάλω μια τάξη στη ζωή μου»… Το περίστροφο είναι στο συρτάρι του κομοδίνου Γιωτάκι, δίπλα από τις προφυλάξεις, ναι- ναι κάτω από τα Βαβέλ… Θα αρχίσει πάλι τα δικά της, περί τάξης κι εγώ θα στρίψω ένα τσιγάρο(τα στριφτά τα έχω κόψει καιρό τώρα, ίσως λόγω έλλειψης χρόνου, ίσως λόγω αρκετά καλών οικονομικών (Δόξα τον Jah ) να και ένας τομέας της ζωής μου, που πάει καλά, αλλά μου λείπει ο μπαγάσας ο Michael και αποφάσισα να καπνίσω τον καπνό που μου έφερε με τον Che πάνω, από το Μόναχο)…. Αν και δεν ξέρω Γερμανικά υποθέτω ότι το Die EG-Gesundheitsminister Rauchen verursacht Herz- und Gefaβkrankheiten, σημαίνει το υπουργείο υγείας προειδοποιεί :Το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά την υγεία ( χε -χε).. Κι έτσι θα περάσει η ώρα θα παίζουμε τάβλι, θα λέμε διάφορες εξυπνάδες που θα ήθελε να πω στην εκπομπή, θα μου ζαλίζει τον έρωτα με την πολυτάραχη ζωή της, τα ταξίδια της, τον γκόμενο της και τότε θα της υπενθυμίσω …. Τι την θες την τάξη κοπέλα μου, μια χαρά είναι η ζωή σου, κι εγώ που κατάντησα, παντόφλα- πιτζάμα –δουλείες, τι κατάλαβα ;
Ωχ αυτό το είχα ξεχάσει θα πλακώσει μύτη και ο Τeo, μου υποσχέθηκε ότι θα περάσει για ηθική υποστήριξη, ελπίζω να μην μου φέρει τη συλλογή του από τα 260 παπούτσια adidas που έχει. Πρέπει η συλλογή του να είναι συμβολική, θέλει να έχει χώρο αρκετό για να τους γράφει όλους. Θα έρθει και η Ζωή μετά να ετοιμαστούμε, θα βγούμε όλοι μαζί για κραιπάλη φαγητού, μετά κατευθείαν στο σταθμό καμία ώρα νωρίτερα και το βράδυ έρχεται η λύτρωση, ξέρεις εσύ; Μη γελάς, σε βλέπω ….
Ελπίζω όλα να πάνε καλά, και να μην με ακολουθήσει κι εδώ η γκαντεμιά μου, νομίζω ότι θα βρούμε και τον τρόπο να μας ακούνε και όσοι είναι μακριά , κι αν δεν τον βρούνε οι άλλοί σίγουρα θα τον βρω εγώ! Νομίζω τα επόμενα μπλοκ θα έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από το σημερινό. Αν και τελικά, δεν διαφέρει σε πολλά αυτό το Σαββατιάτικο πρωινό σε σχέση με τα άλλα Σαββατιάτικα πρωινά μου , οι μικρολεπτομέρειες το κάνουν διαφορετικό…
Αυτές οι μικρολεπτομέρειες της καθημερινότητας είναι που με κρατούν ζωντανή και ευτυχισμένη, να κλείνω τα μάτια και να ταξιδεύω, γιατί είναι ωραία η αίσθηση του να φεύγεις ακόμα κι αν είναι ψευδαίσθηση.. Αφιερώνω το επόμενο τραγούδι του Louis Armstrong, σε όσους νομίζουν πώς με αγαπάνε:) I see trees of green, red roses tooI see them bloom for me and you And I think to myself what a wonderful world. I see skies of blue and clouds of white The bright blessed day, the dark sacred night And I think to myself what a wonderful world. The colors of the rainbow so pretty in the sky. Are also on the faces of people going byI see friends shaking hands saying how do you do. They're really saying I love you..I hear babies crying, I watch them grow. They'll learn much more than I'll never know
And I think to myself what a wonderful world Yes I think to myself what a wonderful world
The colors of the rainbow so pretty in the sky Are also on the faces of people going byI see friends shaking hands saying how do you do They're really saying I love you. I hear babies crying, I watch them grow They'll learn much more than I'll never know And I think to myself what a wonderful world Yes I think to myself what a wonderful world.
Δε λέω πολλά μου λείπουν, όπως μια αντρική αγκαλιά που πάντα την είχα ανάγκη, ποτέ δεν μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτή, δεν είχα μάθει στη μοναξιά , έλα μου όμως τώρα που κατέκτησα πολλά από όσα μου έλειπαν , αλλά έχασα κι άλλα τόσα που είχα… Δε βάριεστε, μέχρι αύριο μπορεί να έχω κατακτήσει τον κόσμο, έτσι Μιχάλη; Σας αφήνω μόλις ήρθε η Γιώτά ;)

Υ.Σ Από αύριο τα νεότερα, άντε και καλή μας τύχη…..

Υ.Σ 2 ‘Και το μακρά , και το σιμά για με πια είναι ένα’… ( Σικελιανός «Πνευματικό Εμβατήριο» )

Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005

-ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΟΔΟΜΙΣΜΟΣ ΜΠΑΜΠΑ;


-Είναι ένα πράγμα που απαγορεύεται στην Αμερική,
αλλά ο Μπούς το εφαρμόζει σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο...

Δευτέρα, Νοεμβρίου 14, 2005

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΝΙΤΖΑ !







…. Επανέρχομαι δριμύτερη και συνεχίζω από το «Ξέρεις ποια είμαι εγώ πως με λένε και η σκούφια μου από πού κρατάει» ακάθεκτη! «….Είχα βέβαια την κακή ιδέα ένα ταλέντο που είχα κι εγώ να πάω να το κάνω επάγγελμα! Όλα τα παιδάκια ξέρανε από μικρά την κλίση τους, εγώ πάλι ακόμα την ψάχνω και ψάχνομαι γενικά, αν και είπαμε στο γράψιμο τα πάμε καλά και είπα να σπουδάσω δημοσιογραφιλίκι, αν και ήμουν από τους πρώτους που φώναξαν! ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ…» Είμαι λοιπόν μια wannabe δημοσιογράφος. Ποιο ταλέντο είπα να κάνω επάγγελμα τελικά ; Το ταλέντο της αλητείας, της ρουφιανιάς ή το επάγγελμα, για να μην πω λειτούργημα του δημοσιογράφου (εδώ γελάνε) !
Σαν ράτσα εμείς οι Έλληνες, αν όχι όλοι για να μην θιχτείτε, αρκετοί από εμάς την ρουφιανιά την έχουμε λίγο πολύ στο αίμα μας, αλλά δεν νομίζω ότι το πρόβλημα επικεντρώνεται στη χώρα μας, παντού τα ίδια σκατά…. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατάστασης που επικρατεί στο δημοσιογραφικό επάγγελμα, είναι ένα βιντεάκι που είχαν κάνει εν έτη 1996 στο Comfuzio,το «ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΝΙΤΖΑ.»
Όποιος είχε την τύχη να το δει και να το θυμάται μπορεί πολύ καλά να καταλάβει τι εννοώ. Βέβαια για να πάμε και στο σήμερα, τίποτα το ιδιαίτερο δεν έχει αλλάξει ίσα-ίσα με λύπη μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι τα πράγματα έχουν γίνει πολύ χειρότερα. Ξέρω το θέμα που πάω να αναλύσω έχει καταντήσει τσίχλα που την έχουμε μασήσει όλοι. Σας υπόσχομαι να μην αναλωθώ στο θέμα για πολύ . Τώρα όσο αναφορά εμένα αγαπητοί μου, δεν ξέρω αν βαδίζω ή αν παραπατώ, δε λέω καλά τα γράφω, καλά τα λέω, αν και κατά την ταπεινή μου άποψη υπάρχουν πολλοί περισσότεροι εκεί έξω και που τα γράφουν και που τα λένε καλύτερα από εμένα και προπάντων από αυτούς που αποκαλούνται δημοσιογράφοι. Το σημαντικότερο βέβαια είναι ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που όχι απλά τα λένε καλά, αλλά έχουν και κάτι ουσιαστικό να μας πούνε , κάτι που δεν θα υποτιμάει τη νοημοσύνη κανενός, για μένα εκεί είναι όλη η ιστορία. Για αυτό καμιά φορά αναρωτιέμαι που πάω ξυπόλητη στα αγκάθια; Μπορεί να μην κάνω για αυτό το επάγγελμα, γιατί δυστυχώς η μανούλα μου δεν με προίκισε με το ταλέντο ούτε της αλητείας, ούτε της ρουφιανιάς, κι αν έχω την ψευδαίσθηση ότι θα πάω εγώ και κάποιοι άλλοι που μπορεί κι αυτοί να με ακολουθήσουν με το σταυρό στο χέρι, να αλλάξουμε την δημοσιογραφική πραγματικότητα, μάλλον γελιέμαι οικτρά .Από την άλλη αν αντιμετώπιζα με αυτό το σκεπτικό όλα όσα συμβαίνουν τριγύρω μας, του τύπου έλα μωρέ τώρα , που πάω να τα βάλω εγώ με το σύστημα, το καλύτερο που θα είχα να κάνω θα ήταν να αυτοκτονήσω. Όχι δεν σκοπεύω να γίνω ήρωας ούτε να αρχίσω καμία επανάσταση, απλώς έχω συνείδηση κι αυτή τουλάχιστον κατάφερα να την κρατήσω καθαρή κι αυτό θα παλεύω στη ζωή μου να κάνω. Ίσως είναι η μόνη λύση για μια λιγότερο άρρωστη κοινωνία . Καμιά φορά σκεφτόμουν ,τι ωραία θα ήτανε να είχαμε όλοι μας βήμα στα μέσα, ανεξαιρέτως μόρφωσης, φύλου, ιδιότητας, and so on ….Κι εκεί που το σκεφτόμουνα που λέτε, να που έμαθα πως μερικοί άνθρωποί το έχουν προσπαθήσει στο παρελθόν και το ξαναδοκιμάζουν και τώρα κι αυτή τη φορά θα είμαι κι εγώ μέσα σ’ αυτούς . Η ιστορία ξεκινάει λίγο περίεργα … Ήταν ένα πρωινό Δευτέρας γύρω στις 10, που παρόλο που είχα 2 ώρες πριν εργαστήριο, η τσίμπλα στο μάτι ήταν ακόμα εκεί. Αφού η ώρα μου είχε περάσει ανιαρά με το να κάνω δελτία τύπου στο Publisher με την Πατρινιά καθηγήτρια να τονίζει το χαρακτηριστικό λι κάθε φορά που μας έλεγε delete και Publisher, άλλο να σας το γράφω κι άλλο να το ακούτε. Είχα πάρει λοιπόν το δρόμο της επιστροφής για να συνεχίσω τον υπνάκο μου χωρίς τα λι της εν λόγω καθηγήτριας. Βγαίνοντας από την είσοδο της σχολής ήταν κάτι τύποι που μοίραζαν κάτι φυλλάδια, κι έτσι έδωσαν σε μένα και σε ένα συμφοιτητή μου, που ήμασταν μαζί (γεια σου ρε Βαγγελάκη μανιταράνθρωπε…)
Για να είμαι ειλικρινής στην αρχή νόμισα πως θα είναι από κανένα κόμμα, γιατί γίνονται διάφορα τελευταία με τα κόμματα στη σχολή μας . Έλα μου όμως που δεν ήταν… Μια πρόσκληση για μια εκδήλωση ήταν τελικά, το μόνο που παρατήρησα ήταν ότι είχε μετά μπουφέ και ποτό, τότε ακόμα νόμιζα πως ήταν ο μόνος λόγος που άξιζε τον κόπο να πάω για να σπαταλήσω το απόγευμα εκείνης της Δευτέρας μου. Όταν γύρισα σπίτι για καλή μου τύχη είπα να το διαβάσω, να λοιπόν τη είχα στα χέρια μου εκείνη τη Δευτέρα:

ΤΩΡΑ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ,
ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ
ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΠΕΜΠΟΥΝ ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ


«ΗΛΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ, ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ» είναι ο τίτλος αλλά και ο στόχος ενός ειδικού προγράμματος που υποστηρίζεται ενεργά από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και το Δήμο Πηνείας.

Η εφαρμογή του ξεκινά από σήμερα με την ενημέρωση πολιτών και φορέων.
Η παραγωγή και η μετάδοση των εκπομπών θα ξεκινήσει το Νοέμβριο του 2005.

Η ουσία του προγράμματος αποτελεί μια τολμηρή καινοτομία. Πολίτες, κάτοικοι του νομού, Ηλείοι της Διασποράς, φοιτητές της σχολής Πληροφορικής και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Α.Τ.Ε.Ι Πάτρας με έδρα τον Πύργο Ηλείας ,όπως και οι φορείς του νομού, προσκαλούνται να ανταποκριθούν στην πρόσκληση και το περιεχόμενο τριών λέξεων. Συμμετέχω, εκφράζομαι, δημιουργώ!

Πολίτες, φοιτητές και φορείς καλούνται να δημιουργήσουν, με υποστήριξη που θα τους παρέχεται, ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα! Κατακτούν δηλαδή τη δυνατότητα να μετατοπιστούν από τη θέση του παθητικού δέκτη σ’ εκείνη του πομπού μηνυμάτων.

Τα προγράμματα που θα παράγουν πολίτες, φοιτητές και οι φορείς τους θα μεταδίδονται καθημερινά από συμβεβλημένους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς που δέχονται να παραχωρήσουν προς χρήση, στις δυνάμεις της τοπικής κοινωνίας ,τις ραδιοτηλεοπτικές τους συχνότητες, που εκπέμπουν σε όλη την Πελοπόννησο και στη Δυτική Ελλάδα.

Αποκτούν έτσι οι πιο δημιουργικές δυνάμεις του νομού μας ,οι συλλογικές εκφράσεις του τόπου μας ,τη δυνατότητα να δημιουργήσουν και να εκπέμπουν προγράμματα λόγου, διαλόγου, πολιτισμού, ψυχαγωγίας ,ενημέρωσης ,ανθρώπινης επικοινωνίας .

Η νέα γενιά, η εκπαιδευτική κοινότητα στο σύνολο της, σπουδαστές, μαθητές, εκπαιδευτικοί αποκτούν, για πρώτη φορά, τη δυνατότητα να αξιοποιήσουν για εκπαιδευτικούς λόγους την υποδομή της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης !
Αποκτούν την δυνατότητα να ενσωματώσουν στην εκπαιδευτική δημιουργία τη
Δύναμη του ήχου και της εικόνας !


Νέες και νέοι κατακτούν νέα πεδία δημιουργίας και έκφρασης ,γόνιμης αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου τους με την παραγωγή δικών τους μουσικών και ψυχαγωγικών ή ενημερωτικών προγραμμάτων. Αποκτούν για πρώτη φορά τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν και να στείλουν μήνυμα σε χιλιάδες ακροατές και τηλεθεατές .

Για τη συμμετοχή κάθε ενδιαφερόμενου, φυσικού προσώπου, ομάδας, φορέα ,κλπ.
Αρκεί ένα τηλεφώνημα και μια συνάντηση με την ομάδα στήριξης αυτής της ριζοσπαστικής πρωτοβουλίας .Για επικοινωνία ,συνάντηση και ενημέρωση καλέστε καθημερινά πρωί και απόγευμα στο τηλέφωνο 26210 37146.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ



19:00 Έναρξη Εκδήλωσης
19:10 Χαιρετισμός δημάρχου Πηνείας Βασίλη Παπαδόπουλου
19:15 Εισαγωγική τοποθέτηση Νομάρχη Ηλείας Παναγιώτη Δημητουλόπουλου
με θέμα: ‘Αυτοδιοίκηση, Θεσμός συμμετοχής, δημοκρατίας ,δημιουργίας’
19:30 Ομιλία Πολυδεύκη Παπαδόπουλου με θέμα: ‘Ανακαλύπτοντας την τοπική επικοινωνία’
19:45 Ομιλία Γιάννη Δράκου με θέμα: Η σημασία του προγράμματος και η εφαρμογή του στην πράξη.
20:15 Τοποθετήσεις-διάλογος
21:00 Συζήτηση-Ποτό –Μπουφές!


ΟΙ ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
Ο κ. Πολυδεύκης Παπαδόπουλος είναι σύμβουλος Επικοινωνίας- Δημοσιογράφος ,Επιστημονικός συνεργάτης του τμήματος Μ.Μ.Ε του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Σύμβουλος Μ.Μ.Ε, ελληνικών και διεθνών οργανισμών, σύμβουλος του Υπουργείου Παιδείας και συντελεστής του προγράμματος .


Ο κ. Γιάννης Δράκος είναι σύμβουλός επικοινωνίας -πολιτικός αναλυτής . Σύμβουλος οργανισμών, διευθυντής του Political and Financial Forecast, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας μελέτης και εφαρμογών σύγχρονης επικοινωνίας «ΕΠΙΡΡΟΗ Α.Ε» οργανωτής της ελεύθερης δημοτικής ραδιοφωνίας στην Ελλάδα και συντονιστής του προγράμματος.

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στις 31/10/05 στις 19:00 στο Συνεδριακό Κέντρο Της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ηλείας .

Και να που πήγα και δεν έμεινα μόνο στον μπουφέ. Περιττό να σας πω ότι ανέβηκα και μίλησα μπροστά σε πολύ κόσμο, χωρίς να έχω ετοιμάσει τίποτα, ξεπέρασα και τις ανασφάλειες μου και να που είπα και πάρα πολλά , γιατί χρόνια υπήρχε αυτό μέσα στο μυαλό μου.. Θέλουμε εναλλακτικά μέσα λοιπόν , από τότε κάναμε αρκετές συναντήσεις , άνθρωποι κάθε ηλικίας και είδα πόσα πολλά είχαμε να πούμε, κι ας είχαμε όλοι διαφορετικές αφετηρίες. Νιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον κύριο Δράκο που ήταν εκείνος που έκανε την δημοτική ραδιοφωνία στην Ελλάδα και που επιχείρησε το ίδιο πρόγραμμα και παλαιότερα στο 9,84, την Έλλη που είναι παιδίατρος και η πιο δραστήρια γυναίκα που έχω γνωρίσει, το Βασίλη τελειόφοιτο μαθηματικό και όλα τα παιδία της ομάδας ,που βρέθηκαν στο δρόμο μου, που παρόλο που ξέρουν πολλοί περισσότερα από εμάς ποτέ δεν μας αντιμετώπισαν με σνομπισμό, ίσα-ίσα κάθε φορά βλέπω τη λαχτάρα στα μάτια τους να μας δώσουν τα φώτα τους… Αχ, να ξέρατε πόσα πολλά έχω να σας πω γι’ αυτό , αλλά άλλη φορά αρκετά σας κούρασα ήδη. Στις 19 του μήνα τελικά βγαίνουμε στον αέρα, έχω μια απερίγραπτη χαρά που ένα όνειρο μου τελικά πραγματοποιείται , βέβαια από την άλλη έχω και μια επιφύλαξη για το τι θα γίνει στην πορεία κι αν αυτό το πρόγραμμα θα λειτουργήσει. Είπαμε Beware the Greeks beaving premious ή αλλιώς Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες ! Εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι το ίδιο πρόγραμμα θα ξεκινήσει από το 2006 και στους νομούς Λαρίσης – Μαγνησίας.
Ουφ κουράστηκα το μόνο που με σώζει είναι το υστερόγραφό!




Υ.Σ Ημερομηνία: 18 - 19 Νοεμβρίου στο GAGARIN (Παρ + Σαβ)Artists/Groups: THE WAILERS Διοργάνωση: Stereomatic